546/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 546 / 2011 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 546/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Φούκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Εμμανουήλ Καλούδη), Γεώργιο Χρυσικό, Ιωάννη Σίδερη, Νικόλαο Λεοντή και Γεώργιο Γεωργέλλη Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 21 Φεβρουαρίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Τ. Μ. του Π., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σταύρο Γεωργίου

Του αναιρεσιβλήτου:Δ. Τ. του Τ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με την πληρεξούσια δικηγόρο του Αθηνά Καραφίνα

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 15 Μαΐου 2003 και 15 Σεπτεμβρίου 2003 αγωγές των ήδη αναιρεσείοντος και αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ηλείας . Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 96/2004 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 876/2006, 204/2009 του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 14 Ιουλίου 2009 αίτησή του

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Σίδερης, ανέγνωσε την από 10 Φεβρουαρίου 2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξουσία του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι). Κατά το άρθρο 553 παρ. 1 εδ. α του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται μόνο κατά των αποφάσεων που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση και περατώνουν όλη τη δίκη ή μόνο τη δίκη για την αγωγή ή την ανταγωγή, ενώ κατά το άρθρο 554 του ίδιου ως άνω Κώδικα, αν η ανακοπή ερημοδικίας απορρίφθηκε (ή παρήλθε η προς άσκηση αυτής προθεσμία), η αναίρεση απευθύνεται κατά της απόφασης που απέρριψε την ανακοπή, οπότε θεωρείται ότι απευθύνεται και κατά της ερήμην απόφασης, κατά της οποίας είχε απευθυνθεί η ανακοπή, εφόσον δεν παρήλθε η προθεσμία για την άσκηση αναίρεσης κατά της απόφασης αυτής.

Εξάλλου, κατά το άρθρο 524 παρ. 3 ΚΠολΔ, όπως ισχύει μετά την τροποποίηση του με το άρθρο 16 παρ. 3 ν. 2915/2001, σε περίπτωση ερημοδικίας του εκκαλούντος η έφεση απορρίπτεται. Από το συνδυασμό των διατάξεων αυτών προκύπτει ότι η απόρριψη της έφεσης, λόγω ερημοδικίας του εκκαλούντος γίνεται κατ` ουσίαν και όχι κατά τύπους και, επομένως, στην περίπτωση αυτή, αν απορρίφθηκε και η εν συνεχεία ασκηθείσα κατ` αυτής ανακοπή ερημοδικίας ή παρήλθε η προς άσκηση αυτής προθεσμία, προσβλητή με το ένδικο μέσο της αναίρεσης είναι και η εκδοθείσα ερήμην του εκκαλούντος εφετειακή απόφαση, στην οποία ενσωματώνεται η πρωτόδικη.

Έτσι, τα τυχόν σφάλματα της απόφασης του πρώτου βαθμού μπορούν να προταθούν με την αίτηση αναίρεσης ως σφάλματα της δευτεροβάθμιας δίκης, εφόσον συνιστούν και αναιρετικούς λόγους παραδεκτώς προβαλλόμενους. Υπό τα ως άνω εκτιθέμενα, η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης, στρεφόμενη κατά της 204/2009 απόφασης του Εφετείου Πατρών, με την οποία απορρίφθηκε η ανακοπή ερημοδικίας του αναιρεσείοντος κατά της ερήμην αυτού εκδοθείσας 876/2006 απόφασης του ίδιου ως άνω δικαστηρίου, που απέρριψε λόγω της ερημοδικίας του την ασκηθείσα απ' αυτόν έφεση κατά της 96/2004 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ηλείας είναι παραδεκτή και ερευνητέα ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων αυτής.

ΙΙ). Κατά το άρθρο 501 του ΚΠολΔ, ανακοπή κατά απόφασης που έχει εκδοθεί ερήμην επιτρέπεται αν εκείνος που δικάσθηκε ερήμην δεν κλητεύθηκε καθόλου ή δεν κλητεύθηκε νόμιμα ή εμπρόθεσμα ή αν συντρέχει λόγος ανώτερης βίας. Στην έννοια της ανώτερης βίας, που συμπίπτει με εκείνη του άρθρου 152 του ΚΠολΔ, περιλαμβάνεται οποιοδήποτε ανυπαίτιο γεγονός εντελώς εξαιρετικής φύσεως, το οποίο δεν αναμενόταν, ούτε ήταν δυνατόν να προληφθεί ή να αποτραπεί από το διάδικο, ούτε με μέτρα άκρας επιμέλειας και σύνεσης, ανεξάρτητα αν το γεγονός είναι εσωτερικό ή όχι (Ολ ΑΠ 29/1992).

