Legislator Case Law & Legislation
ECLI:NL:RBGEL:2019:2730 ECLI:NL:RBGEL:2019:2730 AI generated

ECLI:NL:RBGEL:2019:2730 · Rechtbank Gelderland

Case Number ECLI:NL:RBGEL:2019:2730
Court / Authority
Jurisdiction Netherlands (NL)
Decision Date

Legislator summary

AI generated

Schoonmaakbedrijf, dan wel glazenwassersbedrijf: Iedere onderneming, die haar hoofd- of nevenberoep maakt van het regelmatig of eenmalig schoonmaken, dan wel glazenwassen in, op of aan gebouwen, woningen, terreinen en/of verkeersmiddelen, een en ander in de ruimste zin van het woord. Indien overwegend sprake is van rioolreinigingsactiviteiten is de CAO niet van toepassing.

Legislator headnote

AI generated

artikel 3:308 BW, artikel 6:119a BW; ECLI:NL:RBGEL:2019:2730 · Rechtbank Gelderland: Werknemer: Iedere man of vrouw die op basis van een arbeidsovereenkomst bij een werkgever als bedoeld in lid 2 werkt in een functie die is ingedeeld met inachtneming van de referentiefuncties genoemd in bijlage II en welke functies volgens het Orbasysteem niet hoger gewogen worden dan 100 punten (aangevuld met de functies (ambulant) objectleider algemeen schoonmaakonderhoud niveau II en III). Deze definitie van werknemer geldt niet voor de degenen die onder het C-deel van deze CAO vallen. (…)” Vanaf 1 januari 2017 zijn in artikel 1 lid 1 van de cao de woorden “straten/wegen” toegevoegd na het woord “woningen”. 4.4.

Keywords

AI generated
installment payments back payment late payment of fees promise of payment advance payment statement of premiums

Cited Legislation

AI generated
artikel 3:308 BW
Het geschil dat partijen in de tweede plaats verdeeld houdt betreft de vraag of Vado zich terecht op verjaring in de zin van artikel 3:308 BW beroept.
artikel 6:119a BW
Op grond van het Uitvoeringsreglement en het Reglement Ras moet hier de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119a BW worden toegewezen, zodat daartoe zal worden overgegaan.

