Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
ECLI:NL:PHR:2022:881 ECLI:NL:PHR:2022:881 AI generated

ECLI:NL:PHR:2022:881 · Parket bij de Hoge Raad

Case Number ECLI:NL:PHR:2022:881
Court / Authority
Jurisdiction Netherlands (NL)
Decision Date
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

PROCUREUR-GENERAAL BIJ DE HOGE RAAD DER NEDERLANDEN Nummer 22/01734 U Zitting 4 oktober 2022 CONCLUSIE E.J. Hofstee In de zaak [opgeëiste persoon] , geboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum] 1983, hierna: de opgeëiste persoon I. Inleiding De rechtbank Den Haag heeft bij uitspraak van 22 april 2022 de uitlevering van de opgeëiste persoon aan de Republiek Turkije toelaatbaar verklaard ter fine van de tenuitvoerlegging van een aan de opgeëiste persoon opgelegde gevangenisstraf van acht jaren en zes maanden. Het feit waarvoor de uitlevering wordt verzocht heeft de rechtbank gekwalificeerd als verkrachting.

Legislator headnote

AI generated

art. 6 EVRM, artikel 3 van het EVRM, artikel 6 van het EVRM, artikel 6 EVRM; ECLI:NL:PHR:2022:881 · Parket bij de Hoge Raad: Een voltooide schending van artikel 6 EVRM is niet gebleken. Het voorgaande leidt tot de conclusie dat het verweer wordt verworpen en het voorwaardelijk verzoek om aanhouding wordt afgewezen.” 6. In het proces-verbaal van de zitting van de rechtbank van 8 april 2022 is als verklaring van de opgeëiste persoon het volgende opgenomen: “Sinds 2014 ben ik uit Turkije vertrokken en ik ben sinds 2016 in Nederland. Sinds ik hier ben, ben ik Nederland niet meer uit geweest. Tussen 2014 ben ik in meerdere landen geweest waaronder Zwitserland, Frankrijk en Duitsland.

Keywords

AI generated
art. 6 EVRM artikel 3 van het EVRM artikel 6 van het EVRM artikel 6 EVRM

Cited Legislation

AI generated
art. 6 EVRM
In de eerste plaats wordt geklaagd dat de rechtbank het verweer dat sprake is van een voltooide (ik, A-G, begrijp vervolgens flagrante) schending van art. 6 EVRM op onjuiste althans onbegrijpelijke gronden heeft verworpen, en aldus ten onrechte de uitlevering van de opgeëiste persoon toelaatbaar heeft verklaard.
artikel 3 van het EVRM
5 lid 3 van de Uitleveringswet en met art. 3 van het Tweede Aanvullende Protocol bij het EUV.
artikel 6 van het EVRM
In de eerste plaats wordt geklaagd dat de rechtbank het verweer dat sprake is van een voltooide (ik, A-G, begrijp vervolgens flagrante) schending van art. 6 EVRM op onjuiste althans onbegrijpelijke gronden heeft verworpen, en aldus ten onrechte de uitlevering van de opgeëiste persoon toelaatbaar heeft verklaard.
artikel 6 EVRM
[…] Verstekvonnis De raadsvrouw heeft namens de opgeëiste persoon gesteld dat sprake is van een voltooide schending van artikel 6 EVRM en dat de uitlevering om die reden ontoelaatbaar dient te worden verklaard.