Εξάλλου, κατά το άρθρο 505 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα, το έγγραφο της ανακοπής πρέπει να περιέχει τα στοιχεία που απαιτούνται κατά τα άρθρα 118 έως 120 του ΚΠολΔ και τους λόγους της ανακοπής. Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι η ανακοπή ερημοδικίας πρέπει να περιέχει ένα τουλάχιστον σαφή και ορισμένο λόγο από εκείνους που ορίζονται στο άρθρο 501 του ΚΠολΔ, δηλαδή τη μη κλήτευση ή τη μη νόμιμη ή μη εμπρόθεσμη κλήτευση ή τη συνδρομή λόγου ανώτερης βίας για τη μη εμφάνιση του ανακόπτοντος στην ερήμην αυτού συζήτηση της υπόθεσης, επί της οποίας η προσβαλλόμενη ερήμην απόφαση.

Σε περίπτωση συνδρομής ανώτερης βίας, ως λόγου ανακοπής, αν η ανώτερη βία συνίσταται σε ασθένεια του πληρεξουσίου δικηγόρου του διαδίκου, πρέπει να προσδιορίζεται το είδος και η διάρκεια της, ώστε να μπορεί το δικαστήριο να κρίνει αν απετέλεσε ανυπέρβλητο κώλυμα για τη μη εμφάνιση του δικηγόρου στο δικαστήριο, εάν ήταν αιφνίδια και ικανή να τον εμποδίσει να παραστεί στο δικαστήριο και αν τον εμπόδισε να ενεργήσει με άλλον δικηγόρο, έστω και μη συνεργάτη του (Ολ.

ΑΠ 18/69, ΑΠ 42/2004, ΑΠ 381/1980, ΑΠ 411/1976). Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων, όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση του αντιγράφου της από 24.7.2008 ανακοπής ερημοδικίας κατά της ερήμην αυτού εκδοθείσας 876/2006 απόφασης του Εφετείου Πατρών, ζήτησε την εξαφάνιση της παραπάνω απόφασης, επικαλούμενος την συνδρομή ανώτερης βίας στο πρόσωπο του πληρεξουσίου του δικηγόρου Αναστασίου Κωνσταντίνου Παναγούλια, που τον εμπόδισε να εμφανιστεί ενώπιον του Εφετείου Πατρών, κατά τη δικάσιμο της 18.5.2006, κατά την οποία και συζητήθηκε ερήμην αυτού η υπόθεση του, επί της οποίας η ανακοπτόμενη απόφαση.

Η ανώτερη βία συνίστατο στο ότι ο ως άνω πληρεξούσιος δικηγόρος του ευρίσκετο στην Αθήνα για ιατρικές εξετάσεις σχετικά με την ουροδόχο κύστη, συνεπεία του οποίου αναγκαστικά τελικά υποβλήθηκε σε δύο χειρουργικές επεμβάσεις και έτσι ήταν αδύνατο να παρασταθεί κατά την συζήτηση της υπόθεσης στο Εφετείο.

Έτσι διατυπούμενος ο λόγος ανακοπής, εφόσον δεν αναφέρεται το είδος της ασθένειας, ο χρόνος εκδηλώσεως της ασθενείας αυτής υπό οξεία μορφή, ώστε να δύναται το δικαστήριο να κρίνει αν απετέλεσε ανυπέρβλητο κώλυμα, εξαιτίας του οποίου εμποδίσθηκε ο πληρεξούσιος δικηγόρος του να ενεργήσει ο ίδιος αυτοπροσώπως ή με άλλο δικηγόρο, έστω και μη συνεργάτη του, είναι αόριστος.

Επομένως, το Εφετείο, το οποίο με την προσβαλλόμενη 204/2009 απόφασή του απέρριψε την ένδικη ανακοπή ως απαράδεκτη, λόγω αοριστίας του μόνου λόγου αυτής, ορθά κήρυξε απαράδεκτο αυτής και δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του αριθμ. 14 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ. Επομένως ο περί του αντιθέτου πρώτος λόγος της αναιρέσεως, από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Άλλωστε ο λόγος αυτός, σε κάθε περίπτωση, είναι απορριπτέος ως αλυσιτελώς προβαλλόμενος, γιατί το Εφετείο απέρριψε με επάλληλη αιτιολογία τον ισχυρισμό αυτόν της ανακοπής ως ουσιαστικά αβάσιμο, διότι ο αναιρεσείων δεν προσεκόμισε τα προς απόδειξη του συγκεκριμένου λόγου της ανακοπής επικληθέντα απ' αυτόν έγγραφα, και δη τις οικείες ιατρικές βεβαιώσεις, ως και το βιβλιάριο υγείας του.