Cited Case Law

AI generated
ECLI:NL:GHSHE:2016:2294
GERECHTSHOF ’s-HERTOGENBOSCH Afdeling civiel recht zaaknummer 200.159.191/01 arrest van 7 juni 2016 in de zaak van 1Stichting Pensioenfonds Metaal en Techniek, 2.
ECLI:NL:GHARL:2017:3886
GERECHTSHOF ARNHEM-LEEUWARDEN locatie Arnhem afdeling civiel recht zaaknummer gerechtshof 200.183.919 (zaaknummer rechtbank Midden-Nederland, afdeling civiel recht, locatie Utrecht 3663071) arrest van 9 mei 2017 in de zaak van [appellant] , wonende te [plaatsnaam] , appellant in het principaal hoger beroep, geïntimeerde in het incidenteel hoger beroep, in eerste aanleg: gedaagde, hierna: [appellant] , advocaat: mr. G. Hagens, tegen: 1. de stichting Raad voor Arbeidsverhoudingen Schoonmaak- en Glazenwassersbranche (RAS) gevestigd te ‘s-Hertogenbosch, 2. de stichting Stichting bedrijfstakpensioenfonds voor het Schoonmaak- en Glazenwassersbedrijf, gevestigd te Amsterdam, geïntimeerden in het principaal hoger beroep, appellanten in het incidenteel hoger beroep, in eerste aanleg: eiseressen, advocaat: mr. J.A. Trimbach. Geïntimeerde sub 1 zal hierna Ras, geïntimeerde sub 2 SSG en geïntimeerden gezamenlijk zullen Ras c.s. worden genoemd. 1Het geding in eerste aanleg Voor het geding in eerste aanleg verwijst het hof naar de inhoud van de vonnissen van 6 juli 2015 en 5 oktober 2015 die de kantonrechter (rechtbank Midden-Nederland, afdeling civiel recht, locatie Utrecht) heeft gewezen. 2Het geding in hoger beroep 2.1 Het verloop van de procedure blijkt uit: - de dagvaarding in hoger beroep d.d. 4 januari 2016, - de memorie van grieven, - de memorie van antwoord in het principaal appel, tevens akte houdende vermindering van eis, tevens van incidenteel hoger beroep met producties, - de memorie van antwoord in incidenteel hoger beroep. 2.2 Vervolgens hebben partijen de stukken voor het wijzen van arrest aan het hof overgelegd en heeft het hof arrest bepaald. 2.3 [appellant] concludeert in het (principaal) hoger beroep - kort samengevat - om het vonnis van de kantonrechter van de rechtbank Midden-Nederland, locatie Utrecht, van 5 oktober 2015 te vernietigen en de vordering van het pensioenfonds alsnog af te wijzen, met veroordeling van Ras c.s. in de kosten van de procedure. 2.4 Ras c.s. concludeert in het incidenteel hoger beroep - kort samengevat - dat het hof bij arrest, uitvoerbaar bij voorraad het vonnis van 5 oktober 2015 waarvan beroep zal bekrachtigen en [appellant] zal veroordelen in de (na)kosten van het incidenteel beroep. 3De vaststaande feiten Het hof gaat in hoger beroep uit van de navolgende feiten. 3.1 Ras is opgericht door de sociale partners, verbonden aan de CAO voor het schoonmaak- en glazenwassersbedrijf (hierna de CAO), en heeft ten doel het naleven en toepassen van de CAO-afspraken. Daarnaast initieert en financiert Ras activiteiten en projecten op het gebied van arbeidsvoorwaarden, opleidingen en arbeidsomstandigheden, waaronder het behoud van goede arbeidsverhoudingen en verdere professionalisering van de branche. Ingevolge de CAO is een onder de werkingssfeer van de CAO vallende werkgever ten behoeve van Ras verplicht om over de verschuldigde premiejaren een bijdrage aan Ras te betalen. [appellant] valt onder deze CAO. De cao is algemeen verbindend verklaard ten aanzien van de premiejaren 2004 tot en met 2013, met uitzondering van de periode januari tot en met september 2010. 3.2 De wijze van inning van de bijdragen die werkgevers aan Ras verschuldigd zijn, is geregeld in het Reglement Stichting Raad voor Arbeidsverhoudingen Schoonmaak- en Glazenwassersbranche (RAS), hierna Reglement Ras. De bijdrage bestaat ingevolge artikel 2 van Reglement Ras uit een per jaar te bepalen percentage van het totale premieplichtige loon van de onderneming in een lopend jaar waarin het glazenwassersbedrijf wordt uitgeoefend. Ingevolge de artikelen 3 en 5 van Reglement Ras is de werkgever verplicht de bijdrage te voldoen en wordt de bijdrage per loontijdvak betaald, waartoe een premienota wordt verstuurd die uiterlijk binnen veertien dagen nadat het fonds de premienota heeft verzonden dient te zijn betaald, bij gebreke waarvan het verschuldigde bedrag wordt verhoogd met wettelijke rente zonder dat daartoe een ingebrekestelling is vereist. Ingevolge artikel 7 van Reglement Ras is de werkgever verplicht aan de administrateur tijdig alle gegevens te verstrekken ter uitvoering van dit reglement, op een wijze als door het bestuur aangegeven. 3.3 SSG is een bedrijfstakpensioenfonds en uitvoerder van pensioenregelingen voor ondernemingen en bedrijfstakken. Ingevolge het bepaalde in artikel 3 van de Wet verplichte deelneming in een bedrijfstakpensioenfonds 2000 (verder: Wet bpf 2000) is [appellant] , die onder de werkingssfeer van de SSG valt, gehouden tot betaling van de verschuldigde premies voor zijn werknemers uit hoofde van de verplichte deelneming in een bedrijfstakpensioenfonds. In artikel 4 van de Wet bpf 2000 is bepaald dat de deelnemers alsmede, voor zover het werknemers betreft, hun werkgevers de statuten en reglementen en de daarop gebaseerde besluiten van het bestuur van het bedrijfstakpensioenfonds naleven. 3.4 Artikel 7 lid 1 van het door SSG gehanteerde Uitvoeringsreglement luidt: “(…) De werkgever betaalt de verschuldigde premie zoals bedoeld in artikel 6 aan het fonds (hof: SSG) per loontijdvak. Het fonds stuurt de werkgever hiervoor een premienota. De premie dient uiterlijk betaald te zijn binnen 14 dagen nadat het fonds de premienota verzonden heeft. (…)” Artikel 8 van het Uitvoeringsreglement luidt, voor zover van belang: “(…) Bij niet tijdige betaling van de verschuldigde premie is de werkgever door het enkele verloop van de termijn in verzuim. Het fonds is dan bevoegd te vorderen: de verschuldigde premie zoals bij de werkgever in rekening is gebracht; alsmede rente over de verschuldigde premie vanaf de dag volgende op de dag dat de premie betaald had moeten zijn, waarbij de rente wordt berekend naar het percentage van de wettelijke rente als bedoeld in de artikelen 6:119a en 6:120, eerste lid, van het Burgerlijk Wetboek, dat geldt op de datum waarop de rente door het fonds wordt gevorderd; alsmede vergoeding van de buitengerechtelijke invorderingskosten (…); alsmede vergoeding van de kosten van het vergaren en verstrekken van de door het fonds benodigde gegevens voor de vaststelling van de in te vorderen premie; alsmede en boete (…)” In artikel 9 lid 1 van het Uitvoeringsreglement (‘Informatieplicht van de werkgever’) is bepaald dat de werkgever verplicht is om alle werknemers die aan de verplichte pensioenregeling deel moeten nemen bij het fonds aan te melden. Daarbij dient de werkgever er voor zorg te dragen dat het fonds de beschikking krijgt over alle door het bestuur nodig geoordeelde gegevens. Deze gegevens dienen in uniform formaat conform de Handleiding Opgave Loon en Premie elektronisch te worden aangeleverd op de wijze die door het fonds wordt verlangd. In lid 4 van dit artikel is bepaald dat de werkgever ervoor dient te zorgen dat alle vereiste gegevens, inclusief het verschuldigde premiebedrag per loontijdvak, volledig juist en tijdig worden verstrekt. Artikel 10 van het Uitvoeringsreglement (‘Niet nakomen van informatieplicht door de werkgever’) luidt, voor zover van belang: “(…) 1. Bij niet of niet tijdige voldoening aan het bepaalde in artikel 9 is het fonds bevoegd de nodige gegevens naar beste weten vast te stellen en te hanteren bij de voorlopige vaststelling van de premie. De werkgever is aan deze vaststelling gebonden. Voor de definitieve vaststelling van de premie blijft het bepaalde in artikel 9 onverminderd van kracht. 