Cited Case Law

AI generated
ECLI:NL:HR:2003:AE5288
8 juli 2003 Strafkamer nr. 01631/02 U ABG Hoge Raad der Nederlanden Arrest op het beroep in cassatie tegen een uitspraak van de Rechtbank te 's-Gravenhage van 21 mei 2002, nummer RK: 01/1689, op een verzoek van de Verenigde Staten van Amerika tot uitlevering van: [de opgeëiste persoon], geboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum] 1946, wonende te [woonplaats]. 1. De procesgang 1.1. De Hoge Raad verwijst naar zijn tussenarrest van 20 mei 2003. In dat arrest heeft de Hoge Raad de uitspraak van de Rechtbank te 's-Gravenhage vernietigd voorzover daarbij de uitlevering inzake de onder 2 en 3 van de Superseding Indictment, afkomstig van de Grand Jury van de United States District Court for the District of New Jersey van 11 september 1998, omschreven klacht ontoelaabaar is verklaard. Voorts heeft de Hoge Raad bevolen dat de opgeëiste persoon zal worden opgeroepen te verschijnen ter zitting van de Hoge Raad van 10 juni 2003 om te worden gehoord omtrent het verzoek tot zijn uitlevering. 1.2. Ter zitting van de Hoge Raad van 10 juni 2003 is de opgeëiste persoon verschenen en is hij gehoord, bijgestaan door zijn raadsman mr. M. Wladimiroff, advocaat te 's-Gravenhage, die voor hem het woord ter verdediging heeft gevoerd overeenkomstig de aan het proces-verbaal van die zitting gehechte pleitnotities. Ook heeft de opgeëiste persoon zelf het woord ter verdediging gevoerd. Zijn pleitnotities zijn eveneens aan voornoemd proces-verbaal gehecht. De Advocaat-Generaal Jörg heeft een schriftelijke samenvatting gegeven die ertoe strekt de verzochte uitlevering voor de feiten 2 en 3 toelaatbaar te verklaren. 2. Het verzoek tot uitlevering 2.1. Het hernieuwde verzoek tot uitlevering, verder aan te duiden als het verzoek, is gedaan bij nota no. 15 van de Ambassade van de Verenigde Staten van Amerika van 6 februari 2001, gericht aan het Ministerie van Buitenlandse Zaken. In dit verzoek wordt verwezen naar het hieronder onder 2.3 (i) nog te noemen, reeds eerder gedane, doch ingetrokken, verzoek tot uitlevering van de opgeëiste persoon voor dezelfde strafbare feiten. 2.2. Het verzoek, voorzover thans nog aan de orde, strekt tot uitlevering van de opgeëiste persoon ter fine van strafvervolging ter zake van de feiten 2 en 3, aangeduid als "prohibited foreign trade practices" en omschreven in de hieronder onder 2.3 (v) vermelde "affidavit in support of request for extradition" op p. 3 onder a t/m o. 2.3. De verzoekende staat heeft bij het verzoek de navolgende stukken overgelegd: (i) een nota no. 24 van de Ambassade van de Verenigde Staten van Amerika van 4 mei 2000 inhoudende een verzoek tot uitlevering van de opgeëiste persoon ter fine van strafvervolging; (ii) een door de Assistant Authentication Officer, Department of State, gecertificeerde verklaring van Madeleine K. Albright, Secretary of State van 20 april 2000 dat het hierna onder (iii) genoemde document het zegel van het Department of Justice van de Verenigde Staten van Amerika draagt; (iii) een door de Director/Deputy Director, Office of International Affairs, Criminal Division of the United States Department of Justice gecertificeerde verklaring van 19 april 2000 van Janet Reno, Attorney General of the United States, dat Russel Bikoff zowel ten tijde van de ondertekening van het daaraan gehechte document als ten tijde van het opmaken van de onderhavige verklaring Deputy Director, Office of International Affairs, Criminal Division, U.S. Department of Justice, Washington DC, was; (iv) een verklaring van 19 april 2000 houdende de certificering door voornoemde Russel Bikoff van de onder (v) genoemde verklaring en onder (vi) genoemde bijlagen; (v) een door John M. Facciola, United States Magistrate Judge, beëdigd en door Philip Urofsky, employed by the United States Department of Justice as a Trial Attorney in the Criminal Division, op 31 maart 2000 afgelegde verklaring tot staving van het verzoek om uitlevering waarin is opgenomen de identiteit van de opgeëiste persoon, de nationaliteit, de vermoedelijke verblijfplaats, een overzicht van de feiten waarvoor de uitlevering is verzocht met vermelding van plaats en tijd ervan, het daarop betrekking hebbende bewijsmateriaal, de wettelijke omschrijving en de toepasselijke Amerikaanse strafbepalingen; (vi) de bijlagen, gevoegd bij de onder (v) genoemde verklaring: a. een gewaarmerkt afschrift van een Superseding Indictment van de United States District Court for the District of New Jersey, van 11 september 1998, houdende een nader overzicht van de feiten en het daarop betrekking hebbende bewijsmateriaal, ondertekend door Nicholas R. Abitante, foreperson van de Grand Jury, en Faith S. Hochberg, United States Attorney; b. een gewaarmerkt afschrift van een door Anne E. Thompson, Chief, United States District Judge, te Trenton, New Jersey, gegeven Warrant for Arrest betreffende de opgeëiste persoon, inhoudende een korte aanduiding van de feiten (zonder datering); c. de tekst van de toepasselijke strafbepalingen van de desbetreffende Amerikaanse wet waarvoor uitlevering wordt verzocht en van de wetsbepalingen houdende de straf die op de feiten is gesteld; d. een foto van drie personen onder wie de opgeëiste persoon. Voorts bevinden zich bij de stukken de vertaling in het Nederlands van de hierboven onder (ii) t/m (vi) a t/m c aangeduide stukken. 3. Beoordeling van de gevoerde verweren 3.1.1. Namens de opgeëiste persoon heeft de raadsman het verweer gevoerd dat de uitlevering ontoelaatbaar moet worden verklaard, omdat de bijzonderheden van de onderhavige zaak een inbreuk rechtvaardigen op het vertrouwensbeginsel dat de relatie tussen de Verenigde Staten van Amerika en het Koninkrijk der Nederlanden beheerst, aangezien de opgeëiste persoon het risico loopt te worden blootgesteld aan een flagrante inbreuk op aan de opgeëiste persoon ingevolge het EVRM toekomende rechten. In het bijzonder wordt gesteld dat een plea agreement in strijd is met art. 6 EVRM. In dit verband wordt aangevoerd dat de verwachte duur van de procedure indien geen plea agreement wordt gesloten (full trial) onevenredig lang zal zijn in verhouding tot de situatie dat wel een plea agreement wordt gesloten. De opgeëiste persoon zou aldus in redelijkheid geen vrije keus hebben. Verder wordt gesteld dat gelet op de beschikbare gegevens de afdoening van de zaak, in geval van een full trial, vermoedelijk niet binnen een naar Nederlandse maatstaven redelijk te achten termijn zal plaatsvinden. Tot slot wordt betoogd dat de eventuele toepassing van de terugkeerregeling en omzettingsprocedure illusoir zal zijn, omdat de te verwachten vrijheidsstraf waarschijnlijk zodanig zal zijn dat deze reeds zal zijn ondergaan voordat terugkeer naar Nederland zal zijn geëffectueerd vanwege de procedurele complicaties en doorlooptijden. 3.1.2. Aangenomen moet worden dat Nederland, als door het EVRM en het IVBPR gebonden Staat, het resultaat van bilaterale onderhandelingen die hebben geleid tot het te dezen toepasselijke Uitleveringsverdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Verenigde Staten van Amerika van 24 juni 1980 (Trb. 1980, 111) heeft kunnen afstemmen op de aard en de mate waarin de in de eerste twee genoemde verdragen neergelegde fundamentele rechtsbeginselen worden erkend in de Verenigde Staten van Amerika. De Hoge Raad neemt derhalve als uitgangspunt dat bij de beoordeling van een uitleveringsverzoek dat is gebaseerd op het genoemde uitleveringsverdrag in beginsel moet worden uitgegaan van het vertrouwen dat de verzoekende Staat bij de vervolging en bestraffing van de opgeëiste persoon de daarop betrekking hebbende fundamentele rechten welke zijn neergelegd in het eerdergenoemde EVRM en IVBPR zal respecteren. Dat brengt mee dat evenzeer van dat vertrouwen uitgegaan moet worden bij toepassing in de Verenigde Staten van Amerika van het aldaar tot de strafprocessuele mogelijkheden behorende systeem dat een verdachte in voorkomend geval een plea agreement kan aangaan. Die mogelijkheid bestond immers ook reeds ten tijde van de bilaterale onderhandelingen die tot het onderhavige uitleveringsverdrag hebben geleid. Dit vertrouwensbeginsel kan uitzondering lijden, voor wat betreft art. 6 EVRM, indien blijkt dat de op-geëiste persoon door zijn uitlevering zou worden blootgesteld aan een zodanig risico van een flagrante inbreuk op enig hem ingevolge dat artikel toekomend recht dat de ingevolge art. 1 EVRM op Nederland rustende verplichting om dat recht te verzekeren aan de nakoming van de uit het vermelde uitleveringsverdrag voortvloeiende verplichting in de weg staat. 3.1.3. Gelet op de door de raadsman hiervoor onder 3.1.1 gestelde omstandigheden, welke alle betrekking hebben op toekomstige gebeurtenissen waaromtrent nog niets met zekerheid is vast te stellen noch ten nadele noch ten voordele van de opgeëiste persoon, kan mede in het licht van het voorgaande niet worden gezegd, dat tussen de mogelijkheden waaruit de opgeëiste persoon zal moeten kiezen - het ondergaan van een full trial dan wel het aangaan van een plea agreement - gelet op de duur van de onderscheiden procedures en de mogelijke verschillen in uitkomst een zodanige flagrante wanverhouding bestaat, dat de opgeëiste persoon wordt gedwongen een plea agreement aan te gaan. Het verweer wordt derhalve verworpen. 3.1.4. Ten aanzien van het verweer dat, indien het tot een full trial in de Verenigde Staten van Amerika komt, er vermoedelijk geen sprake zal zijn van een berechting binnen een redelijke termijn, geldt dat dat enkele vermoeden niet dwingt tot het oordeel dat de opgeëiste persoon zal worden blootgesteld aan een zodanig risico van een flagrante inbreuk op het recht op berechting binnen een redelijke termijn als bedoeld in art. 6, eerste lid, EVRM dat de verzochte uitlevering ontoelaatbaar moet worden verklaard. 3.1.5. Het betoog tenslotte dat de terugkeerregeling illusoir kan blijken te zijn - gelet enerzijds op de te verwachten hoogte van de straf en anderzijds op de duur van de administratieve afhandeling van de terugkeer naar Nederland - wordt gevoerd met de kennelijke strekking dat op grond daarvan de verzochte uitlevering ontoelaatbaar moet worden verklaard. Dat betoog faalt, aangezien daarmee wordt miskend dat het de uitleveringsrechter niet vrijstaat bij zijn oordeel omtrent de toelaatbaarheid van de uitlevering de vraag te betrekken of de opgeëiste persoon zal kunnen terugkeren naar Nederland teneinde aldaar de opgelegde vrijheidsstraf (verder) te ondergaan en of die terugkeer daartoe tijdig zal geschieden. 3.2.1. Verder is door de raadsman ten verwere aangevoerd dat het legaliteitsbeginsel wordt geschonden, indien de opgeëiste persoon aan de Verenigde Staten van Amerika zou worden uitgeleverd. Nederland kan de opgeëiste persoon zelf niet vervolgen voor de feiten waarop het uitleveringsverzoek betrekking heeft, aangezien deze feiten ten tijde van het begaan ervan niet strafbaar waren naar Nederlands recht, aldus de raadsman. 