Η μη πληττόμενη δε πιο πάνω επάλληλη αιτιολογία, ότι ο λόγος αυτός της ανακοπής είναι ουσιαστικά αβάσιμος, στηρίζει αυτή και μόνο αυτοτελώς και επαρκώς την απορριπτική αυτή διάταξη της προσβαλλομένης αποφάσεως, ως προς τον πιο πάνω λόγο της ανακοπής (Α.Π. 1026/1992).

ΙΙΙ). Από το εφαρμοζόμενο και στη διαδικασία της δευτεροβάθμιας δίκης (άρθρο 524 παρ. 1) άρθρο 241 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι η κρίση, αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συντρέχει σπουδαίος λόγoς για την αναβολή της υποθέσεως, ανήκει στην κυριαρχική εξουσία του δικαστηρίου της ουσίας, η οποία δεν υπόκειται στον αναιρετικό έλεγχο, ενώ, εξάλλου, το περί αναβολής αίτημα και τα προς υποστήριξή του υποβαλλόμενα πραγματικά περιστατικά, δεν αποτελούν πράγματα κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 8 του Κ.Πολ.Δ.

Επομένως ο δεύτερος, κατά το πρώτο μέρος του, λόγος αναιρέσεως, από τον αριθ. 8 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ, με τον οποίο πλήττεται η συμπροσβαλλομένη 876/2006 απόφαση του Εφετείου Πατρών, διότι απέρριψε την έφεση του αναιρεσείοντος, χωρίς να λάβει υπόψη τους προς υποστήριξη του αιτήματος αναβολής ισχυρισμούς του αναιρεσείοντος σχετικά με την ασθένεια του προαναφερθέντος πληρεξουσίου δικηγόρου του, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

Με τον ίδιο λόγο αναιρέσεως, κατά το δεύτερο μέρος του, από τον αριθ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολ.Δ., προβάλλεται η αιτίαση ότι παρά το νόμο το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τους λόγους που προέβαλε ο αναιρεσείων με το δικόγραφο της εφέσεως προς απόκρουση της κατ' αυτού αγωγής του αναιρεσιβλήτου. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος διότι σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 524 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ σε περίπτωση ερημοδικίας του εκκαλούντος η έφεση απορρίπτεται χωρίς καμία έρευνα της ουσίας της υπόθεσης όπως τούτο συνέβη και στη προκειμένη περίπτωση και συνεπώς ορθώς το Εφετείο δεν ασχολήθηκε με τους αναφερομένους στην αναίρεση λόγους της εφέσεως (Α.Π.1047/2009).

IV). Από τις διατάξεις των άρθρων 297, 298, 330 και 914 ΑΚ συνάγεται ότι προϋπόθεση της ευθύνης για αποζημίωση από αδικοπραξία είναι η υπαιτιότητα του υπόχρεου, η οποία υπάρχει και στην περίπτωση της αμέλειας. Η παράνομη συμπεριφορά ως όρος της αδικοπραξίας μπορεί να συνίσταται όχι μόνο σε θετική πράξη, αλλά και σε παράλειψη, εφόσον στην τελευταία αυτή περίπτωση εκείνος που υπέπεσε στην παράλειψη ήταν υποχρεωμένος σε πράξη από το νόμο ή τη δικαιοπραξία, είτε από την καλή πίστη, κατά την κρατούσα κοινωνική αντίληψη.

Αιτιώδης δε συνάφεια υπάρχει, όταν η πράξη ή η παράλειψη του ευθυνόμενου προσώπου, που μπορεί να είναι και ο ζημιωθείς στην περίπτωση που συνετέλεσε και ο ίδιος την πρόκληση ή την επαύξηση της ζημιάς, ήταν κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας ικανή και μπορούσε να επιφέρει, κατά τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων, το επιζήμιο αποτέλεσμα.