2. Bij niet of niet tijdige voldoening aan het bepaalde in artikel 9 is het fonds bevoegd te vorderen: a. de rente over de verschuldigde premie vanaf de dag na afloop van de termijn waarbinnen de gegevens hadden moeten zijn verstrekt. Daarbij wordt de rente berekend naar het percentage van de wettelijke rente als bedoeld in de artikelen 6:119a en 6:120, eerste lid, van het Burgerlijk Wetboek, dat geldt op de datum waarop de rente door het fonds wordt gevorderd; alsmede b. een vergoeding van de buitengerechtelijke invorderingskosten (…) c. een door het bestuur vast te stellen boete. (…)” 3.5 Bij brief van 6 augustus 2013 heeft Ras c.s. aan [appellant] meegedeeld dat volgens informatie van de Kamer van Koophandel en gegevens van de Belastingdienst, het UWV en het internet is komen vast te staan dat het personeel van [appellant] schoonmaakwerkzaamheden uitvoert. [appellant] is er hierbij op gewezen dat hij als werkgever wettelijk verplicht is om deel te nemen in SSG en Ras, dat hij de CAO dient na te leven en dat hij een bijdrage aan Ras en pensioenpremies aan SSG dient te betalen, in welk verband hij is gewezen op een handleiding die hem helpt bij het juist aanleveren van de loon- en premie-gegevens van zijn werknemers. Ten slotte is [appellant] gewezen op de mogelijkheid om een bezwaarschrift in te dienen in het geval [appellant] van mening is dat hij niet onder de verplichte deelname valt. 3.6 Op 14 januari 2014 heeft Ras c.s. de volgende facturen aan [appellant] gestuurd: - de factuur met nummer 643575 ten bedrage van € 622,70 - premieberekening 2004; - de factuur met nummer 643576 ten bedrage van € 771,92 - premieberekening 2005; - de factuur met nummer 643577 ten bedrage van € 764,51 - premieberekening 2006; - de factuur met nummer 643578 ten bedrage van € 1.412,40 - premieberekening 2007; - de factuur met nummer 643579 ten bedrage van € 1.419,91 - premieberekening 2008; - de factuur met nummer 643580 ten bedrage van € 1.416,12 - premieberekening 2009; - de factuur met nummer 643581 ten bedrage van € 1.465,64 - premieberekening 2010; - de factuur met nummer 643582 ten bedrage van € 1.437,76 - premieberekening 2011; - de factuur met nummer 643583 ten bedrage van € 1.581,99 - premieberekening 2012; - de factuur met nummer 643584 ten bedrage van € 1.420,80 - premieberekening 2013; Deze nota’s zien op een totaalbedrag van € 12.313,75. Onderaan deze nota’s is telkens vermeld dat het totale notabedrag binnen 14 dagen na dagtekening betaald dient te worden. Voorts is op de nota’s aangegeven dat [appellant] , ondanks twee herinneringen geen loon- en premiegegevens heeft aangeleverd en dat de hoogte van de premiebedragen is gebaseerd op het aantal werknemers dat volgens de informatie van Ras c.s. bij [appellant] in dienst was in het desbetreffende jaar. Ten slotte is – voor zover hier van belang – telkens vermeld dat [appellant] , om tot een juiste premievaststelling te komen, loon- en premiegegevens dient aan te leveren en dat bij een tijdige aanlevering hiervan de nota’s over de jaren waarover de gegevens worden verstrekt vervallen. [appellant] is er hierbij op gewezen dat dit een verplichting is en dat hij, wanneer hij geen personeel in dienst heeft gehad, daarvan bewijsstukken moet overleggen, zoals een arbeidsovereenkomst, jaarrekening en winst- en verliesrekening. 3.7 Bij brief van 24 februari 2014 heeft de gemachtigde van Ras c.s. een betalingsherinnering aan [appellant] gestuurd. In deze brief is een totaalbedrag van € 14.786,26 vermeld. Dit bedrag bestaat uit voormeld totaalbedrag van € 12.313,75, vermeerderd met tien x € 9,00 aan aanmaningskosten, € 111,07 aan vertragingsrente en € 2.271,44 aan buitengerechtelijke incassokosten (inclusief btw). 3.8 De gemachtigde van Ras c.s. heeft nadien nog een aantal aanmaningen aan [appellant] gestuurd. Ondanks deze aanmaningen heeft [appellant] voormeld totaalbedrag onbetaald gelaten. 4Het geschil en de beslissing in eerste aanleg 4.1 Ras c.s. heeft in eerste aanleg samengevat de veroordeling van [appellant] gevorderd om aan haar te voldoen een bedrag van € 15.374,76 (bestaande uit € 12.313,75 aan hoofdsom, € 826,07 aan rente tot en met 14 november 2014 en € 2.234,94 aan buitengerechtelijke incassokosten inclusief btw), te vermeerderen met wettelijke handelsrente en de veroordeling van [appellant] in de proceskosten. 4.2 De kantonrechter heeft bij vonnis van 5 oktober 2015 [appellant] veroordeeld zoals gevorderd. 5De beoordeling van de grieven en de vordering 5.1 Ras c.s. heeft haar eis met een bedrag van € 97,74 ter zake van de hoofdsom en een bedrag van € 6,37 ter zake van de rente verminderd omdat de cao gedurende de periode januari tot en met september 2010 niet algemeen verbindend was verklaard. Van deze verminderde eis zal worden uitgegaan. 5.2 In principaal hoger beroep heeft grief I betrekking op het oordeel van de kantonrechter dat aangaande de premiebedragen over de jaren 2004 tot en met 2008 van verjaring geen sprake is. Grief II en III hebben betrekking op de respectievelijk over de jaren 2010 en 2011 opgelegde premienota’s en ter onderbouwing van grief IV voert [appellant] aan dat hij in 2012 en 2013 geen personeel in dienst heeft gehad zodat de kantonrechter ten onrechte de door het pensioenfonds gehanteerde schatting als uitgangspunt heeft genomen. De grieven lenen zich voor gezamenlijke behandeling. 5.3 Volgens [appellant] is gelet op het bepaalde in het pensioen- en het uitvoeringsreglement de vordering opeisbaar vanaf het moment dat de werkgever valt onder de verplichtstelling van de cao. Dit brengt volgens hem met zich dat de vorderingen die over de jaren 2004 tot en met 2008 zijn ingediend zijn verjaard. Ras c.s. voert aan dat eerst in augustus 2013 [appellant] door haar is opgemerkt als zijnde een onderneming die onder de werkingssfeer van de Wet bpf 2000 viel en als gevolg daarvan mogelijk premieplichtig. Dit kan haar niet worden tegengeworpen nu primair op [appellant] de verplichting rust om zijn werknemers aan te melden bij Ras c.s. Volgens Ras c.s. is de bijdrageplicht eerst opeisbaar nadat de premie is vastgesteld en opgelegd en de betalingstermijn van veertien dagen na verzending van de premienota is verstreken. Omdat in dit geval de verschuldigde premie over de jaren 2004 tot en met 2008 bij facturen van 14 januari 2014 in rekening zijn gebracht bij [appellant] , waren de premiebedragen op 29 januari 2014 opeisbaar zodat de verjaringstermijn van 5 jaar nog niet is verstreken, aldus nog steeds Ras c.s. 5.4 Uit artikel 3 en 4 van de Wet bpf 2000 vloeit voort dat de verplichting tot naleving van de statuten en reglementen van het verplichte bedrijfstakpensioenfonds van rechtswege ontstaat op het moment waarop de werkgever voldoet aan de voorwaarden voor verplichte deelneming, ongeacht de bekendheid van een bedrijfspensioenfonds met de betreffende werkgever. Indien een werkgever aldus in de werkingssfeer van in dit geval Ras c.s. komt te vallen ontstaat voor haar de verplichting om haar werknemers aan te melden bij het bedrijfstakpensioenfonds en ook de verplichting om verschuldigde premies en bijdragen af te dragen. Voor Ras c.s. ontstaat op dat moment van rechtswege een premie- en bijdragevordering op [appellant] (vergelijk HR 13 maart 2015, ECLI:NL:HR:2015:588). 5.5 Tussen partijen is niet in geding dat [appellant] in de periode 2004 tot en met 2013 onder de werkingssfeer van Ras c.s. viel, maar dat [appellant] zijn werknemers niet heeft aangemeld. Evenmin heeft [appellant] voldaan aan de - ten behoeve van de premie- en bijdrageberekening - op hem rustende verplichting om de relevante gegevens aan te leveren op de in artikel 9 lid 1 en lid 4 van het door SSG gehanteerde Uitvoeringsreglement en artikel 7 Reglement Ras voorgeschreven manier (zie 3.2 en 3.4). Daarnaast heeft hij de in de procedure in eerste aanleg door hem (nog steeds niet op de voorgeschreven manier) overgelegde gegevens niet leesbaar onderbouwd. Ook in hoger beroep heeft [appellant] zijn stellingen niet geadstrueerd met verifieerbare gegevens of onderliggende stukken zoals jaaropgaven of loonstroken De (on)juistheid van de berekening van [appellant] met betrekking tot 2010 en 2011 is dan ook niet na te gaan. Ditzelfde geldt voor zijn stelling dat hij in 2012 en 2013 geen personeel in dienst had. De grieven II tot en met IV treffen dan ook geen doel. Ingevolge artikel 10 van het Uitvoeringsreglement brengt dit met zich dat Ras c.s. bevoegd is de nodige gegevens naar beste weten vast te stellen en te hanteren bij de voorlopige vaststelling van de premie, waarbij de werkgever aan deze vaststelling is gebonden. Dit doet niet af aan de voortdurende informatieplicht van de werkgever die onder de werkingssfeer valt. De laatste volzin van lid 1 van artikel 10 Uitvoeringsreglement bepaalt immers dat voor de definitieve vaststelling van de premie het bepaalde in artikel 9 Uitvoeringsreglement onverminderd van kracht blijft. Het hof is met de kantonrechter van oordeel, zoals overwogen in 2.7 van het vonnis van 5 oktober 2015, dat Ras c.s. bevoegd was en is om alsnog de premies over de jaren vanaf 2004 vast te stellen. Omdat [appellant] zijn informatieplicht niet is nagekomen, blijft de verschuldigdheid van de ambtshalve opgelegde nota’s zoals in geding in beginsel bestaan. 