Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
ECLI:NL:RBGEL:2021:6437 ECLI:NL:RBGEL:2021:6437 AI generated

ECLI:NL:RBGEL:2021:6437 · Rechtbank Gelderland

Case Number ECLI:NL:RBGEL:2021:6437
Court / Authority
Jurisdiction Netherlands (NL)
Decision Date
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

vonnis RECHTBANK GELDERLAND Team kanton en handelsrecht Zittingsplaats Zutphen zaaknummer / rolnummer: C/05/384275 / HZ ZA 21-74 Vonnis van 1 december 2021 in de zaak van [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] , wonende te [woonplaats] , eiseres in conventie, verweerster in reconventie, advocaat mr. J.W. Weehuizen te 's-Hertogenbosch, tegen [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] , wonende te [woonplaats] , gedaagde in conventie, eiser in reconventie, advocaat mr. W. van de Velde te Lent, gemeente Nijmegen. Partijen zullen hierna [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] en [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] genoemd worden. 1De procedure 1.1.

Legislator headnote

AI generated

ECLI:NL:RBGEL:2021:6437 · Rechtbank Gelderland: De rechtbank overweegt als volgt. Vennoten kunnen onder andere goederen inbrengen in de vof (artikel 7A:1662 BW). De ingebrachte goederen worden onderdeel van het vennootschapsvermogen. Het vennootschapsvermogen behoort de vennoten gezamenlijk toe. Tussen partijen is niet in geschil dat [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] zijn eenmanszaak in de vof heeft ingebracht. In zoverre zijn de goederen uit de eenmanszaak dus vof-vermogen. Dat een goed in de gemeenschap is ingebracht, brengt echter niet mee dat vennoten ieder gerechtigd worden tot een evenredig deel van de waarde van het ingebrachte goed.

Keywords

AI generated
profit share division of property partition agreement forfeiture of shareholder rights constructive dividend franchise agreement