3.2.2. Met dit betoog wordt miskend dat de rechter de toelaatbaarheid van de verzochte uitlevering heeft te beoordelen naar het tijdstip van de behandeling van het verzoek daartoe. In dit geval staat vast dat de feiten, waarvoor de uitlevering wordt verzocht, inmiddels in Nederland strafbaar zijn gesteld. Derhalve faalt het betoog. 3.2.3. Voorzover het verweer tevens moet worden bezien in het verband van een te zijner tijd te nemen beslissing op een verzoek tot overdracht van de opgeëiste persoon naar Nederland teneinde hier de vrijheidsstraf (verder) te ondergaan, faalt het verweer op de door de Hoge Raad reeds in zijn te dezer zake gewezen tussenarrest van 20 mei 2003 gegeven gronden. 3.3.1. Tenslotte heeft de raadsman gesteld dat de uitlevering ontoelaatbaar zou moeten worden verklaard, omdat niet is voldaan aan het vereiste van de dubbele strafbaarheid. Blijkens de aan het proces-verbaal van de zitting van de Hoge Raad van 10 juni 2003 gehechte en daarvan deel uitmakende pleitnota heeft hij daartoe het volgende aangevoerd: "17. Overigens merk ik nog op dat de verdenkingen krachtens de Foreign Corrupt Practices Act 1977, aanvankelijk alleen de corrupte betaling van eigen onderdanen en van bedrijven gevestigd in de Verenigde Staten aan buitenlandse officials strafbaar stelde. Eerst sinds 1998 stelt deze wet dergelijk handelen van buitenlanders en buitenlandse bedrijven ook strafbaar. Kort en goed: hetgeen cliënt wordt verweten was ten tijde van de gedraging ook niet strafbaar in de Verenigde Staten (krachtens de FCPA)." 3.3.2. Uit de omschrijving van de feiten waarvoor de uitlevering wordt gevraagd, blijkt dat de verdenking tegen de opgeëiste persoon bestaat ter zake van gedragingen van hem in zijn hoedanigheid van onder meer voorzitter van de raad van beheer van Saybolt North America Inc., een in de Verenigde Staten van Amerika gevestigde onderneming. De Foreign Corrupt Practices Act 1977 is derhalve ook op deze onderneming van toepassing. Het verweer mist dan ook feitelijke grondslag. 4. Beoordeling van het verzoek tot uitlevering 4.1. De Hoge Raad overweegt ten aanzien van de toelaatbaarheid van de verzochte uitlevering ter strafvervolging als volgt. 4.2. De persoon die is gehoord ter zitting van 10 juni 2003 heeft verklaard dat hij is [de opgeëiste persoon], de persoon op wie het verzoek tot uitlevering betrekking heeft, en dat hij de Nederlandse nationaliteit bezit. 4.3. De stukken voldoen aan de eisen die art. 9, tweede en derde lid, van het Uitleveringsverdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Verenigde Staten van Amerika stellen. Ook is voldaan aan art. 18 Uitleveringswet. 4.4. De feiten waarvoor de uitlevering wordt gevraagd, zijn naar het recht van de Verenigde Staten van Amerika strafbaar krachtens de Foreign Corrupt Practices Act 1977, United States Code, titel 15, art. 78DD-2 en titel 18, art. 2. Op deze feiten zijn gevangenisstraffen gesteld met maxima van tenminste één jaar. 4.5. Naar Nederlands recht zijn die feiten strafbaar als het misdrijf van art. 177 Sr en/of het misdrijf van art. 177a Sr, in verbinding met art. 178a Sr (omkoping van buitenlandse ambtenaren). Op deze feiten zijn gevangenisstraffen gesteld met maxima van tenminste één jaar. 4.6. Aan het in art. 2 Uitleveringsverdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Verenigde Staten van Amerika gestelde vereiste van dubbele strafbaarheid is derhalve voldaan. 5. Slotsom Aangezien de Hoge Raad niet is gebleken van het bestaan van feiten of omstandigheden die aan de toelaatbaarheid van de verzochte uitlevering in de weg zouden staan, dient, gelet op het Uitleveringsverdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Verenigde Staten van Amerika, als volgt te worden beslist. 6. Beslissing De Hoge Raad verklaart de uitlevering ter strafvervolging van de opgeëiste persoon aan de Verenigde Staten van Amerika toelaatbaar voor de onder 2.2 bedoelde, in het verzoek onder 2 en 3 aangeduide, feiten. Dit arrest is gewezen door de vice-president W.J.M. Davids als voorzitter, en de raadsheren G.J.M. Corstens, J.P. Balkema, B.C. de Savornin Lohman en W.A.M. van Schendel, in bijzijn van de waarnemend-griffier L.J.J. Okker-Braber, en uitgesproken op 8 juli 2003. 20 mei 2003 Strafkamer nr. 01631/02 U IV/DAT Hoge Raad der Nederlanden Tussenarrest op het beroep in cassatie tegen een uitspraak van de Rechtbank te 's-Gravenhage van 21 mei 2002, nummer RK: 01/1689, op een verzoek van de Verenigde Staten van Amerika tot uitlevering van: [de opgeëiste persoon], geboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum] 1946, wonende te [woonplaats]. 1. De bestreden uitspraak De Rechtbank heeft de gevraagde uitlevering van de opgeëiste persoon niet toelaatbaar verklaard. 2. Geding in cassatie 2.1. Het beroep is ingesteld door de Officier van Justitie. Deze heeft bij schriftuur een middel van cassatie voorgesteld. De schriftuur is aan dit arrest gehecht en maakt daarvan deel uit. Het beroep en het middel zijn uitsluitend gericht tegen de weigering de verzochte uitlevering toelaatbaar te verklaren voor de in het verzoek onder 2 en 3 genoemde feiten, te weten: - verboden buitenlandse handelspraktijken, in overtreding van titel 15, art. 78DD-2 van het desbetreffende Amerikaanse wetboek; - reizen naar het buitenland en van Staat naar Staat ten behoeve van criminele ondernemingen, in overtreding van titel 18, art. 1952 van het desbetreffende Amerikaanse wetboek. Namens de opgeëiste persoon is het cassatieberoep tegengesproken door mr. T.B. Trotman, advocaat te 's-Gravenhage. De Advocaat-Generaal Jörg heeft geconcludeerd dat de Hoge Raad de Officier van Justitie niet-ontvankelijk zal verklaren in het cassatieberoep op grond dat de schriftuur niet is ingediend binnen de termijn van art. 31, derde lid, UW. 2.2. Bij tussenarrest van 3 december 2002 heeft de Hoge Raad de Officier van Justitie ontvankelijk verklaard in het cassatieberoep. Kort samengevat heeft de Hoge Raad geoordeeld: dat een redelijke toepassing van art. 31, derde lid, UW meebrengt dat de officier van justitie in uitleveringszaken gedurende de volle wettelijke termijn van een maand nadat de kernstukken van het geding - te weten de uitspraak en de processen-verbaal van de zittingen - te zijner beschikking zijn gekomen, een schriftuur houdende middelen van cassatie bij de Hoge Raad kan indienen, en dat nu de cassatieschriftuur is ingediend binnen een maand nadat de uitgewerkte uitspraak op 10 juni 2002 ter beschikking van de Officier van Justitie is gekomen, het cassatieberoep ontvankelijk is. 2.3. De Hoge Raad gedraagt zich naar het tussenarrest. Weliswaar is nadien namens de opgeëiste persoon aangevoerd dat de Officier van Justitie niet-ontvankelijk is in het cassatieberoep op grond dat de uitspraak niet op 10 juni 2002, maar op 4 juni 2002 ter beschikking is gekomen, maar de juistheid van hetgeen aldus is aangevoerd kan in het midden blijven nu vaststaat dat het proces-verbaal van de zitting van de Rechtbank niet eerder dan eind juni 2002 ter beschikking van de Officier van Justitie is gekomen. 2.4. De Advocaat-Generaal Jörg heeft aanvullend geconcludeerd dat de Hoge Raad de bestreden uitspraak zal vernietigen en een dag zal bepalen waarop de zaak voor de Hoge Raad zal dienen. 3. Beoordeling van het middel 3.1. Het middel komt met rechtsklachten op tegen het oordeel van de Rechtbank dat de verzochte uitlevering voor de feiten 2 en 3 ontoelaatbaar dient te worden verklaard. 3.2. De Rechtbank heeft de uitlevering voor die feiten ontoelaatbaar verklaard en daartoe het volgende overwogen: "De opgeëiste persoon heeft de Nederlandse nationaliteit. De Verenigde Staten van Amerika en Nederland zijn beide partij bij het op 21 maart 1983 gesloten Verdrag inzake de overbrenging van gevonniste personen. In verbinding met de exchange of letters of understanding, General Affairs Department DA2/J2-ISN-38245 No 81 van 11 juli 1991 zou dus technisch de opgeëiste persoon na een eventuele veroordeling door de Verenigde Staten van Amerika ter zake van het feitencomplex sub 2 en sub 3, waarop het rechtshulpverzoek betrekking heeft, teruglevering aan Nederland gegarandeerd kunnen worden om in Nederland tenuitvoerlegging van het gewijsde te ondergaan of verder te ondergaan. Ten tijde van de periode waarin het feitencomplex sub 2 en sub 3 volgens het uitleveringsverzoek zou zijn begaan, was dit complex als zodanig niet strafbaar naar Nederlands recht. De rechtbank zou door in casu uitlevering toe te laten, voorziend dat wegens het hierna te noemen legaliteitsbeginsel exequatur bij teruglevering in zoverre geweigerd zou moeten worden, inbreuk maken op het in artikel 16 van de Grondwet en artikel 1, eerste lid van het Wetboek van Strafrecht ongeclausuleerde en onvoorwaardelijk verbod tot berechting en bestraffing van iemand ter zake van feiten die ten tijde van begaan daarvan niet bij of krachtens de Nederlandse wet strafbaar waren gesteld. Immers, de opgeëiste persoon heeft, zoals overwogen, de Nederlandse nationaliteit en bij teruglevering van de opgeëiste persoon aan Nederland zou overneming en positieve erkenning van het veroordelend gewijsde een inbreuk inhouden van dit ongeclausuleerde verbod. Weliswaar kan het in artikel 16 van de Grondwet en artikel 7 van het EVRM - waaraan Nederland als verdragsluitende partij gebonden is - vervatte legaliteitsbeginsel door verdragen of krachtens besluiten van volkenrechtelijke organisaties opzij worden gezet, zoals de Hoge Raad uitdrukkelijk overweegt in zijn arrest van 18 december 2001 in de zaak tegen [A] (de Hoge Raad leest: HR 18 september 2001, NJ 2002, 559), zulks op een voordracht tot cassatie in het belang der wet van een beschikking van het gerechtshof te Amsterdam van 20 november 2000, maar in het te dezen toepasselijke uitleveringsverdrag is geen voorziening opgenomen waaruit deze terzijdestelling zou volgen. Derhalve staat vooralsnog vast dat aan enige veroordeling door de Verenigde Staten van Amerika voor de sub 2 en 3 genoemde feiten als gekwalificeerd in het uitleveringsverzoek, bij teruglevering exequatur geweigerd zal moeten worden. De uitlevering dient mitsdien voor deze feiten op voornoemde gronden ontoelaatbaar verklaard te worden. Mochten de Verenigde Staten van Amerika slechts voornemens zijn geldboetes op te leggen, dan dient te gelden dat het te dezen toepasselijke verdrag niet voorziet in rechtshulp daartoe." 