5.6 Van deze vaststelling moet worden onderscheiden de vraag of de vorderingen van Ras c.s. waarmee pensioenpremies en bijdragen over de jaren 2004 tot en met 2008 in rekening zijn gebracht bij [appellant] zijn verjaard. Voor beantwoording van die vraag dient allereerst te worden vastgesteld welke verjaringstermijn van toepassing is, gelet op de aard van de premie- en bijdragevordering waarop Ras c.s. in dit geding aanspraak maakt. In artikel 7 van het Uitvoeringsreglement is bepaald dat de premie per loontijdvak wordt vastgesteld. Voor de bijdrage is in artikel 3 van Reglement Ras bepaald dat deze per loontijdvak wordt betaald (zie 3.2). Naar hun aard betreffen dit periodieke vorderingen. Bij gebreke van een in de pensioenwetgeving opgenomen bijzondere verjaringstermijn is daarop de verjaringstermijn van vijf jaar van artikel 3:308 BW ter zake rechtsvorderingen tot betaling van renten van geldsommen, lijfrenten, dividenden, huren, pachten en voorts alles wat bij het jaar of een kortere termijn moet worden betaald van toepassing. Ingevolge dit artikel vangt de verjaring aan na aanvang van de dag, volgende op die waarop de vordering opeisbaar is geworden. Dit artikel stelt niet de voorwaarde dat de schuldeiser bekend moet zijn met de (omvang van de) vordering en/of de opeisbaarheid daarvan. Om die reden doen de door partijen genoemde arresten van de Hoge Raad van 3 december 2010 (ECLI:NL:HR:2010:BN6241) en 6 april 2012 (ECLI:NL:HR:2012:BU3784) in dit geval dan ook niet terzake. 5.7 Ingevolge artikel 6:38 BW dient een verbintenis indien geen tijd voor de nakoming is bepaald, terstond te worden nagekomen en kan terstond nakoming worden gevorderd. Ingevolge lid 1 van artikel 7 van het Uitvoeringsreglement betaalt de werkgever de verschuldigde premie aan SSG per loontijdvak. SSG stuurt de werkgever hiervoor een premienota. De premie dient uiterlijk betaald te zijn binnen veertien dagen nadat het fonds de premienota heeft verzonden. Indien de werkgever de verplichtingen om op grond van artikel 9 van het Uitvoeringsreglement haar werknemers aan te melden en de vereiste gegevens te verschaffen niet of niet tijdig nakomt, is SSG ingevolge artikel 10 van het Uitvoeringsreglement bevoegd de premie naar beste weten (voorlopig) vast te stellen, aan welke vaststelling de werkgever is gebonden. Op grond van artikel 7 lid 4 van het Uitvoeringsreglement dient de werkgever de aldus vastgestelde premie aan SSG te betalen. Artikel 8 van het Uitvoeringsreglement bepaalt dat bij niet tijdige betaling de werkgever door het enkele verloop van de betalingstermijn in verzuim is. Voor de verschuldigde bijdragen aan Ras is dit op soortgelijke wijze bepaald in Reglement Ras (zie 3.2). Het Uitvoeringsreglement en Reglement Ras bepalen aldus een tijd voor nakoming, waardoor artikel 6:38 BW toepassing mist. 5.8 Ras c.s. heeft aan [appellant] , nadat zij hem meermalen heeft herinnerd aan het aanleveren van de juiste gegevens, diverse facturen, allen gedateerd op 14 januari 2014 verzonden die betrekking hebben op (op grond van artikel 10 juncto 7 lid 4 van het Uitvoeringsreglement vastgestelde) premieberekeningen en bijdragen over de jaren 2004 tot en met 2013 (zie 3.6). Op de facturen wordt telkens, kennelijk overeenkomstig artikel 7 Uitvoeringsreglement en de artikelen 3 en 5 Reglement Ras, een betalingstermijn van veertien dagen vermeld. Vast staat dat [appellant] deze facturen niet heeft betaald. Gezien het bepaalde in het Uitvoeringsreglement en Reglement Ras als hiervoor vermeld, overweegt het hof dat de vordering van Ras c.s., ook voor zover die betrekking heeft op de premieberekeningen over de jaren 2004 tot en met 2008, eerst opeisbaar is geworden op 28 januari 2014 na het verstrijken van de betalingstermijn van veertien dagen en niet, zoals door de kantonrechter overwogen, eerst in augustus 2013. De verjaringstermijn is aangevangen op 29 januari 2014 en aldus is de vordering niet verjaard. 5.9 Aan het vorenstaande doet niet af dat van rechtswege een premie- en bijdragevordering ontstaat indien een werkgever op grond van de Wet bpf 2000 in de werkingssfeer van een bedrijfstakpensioenfonds komt te vallen en daarmee een verplichting tot aanmelding en de beginselverplichting tot premie- en bijdragebetaling krijgt. Immers, het enkele ontstaan van een dergelijke vordering, die voortvloeit uit de betalingsplicht van de werkgever, brengt niet zonder meer de opeisbaarheid daarvan op datzelfde moment met zich in een geval als het onderhavige waarin Ras c.s. het moment van opeisbaarheid constitueert aan de hand van de in het Uitvoeringsreglement en Reglement Ras opgenomen bepalingen omtrent die opeisbaarheid. 5.10 Gelet op hetgeen in principaal hoger beroep is overwogen kan de grief van Ras c.s. in incidenteel hoger beroep bij gebreke van belang buiten behandeling blijven. 6De slotsom 6.1 De grieven in principaal hoger beroep falen. Gelet op de eisvermindering zal de beslissing van het bestreden vonnis niettemin worden vernietigd. 6.2 Als de (overwegend) in het ongelijk te stellen partij zal het hof [appellant] in de kosten van het hoger beroep veroordelen. De kosten voor de procedure in hoger beroep aan de zijde van Ras c.s. zullen worden vastgesteld op: - griffierecht € 1.957,00 - salaris advocaat € 894,00 (1 punt x tarief II) ------------- Totaal € 2.851,00. 6.3 Als niet weersproken zal het hof ook de gevorderde wettelijke rente over de proceskosten en de nakosten toewijzen zoals hierna vermeld. 7De beslissing Het hof, recht doende in hoger beroep: vernietigt de veroordeling in 3.1. van de beslissing van het vonnis van de rechtbank Midden-Nederland te Utrecht van 5 oktober 2015, bekrachtigt dit vonnis voor het overige en doet in zoverre opnieuw recht: veroordeelt [appellant] om aan Ras c.s. tegen bewijs van kwijting te betalen: - € 12.216,01 te vermeerderen met de wettelijke handelsrente over dit bedrag vanaf 15 november 2014 tot de dag der algehele voldoening; - € 819,70 aan rente; - € 2.234,94 aan buitengerechtelijke incassokosten; veroordeelt [appellant] in de kosten van het hoger beroep, tot aan deze uitspraak aan de zijde van Ras c.s. vastgesteld op € 1.957,00 voor verschotten en op € 894,00 voor salaris overeenkomstig het liquidatietarief, te voldoen binnen veertien dagen na dagtekening van dit arrest, en – voor het geval voldoening binnen bedoelde termijn niet plaatsvindt – te vermeerderen met de wettelijke rente te rekenen vanaf bedoelde termijn voor voldoening; veroordeelt [appellant] in de nakosten, begroot op € 131,00, met bepaling dat dit bedrag zal worden verhoogd met € 68,00 in geval [appellant] niet binnen veertien dagen na aanschrijving aan deze uitspraak heeft voldaan én betekening heeft plaatsgevonden, een en ander vermeerderd met de wettelijke rente te rekenen vanaf veertien dagen na aanschrijving én betekening. verklaart dit arrest ten aanzien van de daarin vervatte veroordelingen uitvoerbaar bij voorraad; wijst het meer of anders gevorderde af. Dit arrest is gewezen door mrs. M.F.J.N. van Osch, C. Hoogland en A.L.H. Ernes en is in tegenwoordigheid van de griffier in het openbaar uitgesproken op 9 mei 2017.
ECLI:NL:GHDHA:2018:570
GERECHTSHOF DEN HAAG Afdeling Civiel recht Zaaknummer : 200.206.533/01 Rolnummer rechtbank : 4032347 CV EXPL 15-15310 arrest van 3 april 2018 in de zaak van [appellant], h.o.d.n.
ECLI:NL:HR:2015:588
13 maart 2015 Eerste Kamer 14/00943 LZ/MD Hoge Raad der Nederlanden Arrest in de zaak van: [eiser],wonende te [woonplaats], EISER tot cassatie, advocaat: mr.
ECLI:NL:GHARN:2012:BY0603
Arrest d.d. 16 oktober 2012 Zaaknummer 200.093.216/01 (zaaknummer rechtbank: 511187 CV 10-10668) HET GERECHTSHOF TE ARNHEM Nevenzittingsplaats Leeuwarden Arrest van de eerste kamer voor burgerlijke zaken in de zaak van: Coöperatieve Vereniging "Sneltaxi Amsterdam" U.A., gevestigd te Amsterdam, kantoorhoudende te Almere, appellante, in eerste aanleg: gedaagde, hierna te noemen: Sneltaxi, advocaat: mr. H.S.K. Jap A Joe, kantoorhoudende te Utrecht, tegen Stichting Bedrijfstakpensioenfonds voor het Beroepsvervoer over de Weg , gevestigd te Amsterdam, geïntimeerde, in eerste aanleg: eiseres, hierna te noemen:
ECLI:NL:GHARL:2014:2869
GERECHTSHOF ARNHEM-LEEUWARDEN locatie Leeuwarden afdeling civiel recht zaaknummer gerechtshof 200.124.675/01 (zaaknummer rechtbank Assen 348865 CV EXPL 12-2556) arrest van de eerste kamer van 8 april 2014 in de zaak van Johan Lucas Denneman, h.o.d.n.[appellant], wonende te [woonplaats], appellant, in eerste aanleg: gedaagde, hierna: [appellant], advocaat: voorheen mr. J. Sinnema, kantoorhoudend te Emmen, (25 februari 2014 onttrokken) tegen 1Stichting Bedrijfstakpensioenfonds voor het Beroepsvervoer over de weg, gevestigd te Amsterdam, hierna: Bpf Beroepsvervoer, 2. Stichting Opleidings- en Ontwikkelingsfonds Beroepsgoederenvervoer over de weg en de Verhuur van Mobiele Kranen, gevestigd te Amsterdam, hierna: SOOB, geïntimeerden, in eerste aanleg: eiseressen, hierna gezamenlijk te noemen: Bpf Beroepsvervoer c.s., advocaat: mr. J.A. Trimbach, kantoorhoudend te De Meern.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

