Legislator Case Law & Legislation
ECLI:NL:RBMNE:2025:6049 ECLI:NL:RBMNE:2025:6049 AI generated

Administrative court dismisses appeal as inadmissible due to lack of procedural interest in WIA overpayment case.

Case Number ECLI:NL:RBMNE:2025:6049
Court / Authority
Jurisdiction Netherlands (NL)
Decision Date
Outcome Inadmissible

Legislator summary

AI generated

The court declared the plaintiff's appeal inadmissible because the administrative agency had already met his substantive objections by reducing the overpayment amount. Although the plaintiff argued that the procedural handling was unfair and sought a precedent for future cases, the court found no concrete personal interest in the outcome. Consequently, the appeal was rejected on procedural grounds without a merits review, though court fees were refunded.

Legislator headnote

AI generated

WIA-uitkeringswet; Art. 10:30 Awb: An appeal is inadmissible if the applicant has no procedural interest, as a mere desire for a principled ruling for future cases does not constitute sufficient personal stake.

Keywords

AI generated
procedural interest WIA overpayment inadmissible appeal administrative procedure lack of stake Uwv dispute principled ruling

Cited Legislation

AI generated
Art. 10:30 Awb

Cited Case Law

AI generated
ECLI:NL:CRVB:2013:1874
11/1293 AWBZ Centrale Raad van Beroep Meervoudige kamer Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 13 januari 2011, 10/3400 (aangevallen uitspraak) Partijen: [Appellante] te Iran (appellante) Stichting Centrum Indicatiestelling Zorg (CIZ) PROCESVERLOOP Namens appellante heeft mr. C.W.F. Jansen, advocaat, hoger beroep ingesteld. CIZ heeft een verweerschrift ingediend. Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 26 juni 2013. Voor appellante is verschenen mr. W.A. Timmer, opvolgend gemachtigde. CIZ heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. L.M.R. Kater. OVERWEGINGEN 1. Bij besluit van 16 april 2010, na bezwaar gehandhaafd bij besluit van 29 juli 2010 (bestreden besluit) heeft CIZ de aanvraag van appellante tot het stellen van een indicatie voor zorg op grond van de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ) afgewezen.
ECLI:NL:CRVB:2015:3628
13/2402 WIA Centrale Raad van Beroep Enkelvoudige kamer Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 27 maart 2013, 12/11032 (aangevallen uitspraak) Partijen: [Appellant] te [woonplaats] (appellant) de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv) Datum uitspraak: 9 oktober 2015 PROCESVERLOOP Namens appellant is hoger beroep ingesteld. Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend. Partijen hebben nadere stukken in het geding gebracht. De zaak is ter behandeling aan de orde gesteld op de zitting van 28 augustus 2015.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND Zittingsplaats Utrecht Bestuursrecht zaaknummer: UTR 25/3782 proces-verbaal van de mondelinge uitspraak van de enkelvoudige kamer van 30 oktober 2025 in de zaak tussen [eiser] , uit [plaats] , eiser en de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen, het Uwv (gemachtigde: R. van den Brink). Inleiding 1. In het besluit van 15 januari 2025 heeft het Uwv aan eiser laten weten dat hij de teveel ontvangen WIA-uitkering van € 5.353,56 bruto (€ 4.415,62 netto) moet terugbetalen. Eiser heeft bezwaar gemaakt.

Met het bestreden besluit van 9 mei 2025 op het bezwaar is het Uwv bij zijn beslissing gebleven (bestreden besluit 1). Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. 1.1. Het Uwv heeft op 13 oktober 2025 een gewijzigde beslissing op bezwaar genomen (bestreden besluit 2). In bestreden besluit 2 heeft het Uwv een nieuwe berekening gemaakt omdat de berekening in de situatie van eiser onevenredig uitpakt. Het Uwv heeft in bestreden besluit 2 beslist dat de terugvordering wordt verlaagd naar € 1.563,86 netto. 1.2. Eiser heeft naar aanleiding van de nieuwe beslissing op bezwaar laten weten dat hij zich in de basis kan vinden in de door het Uwv toegepaste berekening maar dat hij zich niet kan vinden in de wijze waarop zijn bezwaar is behandeld.

Eiser wenst daarom de zitting door te laten gaan. 1.3. De rechtbank heeft het beroep op 30 oktober 2025 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser en de gemachtigde van het Uwv. 1.4. Na afloop van zitting heeft de rechtbank onmiddellijk uitspraak gedaan. Beoordeling door de rechtbank Bestreden besluit 1 2. Eiser heeft het beroep tegen bestreden besluit 1 niet ingetrokken. Met de nieuwe beslissing op bezwaar van 13 oktober 2025, bestreden besluit 2, is bestreden besluit 1 vervallen. Het beroep van eiser tegen bestreden besluit 1 is daarom niet-ontvankelijk.