3.3. De eerste klacht van het middel, die in een aantal onderdelen uiteenvalt, is gericht tegen het oordeel van de Rechtbank dat in geval van een veroordeling in de Verenigde Staten van Amerika ter zake van genoemde feiten het exequatur - waarmee de Rechtbank klaarblijkelijk doelt op het verlof tot tenuitvoerlegging als bedoeld in art. 31 van de Wet overdracht tenuitvoerlegging strafvonnissen (WOTS) - geweigerd zou moeten worden. Het meest verstrekkende onderdeel van die klacht luidt dat de Rechtbank aldus ten onrechte is vooruitgelopen op de beslissing van de exequaturrechter. Dit onderdeel van de klacht treft doel. De beantwoording van de vraag of verlof dient te worden verleend tot tenuitvoerlegging van een vonnis van een buitenlandse rechter is voorbehouden aan de rechter die daaromtrent ingevolge de bepalingen van de WOTS heeft te oordelen. Het staat de uitleveringsrechter niet vrij de (te verwachten) beantwoording van die vraag bij zijn oordeel omtrent de toelaatbaarheid van de uitlevering te betrekken. De gegrondheid van dit onderdeel van de klacht brengt mee dat de bestreden uitspraak, voorzover aan het oordeel van de Hoge Raad onderworpen, niet in stand kan blijven en de overige klachten geen bespreking behoeven. 3.4. Niettemin vindt de Hoge Raad aanleiding het middel nog te bespreken voorzover het kennelijk strekt ten betoge dat de Rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat de exequaturrechter - na overdracht van de gevonniste persoon aan Nederland - het vereiste van strafbaarheid van de feiten naar Nederlands recht (art. 3, eerste lid onder c, WOTS) dient te beoordelen naar het moment waarop die feiten zijn gepleegd. Het middel bestrijdt dat oordeel terecht. De strekking van genoemd vereiste is immers te voorkomen dat Nederland medewerking zou moeten verlenen aan het handhaven van normen die met de eigen rechtsopvattingen in strijd zijn, of waarbij althans een strafsanctie misplaatst wordt geacht. Voor de beantwoording van de vraag of aan dat vereiste is voldaan is daarom beslissend of de desbetreffende feiten naar Nederlands recht strafbaar zijn ten tijde van de beslissing van de daartoe ingevolge de WOTS aangewezen rechter op de vordering tot tenuitvoerlegging. Het verlenen door die rechter van een verlof tot tenuitvoerlegging kan niet worden aangemerkt als "berechting en bestraffing" van die feiten, zodat, anders dan de Rechtbank heeft aangenomen, in geval van een dergelijk verlof ten aanzien van feiten die op het tijdstip waarop zij zijn gepleegd naar Nederlands recht nog niet strafbaar waren gesteld, van schending van het legaliteitsbeginsel geen sprake kan zijn. 4. Slotsom Hetgeen hiervoor onder 3.3 is overwogen brengt mee dat als volgt moet worden beslist. 5. Beslissing De Hoge Raad: Vernietigt de bestreden uitspraak, voorzover daarbij de uitlevering inzake de onder 2 en 3 van de Superseding Indictment afkomstig van de Grand Jury van de United States District Court for the District of New Jersey van 11 september 1998 omschreven aanklacht ontoelaatbaar is verklaard; Beveelt dat de opgeëiste persoon zal worden opgeroepen te verschijnen ter zitting van de Hoge Raad van 10 juni 2003 te 12:00 uur om te worden gehoord omtrent het verzoek tot zijn uitlevering. Dit arrest is gewezen door de president W.E. Haak als voorzitter, en de raadsheren F.H. Koster, A.J.A. van Dorst, B.C. de Savornin Lohman en E.J. Numann, in bijzijn van de griffier S.P. Bakker, en uitgesproken op 20 mei 2003. ======================= 3 december 2002 Strafkamer nr. 01631/02 U IV/SM Hoge Raad der Nederlanden Tussenarrest op het beroep in cassatie tegen een uitspraak van de Rechtbank te 's-Gravenhage van 21 mei 2002, nummer RK: 01/1689, op een verzoek van de Verenigde Staten van Amerika tot uitlevering van: [de opgeëiste persoon], geboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum] 1946, wonende te [woonplaats]. 1. De bestreden uitspraak De Rechtbank heeft de gevraagde uitlevering van de opgeëiste persoon niet toelaatbaar verklaard. 2. Geding in cassatie Het beroep is ingesteld door de Officier van Justitie. Deze heeft bij schriftuur een middel van cassatie voorgesteld. De raadsvrouwe van de opgeëiste persoon, mr. T.B. Trotman, advocaat te 's-Gravenhage, heeft het cassatieberoep tegengesproken. De Advocaat-Generaal Jörg heeft geconcludeerd dat de Hoge Raad de Officier van Justitie niet-ontvankelijk zal verklaren in het cassatieberoep. 3. Beoordeling van de ontvankelijkheid van het beroep 3.1. In zijn verweerschrift tegen het cassatieberoep is namens de opgeëiste persoon aangevoerd dat de Officier van Justitie niet-ontvankelijk dient te worden verklaard in het ingestelde beroep, aangezien de middelen niet zijn ingediend binnen de termijn van art. 31, derde lid, UW. 3.2. Op grond van art. 31, derde lid, UW is de Officier van Justitie op straffe van niet-ontvankelijkheid verplicht om binnen een maand nadat hij beroep in cassatie heeft ingesteld, bij de Hoge Raad een schriftuur in te dienen, houdende zijn middelen van cassatie. 3.3. Het cassatieberoep is blijkens de daarvan opgemaakte akte ingesteld op 31 mei 2002. De schriftuur is blijkens een daarop geplaatst stempel op 9 juli 2002 bij de Hoge Raad ingekomen. De schriftuur is derhalve niet binnen de bij de wet bepaalde termijn ingediend. Bij de stukken van het geding bevindt zich echter een schrijven van de Officier van Justitie van 19 juli 2002, inhoudende dat zij eerst op 10 juni 2002 kon beschikken over de uitgewerkte uitspraak. De Hoge Raad gaat uit van de juistheid van deze mededeling. Kennelijk heeft de Officier van Justitie aangenomen dat de wettelijke termijn van een maand voor het indienen van de schriftuur aanving op de datum van ontvangst van de uitgewerkte uitspraak waartegen het cassatieberoep was gericht. 3.4. In zijn beslissing van 16 april 1996, NJ 1996, 527, heeft de Hoge Raad in een strafzaak waarin het openbaar ministerie een van de kernstukken van het geding - het proces-verbaal van de terechtzitting - pas na verloop van de termijn voor het indienen van de schriftuur had ontvangen, beslist dat een redelijke toepassing van art. 433 (oud) Sv meebrengt dat die termijn pas begint te lopen na de ontvangst van het ontbrekende stuk. 3.5.1. Sedert de inwerkingtreding op 1 oktober 2000 van de wetswijziging van 28 oktober 1999, Stb. 467, is de regeling voor het indienen van de cassatieschriftuur in strafzaken neergelegd in art. 437 Sv. De termijn voor het indienen van de schriftuur van een maand vangt voor het openbaar ministerie thans aan nadat de aanzegging als bedoeld in art. 435 Sv aan hem is verzonden. Ook de verdachte is thans op straffe van niet-ontvankelijkheid gehouden zijn schriftuur binnen een termijn (twee maanden) nadat de aanzegging aan hem is betekend te doen indienen. 3.5.2. Voor de toepassing van art. 437 Sv heeft de Hoge Raad in zijn uitspraak van 4 juli 2000, NJ 2000, 581, in een geval waarin de raadsman van een verdachte de kernstukken van het geding niet tijdig had ontvangen, beslist dat een dergelijk verzuim van de strafadministratie kan meebrengen dat de raadsman door de rolraadsheer (de enkelvoudige strafkamer van de Hoge Raad) desverzocht alsnog een termijn wordt gegund om een aanvullend middel in te dienen na toezending van de desbetreffende stukken voorzover kennisneming van die stukken onontbeerlijk is voor het formuleren van de middelen. Naar de stand van de huidige rechtspraak is het dan ook afhankelijk van de omstandigheden van het geval of de officier van justitie onderscheidenlijk de verdachte een nadere termijn voor het indienen van de middelen wordt gegund en geldt niet meer de hiervoor onder 3.4 gegeven regel dat in ieder geval aanspraak kan worden gemaakt op de volle termijn vanaf de ontvangst van de kernstukken. 3.6. De te beantwoorden vraag is thans of het vorenstaande evenzeer geldt in uitleveringszaken. Die vraag moet ontkennend worden beantwoord. De regeling van art. 31, derde lid, UW wijkt in zoverre af van die van art. 437 Sv dat de termijn van een maand, waarbinnen de officier van justitie op straffe van niet-ontvankelijkheid zijn schriftuur houdende de middelen van cassatie bij de Hoge Raad moet indienen, niet aanvangt na de verzending van een aanzegging als bedoeld in art. 435 Sv, derhalve nadat de stukken van het geding bij de Hoge Raad zijn ingekomen, maar nadat hij het beroep in cassatie heeft ingesteld. De opgeëiste persoon die beroep in cassatie instelt kan, anders dan de officier van justitie, een schriftuur indienen, en wel tot de dienende dag. 3.7. Dit verschil tussen de regeling van het Wetboek van Strafvordering en die van de Uitleveringswet heeft tot gevolg dat zaken waarin art. 437 Sv van toepassing is, reeds wel bij de Hoge Raad bekend zijn op het moment dat de termijn voor het indienen van de schriftuur begint te lopen, zodat de rolraadsheer dienaangaande in voorkomend geval kan beoordelen of er aanleiding is een nadere termijn te gunnen, terwijl de stukken van het geding in uitleveringszaken veelal nog niet bij de Hoge Raad ingekomen zijn in de fase waarin de wettelijke termijn voor het indienen van de schriftuur voor de officier van justitie loopt. De rolraadsheer zal in die gevallen dan ook niet in staat zijn een verzoek om verlenging van de termijn te beoordelen. 3.8. Gelet hierop brengt een redelijke toepassing van art. 31, derde lid, UW mee dat de officier van justitie in uitleveringszaken, naar analogie van de hiervoor onder 3.4 weergegeven - voor strafzaken inmiddels achterhaalde - rechtspraak, gedurende de volle wettelijke termijn van een maand nadat de kernstukken van het geding - te weten de uitspraak en de processen-verbaal van de zittingen - te zijner beschikking zijn gekomen, een schriftuur houdende de middelen van cassatie bij de Hoge Raad kan indienen. 3.9. Uit het vorenoverwogene volgt dat nu de cassatieschriftuur is ingediend binnen een maand nadat de uitgewerkte uitspraak ter beschikking van de Officier van Justitie is gekomen, het cassatieberoep ontvankelijk is. 4. Slotsom Het vorenoverwogene brengt mee dat het door de Officier van Justitie ingestelde beroep in behandeling kan worden genomen. De zaak dient - onder aanhouding van iedere verdere beslissing - te worden verwezen naar de rolzitting van de Hoge Raad voor het nemen van een nadere conclusie door de Advocaat-Generaal naar aanleiding van het middel. 5. Beslissing De Hoge Raad: Verklaart de Officier van Justitie ontvankelijk in het cassatieberoep; Verwijst de zaak naar de rolzitting van 28 januari 2003 voor het nemen van een nadere conclusie door de Advocaat-Generaal naar aanleiding van het middel; Houdt iedere verdere beslissing aan. Dit arrest is gewezen door de president W.E. Haak als voorzitter, en de raadsheren F.H. Koster, A.J.A. van Dorst, B.C. de Savornin Lohman en E.J. Numann, in bijzijn van de griffier S.P. Bakker, en uitgesproken op 3 december 2002.
ECLI:NL:HR:2017:463
21 maart 2017 Strafkamer nr.
ECLI:NL:HR:2001:AB
Onder verwijzing naar het arrest van de Hoge Raad van 22 mei 2001 (ECLI:NL:HR:2001:AB 1762) stelt de rechtbank het volgende voorop.
NJ 2017/276
In zijn arrest van HR 21 maart 2017, ECLI:NL:HR:2017:463, NJ 2017/276, m.nt.
NJ 2013/360
258-262, NJ 2013/360, m.nt.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