vonnis RECHTBANK GELDERLAND Team kanton en handelsrecht Zittingsplaats Arnhem zaakgegevens 7269207 \ CV EXPL 18-11125 \ 498 \ 576 uitspraak van vonnis in de zaak van 1de stichting Stichting Raad voor Arbeidsverhoudingen Schoonmaak- en Glazenwassersbranche gevestigd te ’s-Hertogenbosch 2. de stichting Stichting Bedrijfstakpensioenfonds voor het Schoonmaak- en Glazenwassersbedrijf gevestigd te Utrecht eisende partijen gemachtigde Vesting Finance tegen de besloten vennootschap VADO Straatreiniging B.V. gevestigd te Velddriel gedaagde partij gemachtigde mr. J.A.J. van de Wouw Partijen worden hierna Ras, Bpf Schoonmaak en Vado genoemd.

1De procedure

Het verloop van de procedure blijkt uit: - de dagvaarding van 2 oktober 2018 met producties - de conclusie van antwoord met producties - de conclusie van repliek met producties - de conclusie van dupliek met een productie. 2De feiten 2.1. Ras is opgericht door de sociale partners verbonden aan de collectieve arbeidsovereenkomst voor het schoonmaak- en glazenwassersbedrijf (hierna: de cao). Ras heeft ten doel het naleven en toepassen van de cao-afspraken. Daarnaast initieert en financiert Ras activiteiten en projecten op het gebied van arbeidsvoorwaarden, opleidingen en arbeidsomstandigheden, waaronder het behoud van goede arbeidsverhoudingen en verdere professionalisering van de branche.

Ingevolge de cao is een onder de werkingssfeer van de cao vallende werkgever ten behoeve van Ras verplicht om over de verschuldigde premiejaren een bijdrage aan Ras te betalen. 2.2. De wijze van inning van de bijdragen die werkgevers aan Ras verschuldigd zijn, is geregeld in het Reglement Stichting Raad voor Arbeidsverhoudingen Schoonmaak- en Glazenwassersbranche (hierna: het Reglement Ras). De bijdrage bestaat ingevolge artikel 2 van het Reglement Ras uit een per jaar te bepalen percentage van het totale premieplichtige loon dat de onderneming in een lopend jaar waarin het glazenwassersbedrijf wordt uitgeoefend, verschuldigd is.

Ingevolge de artikelen 3 en 5 van het Reglement Ras is de werkgever verplicht de bijdrage te voldoen en wordt de bijdrage per loontijdvak betaald, waartoe een premienota wordt verstuurd die uiterlijk binnen veertien dagen nadat het fonds de premienota heeft verzonden dient te zijn betaald, bij gebreke waarvan het verschuldigde bedrag wordt verhoogd met wettelijke rente zonder dat daartoe een ingebrekestelling is vereist. 2.3. Bpf Schoonmaak is een bedrijfstakpensioenfonds en uitvoerder van pensioenregelingen voor ondernemingen en bedrijfstakken.

Ingevolge het bepaalde in artikel 3 van de Wet Verplichte deelneming in een bedrijfstakpensioenfonds 2000 (hierna: de Wet Bpf 2000) is een werkgever die onder de werkingssfeer van Bpf Schoonmaak valt, gehouden tot betaling van de verschuldigde premies voor zijn werknemers uit hoofde van de verplichte deelneming in een bedrijfstakpensioenfonds. In artikel 4 van de Wet Bpf 2000 is bepaald dat de deelnemers alsmede, voor zover het werknemers betreft, hun werkgevers de statuten en reglementen en de daarop gebaseerde besluiten van het bestuur van het bedrijfstakpensioenfonds naleven.

Artikel 3.2 sub 1 van het Uitvoeringsreglement bedrijfstakpensioenfonds schoonmaak- en glazenwassersbedrijf (hierna: het Uitvoeringsreglement) luidt als volgt.“De aangesloten werkgever betaalt de verschuldigde premie zoals bedoeld in artikel 3.1 van dit uitvoeringsreglement aan het fonds per loontijdvak. Het fonds stuurt de aangesloten werkgever hiervoor een premienota. De premie dient uiterlijk betaald te zijn binnen 14 dagen nadat het fonds een premienota heeft gestuurd.” Artikel 8 van het Uitvoeringsreglement bepaalt, voor zover hier van belang, het volgende.