Bestreden besluit 2 3. In de gewijzigde beslissing van 13 oktober 2025 heeft het Uwv het terugvorderingsbedrag verlaagd naar € 1.563,86 netto. Het Uwv geeft aan dat maatwerk is toegepast, omdat de reguliere wijze van verrekening van inkomsten in de situatie van eiser onevenredig uitpakt. 3.1. Eiser heeft in zijn reactie van 22 oktober 2025 aangegeven dat hij zich in de basis kan vinden in de aan bestreden besluit 2 ten grondslag liggende berekening en dat dit vanaf het begin zijn standpunt is geweest. Op de zitting heeft eiser nog toegelicht dat het Uwv weliswaar ook een andere berekeningswijze had kunnen gebruiken, maar dat hij zich kan vinden in het terugvorderingsbedrag zoals dat in het bestreden besluit 2 is vastgesteld.

Eiser is tevreden met dat het Uwv hem uiteindelijk is tegemoetgekomen en met de hoogte van het terugvorderingsbedrag. 3.2. De rechtbank stelt vast, op grond van de ingediende stukken en hetgeen op de zitting is besproken, dat met bestreden besluit 2 aan de bezwaren van eiser tegemoet is gekomen wat betreft de hoogte van het terugvorderingsbedrag. Procesbelang 4. Nu het Uwv is tegemoetgekomen aan de bezwaren van eiser wat betreft de hoogte van het terugvorderingsbedrag, ziet de rechtbank zich voor de vraag gesteld of eiser nog procesbelang heeft bij zijn beroep en daarmee of de rechtbank het beroep in deze zaak inhoudelijk kan beoordelen. 4.1.

In vaste rechtspraak van de Centrale Raad van Beroep is neergelegd dat eerst sprake is van (voldoende) procesbelang indien het resultaat dat de indiener van een bezwaar- of beroepschrift met het maken van bezwaar of het indienen van beroep nastreeft ook daadwerkelijk kan worden bereikt en het realiseren van dat resultaat voor deze indiener zelf feitelijke betekenis kan hebben. Het hebben van een formeel of principieel belang is onvoldoende voor het aannemen van (voldoende) procesbelang. 4.2. Eiser heeft zijn beroep niet ingetrokken en de rechtbank verzocht om een principiële uitspraak te doen.

De wens van eiser is dat het Uwv door de rechtbank wordt aangesproken op niet alleen de afhandeling van zijn persoonlijke dossier, maar ook op de werkwijze in algemene zin. Dat eiser zo ver heeft moeten gaan om echt gehoord te worden zegt volgens hem iets over de toegankelijkheid van het Uwv als organisatie, die niet aansluit bij de doelgroep die het Uwv bedient. Eiser wil met het doorzetten van zijn beroep bijdragen aan jurisprudentie om in de toekomst anderen een dergelijk pad te besparen. Op de zitting heeft eiser in aanvulling hierop nog toegelicht dat het wellicht idealistisch is, maar dat hij denkt dat het beter moet kunnen. 4.3.

De rechtbank is van oordeel dat sprake is van onvoldoende procesbelang. Met een beoordeling van het beroep kan eiser geen ander resultaat bereiken dat voor hem feitelijke betekenis kan hebben. De wens van eiser dat de rechtbank een principiële uitspraak doet met het oog op mogelijke vergelijkbare situaties in de toekomst voor anderen dan eiser, is volgens vaste rechtspraak van de Centrale Raad van Beroep onvoldoende om procesbelang aan te nemen in de zaak van eiser. Wat eiser hoopt te bereiken met zijn beroep heeft een louter principieel karakter en dat is onvoldoende voor het aannemen van procesbelang.

Dit betekent dat het beroep van eiser niet-ontvankelijk dient te worden verklaard. Conclusie en gevolgen 5. Het beroep tegen de bestreden besluiten is wegens het ontbreken van procesbelang niet-ontvankelijk. Dat betekent dat de rechtbank het beroep niet inhoudelijk beoordeelt. 5.1. Het Uwv moet wel het griffierecht aan eiser vergoeden. Dit omdat het Uwv pas in beroep aan de bezwaren van eiser tegemoet is gekomen en een nieuwe beslissing heeft genomen. Er zijn geen proceskosten die voor vergoeding in aanmerking komen. 5.2. Partijen zijn gewezen op de mogelijkheid om tegen de mondelinge uitspraak in hoger beroep te gaan op de hieronder omschreven wijze.

Beslissing De rechtbank: - verklaart het beroep tegen de bestreden besluiten niet-ontvankelijk; - bepaalt dat het Uwv het griffierecht van € 53,- aan eiser moet vergoeden. Deze uitspraak is uitgesproken in het openbaar op 30 oktober 2025 door mr. M. Coenen, rechter, in aanwezigheid van P. Molenaar, griffier. De griffier is verhinderd te ondertekenen griffier rechter Een afschrift van dit proces-verbaal is verzonden aan partijen op: Informatie over hoger beroep Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Centrale Raad van Beroep waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak.

Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop dit proces-verbaal is verzonden. Digitaal hoger beroep instellen kan via “Formulieren en inloggen” op www.rechtspraak.nl. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan de Centrale Raad van Beroep, Postbus 16002, 3500 DA Utrecht. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Centrale Raad van Beroep vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Bijvoorbeeld de uitspraak van de Centrale Raad van Beroep van 18 september 2013, ECLI:NL:CRVB:2013:1874 Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Centrale Raad van Beroep van 9 september 2015, ECLI:NL:CRVB:2015:3628.