Legislator Case Law & Legislation
ECLI:NL:RBMNE:2022:6608 ECLI:NL:RBMNE:2022:6608 AI generated

Administrative court dismisses interim injunction request due to lack of urgent interest in medical fine case.

Case Number ECLI:NL:RBMNE:2022:6608
Court / Authority
Jurisdiction Netherlands (NL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The administrative court refused the applicant's request for an interim order to suspend a €3,000 fine imposed for violating the Medicines Act. The applicant argued that delaying a legality ruling would prevent doctors from prescribing life-saving treatments and risk recidivism, but the court found no evidence of immediate financial ruin or irreparable harm. Consequently, the judge determined that the applicant's personal interest was insufficient and the matter required a full trial rather than urgent intervention.

Legislator headnote

AI generated

Article 1:01a of the Code of Civil Procedure; Article 1:01a of the Code of Civil Procedure: An interim order requires urgent interest, which is absent in financial disputes where future remedies exist and no irreversible situation threatens the applicant.

Keywords

AI generated
interim order urgent interest medical fine Medicines Act administrative procedure

Cited Legislation

AI generated
Article 1:01a of the Code of Civil Procedure

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND Zittingsplaats Utrecht Bestuursrecht zaaknummer: UTR 22/5436 uitspraak van de voorzieningenrechter van 9 december 2022 in de zaak tussen [verzoeker], uit [woonplaats], verzoeker (gemachtigde: mr. V. Platteeuw) en de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, verweerder. Procesverloop Bij besluit van 6 oktober 2022 (het primaire besluit) heeft verweerder verzoeker een boete opgelegd van € 3000,- wegens overtreding van artikel 68 van de Geneesmiddelenwet (Gnw). Verzoeker heeft tegen het primaire besluit bezwaar gemaakt.

Verzoeker heeft de voorzieningenrechter verzocht om een voorlopige voorziening te treffen. Overwegingen 1. De voorzieningenrechter nodigt partijen niet uit voor een zitting, omdat dat in deze zaak niet nodig is. De voorzieningenrechter beschikt over voldoende informatie om uitspraak te doen. Hieronder legt de voorzieningenrechter dat verder uit. Spoedeisend belang 2. De voorzieningenrechter treft alleen een voorlopige voorziening als “onverwijlde spoed” dat vereist. Bij een financieel geschil, zoals in deze zaak, is dat niet snel het geval. Het kan namelijk zijn dat na afloop van de bodemzaak het bedrag waarover het geschil gaat, alsnog moet worden (terug)betaald, zo nodig met vergoeding van de wettelijke rente.

Als er geen onomkeerbare situatie dreigt, bijvoorbeeld faillissement, of acute financiële nood, neemt de voorzieningenrechter aan dat spoedeisend belang ontbreekt.

3. Verzoeker heeft, samengevat, aangevoerd dat hij onderdeel uitmaakt van een groep artsen die het Zelfzorgcovid-protocol heeft ontwikkeld. Dit protocol schrijft de geneesmiddelen ivermectine en hydroxychloroquine onder bepaalde omstandigheden voor. Alle artsen die zijn aangesloten bij de Zelfzorgcovid-beroepsgroep hebben inmiddels boetes gekregen vanwege het voorschrijven van ivermectine. Ter vermijding van tal van soortgelijke procedures is het van belang om spoedig een uitspraak te krijgen. Het spoedeisend belang is er volgens verzoeker in gelegen dat het uitblijven van een rechtmatigheidsoordeel van de voorzieningenrechter tot de situatie zal leiden dat artsen onder druk van de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd - door dreiging met boetes en het initiëren van tuchtklachten - worden belemmerd in hun prescriptievrijheid.