“(…) Bij niet tijdige betaling van de verschuldigde premie is de werkgever door het enkele verloop van de termijn in verzuim. (…)” 2.4. Ras heeft Vado mede voor Bpf Schoonmaak premienota’s, gedateerd op 15 april 2015, gestuurd over de periode 2006 tot en met 2014, voor een totaalbedrag van € 61.483,07. Ras heeft Vado mede voor Bpf Schoonmaak premienota’s, gedateerd op 4 augustus 2017, gestuurd over de periode 2015 tot en met 2017, voor een totaalbedrag van € 18.815,75. De premienota’s van in totaal € 80.298,82 zijn niet betaald door Vado. 3De vordering en het verweer 3.1.

Ras en Bpf Schoonmaak vorderen, uitvoerbaar bij voorraad, de veroordeling van Vado tot betaling aan hen van een bedrag van € 86.806,11 (€ 80.298,82 hoofdsom, € 4.528,07 wettelijke rente tot en met 12 september 2018 en € 1.979,22 aan buitengerechtelijke kosten inclusief btw), te vermeerderen met de wettelijke rente over € 80.298,82 vanaf 13 september 2018 tot de dag van de voldoening, met veroordeling van Vado in de proceskosten. 3.2. Ras en Bpf Schoonmaak leggen aan hun vordering het volgende ten grondslag. Vado is een onder de werkingssfeer van de in de premieperiode 2006 tot en met 2017 algemeen verbindend verklaarde cao vallende werkgever.

Op grond van de cao, de Wet Bpf 2000 en de verdere toepasselijke regelingen, statuten, reglementen en besluiten is Vado gehouden premies af te dragen ten behoeve van Ras en Bpf Schoonmaak. Vado heeft ondanks twee herinneringen nagelaten de voor de premieberekening benodigde loon- en premiegegevens aan Ras en Bpf Schoonmaak te verstrekken, zodat er over de periode 2006 tot en met 2017 ambtshalve premienota’s zijn opgelegd van in totaal € 80.298,82. Ondanks meerdere aanmaningen en sommaties is Vado in gebreke gebleven de haar opgelegde premienota’s te voldoen.

Naast voldoening van de hoofdsom maken Ras en Bps Schoonmaak aanspraak op de gevorderde wettelijke rente en op vergoeding van de aan hun gemachtigde verschuldigd geworden buitengerechtelijke kosten. 3.3. Vado voert verweer waarop hierna, waar nodig, wordt ingegaan. 4De beoordeling 4.1. Het geschil spitst zich in de eerste plaats toe op de vraag of Vado valt onder de werkingssfeer van de cao en van het verplichtstellingsbesluit tot deelneming in Bpf Schoonmaak (hierna: het verplichtstellingsbesluit of de verplichtstelling). Stelplicht en – bij betwisting – de bewijslast daarvan berusten bij Ras en Bpf Schoonmaak. 4.2.

De vraag of een onderneming onder de werkingssfeerbepaling van een cao dan wel een verplichtstellingsbesluit valt, dient volgens vaste rechtspraak te worden beantwoord aan de hand van de zogenoemde cao-norm. Die norm houdt in dat aan een bepaling in een cao en een verplichtstellingsbesluit een uitleg naar objectieve maatstaven moet worden gegeven. Daarbij zijn in beginsel de bewoordingen van de bepalingen, gelezen in het licht van de gehele tekst van de cao of het verplichtstellingsbesluit, van doorslaggevende betekenis. Bij de uitleg kan onder meer acht worden geslagen op de elders in de cao en het verplichtstellingsbesluit gehanteerde formuleringen en op de aannemelijkheid van de rechtsgevolgen waartoe de onderscheiden, op zichzelf mogelijke tekstinterpretaties kunnen leiden, alsmede op de kennelijke strekking van de regeling waartoe de betreffende bepaling behoort. 4.3.

In artikel 1 van de cao zoals die gold tot 1 januari 2017 is, voor zover hier van belang, het volgende bepaald. “In deze overeenkomst wordt verstaan onder:

1. Schoonmaakbedrijf, dan wel glazenwassersbedrijf: Iedere onderneming, die haar hoofd- of nevenberoep maakt van het regelmatig of eenmalig schoonmaken, dan wel glazenwassen in, op of aan gebouwen, woningen, terreinen en/of verkeersmiddelen, een en ander in de ruimste zin van het woord. Indien overwegend sprake is van rioolreinigingsactiviteiten is de CAO niet van toepassing.

2. Werkgever: Iedere natuurlijke of rechtspersoon die een bedrijf uitoefent als bedoeld in lid 1.

3. Werknemer: Iedere man of vrouw die op basis van een arbeidsovereenkomst bij een werkgever als bedoeld in lid 2 werkt in een functie die is ingedeeld met inachtneming van de referentiefuncties genoemd in bijlage II en welke functies volgens het Orbasysteem niet hoger gewogen worden dan 100 punten (aangevuld met de functies (ambulant) objectleider algemeen schoonmaakonderhoud niveau II en III). Deze definitie van werknemer geldt niet voor de degenen die onder het C-deel van deze CAO vallen. (…)” Vanaf 1 januari 2017 zijn in artikel 1 lid 1 van de cao de woorden “straten/wegen” toegevoegd na het woord “woningen”. 4.4.

In de verplichtstelling van Bpf Schoonmaak zoals die gold tot 10 november 2017 stond een schoonmaakbedrijf, dan wel glazenwassersbedrijf als volgt omgeschreven. “Iedere onderneming, die haar hoofd- of nevenberoep maakt van het regelmatig of eenmalig schoonmaken, dan wel glazenwassen in, op of aan gebouwen, woningen, terreinen en/of verkeersmiddelen, een en ander in de ruimste zin van het woord, tenzij overwegend sprake is van rioolreinigingsactiviteiten.” Vanaf 10 november 2017 zijn aan voormelde omschrijving in de verplichtstelling de woorden “straten/wegen” toegevoegd na het woord “woningen”. 4.5.

Niet in geschil is dat Vado volgens het handelsregister activiteiten verricht als “Machinaal vegen van straten en terreinen d.m.v. zuig-veeg wagens”. Evenmin staat ter discussie dat tot 2016 de kern van de dienstverlening van Vado was gelegen in het reinigen en schoonvegen van straten, pleinen, fietspaden, trottoirs, parkeerplaatsen, parkeergarages en bedrijfsterreinen. Dat valt naar het oordeel van de kantonrechter onder de door de cao en de verplichtstelling bestreken schoonmaakactiviteiten: het verwijderen van vuil. Nu Vado niet valt onder de werkingssfeer van een andere cao of verplichtstelling en Ras en Bpf Schoonmaak geen meerderheidscriterium hanteren, vallen de activiteiten van Vado daarmee – met toepassing van het onder 4.2 genoemde beoordelingskader – in ieder geval tot 2016 onder de werkingssfeer van de cao en het verplichtstellingsbesluit.

Vado heeft geen feiten of omstandigheden aangevoerd die tot een ander oordeel dienen te leiden. Dat de woorden “straten/wegen” pas in 2017 in de cao en de verplichtstelling zijn terechtgekomen, is daarvoor, anders dan Vado meent, niet voldoende. De opsomming van de woorden “op of aan gebouwen, woningen, terreinen en/of verkeersmiddelen, een en ander in de ruimste zin van het woord” is niet limitatief en deze woorden moeten in de ruimste zin worden uitgelegd. Volgens de cao en de verplichtstelling zijn slechts rioolreinigingsactiviteiten uitgezonderd.