Εξάλλου κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ.19 Κ.Πολ.Δ., λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νόμιμης βάσεως της αποφάσεως ιδρύεται όταν από τις αιτιολογίες της δεν προκύπτουν σαφώς τα περιστατικά, που είναι αναγκαία, για να κριθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συντρέχουν οι νόμιμοι όροι της διατάξεως του ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκε ή δεν συντρέχουν, ώστε να αποκλείεται η εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες ελλιπείς ή αντιφατικές ως προς το νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, τα οποία έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Στην προκειμένη περίπτωση, με την συμπροσβαλλόμενη 96/2004 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ηλείας, έγιναν δεκτά τα ακόλουθα, κατά την ανέλεγκτη επί της ουσίας εκτίμηση των αποδείξεων: " Από το έτος 1995 μεταξύ των διαδίκων, οι οποίοι τυγχάνουν ιδιοκτήτες ομόρων ακινήτων, ξεκίνησε ένας δικαστικός αγώνας για διαφορές γειτονικού δικαίου , δικαιώματος διόδου και κυριότητας .

Και ενώ ασκήθηκαν εκατέρωθεν αγωγές και μηνύσεις αφορώσες τις ως άνω διαφορές , την 23-7-2001 και περί ώρα 06,00, ο ενάγων της από 15-9-2003 αγωγής Δ. Τ. ευρισκόμενος στην οικία του στο ... με τον υπερήλικα πατέρα του Τ. Τ. άκουσε έξωθεν την οικίας του να δουλεύει ένας τροχός. Τότε βγήκε έξω από την οικία του και είδε τον εναγόμενο μαζί με δύο ακόμη άτομα, εύσωμα, την ταυτότητα των οποίων μέχρι σήμερα δεν έχει γνωρίσει, να έχουν ήδη κόψει με τροχό τους σιδηροδοκούς και το συρματόπλεγμα του φράκτη που περιτοίχιζε την ιδιοκτησία του, που πριν λίγες ημέρες είχε τοποθετήσει ο Δ.

Τ.. Τότε οι τρείς άνδρες απώθησαν τον Δ.Τ. μέσα στο σπίτι του εισερχόμενοι και οι ίδιοι χωρίς την θέληση του μέσα και του κατάφεραν και οι τρεις κλωτσιές και μπουνιές κυρίως στο κεφάλι αλλά και στο υπόλοιπο σώμα. Τέλος , του κατάφεραν ένα κτύπημα στα γεννητικά του όργανα. Κατόπιν , ο Τ. Μ. έβγαλε ένα στιλέτο από την τσέπη του και δείχνοντας το στον Δ.Τ.

του είπε "το βλέπεις αν κουνηθείς και κάνεις τίποτα θα σου κόψω το κεφάλι" και ότι αυτός (ο Τ.Μ.) είναι μαφιόζος . Στη συνέχεια και αφού οι τρείς άνδρες έφυγαν ο Δ.Τ.ς μεταφέρθηκε στο Γενικό Νομαρχιακό Νοσοκομείο του Πύργου , οπού και διαπιστώθηκε ότι υπέστη κρανιοεγκεφαλική κάκωση, αιμάτωμα υπερηβικής και αριστεράς βουβωνικής χώρας, συνεπεία κακώσεων εκτεταμένων και αιμάτωμα αριστερού ζυγωματικού.

Στην συνέχεια στις 15-8-2001 εισήχθη επειγόντως στο Περιφερειακό Γενικό Νοσοκομείο Νίκαιας - Πειραιώς "ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ", όπου του έγινε εγχειρητική διάνοιξη και καθαρισμός αιματώματος στο υπογάστριο (ηβική χώρα) προς αποφυγήν επερχόμενου σηψαιμικού επεισοδίου. Κατά την νοσηλεία του στα ως άνω νοσοκομεία κατέβαλε για νοσηλεία το ποσό των 161,40 ευρώ στο καθένα και συνολικά το ποσό των 322.80 ευρώ .

Συνεπώς , εκ της ως άνω παράνομης και υπαίτιας συμπεριφορά του Τ. Μ. ο Δ. Τ. υπέστη ζημία ανερχόμενη στο ως άνω ποσό των 322,80 ευρώ , που δαπάνησε για νοσηλεία στα ως άνω νοσοκομεία. Περαιτέρω, εξαιτίας της ως άνω συμπεριφοράς του Τ. Μ. ο Δ. Τ. υπέστη ηθική βλάβη, για την αποκατάσταση της οποίας το Δικαστήριο κρίνει ότι πρέπει να επιδικαστεί εύλογη χρηματική ικανοποίηση , ανερχόμενη ενόψει των συνθηκών που τελέστηκε το συμβάν, τη βαρύτητα του πταίσματος του εναγομένου Τ.