Cited Case Law

AI generated
ECLI:NL:HR:1947:BG9451
NJ 1947/71
ECLI:NL:HR:1968:AB3611
Voor de verdeling is van belang enerzijds wat iedere vennoot heeft ingebracht en anderzijds de grondslag waarop iedere vennoot deelt in de winsten of verliezen, tenzij anders is overeengekomen (Hoge Raad 3 mei 1968, ECLI:NL:HR:1968:AB3611, NJ 1968/267 (Otten)).
NJ 1968/267
Voor de verdeling is van belang enerzijds wat iedere vennoot heeft ingebracht en anderzijds de grondslag waarop iedere vennoot deelt in de winsten of verliezen, tenzij anders is overeengekomen (Hoge Raad 3 mei 1968, ECLI:NL:HR:1968:AB3611, NJ 1968/267 (Otten)).
ECLI:NL:HR:2007:BB6176
Het geding in feitelijke instanties De vrouw heeft bij exploot van 16 juli 1999 de man gedagvaard voor de rechtbank te Zutphen en gevorderd, kort gezegd, de tussen partijen bestaande huwelijksgoederengemeenschap te scheiden en te delen, zoals omschreven in de inleidende dagvaarding. De man heeft de vordering bestreden en, in reconventie, gevorderd, kort gezegd, verdeling van de huwelijksgoederengemeenschap op de door hem aangegeven wijze. De rechtbank heeft, na een tweetal tussenvonnissen van 5 april 2001 en 4 februari 2004 en na tussentijds hoger beroep bij het gerechtshof te Arnhem, bij eindvonnis van 13 oktober 2004 in conventie en in reconventie, voor zover in cassatie van belang, de verdeling van de huwelijksgoederengemeenschap vastgesteld, de man veroordeeld om aan de vrouw ter zake van overbedeling te betalen de som van € 94.129,73 en ter zake van een vergoeding voor het gebruik van de woning van partijen te betalen een rente van 4% per jaar over € 40.302,74.
ECLI:NL:GHSHE:2013:BZ5081
GERECHTSHOF ’s-HERTOGENBOSCH Afdeling civiel recht zaaknummer HD 200.106.971 arrest van 19 maart 2013 in de zaak van [Appellant], wonende te [woonplaats] (Noord-Brabant), appellant in principaal appel, geïntimeerde in incidenteel appel, hierna te noemen: de man, advocaat: mr. D. Knottenbelt, tegen: [Geintimeerde], wonende te [woonplaats] (Noord-Brabant), geïntimeerde in principaal appel, appellante in incidenteel appel, hierna te noemen: de vrouw, advocaat: mr. P. Doorakkers, op het bij exploot van dagvaarding van 10 mei 2012 ingeleide hoger beroep van het door de rechtbank Breda gewezen vonnis van 15 februari 2012 tussen de man als eiser in conventie / verweerder in reconventie en de vrouw als gedaagde in conventie / eiseres in reconventie. 1. Het geding in eerste aanleg (zaaknr. 234505 / HA ZA 11-763) Voor het geding in eerste aanleg verwijst het hof naar voormeld vonnis en het daaraan voorafgegane tussenvonnis van 29 juni 2011. 2. Het geding in hoger beroep 2.1. Bij appeldagvaarding tevens houdende grieven heeft de man, onder overlegging van drie producties, zeven grieven aangevoerd en geconcludeerd tot vernietiging van het vonnis waarvan beroep en, kort gezegd, tot toewijzing van zijn vorderingen als in de conclusie van de appeldagvaarding nader omschreven. 2.2. Bij memorie van antwoord heeft de vrouw de grieven bestreden. Voorts heeft de vrouw incidenteel appel ingesteld, daarin één grief aangevoerd en geconcludeerd, kort gezegd, tot hetgeen aan het slot van die memorie is omschreven 2.3. De man heeft in incidenteel appel geantwoord. 2.4. Partijen hebben vervolgens hun zaak doen bepleiten door hun advocaten. Bij gelegenheid van de pleidooien is nog in het geding gebracht een zijdens de vrouw opgesteld overzicht van aankopen die met een lening ten behoeve van de woninginrichting ad € 12.539,- zouden zijn betaald met daaraan gehecht de afschriften van een groot aantal betalingsbewijzen (welk stuk op voorhand aan het hof is gezonden). 2.5. Partijen hebben daarna uitspraak gevraagd op de op voorhand toegezonden kopieën van de gedingstukken. 3. De gronden van het hoger beroep Voor de tekst van de grieven in principaal appel wordt verwezen naar de appeldagvaarding en voor de grieven in incidenteel appel wordt verwezen naar de betreffende memorie. 4. De beoordeling in principaal en incidenteel appel 4.1. Het gaat in dit hoger beroep om het volgende: a. Partijen zijn op 12 februari 1993 in gemeenschap van goederen met elkaar gehuwd. b. De man is op 1 januari 2006 toegetreden tot de maatschap [maatschap], te [vestigingsplaats] (hierna: de maatschap). c. In verband met de toetreding hebben partijen gezamenlijk een bedrijfslening afgesloten bij de Rabobank (met nummer [Rabobanknummer 1.]) ter hoogte van € 650.000,- en gezamenlijk een krediet in rekening-courant verkregen (met nummer rekening-courantnummer 2.]) van, eveneens, de Rabobank. d. Het huwelijk van partijen is op 17 november 2009 ontbonden door inschrijving van de echtscheidingsbeschikking van de Rechtbank Breda van 4 augustus 2009 in de registers van de burgerlijke stand. e. Nadat bij brief van 7 april 2010 de maatschap door de andere twee maten aan de man is opgezegd, is op 19 januari 2011 een vaststellingsovereenkomst gesloten tussen de man enerzijds en de andere twee maten anderzijds, ingevolge welke overeenkomst de man per 1 januari 2011 uit het maatschapsverband is getreden. Aan de man is daarbij toegekend het saldo van zijn kapitaalrekening (€ 155.547,-) alsmede zijn goodwill (€ 175.000,-). De man heeft de vrouw in rechte betrokken en in eerste aanleg, samengevat, gevorderd: a. de wijze van verdeling van de huwelijkse goederengemeenschap vast te stellen op de door hem in zijn dagvaarding aangegeven wijze; b. te bepalen dat beide partijen voor een gelijk deel draagplichtig zijn voor de bedrijfslening bij en de rekening-courantschuld aan de Rabobank; c. de vrouw te veroordelen aan hem te betalen een bedrag van € 33.910,50. In reconventie heeft de vrouw, samengevat, gevorderd de wijze van verdeling van de bedoelde gemeenschap vast te stellen op de door haar aangegeven wijze. De rechtbank heeft in het vonnis waarvan beroep de wijze van verdeling gelast conform hetgeen is bepaald in de rechtsoverwegingen waarnaar het dictum van dat vonnis verwijst en het meer of anders gevorderde afgewezen. De man kan zich hiermee niet verenigen en is in hoger beroep gekomen. 4.2.1.In haar memorie van antwoord heeft de vrouw zich beroepen op de niet-ontvankelijkheid van de man in het door hem ingestelde hoger beroep. De vrouw heeft daartoe het volgende aangevoerd. De vrouw heeft een zeer beperkt inkomen en beschikt niet over spaartegoeden. Desondanks vordert de man dat zij een bedrag van € 93.739,90 voor haar rekening neemt. Zij zal dit bedrag, ook omdat zij met grote waarschijnlijkheid in de zogenoemde WSNP-regeling terecht zal komen, nooit kunnen betalen. Daarom heeft de man geen belang bij zijn hoger beroep. 4.2.2.Het hof wijst het beroep op niet-ontvankelijkheid af. De omstandigheid dat de vrouw niet in staat zou zijn het door de man gevorderde bedrag te voldoen, staat niet in de weg aan het (proces)belang van de man om door middel van de onderhavige procedure tot een verdeling van de huwelijkse gemeenschap te komen. in incidenteel appel 4.3.1.De meest vergaande grief is die in het incidenteel appel. Deze grief houdt in dat de rechtbank ten onrechte niet heeft aangenomen dat alle baten en schulden ter zake de inkoop/uitkoop van de man in de maatschap verknocht zijn aan de man zodat de dienaangaande per saldo overblijvende restschuld eveneens verknocht is aan de man en geheel voor rekening van de man dient te komen. Daartoe stelt de vrouw dat de man de opzegging van de maatschap aan zichzelf te wijten heeft, zij op die opzegging geen invloed heeft kunnen uitoefenen, zij voorts geen invloed heeft kunnen uitoefenen op de onderhandelingen met betrekking tot de uitkoop van de man uit de maatschap en dus ook niet heeft kunnen voorkomen dat ten gevolge van de uittreding een restschuld zou ontstaan. De man betwist het standpunt van de vrouw. 4.3.2. Deze grief faalt. Voor zover de vrouw met de uit de uitkoop ontstane schulden het (negatieve) saldo van de waarde van het maatschapsaandeel enerzijds, en de bedrijfslening en de rekening-courant anderzijds heeft bedoeld, is niet sprake van een goed (noch van een schuld) in de zin van artikel 1:94 lid 3 BW dat (of die) verknocht kan zijn. Voor zover de vrouw heeft willen betogen dat de schuld uit hoofde van de bedrijfslening en de rekening-courantschuld verknocht zijn, staat aan verknochtheid in de weg dat de schulden door beide partijen gezamenlijk zijn aangegaan. De omstandigheid dat de vrouw, naar zij beweert, vanwege het huwelijk met de man heeft moeten tekenen voor zowel de bedrijfslening als het krediet in rekening-courant (zodat de man daadwerkelijk kon toetreden tot de maatschap), maakt dat, zonder nadere toelichting, die ontbreekt, niet anders. Er zijn evenmin gronden om de goodwill en het saldo van de kapitaalrekening als verknocht aan de man aan te merken. in principaal appel 4.4.1.Grief 1 ziet op de door de door de rechtbank gehanteerde peildatum voor de waardering van het aandeel van de man in de maatschap. De rechtbank is op basis van de redelijkheid en billijkheid uitgegaan van (de waarde daarvan op of nabij) 17 november 2009 (de datum van ontbinding van het huwelijk). 4.4.2.Ter onderbouwing van zijn grief wijst de man op rechtspraak van de Hoge Raad dat voor de waardering van de verschillende bestanddelen van de gemeenschap dient te worden uitgegaan van de waarde op de datum van de feitelijke verdeling, in casu, aldus de man, de datum van het bestreden vonnis van de rechtbank (15 februari 2012). Alleen in bijzondere gevallen brengen de redelijkheid en billijkheid mee dat van een andere datum moet worden uitgegaan. Op dit punt heeft de rechtbank haar vonnis onvoldoende gemotiveerd. Voorts heeft de vrouw niet aangevoerd dat er op basis van de redelijkheid en billijkheid van een andere peildatum (dan de datum van de feitelijke verdeling) moet worden uitgegaan. Daarmee is de rechtbank buiten de rechtsstrijd van partijen getreden, aldus de man. 4.4.3.Volgens de vrouw dient 17 november 2009 als peildatum te worden genomen. De redelijkheid en billijkheid brengen dit volgens de vrouw mee. Vóór ontbinding van het huwelijk, op 17 november 2009, waren er geen “directe concrete schulden”, deze waren “enkel fictief”, omdat daartegenover diverse positieve vermogensbestanddelen stonden, zoals onder andere de goodwill en het loon van de man. Dit werd nadien pas anders, in de periode na ontbinding van het huwelijk, in welke periode de maatschap nog niet was opgezegd aan de man. In de visie van de vrouw is rechtbank dan ook terecht uitgegaan van de datum van de echtscheidingsbeschikking, omdat op dat moment nog geen sprake was van uittreding uit de maatschap door de man. 4.4.4.Bij de beoordeling van deze grief stelt het hof voorop dat bij de verdeling van tot een gemeenschap behorende goederen, ter bepaling van hun waarde, in beginsel moet worden uitgegaan van de waarde ten tijde van de verdeling. Uit hetgeen door partijen is overeengekomen en uit de eisen van redelijkheid en billijkheid kan voortvloeien dat hiervan wordt afgeweken (zie o.m. HR 17 april 1998, NJ 1999, 550). In het onderhavige geval bestond er tussen partijen, zoals zij ter zitting van dit hof hebben verklaard, bij de ontbinding van hun huwelijk overeenstemming over dat de man, en niet de vrouw, de maatschap zou voortzetten. Het feit dat hier op het moment van de ontbinding van het huwelijk al overeenstemming over bestond, heeft al op het moment van ontbinding van het huwelijk een verdelingseffect, waarbij tot op zekere hoogte kan worden uitgegaan van de fictie dat de maatschap op dat moment aan de man is toegedeeld (zie in dezelfde zin M.J.A. van Mourik, Ondernemer, echtscheiding en wettelijke gemeenschap van goederen, WPNR 2012 (6923), paragraaf 6). In die situatie behoren de gevolgen van het al dan niet succesvol ondernemerschap van de man binnen het maatschapsverband vanaf de ontbinding van het huwelijk volledig voor zijn rekening te komen. De algehele gemeenschap van goederen waarin partijen waren gehuwd en die er de rechtvaardiging voor vormde dat de vrouw voorheen meedeelde in het wel en wee van de maatschap, is immers tot een einde gekomen. Nu de man voorts geen verklaring heeft gegeven van de door hem gestelde waardedaling van het aandeel in de maatschap in de periode na ontbinding van het huwelijk (die zou kunnen nopen tot hantering van de door hem voorgestane waardepeildatum), en het hof van een dergelijke verklaring ook anderszins niet is gebleken, brengen de redelijkheid en de billijkheid mee dat ter bepaling van de waarde van het aandeel van de man in de maatschap dient te worden uitgegaan van de waarde van dit aandeel op de datum van ontbinding van het huwelijk. 