PROCUREUR-GENERAAL BIJ DE HOGE RAAD DER NEDERLANDEN Nummer 22/01734 U Zitting 4 oktober 2022 CONCLUSIE E.J. Hofstee In de zaak [opgeëiste persoon] , geboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum] 1983, hierna: de opgeëiste persoon I. Inleiding De rechtbank Den Haag heeft bij uitspraak van 22 april 2022 de uitlevering van de opgeëiste persoon aan de Republiek Turkije toelaatbaar verklaard ter fine van de tenuitvoerlegging van een aan de opgeëiste persoon opgelegde gevangenisstraf van acht jaren en zes maanden. Het feit waarvoor de uitlevering wordt verzocht heeft de rechtbank gekwalificeerd als verkrachting.

Namens de opgeëiste persoon heeft F.T.C. Dölle, advocaat te Amsterdam, één middel van cassatie voorgesteld. II. Het uitleveringsverzoek 3. Het verzoek tot uitlevering van de opgeëiste persoon is gedateerd op 15 maart 2021 en bij brief van 30 juli 2021 door de Turkse ambassade aan het Ministerie van Buitenlandse Zaken aangeboden. Het uitleveringsverzoek is blijkens een schrijven van het Ministerie van Justitie en Veiligheid d.d. 31 augustus 2021 doorgezonden aan het Internationaal Rechtshulp Centrum Noord-Nederland. Daarop heeft de officier van justitie een op 6 januari 2022 gedateerde vordering tot het in behandeling nemen van het uitleveringsverzoek ex art. 23, eerste lid, van de Uitleveringswet (hierna:

Uw) ingediend bij de rechtbank Den Haag. III. Het middel 4. Het middel valt uiteen in twee deelklachten. In de eerste plaats wordt geklaagd dat de rechtbank het verweer dat sprake is van een voltooide (ik, A-G, begrijp vervolgens flagrante) schending van art. 6 EVRM op onjuiste althans onbegrijpelijke gronden heeft verworpen, en aldus ten onrechte de uitlevering van de opgeëiste persoon toelaatbaar heeft verklaard. De tweede klacht ligt in het verlengde daarvan en houdt in dat de rechtbank het subsidiaire verzoek van de verdediging om nadere stukken over de procedurele gang van zaken op te vragen bij de Turkse autoriteiten ontoereikend gemotiveerd heeft verworpen.

IV. Bespreking van het middel 5. De bestreden uitspraak van de rechtbank houdt, voor zover voor de beoordeling van het middel van belang, het volgende in: “Het standpunt van de opgeëiste persoon Namens de opgeëiste persoon is het standpunt ingenomen dat de uitlevering ontoelaatbaar moet worden verklaard. Hiertoe is aangevoerd dat er sprake is van een flagrante inbreuk op artikel 6 van het Europees verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (hierna: EVRM), omdat de opgeëiste persoon bij verstek is veroordeeld en dat het uitleveringsverzoek politiek gemotiveerd is.

Subsidiair zijn voorwaardelijke verzoeken tot aanhouding van de behandeling van het uitleveringsverzoek gedaan, welke verzoeken de rechtbank opvat als verzoeken tot heropening van het onderzoek. Meer subsidiair is verzocht de minister te adviseren om de uitlevering niet toe te staan, dan wel tot het doen van nader onderzoek naar een dreigende schending van artikel 2 en 3 van het EVRM. De rechtbank zal onder hoofdstuk 3 de verweren van de verdediging puntsgewijs nader bespreken. […] (Dreigende) schending van fundamentele mensenrechten In beginsel dient bij uitleveringszaken bij de beoordeling te worden uitgegaan van het vertrouwen dat de verzoekende Staat bij de vervolging en berechting van de opgeëiste persoon de daarop betrekking hebbende fundamentele rechten zal respecteren (vgl. Hoge Raad 8 juli 2003, ECLI:NL:HR:2003:AE5288).

