Legislator Case Law & Legislation
ECLI:NL:RBDHA:2023:6826 ECLI:NL:RBDHA:2023:6826 AI generated

ECLI:NL:RBDHA:2023:6826 · Rechtbank Den Haag

Case Number ECLI:NL:RBDHA:2023:6826
Court / Authority
Jurisdiction Netherlands (NL)
Decision Date

Legislator summary

AI generated

RECHTBANK DEN HAAG Bestuursrecht zaaknummers: NL23.6004 en NL23.6005 uitspraak van de enkelvoudige kamer / voorzieningenrechter in de zaak tussen [eiser en verzoeker], eiser en verzoeker V-nummer: [v-nummer] (gemachtigde: mr. B. Manawi), en de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder (gemachtigde: mr. R. Radema). Procesverloop Bij besluit van 27 februari 2023 (het bestreden besluit) heeft verweerder de aanvraag van eiser tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd niet in behandeling genomen. Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.

Legislator headnote

AI generated

artikel 3 van het EVRM; ECLI:NL:RBDHA:2023:6826 · Rechtbank Den Haag: Verder verwijst eiser naar de prejudiciële vragen die door deze rechtbank, zittingsplaats Den Bosch, zijn gesteld over de deelbaarheid van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Eiser meent dat de behandeling van het beroep aangehouden moet worden in afwachting van de antwoorden hierop. 3.1 Daarnaast meent eiser dat de detentieomstandigheden in Polen leiden tot een vernederende behandeling in de zin van artikel 3 van het EVRM. Eiser heeft aannemelijk gemaakt dat hij na overdracht aan Polen het risico loopt om gedetineerd te worden. Gelet op de uitspraak van de hoogste bestuursrechter van 15 december 2021 is de maatstaf van het arrest Jawo daarom niet van toepassing.

Keywords

AI generated
credibility of asylum claims asylum for Syrian nationals asylum policy revocation of refugee status proof of persecution risk reconsideration of asylum application

Cited Legislation

AI generated
artikel 3 van het EVRM
3.1 Daarnaast meent eiser dat de detentieomstandigheden in Polen leiden tot een vernederende behandeling in de zin van artikel 3 van het EVRM.

Cited Case Law

AI generated
ECLI:NL:RBDHA:2022:5724
RECHTBANK DEN HAAG Zittingsplaats 's-Hertogenbosch Bestuursrecht zaaknummer: NL22.6989 VERWIJZINGSUITSPRAAK uitspraak van de meervoudige kamer in de zaak tussen [eiser] , geboren op [geboortedag] 1992 in Saudi-Arabië, van Syrische nationaliteit, eiser, (gemachtigde: mr. A. Khalaf), en de Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder (gemachtigde: mr. A. Hadfy-Kovacs). Verzoek aan het Hof van Justitie van de Europese Unie tot het beantwoorden van prejudiciële vragen in een versnelde procedure (PPA) I Dient de Dublinverordening, gelet op punten 3, 32 en 39 van de considerans en gelezen in samenhang met artikelen 1, 4, 18, 19 en 47 van het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie, aldus te worden uitgelegd en toegepast dat het interstatelijk vertrouwensbeginsel niet deelbaar is, zodat ernstige en stelselmatige schendingen van het Unierecht die door de mogelijk verantwoordelijke lidstaat worden begaan vóór overdracht ten aanzien van derdelanders die (nog) geen Dublinterugkeerder zijn absoluut in de weg staan aan overdracht aan deze lidstaat? II Dient artikel 3, tweede lid, van de Dublinverordening, indien de vorige vraag ontkennend wordt beantwoord, gelezen in samenhang met artikelen 1, 4, 18, 19 en 47 van het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie, aldus te worden uitgelegd dat indien de mogelijk verantwoordelijke lidstaat op ernstige en stelselmatige wijze het Unierecht schendt, de overdragende lidstaat in het kader van de Dublinverordening niet voetstoots van het interstatelijk vertrouwensbeginsel kan uitgaan, maar elke twijfel moet wegnemen dan wel aannemelijk moet maken dat de verzoeker na overdracht niet in een situatie zal geraken die in strijd is met artikel 4 van het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie? III Met welke bewijsmiddelen kan de verzoeker zijn argumenten dat artikel 3, tweede lid, van de Dublinverordening, aan zijn overdracht in de weg staat staven en welke bewijsmaatstaf dient hierbij te worden gehanteerd? Heeft de overdragende lidstaat, gelet op de verwijzingen naar het Unieacquis in de considerans van de Dublinverordening, een samenwerkingsplicht en/of vergewisplicht, dan wel dienen er, indien sprake is van ernstige en stelselmatige schendingen van grondrechten ten aanzien van derdelanders, individuele garanties te worden verkregen van de verantwoordelijke lidstaat dat na overdracht de grondrechten van de verzoeker (wel) worden geëerbiedigd? Luidt de beantwoording van deze vraag anders als de verzoeker in bewijsnood verkeert indien hij zijn consistente en gedetailleerde verklaringen niet met documenten kan staven, terwijl dit gelet op de aard van de verklaringen niet kan worden verwacht? IV Luidt de beantwoording van de voorgaande vragen onder III anders indien de verzoeker aannemelijk maakt dat klagen bij de autoriteiten en/of het aanwenden van rechtsmiddelen in de verantwoordelijke lidstaat niet mogelijk en/of niet effectief zal zijn? Verzoek aan het Hof van Justitie tot het behandelen en beantwoorden van de prejudiciële vragen in een versnelde procedure op grond van artikel 105 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof van Justitie ( PPA ) .
ECLI:NL:RVS:2018:2169
201801023/1/V2. Datum uitspraak: 4 juli 2018 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak op het hoger beroep van: de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, appellant, tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Haarlem, van 26 januari 2018 in zaak nr. NL17.15450 in het geding tussen: [de vreemdeling] en de staatssecretaris. Procesverloop Bij besluit van 18 december 2017 heeft de staatssecretaris een aanvraag van de vreemdeling om haar een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen. Bij uitspraak van 26 januari 2018 heeft de rechtbank het daartegen door de vreemdeling ingestelde beroep gegrond verklaard, dat besluit vernietigd en bepaald dat de staatssecretaris een nieuw besluit op de aanvraag neemt met inachtneming van hetgeen in de uitspraak is overwogen.
ECLI:NL:RBDHA:2022:5327
RECHTBANK DEN HAAG Zittingsplaats Arnhem Bestuursrecht zaaknummer: NL21.17979 uitspraak van de meervoudige kamer van 2 juni 2022 in de zaak tussen [eiser] , v-nummer: [nummer] , eiser (gemachtigde: mr.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

