Greek Supreme Court allows appeal against OTE's promotion, ordering restitution of 27,166.25 euros and legal costs.

Απόφαση 544 / 2008 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός: 544/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ηλία Γιαννακάκη, Χρήστο Αλεξόπουλο, Σπυρίδωνα Ζιάκα, Ζήση Βασιλόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 12 Φεβρουαρίου 2008, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε." (Ο.Τ.Ε.), που εδρεύει στο Μαρούσι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Μαρία Σωτηροπούλου. Του αναιρεσίβλητου: ......, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Δημαράκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25/10/2002 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1790/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 6683/2006 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 4/12/2006 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ηλίας Γιαννακάκης, ανέγνωσε την από 20/1/2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτή η αίτηση για αναίρεση. Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επί παραλείψεως από της προαγωγής υπαλλήλου του ΟΤΕ, σύμφωνα με τον ΓΚΠ/ΟΤΕ, που έχει ισχύ ουσιαστικού νόμου (εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση του άρθρου 7 εδ. στ' του Α.Ν. 301/1968, δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ/Β/568/8-9-1969 και κυρώθηκε με το άρθρο 54 παρ. 1 του Ν.Δ.165/1973) , που καταφανώς υπερέχει, κατά την υπηρεσιακή απόδοση και επίδοση και την εν γένει καταλληλότητα έναντι άλλων συναδέλφων του, που προήχθησαν αντί εκείνου, υπάρχει ευθεία παράβαση του άρθρου 281 Α.Κ., που συνιστά αδικοπραξία, με την έννοια του άρθρου 914 επ.

ΑΚ. Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 937 εδ. α' ΑΚ, η πενταετής παραγραφή της αξιώσεως από αδικοπραξία αρχίζει, προς το συμφέρον του δικαιούχου, από τη στιγμή που αυτός έλαβε γνώση τόσο της ζημίας όσο και του υπόχρεου για αποζημίωση. Το πότε λαμβάνει γνώση ο παθών των δύο αυτών στοιχείων είναι ζήτημα πραγματικό που εκτιμάται κάθε φορά από το δικαστή.

Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο, ως προ στην ένσταση παραγραφής της αναιρεσείουσας δέχθηκε τα εξής: Ο εναγόμενος ΟΤΕ προέβαλε πρωτοδίκως και επανέφερε με την έφεσή του ένσταση παραγραφής, ισχυριζόμενος ότι, ο ενάγων έλαβε γνώση της αδικοπραξίας που τελέστηκε σε βάρος του, στις 4-5-1993 και 28-03-1995, όταν συνεδρίασε το Διοικητικό Συμβούλιο και προέβη στις προαγωγές στο βαθμό του Υποδιευθυντή για τα έτη 1993, 1994 και 1995 και έλαβε έκτοτε γνώση της ζημίας και του υποχρέου προς αποζημίωση και δεδομένου, όπως ισχυρίζεται ότι, σύμφωνα με τις διατάξεις του ΓΚΠ-ΟΤΕ ουδεμία ειδοποίηση απαιτείται να γίνεται προς κάθε κρινόμενο υπάλληλο για την απόφαση που έλαβε το ΔΣ σχετικά με τους κρινόμενους, αλλά αρκεί λήψη της απόφασης από το αρμόδιο για τις προαγωγές όργανο, μέχρι την 12-12-2002 που του επιδόθηκε η υπό κρίση αγωγή, είχε συμπληρωθεί η πενταετία που ορίζει το άρθρο 937 ΑΚ.

Ο ενάγων αμφισβητεί ρητά ότι έλαβε γνώση της ζημίας και του προς αποζημίωση υποχρέου κατά τις παραπάνω ημερομηνίες (4-5-1993 και 28-3-1995) που έγιναν οι προαγωγικές κρίσεις, αλλά "πολύ μεταγενέστερα και συγκεκριμένα εντός του 2002 από συναδέλφους του που έχουν ήδη ασκήσει ίδιες αγωγές και είχαν ευδοκιμήσει". Ο εναγόμενος ΟΤΕ δεν επικαλείται τον τρόπο γνώσης από τον ενάγοντα των αποφάσεων του ΔΣ του ΟΤΕ για την παράλειψη της προαγωγής του, ούτε προκύπτει από κανένα αποδεικτικό στοιχείο ότι πράγματι αυτός (ενάγων) έλαβε γνώση της ζημίας και του προς αποζημίωση υποχρέου από την 4-5-1993 και την 28-3-1995 και συνεπώς η παραπάνω ένσταση παραγραφής είναι απορριπτέα ως αβάσιμη.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο, παραβίασε εκ πλαγίου τη διάταξη του άρθρου 937 ΑΚ, αφού διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφαση ανεπαρκείς αιτιολογίες για ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, που καθιστούν ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο. Ειδικότερα, το Εφετείο δέχθηκε ότι, δεν αποδείχθηκε ότι, ο αναιρεσίβλητος έλαβε γνώση του προς αποζημίωση υποχρέου από την 4-5-1993 και την 28-5-1995, χωρίς να διευκρινίζεται στην προσβαλλόμενη απόφαση πως συνέβη αυτό, αφού δεν μπορούσε να είναι άλλος ο υπόχρεος εκτός από την αναιρεσείουσα.