Blijkens bestendige jurisprudentie van de Hoge Raad (zie het overzichtsarrest van de Hoge Raad van 21 maart 2017, ECLI:NL:HR:2017:463) is het oordeel omtrent de vraag of de verzochte uitlevering moet worden geweigerd wegens een gegrond vermoeden dat bij inwilliging van het verzoek de opgeëiste persoon zal worden blootgesteld aan een dreigende inbreuk op zijn fundamentele rechten als bedoeld in onder meer artikel 3 van het EVRM voorbehouden aan de minister. Indien evenwel komt vast te staan dat in de zaak waarvoor de uitlevering van de opgeëiste persoon is gevraagd, sprake is van een voltooide inbreuk op zijn fundamentele rechten, is het de uitleveringsrechter die de verzochte uitlevering ontoelaatbaar dient te verklaren.

Hoewel de uitleveringsrechter slechts kan oordelen over een beroep op een voltooide schending van artikel 3 van het EVRM en een voltooide flagrante schending van artikel 6 van het EVRM bij uitlevering ter fine van strafexecutie, kan hetgeen is aangevoerd omtrent een (dreigende) schending van artikel 3 of 6 van het EVRM wel aanleiding vormen voor de uitleveringsrechter om eventuele opvattingen kenbaar te maken in het advies aan de minister als bedoeld in artikel 30 van de UW. […] Verstekvonnis De raadsvrouw heeft namens de opgeëiste persoon gesteld dat sprake is van een voltooide schending van artikel 6 EVRM en dat de uitlevering om die reden ontoelaatbaar dient te worden verklaard.

De raadsvrouw heeft hiertoe aangevoerd dat sprake is van een verstekvonnis en dat de opgeëiste persoon geen contact heeft gehad met de advocaat die hem in de Turkse strafprocedure heeft bijgestaan. De raadsvrouw heeft geconcludeerd tot ontoelaatbaarverklaring van de uitlevering dan wel tot aanhouding van de behandeling om nadere informatie op te vragen bij de Turkse autoriteiten met betrekking tot de procedurele gang van zaken. Onder verwijzing naar het arrest van de Hoge Raad van 22 mei 2001 (ECLI:NL:HR:2001:AB 1762) stelt de rechtbank het volgende voorop.

Van toepassing is artikel 3, eerste lid van het Tweede aanvullend protocol bij het EUV, waarbij zowel Nederland als Turkije partij zijn. Dit artikellid luidt in de Nederlandse vertaling: Wanneer een Verdragsluitende Partij een andere Verdragsluitende Partij om de uitlevering van een persoon verzoekt ten einde een strafvonnis of een bevel tot vrijheidsbeneming ten uitvoer te leggen dat bij verstek is gewezen, kan de aangezochte Partij weigeren hiertoe uit te leveren, wanneer naar haar oordeel bij het strafproces de rechten van de verdediging niet in achtzijn genomen, die tenminste aan een ieder, tegen wie strafvervolging wordt ingesteld, behoren toe te komen.

Deze bepaling dient te worden bezien in het licht van art. 6, derde lid aanhef en onder c, EVRM: 'Een ieder tegen wie een vervolging is ingesteld, heeft in het bijzonder de volgende rechten: (…) c. zich zelf te verdedigen of daarbij de bijstand te hebben van een raadsman naar eigen keuze, of indien hij niet over voldoende middelen beschikt om een raadsman te bekostigen, kosteloos door een toegevoegd advocaat te kunnen worden bijgestaan, indien de belangen van een behoorlijke rechtspleging dit eisen.' Uit genoemde bepalingen volgt dat uitlevering niet toelaatbaar is als bij het strafproces de rechten van de verdediging niet in acht zijn genomen en dat deze situatie zich voordoet indien de opgeëiste persoon in de verzoekende staat niet het recht heeft kunnen uitoefenen zichzelf te verdedigen of zich te laten bijstaan door een raadsman van zijn keuze.

De rechtbank is, met de officier van justitie, van oordeel dat uit de door de Turkse autoriteiten verstrekte informatie is gebleken dat de opgeëiste persoon voldoende in de gelegenheid is geweest van zijn verdedigingsrechten gebruik te maken. De opgeëiste persoon stelt dat sprake is van een verstekvonnis, maar heeft dit niet nader onderbouwd. Uit het Turkse strafvonnis blijkt dat de opgeëiste persoon is bijgestaan of zich heeft laten vertegenwoordigen door een advocaat en dat deze advocaat ook bij de uitspraak aanwezig was. De advocaat die de opgeëiste persoon heeft bijgestaan is vervolgens tegen de uitspraak in cassatie gegaan.

Naar het oordeel van de rechtbank kan het vonnis van de rechtbank dan ook niet worden aangemerkt als ‘judgement rendered in absentia’, als bedoeld in art. 3 lid 1 Tweede Aanvullend Protocol bij het EUV, waarvan gezegd kan worden dat ‘the proceedings leading to the judgement did not satisfy the minimum rights of defence recognised as due to everyone charged with criminal offence’, waardoor de gevraagde uitlevering zou moet worden geweigerd. Daarnaast heeft de opgeëiste persoon ter zitting op 8 april 2022 verklaard te weten van de eerste veroordeling in deze zaak in 2012 en de cassatieprocedure daartegen en dat de in de stukken genoemde advocaat zijn raadsman was.

Een voltooide schending van artikel 6 EVRM is niet gebleken. Het voorgaande leidt tot de conclusie dat het verweer wordt verworpen en het voorwaardelijk verzoek om aanhouding wordt afgewezen.” 6. In het proces-verbaal van de zitting van de rechtbank van 8 april 2022 is als verklaring van de opgeëiste persoon het volgende opgenomen: “Sinds 2014 ben ik uit Turkije vertrokken en ik ben sinds 2016 in Nederland. Sinds ik hier ben, ben ik Nederland niet meer uit geweest. Tussen 2014 ben ik in meerdere landen geweest waaronder Zwitserland, Frankrijk en Duitsland.

Ik kan bewijzen dat ik in 2014 uit Turkije vertrokken ben. Het klopt dat ik het niet eens ben met het vonnis en dat ik niet uitgeleverd wil worden. Ik heb niets met verkrachting te maken. Ik moest eerder wel voorkomen bij de Turkse rechtbank, maar toen ben ik vrijgesproken. De Turkse officier van justitie is toen in hoger beroep gegaan en de zaak is toen door het hof terug verwezen naar de rechtbank in eerste aanleg. Toen dat gebeurde was ik hier in Nederland. U, voorzitter, vraagt mij of ik bedoel dat ik ben vrijgesproken voor verkrachting, of voor chantage; zoals u in de stukken leest die mijn raadsvrouw u heeft toegezonden.

Het gaat om de verklaring van een dame in de witte auto. Als u dat leest is het duidelijk dat ik er niets mee te maken heb. U, voorzitter, vraagt mij nogmaals voor welk strafbaar feit ik ben vrijgesproken. Het was een totaal andere zaak, er was totaal geen sprake van een verkrachtingszaak. Die is pas later aanhangig gemaakt. Een vrouw had een aanklacht ingediend tegen mij. Ik ben toen bijgestaan door een advocaat en heb verschillende getuigen laten komen en verklaringen laten afleggen. Daarna ben ik vrijgesproken. U, voorzitter, vraagt mij nogmaals voor welk strafbaar feit ik ben vrijgesproken.

Ik ben voor chantage opgepakt en heb toen één dag vastgezeten. Voor dat feit ben ik vrijgesproken. Ik weet niet wat er is gebeurd nadat ik ben weggegaan uit Turkije. Er is met doktersrapporten en valse informatie opnieuw een zaak tegen mij aanhangig gemaakt en nu zit ik hier. Het gaat in feite om dezelfde zaak. Ik heb na de vrijspraak ook geen contact meer gehad met die vrouw. U, voorzitter, zegt mij dat in het vonnis staat dat er een raadsman namens mij aanwezig is geweest en dat die ook namens mij cassatie heeft ingesteld tegen de beslissing.

Ik heb helemaal geen raadsman gehad. […] Ik had bij de zitting aanwezig moeten kunnen zijn en mezelf moeten kunnen verdedigen. Ik wist niets van de zitting af. De bedoeling van de Turkse autoriteiten is mij te veroordelen voor politieke feiten en dit uitleveringsverzoek is bedoeld om mij daarvoor in Turkije te krijgen. De personen die mij dit aangedaan hebben zijn rechters en een officier van justitie van de Gülen-beweging, die nu zelf ook vastzitten in de Turkse gevangenis. […] U zegt mij dat u in het vonnis leest dat ik ben bijgestaan door een raadsman genaamd Ahmet Evliyaoğlu.

Dat was wel mijn advocaat in 2011 en 2012. U zegt mij dat zijn naam op het vonnis uit 2017 staat. Dat is niet terecht. Ik heb hem keer op keer gebeld, maar hij heeft nooit een telefoontje van mij opgenomen. Ik heb ook stukken aan de Zwitserse autoriteiten gegeven betreffende citaten uit 2011-2012 die tegen mij gebruikt zijn. U vraagt mij of ik de verklaring die in het vonnis staat in 2012 heb afgelegd toen ik vast zat voor deze zaak, omdat daarin staat dat ik in de gevangenis Erzincan zat. Nee, ik zat toen vast voor een andere zaak. Ik ben door de familie van die vrouw met messteken verwond.