4.4.5.Het hof merkt nog op dat voor de omvang van de huwelijksgemeenschap, dus ook voor de omvang van de bedrijfslening en rekening-courantschuld, anders dan de man betoogt in de toelichting op zijn grief, in beginsel dient te worden uitgegaan van de datum waarop het huwelijk is ontbonden, zoals de rechtbank ook terecht heeft gedaan. Het hof ziet ten aanzien van de bedoelde schulden geen aanleiding om van dit uitgangspunt af te wijken op de wijze die de man in de onderhavige grief voorstaat, namelijk dat zou moeten worden uitgegaan van de datum van feitelijke verdeling. De door de man gestelde aflossingen op de schulden die na de ontbinding van het huwelijk hebben plaatsgevonden, maken dit niet anders. Ten slotte, wat er ook zij van de klacht van de man dat de vrouw in eerste aanleg niet heeft aangevoerd dat er op basis van de redelijkheid en billijkheid van een andere peildatum (dan de datum van de feitelijke verdeling) moet worden uitgegaan, het hoger beroep dient mede tot herstel van de eigen nalatigheden van partijen en bij memorie van antwoord heeft de vrouw hoe dan ook wél het door de man bedoelde beroep op de redelijkheid en billijkheid gedaan. Daarop heeft de man kunnen reageren ter gelegenheid van de mondelinge behandeling. Gelet op het bovenstaande, faalt grief 1. 4.5.Grief 2 houdt in dat de rechtbank ten onrechte geen rekening heeft gehouden met de door de man opgevoerde latente fiscale claim ter hoogte van € 20.000,- over de aan de man toekomende goodwill van € 175.000,-. De vrouw voert hiertegen onder meer aan, dat de man nalaat de belastingclaim voldoende te specificeren waardoor de hoogte van de vordering (nog) niet vaststaat. Het hof volgt de vrouw in haar betoog dat de latente belastingclaim zijdens de man onvoldoende gespecificeerd is. Ter zitting van dit hof heeft de man desgevraagd geen enkele onderbouwing gegeven met betrekking tot de wijze van berekening van het door hem genoemde bedrag. Nu voor het hof ook anderszins niet valt te stellen of, en zo ja, tot welk bedrag over de goodwill belasting zal dienen te worden betaald, faalt grief 2. 4.6.1.Grief 3 houdt in dat de rechtbank ten onrechte het negatieve saldo van het maatschapsaandeel heeft berekend op € 66.833,- waarvan beide partijen de helft, te weten € 33.416,50 moeten dragen. De rechtbank is tot dit negatieve saldo gekomen door van de waarde van het aandeel in de maatschap (dat wil zeggen het saldo van de kapitaalrekening plus de goodwill) af te trekken: de bedrijfslening en de rekening-courantschuld. De man stelt zich allereerst op het standpunt dat de rechtbank voor het saldo van de kapitaalrekening ten onrechte als peildatum heeft gehanteerd 17 november 2009 (de datum van ontbinding van het huwelijk van partijen), toen dat saldo € 190.890,- bedroeg. Voorts had de rechtbank de belastinglatentie van € 20.000,- nog in mindering moeten brengen op de som van het saldo van de kapitaalrekening en de goodwill. Ten slotte heeft de rechtbank voor de hoogte van de bedrijfslening ten onrechte als peildatum gehanteerd 17 november 2009, toen die lening € 408.500,- bedroeg. 4.6.2. Volgens de vrouw is de rechtbank voor zowel het saldo van de kapitaalrekening als de hoogte van de bedrijfslening uitgegaan van de juiste peildatum. Ook betwist zij hetgeen de man stelt omtrent de belastinglatentie. 4.6.3.Het hof verwerpt deze grief. Hiervoor verwijst het hof, waar het de peildatum voor het saldo van de kapitaalrekening en waar het de belastinglatentie betreft, kortheidshalve, naar zijn beoordeling hierboven van, respectievelijk, grief 1 en 2. Waar het gaat om de bedrijfslening overweegt het hof, zoals reeds in grief 1 overwogen, dat voor de omvang van de huwelijksgemeenschap, dus ook voor de omvang van de schulden, in beginsel dient te worden uitgegaan van de datum waarop het huwelijk is ontbonden. Het hof ziet in deze zaak, ten aanzien van de bedrijfslening (en de rekening-courantschuld), geen aanleiding om van dit uitgangspunt af te wijken op de wijze die de man in de onderhavige grief voorstaat. De door de man gestelde aflossingen op de schulden die na de ontbinding van het huwelijk hebben plaatsgevonden, maken dit niet anders. 4.7.1.Grief 4 keert zich tegen de wijze van verdeling van het, reeds genoemde, negatieve saldo van het maatschapsaandeel. De rechtbank heeft die verdeling aldus gelast dat de waarde van het aandeel in de maatschap (bestaande uit, kort gezegd, het saldo van de kapitaalrekening plus de goodwill) wordt toegedeeld aan de man, onder de verplichting voor de man de schulden (te weten: de bedrijfslening en de rekening-courantschuld) “in de interne verhouding voor zijn rekening te nemen, waardoor de vrouw het genoemde bedrag van € 33.416,50 uiteindelijk – als de man de schulden volledig zal hebben voldaan aan de Rabobank – aan de man zal dienen te voldoen” (r.o. 4.17 van het vonnis a quo). De man stelt dat van hem niet kan worden gevergd om eerst over te gaan tot volledige aflossing van de restschuld voordat hij het door de vrouw te dragen deel van de schuld op haar mag verhalen. 4.7.2.De vrouw stelt dat de rechtbank bewust de keuze heeft gemaakt dat de man de restschuld (naar het hof begrijpt: het bedrag waarmee de genoemde schulden de waarde van het aandeel in de maatschap overtreffen) eerst geheel dient af te lossen en vervolgens een vordering voor de helft van die restschuld op de vrouw heeft, daar de man, in tegenstelling tot de vrouw, daartoe financiële draagkracht heeft. 4.7.3.Het hof oordeelt als volgt. Voor de door de rechtbank gelaste verdeling van het negatieve saldo, heeft de rechtbank aansluiting gezocht bij de feitelijke situatie, waarin de man de genoemde baten (het saldo van de kapitaalrekening plus de goodwill) ontvangt en de genoemde lasten (de bedrijfslening en rekening-courantschuld) voor zijn rekening neemt (r.o. 4.17 van het vonnis a quo). De door de rechtbank gelaste verdeling moet in dit licht aldus worden begrepen dat de baten de man ook rechtens worden toegedeeld, waartegenover staat dat hij voor eenzelfde bedrag de lasten voor zijn rekening dient te nemen. De redenering van de rechtbank dat in zoverre een saldering moet plaatsvinden is door de man niet met een grief bestreden en dient dus ook voor het hof tot uitgangspunt. De baten bedroegen op 17 november 2009 (de hier relevante peildatum): - saldo kapitaalrekening: € 190.890,- - goodwill: € 175.000,- -------------- + € 365.890,- De lasten op die datum bedroegen: - bedrijfslening: € 408.500,- - rekening-courantschuld: € 24.223,- -------------- + € 432.723,- Tussen partijen is niet in geschil dat de zojuist weergegeven bedragen op de genoemde peildatum luidden zoals vermeld. De man dient in de (door de man niet bestreden) redenering van de rechtbank van de op die datum bestaande schulden in elk geval een deel ad € 365.890,- voor zijn rekening te nemen. Het negatieve saldo, oftewel de restschuld, bedraagt dan € 66.833,- (€ 365.890,- minus € 432.723,-). In beginsel zijn beide echtgenoten in hun onderlinge verhouding ieder voor de helft van gemeenschapsschulden, zoals de bedoelde restschuld, draagplichtig, tenzij zij in hun onderlinge verhouding anders zijn overeengekomen, dan wel de feiten en omstandigheden met zich brengen dat het naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is dat beide partijen ieder voor een gelijk deel draagplichtig zijn. Nu er naar het oordeel van het hof geen sprake is van de hiervóór vermelde uitzonderingen zijn partijen na ontbinding van de gemeenschap ieder voor de helft draagplichtig voor de aldus omschreven restschuld bij de Rabobank. Indien de man naast het door hem te dragen deel van € 365.890,- meer dan de helft van deze restschuld betaalt, dat wil zeggen meer dan € 33.416,50, heeft hij ter zake daarvan onmiddellijk een regresvordering op de vrouw, en niet pas, zoals de rechtbank heeft beslist, op het moment dat de man het door hem te dragen deel en daarnaast de restschuld volledig zal hebben voldaan. In zoverre slaagt grief 4 en zal het hof het bestreden vonnis op dit punt vernietigen. 4.8.1.Grief 5 keert zich tegen het oordeel van de rechtbank dat hetgeen door de man, inzake de schulden aan rente, bankkosten en aflossingen is betaald na 31 december 2009, voor zijn rekening komt en niet aan de vrouw kan worden doorbelast. Volgens de man dient als peildatum voor het meergenoemde negatieve saldo van het maatschapsaandeel te worden uitgegaan van de datum van feitelijke verdeling. Daarom dient ook rekening te worden gehouden met de rente, bankkosten en aflossingen van na 31 december 2009, tot het moment waarop de waarde van het aandeel in de maatschap feitelijk is verdeeld, wat, volgens de man, nog altijd niet het geval is. Uit de processtukken van de man in eerste aanleg blijkt dat deze kosten per 1 september 2011 € 31.179,78 bedroegen. Inmiddels zijn deze kosten opgelopen tot € 37.551,80, per 30 april 2012. 4.8.2.De vrouw stelt dat de rente, bankkosten en aflossingen die na de door de rechtbank gekozen peildatum van 17 november 2009 zijn voldaan, op de peildatum nog niet bestonden en derhalve volledig voor rekening van de man dienen te komen. Voorts stelt de vrouw dat de redelijkheid en billijkheid dit laatste ook meebrengen, nu zij met betrekking tot de uittreding van de man uit de maatschap niet is gekend en daarin geen inbreng heeft gehad. 4.8.3.Het hof overweegt als volgt. Voor wat betreft de te hanteren waardepeildatum van het saldo van het maatschapsaandeel, namelijk 17 november 2009, volstaat het hof met een verwijzing naar zijn beoordeling van de grieven 1 en 3. In zoverre faalt grief 5. Grief 5 bestrijdt voorts de in algemene termen geformuleerde beslissing van de rechtbank dat aflossingen door de man verricht na 31 december 2009 voor zijn rekening komen en niet aan de vrouw kunnen worden doorbelast. Terecht keert de grief zich hiertegen. Zoals het hof in het kader van grief 4 heeft geoordeeld, kan de man immers, indien hij naast het door hem te dragen deel van € 365.890,- ook nog meer dan de helft van de restschuld van € 66.833,- betaalt, dat wil zeggen meer dan € 33.416,50, ter zake van dit meerdere regres nemen op de vrouw. Van de bedoelde betaling door de man van de restschuld is echter (nog) geen sprake nu, naar eigen zeggen van de man, de bedrijfslening nog altijd € 120.000,- bedraagt. De man heeft niet gesteld dat hij betalingen aan de bank heeft gedaan uit andere gelden dan de door hem ontvangen activa (goodwill en geld van de kapitaalrekening). De gedane aflossingen moeten geacht worden in mindering te hebben gestrekt op het sowieso voor rekening van de man komende deel van € 365.890,- van de schuld, zodat er nog geen sprake van is dat de man al betalingen in mindering op de restschuld van € 66.833,- heeft voldaan. De vordering van de man, te bepalen dat hij ter zake een door hem verrichte aflossing (van € 50.000,-) op die lening een vordering op de vrouw heeft, moet derhalve worden afgewezen. Waar het, ten slotte, de door de man voor de schulden betaalde rente en bankkosten betreft, overweegt het hof als volgt. Anders dan de vrouw betoogt, blijkt uit de stukken waarop de man zich in dit verband beroept, dat deze rente en kosten na de peildatum wel verschuldigd zijn. Nu de man echter niet heeft gespecificeerd in hoeverre die rente en kosten betrekking hebben op het gedeelte van de restschuld dat voor rekening van de vrouw komt, noch in hoeverre hij die rente en kosten heeft betaald in de periode waaraan de man in dit verband refereert (en die loopt tot en met 30 april 2012), is het hof niet in staat te beoordelen of en zo ja tot welk bedrag de man ter zake regres mag nemen op de vrouw en zal het hof, evenals de rechtbank, de daarop gerichte vordering van de man afwijzen. Uit hetgeen in het voorgaande is overwogen volgt dat de vrouw ter zake de schulden aan de bank draagplichtig is voor € 33.416,50, vermeerderd met de daarover vanaf 17 november 2009 verschuldigde rente en dat de man draagplichtig is voor (€ 365.890,- + € 33.416,50 =) € 399.306,50 vermeerderd met de daarover vanaf 17 november 2009 verschuldigde rente. 