Voor verzoeker geldt daarbij dat hij als recidivist kan worden aangemerkt, met mogelijk nieuwe, hogere, boetes tot gevolg. Het redden van mensenlevens moet voorop staan. Verzoeker verwijst naar een arrest van de Hoge Raad van 2 maart 2001, waaruit volgt dat patiëntzorg maatstaf is. Het opleggen van boetes en de dreiging ervan zal leiden tot de situatie dat artsen uit angst voor represailles niet de patiëntzorg kunnen verlenen die van hen mag worden verwacht. Verzoeker benadrukt dat Covid nog steeds aanwezig is binnen de samenleving en patiënten die vragen om het de behandeling op grond van het Zelfzorgcovid-protocol kunnen niet de behandeling krijgen die zij wensen zonder dat de arts boetes en een tuchtklacht riskeert.

De opgelegde boete is een onaanvaardbare belangenaantasting en dermate ingrijpend dat verzoeker iedere dag in een rechtsonzekere situatie verkeert en daarom niet naar behoren kan functioneren. Daarom vraagt verzoeker de voorzieningenrechter om het besluit te schorsen.

4. De voorzieningenrechter overweegt allereerst dat niet is gesteld of gebleken dat verzoeker in een financiële noodsituatie zal komen te verkeren als hij gehouden is de opgelegde boete van € 3.000,- te betalen.

5. De voorzieningenrechter benadrukt vervolgens dat het bij het treffen van een voorlopige voorziening moet gaan om verzoekers eigen, persoonlijke belang. Dat er belangen van anderen, waaronder andere artsen en patiënten, een rol kunnen spelen, maakt niet dat er een voorlopige voorziening ten aanzien van de aan verzoeker opgelegde boete getroffen moet worden. Het voorkomen van procedures vormt geen spoedeisend belang in deze zaak van verzoeker. Ook de bij verzoeker aanwezige angst om als recidivist hogere boetes opgelegd te krijgen, leidt niet tot spoedeisend belang. Tegen eventuele toekomstige boetes staan ook rechtsmiddelen open en de toekomstige boetes zullen afzonderlijk worden beoordeeld.

6. Voor zover verzoeker aanvoert dat hij in zijn prescriptievrijheid wordt belemmerd en niet de door hem gestelde en gewenste mogelijk levensreddende zorg aan zijn patiënten kan verlenen, overweegt de voorzieningenrechter dat het verzoeker met het bestreden besluit niet onmogelijk wordt gemaakt om de medicijnen voor te schrijven die hij wenst. Dat verzoeker hiermee een financieel risico loopt, komt voor zijn eigen rekening en risico. De voorzieningenrechter overweegt in dit verband dat in het geval dat het bestreden besluit in een bodemprocedure niet in stand blijft, verzoeker financiële compensatie kan vorderen van de minister.

7. De voorzieningenrechter is dan ook van oordeel dat geen sprake is van een spoedeisend belang bij het treffen van de gevraagde voorlopige voorziening. Belangenafweging 8. De door verzoeker gevraagde voorziening kan alleen nog worden getroffen als het besluit van verweerder evident onrechtmatig is. Met evident onrechtmatig wordt bedoeld dat zonder diepgaand onderzoek naar de relevante feiten en/of het recht zeer ernstig moet worden betwijfeld of het door verweerder ingenomen standpunt juist is en of het besluit in beroep in stand zal blijven. Daarvan is hier geen sprake. De reden daarvoor is de volgende. Tussen partijen is in geschil of verweerder bevoegd is om vanwege overtreding van artikel 68 van de Gnw een boete op te leggen. De beantwoording van die vraag is iets wat zich op voorhand niet direct leent voor deze spoedprocedure omdat daarvoor een grondiger onderzoek nodig is. Daar komt bij dat naar het oordeel van de voorzieningenrechter op voorhand ook niet duidelijk is dat ernstig getwijfeld moet worden aan de juistheid van verweerders besluit op dit punt.

9. De conclusie is dat er geen spoedeisend belang is. De voorzieningenrechter wijst het verzoek daarom af.

10. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding. Beslissing De voorzieningenrechter wijst het verzoek om voorlopige voorziening af. Deze uitspraak is gedaan door mr. J.J. Catsburg, voorzieningenrechter, in aanwezigheid van mr. M. Landwaart-Ekkelenkamp, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 9 december 2022. griffier voorzieningenrechter Afschrift verzonden aan partijen op: Rechtsmiddel Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open. ECLI:NL:HR:2001:AB0377.