RECHTBANK DEN HAAG Bestuursrecht zaaknummers: NL23.6004 en NL23.6005 uitspraak van de enkelvoudige kamer / voorzieningenrechter in de zaak tussen [eiser en verzoeker], eiser en verzoeker V-nummer: [v-nummer] (gemachtigde: mr. B. Manawi), en de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder (gemachtigde: mr. R. Radema). Procesverloop Bij besluit van 27 februari 2023 (het bestreden besluit) heeft verweerder de aanvraag van eiser tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd niet in behandeling genomen. Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.

Ook heeft hij een verzoek om een voorlopige voorziening ingediend. Verweerder heeft een verweerschrift ingediend. De rechtbank heeft het beroep, tezamen met het verzoek om een voorlopige voorziening, op 25 april 2023 op zitting behandeld. Eiser was aanwezig. Hij werd bijgestaan door mr. [naam], kantoorgenoot en waarnemer van zijn gemachtigde. Als tolk was aanwezig A. Fawzy. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. Overwegingen Waar gaat deze zaak over? 1. Eiser is geboren op [geboortedag] 1999 en heeft de Syrische nationaliteit.

Eiser heeft op 3 december 2022 asiel aangevraagd in Nederland.

2. Verweerder heeft de asielaanvraag van eiser niet in behandeling genomen, op de grond dat Polen verantwoordelijk is voor de behandeling hiervan. Waarom is eiser het niet eens met het bestreden besluit? 3. Eiser verzoekt allereerst zijn zienswijze als herhaald en ingelast te beschouwen. Eiser meent verder dat ten aanzien van Polen niet langer van het interstatelijk vertrouwensbeginsel kan worden uitgegaan. Eiser verwijst hiertoe naar een AIDA-rapport van 24 mei 2021, een document van Vluchtelingenwerk Nederland (VWN) van 20 juli 2021, een notitie van de commissie strategisch procederen en een rapport van Amnesty International.

Verder verwijst eiser naar de prejudiciële vragen die door deze rechtbank, zittingsplaats Den Bosch, zijn gesteld over de deelbaarheid van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Eiser meent dat de behandeling van het beroep aangehouden moet worden in afwachting van de antwoorden hierop. 3.1 Daarnaast meent eiser dat de detentieomstandigheden in Polen leiden tot een vernederende behandeling in de zin van artikel 3 van het EVRM. Eiser heeft aannemelijk gemaakt dat hij na overdracht aan Polen het risico loopt om gedetineerd te worden. Gelet op de uitspraak van de hoogste bestuursrechter van 15 december 2021 is de maatstaf van het arrest Jawo daarom niet van toepassing.