Επίσης, δέχθηκε ότι, δεν αποδείχθηκε ότι, ο αναιρεσίβλητος έλαβε γνώση της ζημίας του από τις πιο πάνω ημερομηνίες, χωρίς να διευκρινίζεται πως ο αναιρεσίβλητος, ενώ συγκέντρωνε τα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα για να προαχθεί στον πολύ σημαντικό βαθμό του Υποδιευθυντή, δεν πληροφορήθηκε, ούτε ενδιαφέρθηκε να πληροφορηθεί για την έκβαση των δύο επίμαχων συνεδριάσεων του ΔΣ της αναιρεσείουσας, από το χρόνο που αυτές πραγματοποιήθηκαν ή λίγο χρόνο μετά την πραγματοποίησή τους.

Επομένως, ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως, από τον αριθμό 19 του άρθρου 559Κ.Πολ.Δ., όπως συμπληρώνεται από τον Εισηγητή (άρθρο 562 παρ. 4 Κ.Πολ.Δ.), με τον οποίο προβάλλεται έλλειψη νόμιμης βάσης της προσβαλλόμενης απόφασης, είναι βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.).

Από τη διάταξη του άρθρου 579 παρ. 1 και 2 ΚΠολΔ προκύπτει ότι, αν αναιρεθεί η απόφαση οι διάδικοι επανέρχονται στην πριν από την αναιρεθείσα απόφαση κατάσταση και αν αποδεικνύεται προαποδεικτικώς η εκτέλεση (εκούσια ή αναγκαστική) της αποφάσεως αυτής, διατάσσεται, με αίτηση του αναιρεσείοντος, η επαναφορά των πραγμάτων στην πριν από την εκτέλεση της αναιρούμενης απόφασης κατάσταση. Η αίτηση μπορεί να υποβληθεί και με τις προτάσεις, υπό την προϋπόθεση ότι αυτές έχουν κατατεθεί μέχρι και την προηγούμενη της συζητήσεως ημέρα, όπως επιβάλλεται στην περίπτωση της αυτοτελούς αιτήσεως για την ταυτότητα του νομικού λόγου.

Συνεπώς το αίτημα της αναιρεσείουσας περί επαναφοράς των πραγμάτων και συγκεκριμένα για την υποχρέωση του αναιρεσιβλήτου να αποδώσει σ' αυτή το ποσόν των 27166,25 ευρώ, το οποίο η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι κατέβαλαν σε αυτόν, σε εκτέλεση (εκούσια) της αναιρούμενης απόφασης, με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της παρούσας απόφασης, παραδεκτώς υποβάλλεται τις προτάσεις της προκείμενης συζητήσεως, οι οποίες, όπως προκύπτει από την επισημείωση του αρμόδιου γραμματέα, έχουν κατατεθεί στις 11-2-2008 και έτσι η αίτηση αυτή είναι νόμιμη κατά την ανωτέρω διάταξη. Περαιτέρω από την επικαλούμενη και προσκομιζόμενες από την αναιρεσείουσα έγγραφη απόδειξη, αποδεικνύεται ότι, στον αναιρεσίβλητο έχει καταβληθεί, σε εκτέλεση της αναιρούμενης απόφασης, το συνολικό ποσόν των 27.166,25 ευρώ, που δεν αμφισβητεί ο τελευταίος. Επομένως πρέπει να γίνει δεκτό το ως άνω αίτημα κατ' ουσίαν και να διαταχθεί η επαναφορά των πραγμάτων με την υποχρέωση του αναιρεσιβλήτου να αποδώσει το ανωτέρω ποσό στην αναιρεσείουσα, νομιμοτόκως από την επίδοση της παρούσας αναιρετικής αποφάσεως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 6883/2006 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές.

Διατάσσει την επαναφορά των πραγμάτων στην προηγούμενη κατάσταση.

Υποχρεώνει τον αναιρεσίβλητο να αποδώσει στην αναιρεσείουσα είκοσι επτά χιλιάδες εκατόν εξήντα έξι ευρώ και είκοσι πέντε λεπτά (27166,25), με το νόμιμο τόκο από τη επίδοση της παρούσας απόφασης. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει σε χίλια πεντακόσια (1.500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 4 Μαρτίου 2008.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 18 Μαρτίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