Ik heb toen een geldboete gekregen die ik niet kon betalen, toen moest ik in plaats daarvan vastzitten. Ze hebben mijn verklaringen uit 2011-2012 in de zaak van 2017 gebruikt. U zegt mij dat mijn raadsman namens mij cassatie heeft ingesteld tegen de veroordeling voor verkrachting. Dat verbaast mij, omdat ik mijn raadsman nooit heb kunnen bereiken.” 7. Blijkens het proces-verbaal van de zitting van 8 april 2022 heeft de raadsvrouw van de opgeëiste persoon verweer gevoerd overeenkomstig de aan de rechtbank overgelegde en aan dat proces-verbaal gehechte pleitnota.

Deze pleitnota houdt, voor zover hier van belang, het volgende in (met weglating van de voetnoten): “Voltooide schending art. 6 EVRM 6. Nu het in de zaak van [opgeëiste persoon] gaat om een executie-uitlevering, is het aan de uitleveringsrechter te beslissen over de vraag of enig in art. 6 EVRM gegarandeerd recht van [opgeëiste persoon] is geschonden in de zaak die tot zijn veroordeling heeft geleid. [opgeëiste persoon] stelt dat in de zaak waarvoor hij in Turkije is veroordeeld een flagrante inbreuk gemaakt is op art. 6 EVRM. Geen verdediging 7.

Allereerst heeft [opgeëiste persoon] in Turkije onvoldoende gelegenheid gehad zich adequaat te verdedigen en is hij in hoger beroep bij verstek veroordeeld. Dit is in strijd met art. 5 lid 3 van de Uitleveringswet en met art. 3 van het Tweede Aanvullende Protocol bij het EUV.

8. In 2012 diende de eerste zaak die zijn ex-geliefde aanspande wegens chantage. Hier is [opgeëiste persoon] voor vrijgesproken. Zijn ex-geliefde liet het hier niet bij zitten en beschuldigde hem vervolgens - ten onrechte - van seksueel misbruik. Hiervoor is [opgeëiste persoon] veroordeeld. Bij de eerste zitting had hij geen advocaat. Tijdens de tweede zitting had hij - door deze zaak - zoveel psychische en fysieke problemen gekregen dat hij in een psychiatrisch ziekenhuis was opgenomen. Tijdens de tweede zifting zat hij onder de medicatie. Ook toen kon hij zich niet adequaat verdedigen. Hij schreef dit ook in de bijgevoegde brief aan het Hof van Cassatie (bijlage 1).

9. Het Hof van Cassatie maakt het vonnis vervolgens ongedaan (dit volgt ook uit de bij het uitleveringsverzoek gevoegde beslissing van de 1st High Criminal Court, p. 9). Het kwam voor [opgeëiste persoon] dan ook als een totale verrassing dat hij in 2017 alsnog is veroordeeld. Hij woonde toen al drie jaar niet meer in Turkije en wist niks van de zitting of van de veroordeling.

10. Ook uit de stukken van het uitleveringsdossier blijkt niet dat [opgeëiste persoon] kennis droeg van zijn veroordeling bij verstek. Evenmin blijkt dat tussen hem en een Turkse advocaat contact is geweest over deze zaak. Tussenconclusie 11. Reeds om deze redenen verzoek ik u de uitlevering ontoelaatbaar te verklaren. Subsidiair verzoek ik u de behandeling van het uitleveringsverzoek aan te houden om de officier van justitie in de gelegenheid te stellen nadere stukken op te vragen bij de Turkse autoriteiten met betrekking tot de procedurele gang van zaken (bijvoorbeeld de processen-verbaal van de terechtzittingen in voornoemde zaak, informatie over de opname van [opgeëiste persoon] in een psychiatrisch ziekenhuis, eventuele machtigingen van advocaten en informatie over de oproeping van [opgeëiste persoon] ).

In aanvulling daarop heeft de raadsvrouw ter zitting nog aangevoerd: “De vrijspraak ziet inderdaad op een verdenking van chantage van dezelfde vrouw. De overweging waarin mijn cliënt toen werd vrijgesproken, komt overeen met het beeld dat hij hier schetst. Er staat weliswaar een raadsman genoemd in het vonnis, maar er staat niet dat hij gemachtigd was namens mijn cliënt de verdediging te voeren. […] Uit de stukken blijkt dat mijn cliënt heeft zich niet kunnen verdedigen vanwege zijn geestelijke toestand en dat hij geen gemachtigd advocaat heeft gehad die hem adequaat heeft kunnen verdedigen.

De zaak is in 2014 in cassatie terugverwezen naar de rechtbank. Drie jaar later heeft de High Court zich er nog over gebogen. Niet blijkt dat mijn cliënt op de hoogte is gesteld, dat hij een gemachtigd advocaat had of dat is geprobeerd mijn cliënt op te roepen. Mede gelet op de lange duur van de opgelegde straf vind ik het van belang dat als uw rechtbank niet komt tot een ontoelaatbaarheidsverklaring, u alsnog probeert die stukken boven water te halen om te controleren of de opgeëiste persoon een eerlijk proces heeft gehad.” 8. In zijn arrest van HR 21 maart 2017, ECLI:NL:HR:2017:463, NJ 2017/276, m.nt.

Rozemond heeft de Hoge Raad het volgende uiteengezet. Het uitgangspunt in uitleveringszaken is dat bij de beoordeling van een uitleveringsverzoek dat is gebaseerd op een uitleveringsverdrag, in beginsel moet worden uitgegaan van het vertrouwen dat de verzoekende Staat bij de vervolging en berechting van de opgeëiste persoon de daarop betrekking hebbende fundamentele rechten die zijn neergelegd in het EVRM en het IVBPR zal respecteren. Bij een beroep op een inbreuk op de fundamentele rechten die de opgeëiste persoon in art. 6 EVRM zijn toegekend, dient een verzoek tot uitlevering ter tenuitvoerlegging van een rechterlijke veroordeling te worden onderscheiden van een verzoek tot uitlevering ter strafvervolging.

Gaat het, zoals in het onderhavige geval, om een verzoek tot uitlevering ter tenuitvoerlegging van een rechterlijke veroordeling en wordt aangevoerd dat in de zaak die tot die veroordeling heeft geleid een flagrante inbreuk is gemaakt op art. 6, eerste lid, EVRM, dan is het aan de uitleveringsrechter te beslissen over de vraag of enig in die verdragsbepaling gegarandeerd recht van de opgeëiste persoon is geschonden. De Hoge Raad benadrukt dat het hier om een beroep op een voltooide flagrante schending van deze verdragsbepaling gaat. De rechtbank heeft dan ook het juiste beoordelingskader toegepast.

9. Door en namens de opgeëiste persoon is tijdens de behandeling van de zaak op 8 april 2022 tegenover de rechtbank aangevoerd dat in de zaak waarvoor hij in Turkije is veroordeeld een flagrante inbreuk is gemaakt op art. 6, eerste lid, EVRM. De opgeëiste persoon zou onvoldoende gelegenheid hebben gehad zich adequaat te verdedigen en ook zou hij in hoger beroep bij verstek zijn veroordeeld, terwijl hij niet op de hoogte was van de zitting en geen kennis droeg van zijn veroordeling bij verstek. De steller van het middel wijst erop dat het verweer van en namens de opgeëiste persoon onder meer inhoudt:

“dat hij bij de eerste zitting in 2012 geen advocaat had. Bij de tweede zitting zat hij onder de medicatie en kon hij zich niet verdedigen. Het Hof van Cassatie maakte het vonnis vervolgens ongedaan. De opgeëiste persoon wist niet dat zijn zaak in een daaropvolgende procedure in 2017 - vijf jaar later - alsnog door de feitenrechter zou worden behandeld en dat hij zou worden veroordeeld. Aangevoerd is dat de opgeëiste persoon in de procedure die tot zijn veroordeling heeft geleid zijn aanwezigheidsrecht niet heeft kunnen uitoefenen en dat hij ook geen advocaat gemachtigd had in deze procedure namens hem op te treden.” Gesteld wordt nu in de toelichting op het middel dat de rechtbank de juistheid van deze stellingen in het midden heeft gelaten en er geen blijk van heeft gegeven “het aldus aangevoerde bij de beoordeling van het art. 6 EVRM-verweer te hebben betrokken, althans heeft hieraan ten onrechte geen betekenis gehecht”.