Het is aan verweerder om aannemelijk te maken dat Polen zijn internationale verplichtingen nakomt. Wat is het oordeel van de rechtbank? Verzoek om zienswijze als herhaald en ingelast te beschouwen 4. Het verzoek van eiser om wat in zijn zienswijze is aangevoerd als herhaald en ingelast te beschouwen, volgt de rechtbank niet. Verweerder is in het bestreden besluit gemotiveerd ingegaan op hetgeen eiser in de zienswijze heeft aangevoerd. Voor zover hij in beroep niet heeft geconcretiseerd op welke punten de motivering van het bestreden besluit ontoereikend is, kan de enkele herhaling van de zienswijze in beroep niet leiden tot vernietiging van het bestreden besluit.

Interstatelijk vertrouwensbeginsel 5. De rechtbank stelt voorop dat het uitgangspunt is dat verweerder ten aanzien van Polen mag uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Dat betekent dat verweerder er in beginsel op mag vertrouwen dat Polen zijn internationale verplichtingen tegenover eiser zal nakomen. Het is aan eiser om aannemelijk te maken dat dit niet langer het geval is. 5.1 De rechtbank is van oordeel dat eiser hier niet in geslaagd is. De rechtbank verwijst daartoe naar de uitspraak van de meervoudige kamer van deze rechtbank, zittingsplaats Arnhem, van 2 juni 2022.

Hierin heeft de rechtbank geoordeeld dat niet is gebleken dat Polen zich – afgezien van pushbacks aan de buitengrenzen – op dit moment niet houdt aan de bepalingen van het Europees asielrecht. In deze uitspraak is ook het AIDA-rapport dat in beroep is overgelegd reeds betrokken. De rechtbank is van oordeel dat het in beroep overgelegde rapport van Amnesty en de notitie van de commissie strategisch procederen, die dateren van na deze uitspraak, geen wezenlijk ander beeld schetsen van de situatie in Polen. 5.2 Wat eiser met betrekking tot zijn persoonlijke omstandigheden naar voren heeft gebracht, biedt geen aanleiding tot een ander oordeel.

Ook al heeft eiser in Polen na illegale grensoverschrijding een dag in detentie gezeten, niet is gebleken dat hij bij terugkeer opnieuw in detentie terecht zal komen. Hij zal in het kader van de Dublinverordening gereguleerd worden overgedragen en niet illegaal de buitengrens van de Europese Unie hoeven passeren. Hoewel uit de rapporten die eiser heeft overgelegd blijkt dat niet uitgesloten is dat Dublinterugkeerders gedetineerd worden, is het aan eiser om aannemelijk te maken dat hier in zijn persoonlijke geval sprake van zal zijn. Verweerder heeft dit niet aannemelijk kunnen vinden, nu eiser bij zijn eerdere detentie na één dag al is vrijgelaten. 5.3 Gelet op het voorgaande heeft verweerder in het geval van eiser niet verder hoeven toetsen of de detentieomstandigheden op zichzelf een schending van artikel 3 van het EVRM opleveren.

De stelling van gemachtigde van eiser ter zitting dat verweerder nader onderzoek had moeten verrichten, volgt de rechtbank gelet op het voorgaande ook niet.

6. Voor het aanhouden van de behandeling van het beroep van eiser om de beantwoording van de prejudiciële vragen af te wachten, ziet de rechtbank gelet op het voorgaande ook geen aanleiding. Wat is de conclusie? 7. Het beroep is ongegrond. Omdat er op het beroep is beslist, bestaat er geen aanleiding om een voorlopige voorziening te treffen. Het verzoek daartoe wordt afgewezen.

8. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding. Beslissing De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. De voorzieningenrechter wijst het verzoek tot het treffen van een voorlopige voorziening af. Deze uitspraak is gedaan door mr. M. van Nooijen, (voorzieningen)rechter, in aanwezigheid van mr. C.M. van den Berg, griffier. De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op: Rechtsmiddel Tegen deze uitspraak op het beroep kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.

Tegen de uitspraak op het verzoek om een voorlopige voorziening staat geen rechtsmiddel open. Zie artikel 30, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw). Zie de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Den Bosch van 15 juni 2022, ECLI:NL:RBDHA:2022:5724. Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en fundamentele vrijheden. Het arrest van het Hof van Justitie van 19 maart 2019 in de zaak Jawo tegen Duitsland, ECLI:EU:C:2019:218. Zie onder meer de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) van 4 juli 2018, ECLI:NL:RVS:2018:2169, r.o.

3. ECLI:NL:RBDHA:2022:5327.