4.9.1.Grief 6 houdt in dat de rechtbank ten onrechte uitgaat van het bestaan van een lening van de vrouw bij haar vader ter hoogte van € 12.539,-. De vrouw heeft nagelaten bewijsstukken over te leggen van grote posten die zij op het leningenoverzicht heeft vermeld, zoals de rekeningen van de stukadoor. Verder heeft de man gesteld dat indien de vrouw de schuld al zou zijn aangegaan, deze conform de overeenkomst van lening voor 31 december 2008 moest zijn terugbetaald, hetgeen meebrengt dat de lening per de peildatum, te weten 17 november 2009 niet meer bestond. 4.9.2.De vrouw stelt dat de man is achtergebleven in de voormalige echtelijke woning. Partijen zijn volgens de vrouw overeengekomen dat de vrouw nagenoeg geen inboedelgoederen zou meenemen en de vrouw haar nieuwe woning zelf opnieuw zou inrichten. De vader van de vrouw heeft de kosten voor die herinrichting telkenmale voor de vrouw betaald, als zijnde een lening. De vader van de vrouw heeft een overzicht gemaakt met een opsomming van de bedragen die hij voor de vrouw heeft voorgeschoten als zijnde een lening. De vrouw heeft de lening wegens gebrek aan financiële middelen niet voor 31 december 2008 aan haar vader terug kunnen betalen, zodat deze lening op de peildatum van 17 november 2009 nog bestond. Partijen dienen de lening overigens ieder voor de helft voor hun rekening te nemen, omdat anders sprake zou zijn van benadeling in de zin van artikel 3:196 BW, aldus de vrouw. 4.9.3.Het hof oordeelt als volgt. Volgens de vrouw heeft haar vader een overzicht gemaakt met een opsomming van de bedragen die hij voor de vrouw heeft voorgeschoten als zijnde een lening. Dit overzicht is gehecht aan het proces-verbaal van comparitie gehouden op 13 juli 2011. Voorts is zijdens de vrouw een grotendeels hiermee overeenstemmend overzicht overgelegd met daaraan gehecht de afschriften van een groot aantal betalingsbewijzen. Voor verschillende van de op de overzichten voorkomende bedragen ontbreken evenwel betalingsbewijzen (bijv. voor de tuinset, de tuintegels, de matrassen en de stukadoor). Voorts blijkt uit verschillende overgelegde betalingsbewijzen dat de vrouw de betreffende betalingen zelf heeft verricht, terwijl zij stelt van haar vader geen geld te hebben ontvangen (bijv. de Wedgwood-aankopen van € 178,- bij Albert Heijn d.d. 27 december 2007). De vrouw heeft niet duidelijk gemaakt of zij deze betalingen al dan niet heeft gedaan uit het bedrag van € 3.500,- dat zij van de vader van de man heeft geleend. Daarnaast blijkt uit een deel van de overgelegde bonnen dat bepaalde bestelde meubels niet op het adres van de vrouw, maar op het adres van haar ouders zijn bezorgd. De vrouw heeft daar bij gelegenheid van het pleidooi geen verklaring voor kunnen geven. Uit de overige in dit verband door de vrouw overgelegde betalingsbewijzen blijkt dat de vader van de vrouw weliswaar bepaalde betalingen heeft verricht, maar is daaruit op zich (nog) niet af te leiden dat ter zake sprake was van een lening, zoals de vrouw stelt. De vrouw heeft, ten slotte, gesteld dat zij de lening wegens gebrek aan financiële middelen niet vóór 31 december 2008 aan haar vader kon terugbetalen, zodat deze lening op de peildatum van 17 november 2009 nog bestond. Maar deze stelling heeft zij op geen enkele wijze onderbouwd; ook niet, bijvoorbeeld, met bewijzen van aflossingen door haar verricht na 17 november 2009. In het licht van het bovenstaande is naar het oordeel van het hof het bestaan van de door de vrouw gestelde lening onvoldoende komen vast te staan. De stelling van de vrouw dat in het onderhavige geval sprake zou zijn van benadeling in de zin van artikel 3:196 BW, verwerpt het hof als onvoldoende met feiten onderbouwd. Grief 6 slaagt derhalve. Bij de verdeling zal het hof de door de vrouw opgevoerde en door de man gemotiveerd betwiste lening van € 12.539,- dus niet in aanmerking nemen. 4.10.1.Volgens grief 7 heeft de rechtbank ten onrechte overwogen dat partijen voor de aanslagen inkomstenbelasting (IB) een afwijkende peildatum zijn overeengekomen, te weten 31 december 2007. De man heeft ter toelichting op deze grief, samengevat, het volgende aangevoerd. De vorderingen van de man voor zover betrekking hebbend op de aanslagen IB 2008 en 2009 zijn ten onrechte door de rechtbank afgewezen. Partijen zijn het erover eens dat de man de door hem opgevoerde aanslag IB 2008 ter hoogte van € 20.068,- heeft voldaan. Voorts zijn partijen het erover eens dat de vrouw ter zake haar aangifte IB 2009 een teruggave heeft ontvangen ter hoogte van € 3.378,-. De man heeft daarom in eerste aanleg de helft van de door hem voldane IB 2008 gevorderd ter hoogte van € 10.034. Daarnaast heeft hij aanspraak gemaakt op de helft van de teruggave IB 2009 van de vrouw, ter hoogte van € 1.689,-. Recent is het de man bekend geworden dat hij naheffingen moet voldoen: over het jaar 2007 een bedrag van € 1.448,-; over het jaar 2008 een bedrag van € 951,-; en over het jaar 2009 een bedrag van € 1.797,-. Het totaalbedrag aan naheffingen is dan € 4.196,-. De helft van dit totaalbedrag dient voor rekening van de vrouw te komen, derhalve € 2.098,-. De man heeft derhalve uit hoofde van de belastingaanslagen een bedrag ter hoogte van € 13.871,- van de vrouw te goed. Het bestreden vonnis dient op dit onderdeel te worden vernietigd. Opnieuw rechtdoende dient het hof te bepalen dat de man ter zake de inkomstenbelasting een bedrag van € 13.871,- te vorderen heeft van de vrouw en dat de vrouw dit bedrag aan de man dient te voldoen binnen vier weken na betekening van het onderhavige arrest aan de vrouw. 4.10.2.De vrouw stelt, primair, dat partijen in februari 2008 de gezamenlijke huishouding hebben verbroken en vervolgens mondeling zijn overeengekomen om vanaf het belastingjaar 2008 ieder apart aangifte te doen. Partijen hadden vanaf maart 2008 hun eigen financiële huishouding, eigen inkomen en eigen bankrekening. Partijen zijn derhalve een afwijkende peildatum overeengekomen voor de belastingaanslagen, te weten 31 december 2007. De vrouw stelt voorts, subsidiair, dat onderscheid dient te worden gemaakt tussen de inkomstenbelasting voor ondernemers, zoals de man, en inkomstenbelasting voor personen in loondienst, zoals de vrouw. Het is in strijd met de redelijkheid en de billijkheid indien de vrouw de (fiscale) lasten van het ondernemerschap van de vrouw moet dragen. Ten slotte stelt de vrouw, betreffende de vordering van de man inzake de naheffing IB 2007 van € 1.448,- , dat deze vordering in strijd is met de beginselen van procesrecht ex de artikelen 353 lid 1 Rv juncto 130 Rv, daar zij door de man reeds in eerste aanleg had dienen te worden ingesteld. 4.10.3.Het hof overweegt als volgt. Anders dan de rechtbank heeft geoordeeld, volgt uit de overeenkomst tussen partijen om vanaf 2008 ieder apart aangifte te doen voor de inkomstenbelasting (om de reden dat hun gezamenlijke huishouding is beëindigd), zo het bestaan van deze overeenkomst al vast zou staan nu de man dit betwist, niet dat partijen voor de aanslagen volgend op hun belastingaangiften de afwijkende peildatum van 31 december 2007 zijn overeengekomen. De feiten en omstandigheden waarop de vrouw zich in dit verband beroept, maken dit niet anders. Ook de stelling die de vrouw subsidiair betrekt, dat het in strijd is met de redelijkheid en billijkheid indien de vrouw de (fiscale) lasten van het ondernemerschap van de man moet dragen, dient, zonder nadere toelichting, die ontbreekt, als onjuist te worden verworpen. Het hof verwijst hiervoor tevens naar zijn beoordeling van grief 1. Het betoog van de vrouw, ten slotte, dat de vordering van de man inzake de navordering IB 2007 in strijd zou zijn met de beginselen van procesrecht ex de artikelen 353 lid 1 Rv juncto 130 Rv, gaat niet op. Het hoger beroep dient ook voor herstel van fouten, die er mede in kunnen bestaan dat in eerste aanleg verzuimd is verschuldigde bedragen te vorderen hoewel dat op dat moment wel mogelijk was. De vrouw wordt hierdoor niet onredelijk in haar belangen geschaad en heeft bovendien verweer tegen de vermeerderde eis gevoerd. Nu de vrouw voorts het bestaan, noch de hoogte van de diverse aanslagen, naheffingen en teruggaven heeft betwist, en evenmin heeft aangevoerd dat de man die aanslagen nog niet betaald heeft, slaagt grief 7. Het hof zal het bestreden vonnis derhalve, op dit punt, vernietigen en alsnog bepalen dat de man ter zake de inkomstenbelasting een bedrag van € 13.821,- (de man heeft kennelijk een rekenfout gemaakt, hij noemt een bedrag van € 13.871; terwijl het resultaat van € 10.034,- + € 1.689,- + € 2.098,- = € 13.821,- ) te vorderen heeft van de vrouw en dat de vrouw dit bedrag aan de man dient te voldoen binnen vier weken na betekening van het onderhavige arrest aan de vrouw. in principaal en incidenteel appel 4.11. Er zijn door de vrouw, noch de man concrete feiten te bewijzen aangeboden die, mits bewezen, tot een andere beslissing zouden kunnen leiden zodat het in algemene termen gestelde bewijsaanbod van zowel de vrouw als de man wordt gepasseerd. 4.12. Het is bij geschillen tussen ex-echtgenoten gebruikelijk om de proceskosten met toepassing van artikel 237 lid 1 Rv te compenseren, aldus dat elke partij de eigen kosten draagt. Het hof acht in deze zaak onvoldoende redenen aanwezig om van dat gebruik af te wijken en zal de vordering van de vrouw de man te veroordelen in de kosten van het hoger beroep dan ook afwijzen. 4.13. Het voorgaande betekent dat het hof het bestreden vonnis zal dienen te vernietigen voor zover daarin is beslist (r.o. 4.17 van het vonnis) dat vrouw de helft van het voor haar rekening komende negatieve saldo van € 33.416,50 pas aan de man zal dienen te voldoen, indien hij het negatieve saldo € 66.833,- volledig heeft voldaan. Voorts zal het hof het bestreden vonnis dienen te vernietigen voor zover daarin is beslist (r.o. 4.21-4.22) dat de man de helft van de lening van de vader van de vrouw van € 12.539,- dient te dragen. Ten slotte, zal het hof het bestreden vonnis dienen te vernietigen ter zake de afwijzing van de vorderingen van de man inzake de aanslagen inkomstenbelasting 2008 en 2009. Het hof zal op deze onderdelen opnieuw recht doen op de hierna te melden wijze. 5. De uitspraak Het hof: op het principaal en incidenteel appel vernietigt het vonnis waarvan beroep, doch uitsluitend voor zover daarin: - is beslist dat vrouw de helft van het voor haar rekening komende negatieve saldo van € 33.416,50 pas aan de man zal dienen te voldoen, indien hij het negatieve saldo € 66.833,- volledig heeft voldaan; - is beslist dat de man de helft van de lening van de vader van de vrouw van € 12.539,- dient te dragen; - de vorderingen van de man inzake de inkomstenbelasting zijn afgewezen; en in zoverre opnieuw rechtdoende: - bepaalt dat de vrouw ter zake de schulden aan de bank draagplichtig is voor € 33.416,50, vermeerderd met de daarover vanaf 17 november 2009 verschuldigde rente; - veroordeelt de vrouw om ter zake de inkomstenbelasting als hiervóór onder 4.10.1 – 4.10.3 overwogen, binnen vier weken na betekening van dit arrest aan haar, aan de man een bedrag te voldoen van € 13.821,-; bekrachtigt het vonnis waarvan beroep voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen voor het overige; compenseert de proceskosten in hoger beroep in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt; wijst af het meer of anders gevorderde. Dit arrest is gewezen door mrs. I.B.N. Keizer, G.J. Vossestein en J.U.M. van der Werff en in het openbaar uitgesproken door de rolraadsheer op 19 maart 2013.
AI generated
ECLI:NL:RBZWB:2025:477
ECLI:NL:RBZWB:2025:477 Rechtbank Zeeland-West-Brabant , 29-01-2025 / 425340 HA ZA 24-433
ECLI:NL:RBROT:2021:8994
ECLI:NL:RBROT:2021:8994 Rechtbank Rotterdam , 15-09-2021 / C/10/607012 / HA ZA 20-1052
ECLI:NL:RBZWB:2021:5291
ECLI:NL:RBZWB:2021:5291 Rechtbank Zeeland-West-Brabant , 13-10-2021 / AWB 18/4077
ECLI:NL:RBOBR:2023:2654
ECLI:NL:RBOBR:2023:2654 Rechtbank Oost-Brabant , 31-05-2023 / C/01/375855 / HA ZA 21-742
ECLI:NL:RBNHO:2022:7338
ECLI:NL:RBNHO:2022:7338 Rechtbank Noord-Holland , 17-08-2022 / C/15/320962 / HA ZA 21-535