10. Alvorens het middel te bespreken, zet ik enkele gegevens op een rij, voor zover deze aan de (naar het Nederlands respectievelijk het Engels vertaalde) stukken van het geding zijn te ontlenen: - De opgeëiste persoon is op 4 juni 2012 door (in de Nederlandse vertaling) de 3e arrondissementsrechtbank in strafzaken te Elaziğ veroordeeld wegens chantage. Op het desbetreffende vonnis met dossiernr. 2011/487 en vonnisnr. 2012/465, zijn onder het opschrift ‘gemachtigden’ de namen van twee advocaten vermeld, namelijk Ozan Nacar (kennelijk van de benadeelde partij) en Sevilay Örün. Hoewel het onderhavige uitleveringsverzoek geen betrekking heeft op deze zaak, wordt zij in het verweer van de verdediging wel in de marge aangehaald.

Ook tijdens de behandeling van het uitleveringsverzoek op de zitting van 8 april 2022 is deze zaak kort aan de orde gekomen, zo kan uit het proces-verbaal van deze zitting worden opgemaakt (zie randnummer 6); - De opgeëiste persoon is op 8 mei 2012 in Turkije gedagvaard ter zake van, naar Nederlands recht, verkrachting (‘successively sexual assault’) en voor dat feit op 20 december 2012 door (in de Engelse vertaling) de 1st High Criminal Court te Elaziğ veroordeeld. Bij dit vonnis horen docket no 2012/174 en decision no 2012/414. - Tegen dit vonnis zijn bezwaren ingebracht bij brief van 15 mei 2013.

Deze brief is gericht aan (in de Nederlandse vertaling) de 1e Rechtbank voor zware rechtszaken Elaziğ, met vermelding van het dossiernummer 2012/174 (rol) en het besluitnummer 2012/414. - Voormeld vonnis van 20 december 2012 werd (in de Engelse vertaling) door de 14th Penal Chamber of the Court of Cassation vernietigd bij beslissing van 11 mei 2017 (met docket no 2014/7076 en decision no 2017/2583). De zaak werd teruggewezen naar de 1st High Criminal Court te Elaziğ. - Vervolgens veroordeelde (in de Engelse vertaling) de 1st High Criminal Court te Elaziğ de opgeëiste persoon op 16 november 2017 tot een gevangenisstraf voor de duur van acht jaren en vier maanden.

Op het voorblad wordt Ozan Nacar kennelijk als advocaat van de benadeelde partij genoemd en Ahmet Evliyaoğlu als advocaat van de opgeëiste persoon. Uit het vonnis kan worden afgeleid dat het is uitgesproken in aanwezigheid van beide advocaten. Het vonnis bevat namelijk een ‘defense statement’ en bovendien is in de uitspraak opgenomen dat de ‘manners and attitude of the accused during the hearings have been accepted reason to mitigate the penalty of the accused in favour of him’. Dit vonnis van 16 november 2017 is gewezen onder docket no 2017/446 en decision no 2017/393. - De (in de Engelse vertaling) 14th Penal Chamber of the Court of Cassation heeft bij uitspraak van 26 april 2018 het genoemde vonnis in stand gelaten.

Deze uitspraak is geregistreerd onder docket no 2018/568 en decision no 2018/3236. Op het voorblad is aangetekend dat het beroep is ingesteld door de ‘Counsel of the accused’.

11. De rechtbank heeft het verweer dat de opgeëiste persoon geen gelegenheid heeft gehad zich adequaat te verdedigen verworpen en daartoe overwogen dat uit de stukken niet blijkt dat sprake is van een verstekvonnis (een ‘judgment rendered in absentia’ in de zin van art. 3, eerste lid, Tweede Aanvullend Protocol bij het EUV) en dat de opgeëiste persoon dit ook niet heeft onderbouwd. De rechtbank heeft daarvoor verwezen naar het ‘Turkse strafvonnis’ waaruit blijkt dat (i) de opgeëiste persoon is bijgestaan of zich heeft laten vertegenwoordigen door een advocaat, (ii) deze advocaat bij de uitspraak aanwezig was en (iii) het bovendien deze raadsman was die vervolgens tegen de uitspraak in ‘cassatie’ is gegaan.

Ik begrijp dat de rechtbank met het Turkse strafvonnis het oog heeft op het vonnis van de 1st High Criminal Court te Elaziğ van 16 november 2017 (met docket no 2017/446 en decision no 2017/393). Voorts heeft de rechtbank in dit verband in aanmerking genomen dat de opgeëiste persoon ter zitting zelf heeft verklaard te weten van de eerste veroordeling in deze zaak in 2012 en de ‘cassatieprocedure’ daartegen, en dat de in de stukken genoemde advocaat (Ahmet Evliyaoğlu) zijn raadsman was.

12. Het gaat hier om de vraag of de rechtbank als uitleveringsrechter terecht heeft geoordeeld dat uit de door de Turkse autoriteiten verstrekte informatie is gebleken dat de opgeëiste persoon bij de nieuwe behandeling van zijn zaak in 2017 voldoende in de gelegenheid is gesteld van zijn verdedigingsrechten gebruik te maken en zich dus voldoende adequaat heeft kunnen verdedigen. Op grond van het voorgaande meen ik dat deze vraag bevestigend moet worden beantwoord. Dat impliceert dat de rechtbank het verweer “dat sprake is van een voltooide schending van art. 6 EVRM” op niet onbegrijpelijke gronden heeft verworpen. Dit oordeel behoefde ook geen nadere motivering. In het verlengde daarvan heeft de rechtbank voorts het subsidiaire verzoek van de verdediging tot aanhouding van de behandeling van het uitleveringsverzoek om nadere stukken over de procedurele gang van zaken bij de Turkse autoriteiten op te vragen toereikend gemotiveerd afgewezen. V. Slotsom 13. Het middel faalt en kan naar mijn inzicht met een aan art. 81, eerste lid, RO ontleende motivering worden afgedaan.

14. Gronden waarop de Hoge Raad gebruik zou moeten maken van zijn bevoegdheid de bestreden uitspraak ambtshalve te vernietigen, heb ik niet aangetroffen.

15. Deze conclusie strekt tot verwerping van het beroep. De Procureur-Generaal bij de Hoge Raad der Nederlanden AG Vgl. HR 8 juli 2003, ECLI:NL:HR:2003:AE5288. Dit is niet anders indien het gaat om een beroep op een flagrante inbreuk op art. 14, eerste lid, IVBPR, aldus de Hoge Raad. Dit vonnis is als bijlage 5 gevoegd bij het, aan de zitting voorafgaand, schrijven van de raadsvrouw d.d. 5 april 2022 aan de rechtbank Den Haag (ten aanzien van de voorzitter). Dit een en ander maak ik op uit het vonnis van de 1st High Criminal Court te Elaziğ d.d.16 november 2017, docket no 2017/446 en decision no 2017/393 (als bijlage bij het uitleveringsverzoek gevoegd).

Deze brief is als bijlage 1 aan de pleitnota van de raadsvrouw van de opgeëiste persoon gehecht en op 8 april 2022 ter zitting aan de rechtbank overgelegd. Ook dit volgt uit het vonnis van de 1st High Criminal Court te Elaziğ d.d.16 november 2017, docket no 2017/446 en decision no 2017/393 (als bijlage bij het uitleveringsverzoek gevoegd). Het vonnis van de 1st High Criminal Court te Elaziğ d.d. 16 november 2017, docket no 2017/446 en decision no 2017/393 is (zoals uit de vorige noten reeds blijkt) als bijlage bij het uitleveringsverzoek gevoegd.

Ook deze uitspraak is als bijlage bij het uitleveringsverzoek gevoegd. Hier is niet van belang de vraag of de opgeëiste persoon zich in 2012 bij de 1st High Criminal Court te Elaziğ voldoende heeft kunnen verdedigen; het vonnis van deze rechtbank is immers vernietigd door de 14th Penal Chamber of the Court of Cassation. Zonder te feitelijk te willen worden merk ik nog op, dat voor zover de steller van het middel in de schriftuur wil aanvoeren dat het in die eerdere (eerste) procedure om een ander feitencomplex ging (chantage), dit niet uit de stukken blijkt, ook niet uit de door de raadsvrouw aan de rechtbank overgelegde stukken.

Daarbij zij nog aangetekend dat de opgeëiste persoon ter zitting van de rechtbank heeft verklaard dat het “in feite om dezelfde zaak gaat” (zie randnummer 6). Vgl. EHRM 17 januari 2017, nr. 8139/09 (Othman (Abu Quatada) tegen het Verenigd Koninkrijk), par. 258-262, NJ 2013/360, m.nt. Keijzer.