Daarvan is geen sprake. Voor andere schoonmaakactiviteiten is in de cao noch de verplichtstelling een uitzondering gemaakt. Dat Vado, zoals zij heeft aangevoerd, voor haar medewerkers een eigen pensioenvoorziening heeft getroffen, dwingt evenmin tot het oordeel dat Vado niet onder de werkingssfeer van de cao en het verplichtstellingsbesluit valt dan wel dat zij daarvan moet worden uitgezonderd. 4.6. Voor de periode vanaf 2016 heeft Vado gesteld dat haar hoofdactiviteit bestaat uit dienstverlening verricht voor opdrachtgevers in de wegenbouw. Het gaat dan volgens Vado enerzijds uitsluitend om het met zuig-/veegwagens reinigen van straten en (bedrijfs)terreinen voor overheden en particuliere en bedrijfsmatige opdrachtgevers (niet zijnde opdrachtgevers in de wegenbouw) en anderzijds uitsluitend om het voor opdrachtgevers in de wegenbouw verwijderen van losgebikt asfalt op bestaande asfaltwegen waarvan in verband met de aanleg van nieuw asfalt de oude asfalt laag moet worden verwijderd.

Uit de door Vado in de conclusie van antwoord opgenomen omzetcijfers volgt dat zij in 2016 51% en in 2017 48% van haar omzet haalde uit opdrachten van overheden en particuliere en bedrijfsmatige opdrachtgevers (niet zijnde opdrachtgevers in de wegenbouw) en dat zij in 2016 49% en in 2017 52% van haar omzet haalde uit opdrachten van opdrachtgevers in de wegenbouw. Naar het oordeel van de kantonrechter zijn de werkzaamheden van Vado voor overheden en particuliere en bedrijfsmatige opdrachtgevers (niet zijnde opdrachtgevers in de wegenbouw) gericht op het verwijderen van vuil.

Aldus kwalificeren deze werkzaamheden als schoonmaakactiviteiten in de zin van de cao en de verplichtstelling. Mede gezien het onder 4.5 overwogene wordt geoordeeld dat Vado ook vanaf 2016 valt onder de werkingssfeer van de cao en het verplichtstellingsbesluit en dat geen sprake is van een uitzondering daarop. 4.7. Aan dit oordeel kan niet afdoen het betoog van Vado dat de bij haar werkzame werknemers voornamelijk zuig-/veegwagenmachinisten zijn die de beschikking moeten hebben over rijbewijs C/(E) met code 95, die niet kunnen worden gekwalificeerd onder een functie omschreven in de cao of bijlage II ervan, alsmede dat de cao en de verplichtstelling alleen zijn gericht op schoonmaakwerkzaamheden in de traditionele zin van het woord.

Weliswaar kan aan Vado worden toegegeven dat de functie van zuig-/veegwagenmachinist niet in de cao of bijlage II ervan wordt genoemd, maar met Ras en Bpf Schoonmaak is de kantonrechter van oordeel dat niet doorslaggevend is dat de functie van zuig-/veegwagenmachinist niet in de cao of bijlage II ervan is opgenomen. De functies in de cao en bijlage II ervan zijn niet uitputtend en evenmin is de werkingssfeerbepaling van de cao en de verplichtstelling tot die functies beperkt. Daarenboven haalt Vado blijkens de door haar gestelde omzetcijfers een betekenisvol gedeelte van haar omzet uit door de cao en de verplichtstelling bestreken schoonmaakactiviteiten. 4.8.

Het geschil dat partijen in de tweede plaats verdeeld houdt betreft de vraag of Vado zich terecht op verjaring in de zin van artikel 3:308 BW beroept. 4.9. Een premievordering als de onderhavige is, bij gebreke van een bijzondere verjaringstermijn, aan te merken als een periodieke vordering in de zin van artikel 3:308 BW en verjaart na verloop van vijf jaar na aanvang van de dag waarop de vordering opeisbaar is geworden (Gerechtshof ’s-Hertogenbosch 7 juni 2016, ECLI:NL:GHSHE:2016:2294; Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 9 mei 2017, ECLI:NL:GHARL:2017:3886;

Gerechtshof Den Haag 3 april 2018, ECLI:NL:GHDHA:2018:570). Hoewel de premieplicht van rechtswege is ontstaan op het moment waarop de vennootschap aan de voorwaarden voldeed voor verplichte deelneming in het bedrijfstakpensioenfonds (Hoge Raad 13 maart 2015, ECLI:NL:HR:2015:588), is de vordering tot premiebetaling pas opeisbaar vanaf veertien dagen na verzending van een premienota (artikel 3.2 sub 1 van het Uitvoeringsreglement). Voor de verschuldigde bijdragen aan Ras is dit op soortgelijke wijze bepaald in de artikelen 3 en 5 van het Reglement Ras.

Bij niet tijdige betaling van een premievordering is direct sprake van verzuim (zie onder 2.2 en 2.3). 4.10. De aan Vado geadresseerde premienota’s ter zake waarvan Ras en Bpf Schoonmaak in dit geding betaling vorderen, dateren van 15 april 2015 en 4 augustus 2017. Vado heeft de ontvangst van voormelde premienota’s erkend. Niet in geschil is dat Vado in gebreke is gebleven met de betaling van de premienota’s en dat deze opeisbaar zijn geworden na het verstrijken van de in het Uitvoeringsreglement en het Reglement Ras genoemde betalingstermijn van veertien dagen.

Dit betekent dat de “oudste” onbetaald gebleven premienota’s op 29 april 2015 opeisbaar zijn geworden en dat de verjaringstermijn (en het verzuim) ter zake van bedoelde premienota’s op 30 april 2015 is aangevangen. De dagvaarding aan Vado is op 2 oktober 2018 rechtsgeldig betekend. Op dat moment was van een voltooide verjaring geen sprake. Anders dan Vado heeft aangevoerd kan aan Ras en Bpf Schoonmaak niet worden tegengeworpen dat zij ter zake van hun vordering voor zover deze betrekking heeft op de periode voor oktober 2013, althans op de periode voor april 2010, geen actie hebben ondernomen en geen stuitingshandelingen hebben verricht.

Vado heeft geen feiten of omstandigheden aangevoerd waaruit volgt dat Ras en/of Bpf Schoonmaak eerder op de hoogte waren van het bestaan van een premieverplichting aan de zijde van Vado dan, zoals door Ras en Bpf Schoonmaak gesteld, op 8 september 2014. Van verjaring is derhalve geen sprake. Vado beroept zich in dit verband ook nog op rechtsverwerking en de redelijkheid en billijkheid. Het beroep daarop wordt verworpen, nu dat verder niet is onderbouwd. 4.11. Vado betwist de juistheid van de vordering van Ras en Bpf Schoonmaak omdat die, aldus Vado, op ambtshalve aanslagen berust.

De kantonrechter verwerpt dit verweer. Ras en Bpf Schoonmaak mogen de benodigde gegevens zelf vaststellen en hanteren bij de voorlopige vaststelling van de premie indien, zoals in deze zaak, de werkgever, ondanks herhaalde aanmaning daartoe, geen werknemersgegevens heeft aangeleverd op basis waarvan Ras en Bpf Schoonmaak kunnen beoordelen of en zo ja welke bijdragen dienen te worden afgedragen (artikel 5.2 sub 6 van het Uitvoeringsreglement en artikel 3 lid 4 van het Reglement Ras). Hieruit volgt dat Vado niet kan volstaan met een blote betwisting van de gegevens waarvan Ras en Bpf Schoonmaak bij hun berekeningen zijn uitgegaan. 4.12.