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

vonnis RECHTBANK GELDERLAND Team kanton en handelsrecht Zittingsplaats Zutphen zaaknummer / rolnummer: C/05/384275 / HZ ZA 21-74 Vonnis van 1 december 2021 in de zaak van [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] , wonende te [woonplaats] , eiseres in conventie, verweerster in reconventie, advocaat mr. J.W. Weehuizen te 's-Hertogenbosch, tegen [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] , wonende te [woonplaats] , gedaagde in conventie, eiser in reconventie, advocaat mr. W. van de Velde te Lent, gemeente Nijmegen. Partijen zullen hierna [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] en [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] genoemd worden. 1De procedure 1.1.

Het verloop van de procedure blijkt uit: het tussenvonnis van 14 juli 2021 producties A en B van [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] producties 17 tot en met 22 van [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] het proces-verbaal van mondelinge behandeling van 14 oktober 2021. 1.2. Ten slotte is vonnis bepaald. 2De feiten 2.1. [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] en [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] hebben een affectieve relatie gehad, welke in 2019 is geëindigd. 2.2. [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] en [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] zijn de vennoten van de op 1 januari 2013 opgerichte vennootschap onder firma “V.O.F. [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] ” (hierna: de vof).

Voor de oprichting van de vof dreef [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] vanuit een eenmanszaak een onderneming in de exploitatie van kermisactiviteiten en verkoop van oliebollen en toebehoren. Uit het uittreksel van de eenmanszaak uit de Kamer van Koophandel van 4 maart 2020 (productie 1 van [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] ), blijkt dat voornoemde onderneming is voortgezet door de vof: “Uitgeschreven uit het handelsregister per 04-12-2013. Op 04-12-2013 is geregistreerd dat de onderneming met ingang van 01-01-2013 is voortgezet door V.O.F. [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] , ingeschreven onder KvK-nummer [nummer] .”. 2.3.

Er is geen vof-akte opgemaakt. 2.4. Niet in geschil is dat partijen zijn overeengekomen dat de winst van de vof voor 60% aan [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] wordt toegekend en voor 40% aan [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] . 2.5. Als boekhouder is de heer [boekhouder] (hierna: [boekhouder] ) bij de vof betrokken. 2.6. Partijen hebben tijdens hun affectieve relatie gezamenlijk in een woonwagen gewoond. Omstreeks juli 2014 is een nieuwe woonwagen gekocht. 2.7. Ook is tijdens de affectieve relatie van partijen een motor van het merk Harley Davidson aangeschaft. 2.8.

In de samengestelde (niet-gecontroleerde) jaarrekening 2019 van de vof staat, voor zover hier relevant, het volgende: “2. ALGEMEEN Oprichtingsdatum De eenmanszaak is gestart op 1 januari 2010 en op 31-12-2012 gestaakt. Per 1 januari 2013 is de eenmanszaak ingebracht in V.O.F. [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] . (…) Winstverdeling van het resultaat is als volgt vastgesteld: De heer [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] 60% Mevrouw [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] 40% (…) De activa en passiva zijn opgenomen voor de nominale waarde, tenzij in onderstaande toelichting anders is vermeld. (…) 31-12-2019 31-12-2018 € € EIGEN VERMOGEN Kapitaal [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] 33.250 2.913 Kapitaal [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] 27.417 13.859”. 2.9. [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] heeft een personenauto van het merk Mercedes met het kenteken [kenteken] in bezit. 3Het geschil in conventie 3.1. [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] vordert dat de rechtbank bij vonnis voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad: voor recht zal verklaren dat de vennootschap V.O.F. [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] per 1 januari 2020 is ontbonden; voor recht zal verklaren dat [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] voor 40% gerechtigd is tot het vermogen van de vennootschap onder firma V.O.F. [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] ; voor recht zal verklaren dat [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] recht heeft op 40% van de waarde van de ten processe bedoelde Derby; voor recht zal verklaren dat [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] recht heeft op 50%, althans 40% van de waarde van de ten processe bedoelde woonwagen; voor recht zal verklaren dat [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] recht heeft op 50% althans 40% van de waarde van de ten processe bedoelde Harley Davidson; voor recht zal verklaren dat [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] ten titel van overbedeling een bedrag aan [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] is verschuldigd;

één of meer deskundigen zal benoemen, als bedoeld bij randnummer 13 in het lichaam van de dagvaarding, ten behoeve van het beantwoorden van (onder meer) de bij randnummer 13 in het lichaam van de dagvaarding weergegeven vragen, waaronder de vraag op welk bedrag [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] , in acht genomen alle omstandigheden, recht heeft in verband met de beëindiging van de vennootschap onder firma en de toebedeling van alle bedrijfsmiddelen aan [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] ; [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] zal veroordelen om de stukken als genoemd in randnummer 12 in het lichaam van de dagvaarding aan eiseres en de door de Rechtbank te benoemen deskundigen af te geven, op straffe van een dwangsom van € 100,00 per dag voor elke dag dat hij daarmee in gebreke blijft; [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] zal veroordelen om het door de deskundigen te betalen bedrag (als bedoeld bij randnummer 13 in het lichaam van de dagvaarding/als hierboven bij punt 6) aan [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] te betalen, althans een door de rechtbank te bepalen bedrag; [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] zal veroordelen om aan [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] de wettelijke rente te betalen over alles wat hij aan [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] verschuldigd is, met ingang van de dag dat de dagvaarding aan hem betekend is en tot de dag der algehele voldoening; [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] zal veroordelen in de proceskosten. 3.2. [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] stelt zich op het standpunt dat het vermogen van de vof bestaat uit de hierna weergegeven bestanddelen, met een indicatieve waarde:

Derby kamelenrace, waard circa € 120.000,00 Smash the bottle, waard circa € 5.000,00 Wipe-out, ledspot wipe-out, Willems wipe-out, jumper en churro’s oven, gezamenlijk waard circa € 50.000,00 Gereedschap, waard circa € 5.000,00 Apple notebook, waard circa € 500,00 Ledverlichting, waard circa € 1.500,00 Led tv (groot scherm), waard circa € 9.000,00 Voorraad handel (pluche e.d.), waard circa € 500,00 Kasgeld groot volgens jaarrekening 2019 € 25.205,00 Belastingrestituties, waaronder BTW-teruggave over 2019, circa € 20.000,00  Vervoersmiddelen, te weten een Scania [kenteken] , een Mercedes Vito en nog een Mercedes Vito, tezamen waard circa € 50.000,00  Goodwill, vooralsnog vast te stellen op de jaarwinst van 2019 € 57.928,00 Totale waarde, indicatief € 344.633,00. 3.3. [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] voert verweer en concludeert dat de rechtbank bij uitvoerbaar bij voorraad vonnis [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] niet-ontvankelijk zal verklaren in haar vorderingen, althans haar vorderingen zal afwijzen, met veroordeling van [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] in de proceskosten, waaronder de door [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] werkelijk gemaakte (advocaat)kosten (inclusief nasalaris), vermeerderd met de wettelijke rente over al hetgeen [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] aan [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] verschuldigd is, met ingang van 13 april 2021 tot aan de dag der algehele voldoening alsmede vermeerderd met de wettelijke rente over de proceskosten vanaf de vijftiende dag na dit vonnis. 3.4.

