Court dismisses appeal on evidence burden and costs, upholding lower court's rejection of negligence claims.
Legislator summary
AI generatedThe court of appeal upheld the lower court's decision against the appellant, confirming the original judgment on both cases. The appellant argued that the respondent's failure to pursue insurance reimbursement and claim additional costs constituted negligence, shifting the burden of proof to the respondent. The court rejected this, ruling that such inaction alone does not justify a reversal of the burden of proof under general civil procedure rules.
Legislator headnote
AI generatedArticle 150 Rv; Article 12 Sv: The failure of a party to pursue reimbursement or claim additional costs does not automatically shift the burden of proof to them, as the general rule places the burden on the party asserting the negligence.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Arrest d.d. 6 september 2011 Zaaknummer 200.064.107/01 en 200.069.230/01 HET GERECHTSHOF TE ARNHEM Nevenzittingsplaats Leeuwarden Arrest van de derde kamer voor burgerlijke zaken in de zaken met zaaknummers 200.064.107/01 en 200.069.230/01 van: [appellant], wonende te [woonplaats], appellant, in eerste aanleg: gedaagde, hierna te noemen: [appellant], advocaat: mr. S.C. Scherpenhuysen, kantoorhoudende te Dronten, tegen [geïntimeerde], wonende te [woonplaats], geïntimeerde, in eerste aanleg: eiser, hierna te noemen: [geïntimeerde], advocaat: mr.
K. Spaargaren, kantoorhoudende te Hilversum. De inhoud van het tussenarrest d.d. 22 maart 2011 wordt hier overgenomen. Het verdere procesverloop in beide zaken [appellant] heeft in de zaak met nummer 200.064.107/01 afgezien van het nemen van een akte na het tussenarrest. Hierna hebben partijen de stukken wederom overgelegd voor het wijzen van arrest in beide zaken. De verdere beoordeling In de zaak met nummer 200.064.107.01 1. Van de gelegenheid tot het leveren van tegenbewijs heeft [appellant] geen gebruik gemaakt. Op die constatering stranden de grieven 2 en 3.
In de zaak met nummer 200.069.230.01 2. De grieven 1 en 2 zijn gericht tegen de toewijzing van € 1.750,= aan therapiekosten, respectievelijk € 930,= aan advocaatkosten in de procedure ex artikel 12 Sv. Deze grieven lenen zich voor gezamenlijke behandeling.
3. Volgens [appellant] moet worden aangenomen dat [geïntimeerde] heeft nagelaten pogingen te doen om de therapiekosten door zijn ziektekostenverzekeraar te laten vergoeden, en om een toevoeging te verkrijgen voor de procedure ex artikel 12 Sv. Hij beschouwt dat als een omstandigheid die aan [geïntimeerde] moet worden toegerekend. Omdat het voor [appellant] onmogelijk is om zijn verweer nader te onderbouwen, rust ter zake van de gestelde nalatigheid naar zijn mening de bewijslast op [geïntimeerde].
4. Naar het oordeel van het hof levert bewijsnood op zichzelf onvoldoende grond op voor een omkering van de bewijslast. Ingevolge de hoofdregel van artikel 150 Rv rust die in dit geval op de schouders van [appellant] (vergelijk onder meer Hoge Raad, 31-10-1997, LJN: ZC2476). Ook overigens ziet het hof geen reden tot omkering van de bewijslast. De gestelde nalatigheid is bovendien gemotiveerd bestreden en is niet op voorhand aannemelijk is te achten.
5. De grieven 1 en 2 falen.
6. Grief 4 is gericht tegen de toewijzing van een bedrag van € 10.000,= aan immateriële schade. Het hof leest in deze grief en in de daarop gegeven toelichting geen andere relevante verweren dan die reeds in eerste aanleg waren aangevoerd en die door de rechtbank gemotiveerd zijn verworpen. Het hof onderschrijft hetgeen de rechtbank ter motivering van haar beslissing heeft overwogen en neemt die motivering over.
7. Naast de hiervoor behandelde grieven hebben de grieven 3, 5 en 7 geen zelfstandige betekenis. Die grieven zullen daarom verder onbesproken blijven. De conclusie in beide zaken De vonnissen waarvan beroep zullen worden bekrachtigd, met veroordeling van [appellant] als de in het ongelijk te stellen partij in de kosten van het geding in hoger beroep. Het hof zal in beide zaken uitgaan van tariefgroep II, en in de zaak met nummer 200.064.107.01 van 3 punten (het pleidooi inbegrepen) en in de zaak met nummer 200.069.230.01 van 1 punt (datzelfde pleidooi niet afzonderlijk inbegrepen).
De beslissing Het gerechtshof: in de zaak met nummer 200.064.107.01 bekrachtigt het vonnis waarvan beroep; veroordeelt [appellant] in de kosten van het geding in hoger beroep en begroot die aan de zijde van [geïntimeerde] tot aan deze uitspraak op € 314,00 aan verschotten en € 2.682,00 aan geliquideerd salaris voor de advocaat; verklaart dit arrest ten aanzien van de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad. in de zaak met nummer 200.069.230.01 bekrachtigt het vonnis waarvan beroep; veroordeelt [appellant] in de kosten van het geding in hoger beroep en begroot die aan de zijde van [geïntimeerde] tot aan deze uitspraak op € 423,00 aan verschotten en € 894,00 aan geliquideerd salaris voor de advocaat; verklaart dit arrest ten aanzien van de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad.
Aldus gewezen door mrs. M.W. Zandbergen, voorzitter, W. Breemhaar en K.M. Makkinga, en uitgesproken door de rolraadsheer ter openbare terechtzitting van dit hof van 6 september 2011 in het bijzijn van de griffier.