Het voorgaande neemt niet weg dat van Ras en Bpf Schoonmaak mag worden verlangd dat zij enigszins inzichtelijk maken hoe zij de hoogte van de opgelegde premie hebben berekend. Deze berekening behoeft niet nauwkeurig te zijn en mag op alle onderdelen van voor de nalatige premieplichtige ongunstige premisses uitgaan. Ambtshalve opgelegde premienota’s hebben immers voor een deel ook de werking van een ultieme aansporing aan de premieplichtige om de juiste gegevens aan te leveren. Het mag voor de premieplichtige niet lonend zijn om het op een ambtshalve premienota te laten aankomen.

De ambtshalve premienota heeft ook een zeker punitief karakter indien de premieplichtige weigerachtig blijft of anderszins niet in staat is met de vereiste gegevens voor de dag te komen. Daarbij dient echter de proportionaliteitseis in acht genomen te worden: er mag geen sprake zijn van een aperte wanverhouding tussen de ambtshalve premienota en het vermoedelijke daadwerkelijk verschuldigde bedrag (zie bijvoorbeeld Gerechtshof Arnhem 16 oktober 2012, ECLI:NL:GHARN:2012:BY0603; Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 8 april 2014, ECLI:NL:GHARL:2014:2869 en Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 11 september 2018, ECLI:NL:GHARL:2018:8124). 4.13.

Niet in geschil is dat Ras en Bpf Schoonmaak de ambtshalve opgelegde premienota’s hebben gebaseerd op de bij hun bekende informatie tot 4 augustus 2017. Ras en Bpf Schoonmaak hebben bij dagvaarding enige gegevens in het geding gebracht waaruit volgt dat zij over de betrokken periode steeds zijn uitgegaan van 5 werknemers met een gemiddelde maandpremie per werknemer tussen € 110,00 en € 135,00. Vado heeft geen feiten of omstandigheden gesteld waaruit blijkt dat Ras en Bpf Schoonmaak beschikten over gegevens op basis waarvan zij een meer gefundeerde berekening hadden kunnen maken van de mogelijk door Vado verschuldigde premies.

Geoordeeld wordt dan ook dat Ras en Bpf Schoonmaak aan hun stelplicht hebben voldaan. Het lag op de weg van Vado gemotiveerd te stellen dat de uitgangspunten, die Ras en Bpf Schoonmaak bij de berekening van de bedragen van de premienota’s hebben gehanteerd, onjuist zijn. Dat heeft Vado niet gedaan. Evenmin is gesteld of gebleken dat in het onderhavige geval sprake is van een aperte wanverhouding. 4.14. Naar het oordeel van de kantonrechter hebben Ras en Bpf Schoonmaak voldoende onderbouwd dat Vado verplicht is de door Ras en Bpf Schoonmaak op basis van hun berekeningen vastgestelde premies voor haar werknemers te betalen.

Hieraan doet niet af indien geen sprake is van een definitieve vaststelling. Vado is dus gebonden aan de hoogte van de door Ras en Bpf Schoonmaak vastgestelde premies. Dit betekent dat de vordering tot betaling aan Ras en Bpf Schoonmaak van een bedrag van in totaal € 80.298,82 aan premiebijdragen in beginsel zal worden toegewezen. 4.15. Vado beroept zich meer subsidiair op grond van de redelijkheid en billijkheid op afwijzing dan wel matiging van de gevorderde premiebijdragen. Voor afwijzing of matiging van de gevorderde hoofdsom op grond van de redelijkheid en billijkheid is geen plaats.

Sprake is van een bij wet verplicht gestelde bedrijfstakpensioenregeling waarvan, behoudens een door Bpf Schoonmaak te verlenen vrijstelling, niet kan worden afgeweken. De (oud) werknemers van Vado hebben recht op opbouw van hun pensioen en de kosten daarvan zijn verschuldigd door Vado. Afwijzing of matiging van de vordering brengt mee dat de (gevolgen van de) schending van de verplichting van de werkgever om de vereiste werknemersgegevens aan te leveren geheel of gedeeltelijk op Ras en Bpf Schoonmaak worden afgewenteld. Dit laatste is naar het oordeel van de kantonrechter niet aanvaardbaar. 4.16.

De slotsom is dat de kantonrechter Vado zal veroordelen tot betaling aan Ras en Bpf Schoonmaak van een bedrag van in totaal € 80.298,82 aan premies over de jaren 2006 tot en met 2017. 4.17. Op grond van het Uitvoeringsreglement en het Reglement Ras moet hier de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119a BW worden toegewezen, zodat daartoe zal worden overgegaan. 4.18. De kantonrechter acht voldoende aannemelijk gemaakt dat Ras en Bpf Schoonmaak buitengerechtelijke werkzaamheden hebben verricht dan wel hebben laten verrichten en dat hiervoor kosten zijn gemaakt.

Op basis van de gebruikelijke tarieven acht de kantonrechter een bedrag van € 1.979,22 buitengerechtelijke kosten inclusief btw redelijk. Dit bedrag zal worden toegewezen. 4.19. Vado wordt in het ongelijk gesteld en zij moet daarom de proceskosten dragen. 4.20. De kantonrechter verwerpt het verzet van Vado tegen de door Ras en Bpf Schoonmaak gevorderde uitvoerbaarverklaring bij voorraad van het vonnis. Het belang van Ras en Bpf Schoonmaak bij uitvoerbaarverklaring bij voorraad is evident: hun belang is erin gelegen dat zij niet op de hun krachtens de veroordeling toekomende geldsom hoeven te wachten tot die veroordeling onherroepelijk is geworden (HR 27 februari 1998, ECLI:NL:HR:1998:ZC2602).

Het feit, zoals Vado heeft betoogd, dat geen sprake is van definitief vastgestelde premiebijdragen, levert Vado geen zwaarwegender belang op dan het belang van Ras en Bpf Schoonmaak bij de uitvoerbaarverklaring bij voorraad. De veroordelingen zullen uitvoerbaar bij voorraad worden verklaard.

5De beslissing

De kantonrechter 5.1. veroordeelt Vado tot betaling aan Ras en Bpf Schoonmaak van een bedrag van € 86.806,11 (€ 80.298,82 hoofdsom, € 4.528,07 wettelijke rente tot en met 12 september 2018 en € 1.979,22 buitengerechtelijke kosten inclusief btw), te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119a BW over € 80.298,82 vanaf 13 september 2018 tot de dag van de algehele voldoening; 5.2. veroordeelt Vado in de proceskosten, tot deze uitspraak aan de kant van Ras en Bpf Schoonmaak begroot op € 113,30 aan dagvaardingskosten, € 952,00 aan griffierecht en € 1.442,00 aan salaris voor de gemachtigde; 5.3. verklaart deze veroordelingen uitvoerbaar bij voorraad; 5.4. wijst het meer of anders gevorderde af. Dit vonnis is gewezen door de kantonrechter mr. E.W. de Groot en in het openbaar uitgesproken op