Op de stellingen van partijen wordt bij de beoordeling, voor zover van belang, nader ingegaan. in reconventie 3.5. [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] vordert, na wijziging van eis, dat de rechtbank bij uitvoerbaar bij voorraad vonnis: [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] zal veroordelen tot teruggave aan [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] van de tot het vermogen van [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] behorende personenauto van het merk Mercedes met kenteken [kenteken] en tot terugbetaling van de met deze personenauto samenhangende door [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] betaalde kosten over de periode waarin [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] door toedoen van [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] niet over deze personenauto heeft kunnen beschikken op straffe van een dwangsom € 500,00 per dag tot een maximum van € 10.000,00, althans een door de rechtbank te bepalen dwangsom;

Zal bepalen dat de vennootschap onder firma V.O.F. [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] zal zijn ontbonden met ingang van 1 januari 2020; [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] zal veroordelen in de proceskosten, waaronder de door [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] werkelijk gemaakte (advocaat)kosten, vermeerderd met de wettelijke rente over al hetgeen [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] aan [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] verschuldigd is, met ingang van 13 april 2021 tot aan de dag der algehele voldoening alsmede vermeerderd met de nakosten een en ander te voldoen binnen 14 dagen na dit vonnis en te vermeerderen met de wettelijke rente over de (na)kosten te rekenen vanaf de bedoelde termijn voor voldoening. 3.6. [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] voert verweer en concludeert dat de rechtbank [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] niet-ontvankelijk zal verklaren in zijn vorderingen, althans zijn vorderingen zal afwijzen, met veroordeling van [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] in de proceskosten in reconventie. 3.7.

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover van belang, nader ingegaan. 4De beoordeling in conventie en in reconventie 4.1. Vanwege de inhoudelijke samenhang tussen de vorderingen in conventie in reconventie behandelt de rechtbank de vorderingen gezamenlijk. 4.2. Het geschil heeft betrekking op (ontbinding van) de vennootschap onder firma (vof) van partijen en wat ieders aandeel in de vennootschap is. 4.3. Een vennootschap onder firma is een maatschap tot uitoefening van een bedrijf en onder een gemeenschappelijke naam aangegaan (artikel 16 Wetboek van Koophandel (WvK) jo. artikel 7A:1655 van het Burgerlijk Wetboek (BW). ontbinding van de vennootschap 4.4.

In artikel 7A:1683 BW is opgenomen dat een vennootschap onder firma wordt ontbonden door tijdsverloop, door het bereiken of onmogelijk worden van het doel waarvoor de vennootschap is aangegaan, door opzegging of door de dood, curatele of faillissement van een vennoot. Gesteld noch gebleken is dat een van de opzeggingsgronden uit artikel 7A:1683 BW zich heeft voorgedaan. Daarnaast kan de rechter ex artikel 7A:1684 BW op vordering van ieder der vennoten de vennootschap wegens gewichtige redenen ontbinden. Van een gewichtige reden is sprake indien, alle omstandigheden in aanmerking genomen, van een of meer vennoten redelijkerwijs geen voortzetting van het vennootschappelijk verband kan worden gevraagd.

Beide partijen vorderen (inmiddels) ontbinding van de vof per 1 januari 2020. 4.5. Tussen partijen is niet in geschil dat er sprake is van een verstoorde verstandhouding tussen partijen, waardoor de basis voor een verdere samenwerking is komen te ontbreken. Deze omstandigheid in aanmerking genomen, is er sprake van een gewichtige reden als bedoeld in artikel 7A:1684 BW. De rechtbank zal de vordering onder 3.1.1. in conventie en de vordering onder 3.5.2. in reconventie daarom bij eindvonnis toewijzen, met dien verstande dat de ontbinding geen terugwerkende kracht heeft (artikel 7A:1684 lid 2 BW).

Terugwerkende kracht past naar het oordeel van de rechtbank ook niet in de vennootschappelijke verhoudingen, gelet op de onzekerheid die dit tot aan de uitspraak van de rechter over de gevorderde ontbinding zowel in de rechtsverhoudingen tussen de vennoten onderling, als die tot derden, teweeg zou brengen. Desondanks kan de rechtbank terugwerkende kracht aan de ontbinding verlenen door er voorwaarden aan te stellen. Deze voorwaarden dienen zoveel mogelijk aan te sluiten bij de overeenkomst en de vordering. Aangezien beide partijen ontbinding per 1 januari 2020 vorderen en de verstandhouding tussen partijen ook op 1 januari 2020 al verstoord was, zal de rechtbank de situatie per 1 januari 2020 als uitgangspunt nemen bij het bepalen van de gevolgen van de ontbinding.

Daarnaast zal de rechtbank als voorwaarde aan ontbinding verbinden dat [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] het aandeel van [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] in de onderneming overneemt vanaf 1 januari 2020. [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] heeft de (onderneming van de) vof feitelijk heeft voortgezet ook vanaf 1 januari 2020. [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] stelt immers dat hij de activiteiten feitelijk altijd alleen heeft gedreven. [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] heeft [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] uit de woonwagen van partijen gezet als gevolg waarvan zij niet op kermissen heeft kunnen staan vanuit de vof.

Dat houdt ook in dat [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] in de onderlinge verhouding met [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] niet aansprakelijk is voor schulden vanaf 1 januari 2020 en geen aanspraak kan maken op winst per 1 januari 2020. het aandeel van [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] in de vof 4.6. Partijen zijn verdeeld de vraag op welke manier het aandeel van [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] in het vermogen van de vof moet worden begroot. Daarop richten de meeste vorderingen zich. Volgens [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] is er geen vennootschapsvermogen dat tussen partijen verdeeld moet worden, maar dient de vof ontbonden te worden op basis van het afzonderlijke kapitaal van iedere vennoot.

Bij het aangaan van de vof heeft [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] zijn eenmanszaak en bijbehorende vermogensbestanddelen ter waarde van € 49.143,00 ingebracht. [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] stelt dat partijen hebben afgesproken dat bij een ontbinding van de vof de door [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] ingebrachte vermogensbestanddelen zonder nadere verrekening weer aan hem zouden worden toebedeeld. [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] heeft bij oprichting niets ingebracht en is kapitaal gaan opbouwen door haar aandeel in de winst verminderd met door haar gedane opnames.

Uit de balans van de vof volgt dat het kapitaal van [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] op 31 december 2019 € 33.520,00 was en dat van [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] € 27.417,00, aldus [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] . 4.7. [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] stelt daartegenover dat het vennootschapsvermogen bestaat uit de bestanddelen opgesomd onder 3.2. en maakt aanspraak op 40% van de waarde daarvan. Hetgeen door [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] is ingebracht, is gemeenschappelijk geworden.

Daarnaast voert [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] aan dat alle financiële transacties van de vof verliepen via de bankrekening van [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] , waartoe zij niet bevoegd was. Bedrijfsmiddelen die via deze bankrekening zijn aangeschaft, zijn volgens [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] vanuit de vof aangeschaft. Voor zover [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] deze bedrijfsmiddelen buiten de vof heeft gehouden en zulks zijn weerslag heeft laten vinden in de kapitaalrekeningen is dat rechtens niet toelaatbaar en dient ervan uit worden gegaan dat de kapitaalrekeningen onjuist zijn, aldus [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] . 4.8.

De rechtbank overweegt als volgt. Vennoten kunnen onder andere goederen inbrengen in de vof (artikel 7A:1662 BW). De ingebrachte goederen worden onderdeel van het vennootschapsvermogen. Het vennootschapsvermogen behoort de vennoten gezamenlijk toe. Tussen partijen is niet in geschil dat [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] zijn eenmanszaak in de vof heeft ingebracht. In zoverre zijn de goederen uit de eenmanszaak dus vof-vermogen. Dat een goed in de gemeenschap is ingebracht, brengt echter niet mee dat vennoten ieder gerechtigd worden tot een evenredig deel van de waarde van het ingebrachte goed.

In het arrest van 24 januari 1947, ECLI:NL:HR:1947:BG9451, NJ 1947/71 (Rouma/Levelt) overwoog de Hoge Raad dat met de inbreng, als grond voor de vorming van het gemeenschappelijk vermogen uit de vermogensbijdragen van de vennoten, niet wordt bedoeld een vermogensverschuiving teweeg te brengen door een deel van het vermogen van de ene vennoot op de andere vennoot te doen overgaan door tussen hen een gemeenschap te doen ontstaan. Tenzij anders overeengekomen, behoudt een vennoot die eigen geld of goederen afstaat in de mede-eigendom der vennoten, het recht op de vermogenswaarde van het ingebrachte, zodat hij in geval van vereffening een vorderingsrecht heeft tot terugbetaling van het bedrag daarvan, voor zover dit niet door zijn aandeel in het verlies van de vennootschap mocht zijn opgeteerd.

Dit vorderingsrecht ziet men terug op de kapitaalrekening van de betreffende vennoot, waarop het bedrag ter waarde van het ingebrachte goed ten tijde van de inbreng wordt gecrediteerd. De waarde van het goed wordt ook als activum op de vennootschapsbalans opgenomen. Waardeveranderingen van het ingebrachte goed komen als winst of verlies van de vennootschap tot uitdrukking. De stelling van [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] dat zij aanspraak kan maken op 40% van het vermogen van de vof is derhalve onjuist. [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] heeft immers bij verdeling recht op terugbetaling van het door hem ingebrachte, ook al zijn de ingebrachte goederen tot het vof-vermogen gaan behoren.