Μ., την περιουσιακή και κοινωνική κατάσταση των μερών, την συμπεριφορά του δράστη μετά την αδικοπραξία , στο ποσό των είκοσι χιλιάδων (20.000) ευρώ...." Επί τη βάσει δε αυτών το Πολυμελές Πρωτοδικείο Ηλείας με την συμπροσβαλλομένη με την αναίρεση απόφασή του δέχθηκε εν μέρει την αγωγή και υποχρέωσε τον αναιρεσείοντα να καταβάλει, και δι' απειλής προσωπικής κρατήσεως, στον αναιρεσίβλητο το ποσό των 20.322,80 ευρώ, νομιμοτόκως από της επιδόσεως της αγωγής.

Κατά συνέπεια το Πολυμελές Πρωτοδικείο με τις κρίσεις του αυτές, στις οποίες στήριξε την αποδοχή της αγωγής του αναιρεσιβλήτου, δεν στέρησε την προσβαλλόμενη απόφασή του νόμιμης βάσης, αφού διέλαβε σ` αυτές σαφείς, πλήρεις και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή ή μη εφαρμογή των ουσιαστικών διατάξεων των άρθρων 297, 298, 330, 914 και 932 του Α.Κ.

που εφάρμοσε, παραθέτοντας όλα τα πραγματικά περιστατικά τα οποία ήταν αναγκαία για τη θεμελίωση της υπαιτιότητας του αναιρεσείοντος εκ δόλου, και επομένως ο τέταρτος λόγος της αναιρέσεως από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. V).

Από τα άρθρα 106, 335, 338, 346 και 559 αριθ. 11 ΚΠολΔ συνάγεται ότι για να λάβει υπ' όψη του το Δικαστήριο και να εκτιμήσει ένα αποδεικτικό στοιχείο πρέπει να προσκομίζεται και να το επικαλείται με τις προτάσεις του ο διάδικος που το προσάγει. Εξάλλου από τις διατάξεις των παρ.1 και 3 του άρθρου 237 ΚΠολΔ προκύπτει ότι η επίκληση (καθώς και η προσαγωγή) των αποδεικτικών μέσων, ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου, πρέπει να γίνει το αργότερο είκοσι ημέρες πριν από τη δικάσιμο.

Νέα αποδεικτικά μέσα μπορούν να προσκομισθούν με την προσθήκη των προτάσεων, που κατατίθεται δέκα πέντε ημέρες πριν από τη δικάσιμο, μόνο για την αντίκρουση ισχυρισμών που περιέχονται στις προτάσεις της παρ.1, η δε επίκληση νέων αποδεικτικών μέσων μετά το τέλος της συζητήσεως είναι απαράδεκτη. Περαιτέρω κατά μεν τη διάταξη του άρθρου 270 παρ. 2 εδ.

γ` ΚΠολΔ ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον ειρηνοδίκη ή συμβολαιογράφου ή προξένου λαμβάνονται υπόψη το πολύ τρεις για κάθε πλευρά και μόνο αν έχουν δοθεί ύστερα από κλήτευση του αντιδίκου δύο τουλάχιστον εργάσιμες ημέρες πριν από την βεβαίωση και, αν πρόκειται να δοθούν στην αλλοδαπή, οκτώ τουλάχιστον ημέρες πριν από αυτή.

Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας δεν μπορεί να λάβει υπόψη ένορκη βεβαίωση αν δεν αποδεικνύεται ότι αυτή έγινε μετά νόμιμη κλήτευση του αντιδίκου πριν από δύο τουλάχιστον εργάσιμες ημέρες, εφόσον πρόκειται για βεβαίωση στην ημεδαπή, η κλήτευση δε του αντιδίκου και ο χρόνος αυτής, ο έλεγχος της νομιμότητας των οποίων ανήκει στο δικαστήριο, πρέπει να αποδεικνύεται από τον επικαλούμενο και προσκομίζοντα την ένορκη βεβαίωση διάδικο, κατά δε τη διάταξη του άρθρου 562 παρ. 2 ΚΠολΔ, είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης που στηρίζεται σε ισχυρισμό ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται α) για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση και γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον τρίτο λόγο της αναιρέσεως, προσάπτεται στην συμπροσβαλλομένη, μετά της εφετειακής, υπ' αριθ. 96/2004 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ηλείας η από το άρθρο 559 αρ. 11 περ. γ` ΚΠολΔ πλημμέλεια της μη λήψεως υπόψη από το δικαστήριο: α) της ιατρικής βεβαιώσεως, με την οποία βεβαιώνεται, κατά τους ισχυρισμούς του αναιρεσείοντος, ότι στις 08.30 της 23.7.2001 είχε εξετασθεί από ιατρό του ΙΚΑ Μοσχάτου και ως εκ τούτου δεν ήταν δυνατόν να είχε συμμετοχή, καθ' οιονδήποτε τρόπο, στην τέλεση των αδίκων πράξεων που του αποδίδει ο αναιρεσίβλητος και β) της ...