De vordering van [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] onder 3.1.2. zal worden afgewezen. Ook de vordering onder 3.1.3. van [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] moet worden afgewezen, nu daaraan ook het standpunt ten grondslag ligt dat [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] recht heeft op 40% van het vermogen van de vof. Dát de onder 3.1.3. bedoelde Derby onderdeel uitmaakt van het vof-vermogen wordt overigens betwist door [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] . Die discussie is echter niet relevant voor de beoordeling van de vordering in conventie onder 3.1.3. 4.9.

Verder merkt de rechtbank nog op dat [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] kennelijk meent dat het enkele feit dat bepaalde zaken zijn aangeschaft middels de vof-rekening die op naam van [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] stond, maakt dat zij voor 40% heeft geparticipeerd. Dat is echter een onjuiste veronderstelling. De aanspraken van de vennoten blijken uit hun kapitaalrekeningen. Als een vennoot in privé een auto koopt via de bankrekening die is opgenomen in de boekhouding van de vof, dan wordt dat afgeboekt op zijn of haar kapitaalrekening.

Het is dus mogelijk dat [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] in privé aankopen heeft gedaan van wat [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] ‘vof-geld’ noemt. Dat dient dan verwerkt te zijn op zijn kapitaalrekening. [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] heeft echter niet gemotiveerd aangevoerd dat dit niet juist verwerkt is terwijl zij als vennoot wel over de informatie beschikt om dat te controleren, of deze kan opvragen. de Mercedes in bezit van [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] 4.10. In reconventie onder 3.5.1. vordert [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] , kort gezegd, teruggave van de Mercedes en terugbetaling van de kosten van de Mercedes op straffe van een dwangsom.

Daartoe voert hij aan dat hij de Mercedes van privégelden gekocht heeft. Volgens [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] is de Mercedes met vof-gelden betaald. In dit geval rust op [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] de stelplicht en bewijslast aangezien hij zich beroept op (de rechtsgevolgen van) zijn stelling dat de Mercedes tot zijn privévermogen behoort. Beslissend is of de (aanschaf)kosten via de kapitaalrekening van [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] zijn gelopen. [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] stelt dat dit het geval is, maar onderbouwt dat niet met een verwijzing naar stukken waaruit dat blijkt. [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] heeft wel veel producties ingediend, maar heeft niet op inzichtelijke wijze door middel van bijvoorbeeld verwijzingen naar paginanummers of markeringen, aangetoond hoe daaruit blijkt dat de (aanschaf)kosten via zijn kapitaalrekeningen zijn gelopen.

Ook kan de rechtbank in dit verband de schriftelijke verklaring van [boekhouder] : “Daar de Mercedes, Woonwagen en Harley Davidson als prive bezitting zijn behandeld (keuze vermogen) is de verdeling 50 / 50 (…)” niet plaatsen (productie 22 van [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] ). Als de Mercedes tot het privévermogen van [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] behoort, dient [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] de Mercedes terug te geven en ook de met de Mercedes samenhangende kosten die [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] heeft betaald te vergoeden. [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] specificeert echter niet welke kosten hij heeft betaald.

Dit had op zijn weg gelegen. Alvorens op deze vordering te beslissen, zal de rechtbank [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] in de gelegenheid stellen om een en ander nader toe te lichten. Daartoe zal de rechtbank de zaak naar de rol verwijzen. de woonwagen en de Harley Davidson 4.11. [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] vordert een verklaring voor recht dat zij recht heeft op 50%, althans 40% van de waarde van de ten processe bedoelde woonwagen. Daaraan legt zij ten grondslag dat de woonwagen uit de gezamenlijke inkomsten van de vof is gefinancierd en dat zij recht heeft op hetgeen zij aan de aanschaf van die woonwagen heeft bijgedragen. [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] stelt dat de woonwagen is gekocht voor € 67.000,00, maar thans waarschijnlijk meer waard is. [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] voert aan dat de woonwagen op 28 juli 2014 voor een bedrag van € 30.000,00 in privé door hem is gekocht, deze uitsluitend op zijn naam staat en dat dit blijkt uit de kapitaalrekening van [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] .

De woonwagen is inmiddels verkocht, aldus [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] . 4.12. [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] maakt daarnaast aanspraak op de helft van de aanschafprijs van de Harley Davidson (3.1.5.). Ook bij deze vordering voert zij aan dat zij de aanschafprijs mede heeft gefinancierd. [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] betwist dat en overlegt onder meer een uitdraai uit de administratie van de vof waaruit blijkt dat er € 6.000,00 is afgeboekt van de kapitaalrekening van [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] voor de aanschaf van een Harley Davidson. 4.13.

De rechtbank concludeert dat de stellingen van [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] ten aanzien van de woonwagen worden ondersteund door een koopovereenkomst en een uitdraai van mutaties op zijn kapitaalrekening in 2014, die [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] als productie 3 heeft overgelegd. Het verweer ten aanzien van de Harley Davidson wordt ook ondersteund door een afboeking op de kapitaalrekening. [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] heeft niet op het verweer van [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] gereageerd anders dan dat zij op de mondelinge behandeling haar stellingen uit de dagvaarding op dit punt heeft herhaald.

De rechtbank kan echter ook hier de stelling van [boekhouder] uit productie 22 niet plaatsen (zie 4.10). Als de Harley Davidson en de woonwagen als privévermogen zijn behandeld, waarom stelt [boekhouder] dan dat de verdeling 50/50 is? Alvorens op deze vordering te beslissen zal de rechtbank [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] in de gelegenheid stellen om een en ander nader toe te lichten. Daartoe zal de rechtbank de zaak naar de rol verwijzen. de kapitaalrekeningen 4.14. [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] voert aan dat de kapitaalrekeningen onjuist zijn opgesteld dan wel onrechtmatig gemanipuleerd zijn.

Daarom vordert [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] dat de rechtbank een deskundige zal benoemen. [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] voert aan dat alle financiële informatie die nodig is om tot een effectieve verdeling te komen beschikbaar is, zodat er geen reden is om een deskundige te benoemen. 4.15. Bij de beoordeling van die vordering is het volgende van belang. [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] onderbouwt niet op welke wijze de kapitaalrekeningen gemanipuleerd zouden zijn en hoe ze zouden moeten worden gecorrigeerd.

Bovendien heeft [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] niet eerder geklaagd dan bij de conclusie van antwoord in reconventie over onjuistheid van de kapitaalrekeningen, terwijl zij deze al langer in bezit heeft, evenals als andere stukken uit de financiële administratie van de vof die zij bij [boekhouder] heeft kunnen opvragen. Dat [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] informatie is onthouden blijkt nergens uit. [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] heeft ook veel stukken overgelegd in deze procedure. Naar het oordeel van de rechtbank is dan ook niet gebleken dat sprake is van manipulatie. 4.16. [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] betwist daarnaast dat zij privéopnames heeft gedaan.

Over de opnames die gedaan zouden zijn door [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] verklaart boekhouder [boekhouder] : “Er zijn via de kas opnames gedaan. Huishoudelijke opnames. Dat is alles wat zij hoefde te betalen. Zij leefde van het geld dat zij contant kreeg. € 1.250,00 als ze thuis waren en € 1.500,00 op reis, dat moest ik boeken uit de kas als opnames”. De stelling van [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] dat zij daarvan alleen gezamenlijke huishoudelijke kosten zoals de boodschappen betaalde, heeft [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] niet betwist.

Hetzelfde geldt voor de stelling van [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] dat zij haar privéuitgaven zelf betaalde via een eigen bankrekening en via haar vader. De rechtbank komt tot het oordeel dat [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] daarmee voldoende heeft aangetoond dat ten onrechte privéopnames van haar kapitaalrekening zijn geboekt. benoeming deskundige 4.17. Gelet op wat onder 4.16 is overwogen, kan de rechtbank niet uitgaan van de juistheid van de kapitaalrekeningen. De rechtbank is daarom voornemens om de vordering van [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] onder 3.1.7. toe te wijzen door een deskundige te benoemen ter beantwoording van de vraag wat de stand van de kapitaalrekeningen van partijen is per 1 januari 2020.

De rechtbank passeert het verweer van [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] dat het niet nodig is om een deskundige te benoemen aangezien alle stukken aanwezig zijn om tot een verdeling te komen en boekhouder [boekhouder] indien nodig nadere toelichting kan geven. De rechtbank mist namelijk de deskundigheid om te beoordelen of inderdaad alle benodigde stukken aanwezig zijn en om de juistheid van de stellingen van [boekhouder] te beoordelen. De rechtbank zal de zaak in verband met het voorgenomen deskundigenbericht naar de rol verwijzen op de aan het eind van dit vonnis vermelde wijze.

De rechtbank wijst erop dat partijen wettelijk verplicht zijn om mee te werken aan het onderzoek door de deskundige. De rechtbank zal deze verplichting uitwerken zoals nader onder de beslissing omschreven. Wordt aan een van deze verplichtingen niet voldaan, dan kan de rechtbank daaruit de gevolgtrekking maken die zij geraden acht, ook in het nadeel van de desbetreffende partij. 4.18. [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] vordert onder 3.1.8. dat [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] zal worden verplicht om in de dagvaarding genoemde stukken aan de te benoemen deskundige af te geven, op straffe van een dwangsom.

De rechtbank zal die vordering afwijzen. Er zitten al veel stukken in het procesdossier, waaronder jaarrekeningen en activastaten. Mocht een te benoemen deskundige meer stukken nodig hebben, dan kan hij deze bij partijen opvragen. Partijen zijn in beginsel verplicht om daaraan mee te werken. Wordt aan deze verplichting niet voldaan, dan kan de rechtbank daaruit de gevolgtrekking maken die zij geraden acht. Voor een dwangsom is geen reden omdat op basis van het voorgaande geen nadere prikkel tot nakoming nodig is. In het hiernavolgende zal de rechtbank de overige twistpunten tussen partijen bespreken. goodwill 4.19. [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] stelt dat de waarde van het bedrijf mede wordt bepaald door goodwill die niet uit de jaarstukken blijkt.

Dat er sprake is van goodwill volgt volgens [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] uit het feit dat de vof gedurende lange tijd ononderbroken is geëxploiteerd, goede omzet- en winstcijfers had en omdat jaarlijks dezelfde standplaatsen werden ingenomen. Volgens [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] is van goodwill geen sprake omdat de route alleen maar pachtkermissen betreft en van contracten geen sprake is. Voor een standplaats op een kermis dient men zich steeds opnieuw in te schrijven. De rechtbank verwerpt de stelling van [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] dat er sprake is van goodwill omdat jaarlijks dezelfde standplaatsen werden ingenomen.

Zij heeft geen contracten overlegt waaruit blijkt dat de vof het exclusieve recht had om ook in de toekomst op die standplaatsen te staan. Ook valt niet in te zien waarom de vof goodwill zou kunnen ontlenen uit goede omzet- en winstcijfers in het verleden. Dit zegt immers niets over de toekomst. Gelet op de betwisting door [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] is niet vast komen te staan dat sprake is van een onderneming met goodwill. Bij de bepaling van de waarde van de vof en het aandeel van [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] daarin speelt goodwill dus niet. verdeling: inbreng van iedere vennoot 4.20.

De rechtbank zal de vof bij eindvonnis ontbinden. Daarna moet er verdeeld worden. De rechtbank is voornemens om de te benoemen deskundige ook in te schakelen bij de verdeling, zoals gevorderd door [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] . De rechtbank zal de deskundige vragen om een gemotiveerd verdelingsvoorstel te doen met inachtneming van dit vonnis. Voor de verdeling is van belang enerzijds wat iedere vennoot heeft ingebracht en anderzijds de grondslag waarop iedere vennoot deelt in de winsten of verliezen, tenzij anders is overeengekomen (Hoge Raad 3 mei 1968, ECLI:NL:HR:1968:AB3611, NJ 1968/267 (Otten)).

Dat laatste is niet gesteld of gebleken. Dat betekent dat moet worden bepaald welke goederen door welke vennoot zijn ingebracht. Het is ook mogelijk dat goederen door de vennoten gezamenlijk zijn ingebracht, namelijk in het geval dat beide vennoten (financieel) hebben bijgedragen aan de verkrijging van het goed. [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] voert in dat verband aan dat (in ieder geval) de churro-machine en de smash-the-bottle voor de vof zijn aangeschaft met geld van de vof. De stelling van [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] is dat dit niet goed is verwerkt op de kapitaalrekeningen.

De stellingen van [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] op dit punt zijn enerzijds, bij randnummer 14 van de conclusie van antwoord, dat deze goederen behoren tot zijn privévermogen omdat die met aan hem toebehorende gelden zijn gekocht, anderzijds verklaart de advocaat van [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] op de mondelinge behandeling: “Het enige eigendom van de vof is het churro-apparaat en smash the bottle” en “Er is een verschil tussen wat er al was/wat is ingebracht, en wat er is ontstaan. Als er vof-vermogen is dan staat dat in de stukken.

Het is weinig en alleen dat wat van tijdens de vof is”. Het standpunt van [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] is dus niet eenduidig. Dat de goederen met privégelden van [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] zijn aangeschaft, volgt bovendien niet uit de door [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] overgelegde stukken. Het enkele feit dat de naam van [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] op de factuur staat is daarvoor onvoldoende. Ook is niet in geschil dat de bankrekening van de vof op naam van [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] stond en die bankrekening in de administratie van de vof is verwerkt als een bezit of een schuld van de vof.

De rechtbank is gelet op het voorgaande van oordeel dat de goederen die tijdens het bestaan van de vof zijn aangeschaft voor de vof, niet door [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] zijn ingebracht. Dit is anders als de aanschafprijs eerst van [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] kapitaalrekening is geboekt. Dat zou namelijk betekenen dat de goederen zijn aangeschaft met privégelden van [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] . [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] heeft veel administratie overgelegd, maar het is voor de rechtbank niet duidelijk tot welke boekhoudkundige consequenties dat in het standpunt van [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] heeft te leiden. [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] dient inzichtelijker te maken welke goederen hij tijdens het bestaan van de vennootschap in privé heeft gekocht, welke hij heeft ingebracht en hoe een en ander is verwerkt op zijn kapitaalrekening.

Daartoe zal de rechtbank de zaak naar de rol verwijzen. [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] zal hier bij antwoordakte op mogen reageren. Voor zover er na de aktewisseling onduidelijkheid resteert, gaat de rechtbank ervan uit dat het vof-vermogen dat is ontstaan tijdens het bestaan van de vof in gemeenschap is verworven, dat wil zeggen door partijen gezamenlijk ingebracht. Partijen zijn in dat geval beide gerechtigd geworden tot een gedeelte van de waarde, voor hetzelfde percentage als zij het hebben ingebracht. In beginsel zal dat voor gelijke delen zijn (ieder 50%) aangezien de verdeling 40% [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] 60% [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] blijkens de stellingen alleen op de winstverdeling ziet.

De deskundige dient hier rekening mee te houden bij het verdelingsvoorstel. verdeling: waarde van de goederen 4.21. Voor wat betreft de waarde van de goederen kan niet worden uitgegaan van de waarden die [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] noemt onder 3.2. Zij stelt zelf dat dit indicatieve waarden zijn, zonder daarbij te onderbouwen waarop zij die indicatie baseert. Die waarden zijn dan ook onvoldoende onderbouwd. Bij voortzetting van de onderneming, wordt in de regel met de niet-voortzettende vennoot afgerekend op basis van de going concernwaarde, maar partijen kunnen ook anders hebben afgesproken, bijvoorbeeld afrekening op basis van de laatst vastgestelde balans.

Aangezien partijen niet hebben gesteld dat zij anders zijn overeengekomen, dient te worden afgerekend op basis van de going concernwaarde. De peildatum voor de waardebepaling is in beginsel de dag van verdeling (Hoge Raad 23 november 2007, ECLI:NL:HR:2007:BB6176). Echter, in dit geval neemt de rechtbank 1 januari 2020 als waarde-peildatum, omdat [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] bij het eindigen van de relatie de onderneming heeft voortgezet en de rechtbank dit ook als voorwaarde aan de ontbinding zal verbinden. De voortzetting door [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] heeft verdelingseffect (vgl. Gerechtshof ’s-Hertogenbosch 19 maart 2013, ECLI:NL:GHSHE:2013:BZ5081). verder procesverloop 4.22.

Zoals aangekondigd acht de rechtbank het nodig om een deskundigenbericht in te winnen. Voordat daartoe wordt overgegaan, zal de rechtbank partijen in de gelegenheid stellen zich uit te laten over het aantal en het specialisme van de te benoemen deskundige(n) en over de aan de deskundige(n) voor te leggen vragen. Indien partijen zich wensen uit te laten over de persoon van de te benoemen deskundige(n), dienen zij daarbij aan te geven over welke deskundige(n) zij het eens zijn, dan wel tegen wie zij gemotiveerd bezwaar hebben. De rechtbank zal de zaak hiertoe naar de rol verwijzen. 4.23.

De rechtbank is voorlopig van oordeel dat kan worden volstaan met de benoeming van één deskundige op het gebied van boekhouding/bedrijfsadministratie en dat de navolgende vragen dienen te worden voorgelegd: Wat is de stand van de kapitaalrekening van [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] per 1 januari 2020? Wat is de stand van de kapitaalrekening van [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] per 1 januari 2020? Op welke wijze dient de vof, gelet op de overwegingen in dit vonnis (in het bijzonder (4.5 en 4.17 tot en met 4.21) te worden verdeeld? Zijn er nog andere punten die u naar voren wilt brengen waarvan de rechter volgens u kennis dient te nemen bij de verdere beoordeling? 4.24.

De rechtbank ziet in de omstandigheden van het geding aanleiding om het voorschot op de kosten van de deskundige(n) gelijkelijk over partijen te verdelen. Partijen zullen daarom ieder de helft van dit voorschot moeten betalen. 4.25. Ten slotte dient [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] bij akte: a. te verduidelijken dat de (aanschaf)kosten van de Mercedes via zijn kapitaalrekening zijn gelopen (zie 4.10); b. zich uit te laten over hetgeen de rechtbank heeft overwogen onder 4.13; c. te verduidelijken welke goederen hij tijdens het bestaan van de vof in privé heeft gekocht, welke hij heeft ingebracht en hoe een en ander is verwerkt op zijn kapitaalrekening (zie 4.20). [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] zal op het voorgaande bij antwoordakte mogen reageren. 4.26.

Iedere verdere beslissing zal worden aangehouden.

5De beslissing

De rechtbank in conventie en in reconventie 5.1. verwijst de zaak naar de rol van 5 januari 2022 van voor het nemen van een akte door beide partijen waarin zij zich uitlaten over de aangekondigde deskundigenrapportage, 5.2. verwijst de zaak naar de rol van 5 januari 2022 voor het nemen van een akte door [gedaagde in conventie/eiser in reconventie] over hetgeen is vermeld in 4.25, waarna [eiseres in conventie/verweerster in reconventie] op de rol van vier weken daarna een antwoordakte kan nemen, 5.3. houdt iedere verdere beslissing aan. Dit vonnis is gewezen door mr. S.A.M. Vrendenbarg-Elsbeek en in het openbaar uitgesproken op 1 december 2021. ES/Vr