ένορκης βεβαιώσεως της σ/φου Πύργου Δήμητρας Θεοδωροπούλου, η οποία, κατά τους ισχυρισμούς του αναιρεσείοντος, είχε ληφθεί μετά την νόμιμη και εμπρόθεσμη κλήτευση του αναιρεσιβλήτου. Ο λόγος αυτός της αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί α) ως προς την αιτίαση για τη μη λήψη υπόψη της ως άνω ιατρικής βεβαιώσεως, ως αβάσιμος, καθ' όσον, και όπως τούτο προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση των από 14.1.2004 και 24.9.2003 προτάσεων του αναιρεσείοντος ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ηλείας, ο τελευταίος δεν προσεκόμισε, μετ' επίκληση, την ως άνω βεβαίωση κατά τη συζήτηση της κατ' αυτού αγωγής, ως και της συνεκδικασθείσης μετ' αυτής αντιθέτου αγωγής αυτού, με τις νομίμως κατατεθείσες προτάσεις του, αλλά το πρώτον την προσεκόμισε και την επικαλέσθηκε απαραδέκτως με την προσθήκη των προτάσεων του που κατατέθηκε, όπως προκύπτει από την οικεία βεβαίωση της γραμματέως της έδρας, μετά τη συζήτηση της υποθέσεως, στις 27.2.2004, είκοσι τρεις δηλαδή ημέρες μετά την, κατά τις 4.2.2004, συζήτηση της υποθέσεως και β) ως προς την αιτίαση για τη μη λήψη υπόψη της ως άνω ενόρκου βεβαιώσεως, ιατρικής βεβαιώσεως, ως απαράδεκτος, σύμφωνα με το άρθρο 562 §2 του Κ.Πολ.Δ., διότι, όπως προκύπτει από τις από 14.1.2004 και 24.9.2003 προτάσεις, τις οποίες ο αναιρεσείων κατέθεσε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ηλείας, κατά τη συζήτηση της υπόθεσης, μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, αυτός δεν επικαλέστηκε ότι η πιο πάνω ένορκη βεβαίωση δόθηκε ύστερα από νομότυπη κλήτευση του αντιδίκου του, ούτε γίνεται επίκληση της σχετικής έκθεσης επιδόσεως, ήτοι ο λόγος αυτός στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε καθόλου στο Δικαστήριο της ουσίας και δεν υφίσταται καμία περίπτωση εξαίρεσης από τις αναφερόμενες στην προεκτεθείσα διάταξη.

VΙ). Κατά τη διάταξη του άρθρου 1049 ΚΠολΔ αν αποδείχθηκε αδικοπραξία στην κρίση του δικαστηρίου της ουσίας εναπόκειται να διατάξει ή όχι προσωπική κράτηση, η κρίση δε αυτή δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου (ΑΠ 76/2008, ΑΠ 788/1993). Κατά συνέπεια ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ηλείας η από τον αριθ. 14 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια της μη κηρύξεως ως απαραδέκτου του αιτήματος απαγγελίας κατά του αναιρεσείοντος προσωπικής κρατήσεως, για τον λόγο ότι ο αναιρεσείων είναι φερέγγυος και αντιδήμαρχος του Παλαιού Φαλήρου, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, γιατί η κατά του αναιρεσείοντος απαγγελθείσα από το Πρωτοδικείο προσωπική κράτηση των τριών μηνών, ως μέσου εκτελέσεως της αποφάσεως, επιβλήθηκε λόγω αδικοπραξίας και συνεπώς η κρίση αυτή του Δικαστηρίου της ουσίας δεν ελέγχεται αναιρετικά.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 14.7.2009 αίτηση του Τ. Μ. του Π., για την αναίρεση της 204/2009 αποφάσεως του Εφετείου Πατρών, καθώς και των συμπροσβαλλομένων μετ' αυτής 876/2006 και 96/2004 αποφάσεων του Εφετείου Πατρών και Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ηλείας, αντιστοίχως και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε, αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 15 Μαρτίου 2011 και

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του στην Αθήνα στις 11 Απριλίου 2011.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