544/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 544 / 2007 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 544/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1΄ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Στέφανο Γαβρά, Αντιπρόεδρο, Εμμανουήλ Καλούδη, Χρήστο Αλεξόπουλο, Ειρήνη Αθανασίου και Αλέξανδρο Νικάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 9 Ιανουαρίου 2007, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) ..... , 2) ..... , 3) ...... , 4) ...... , ...... και 11) ..... . Εκπροσωπήθηκαν όλοι από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Αλεξάνδρα Κωστούλα. Του αναιρεσιβλήτου: Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων Ι.Κ.Α.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα. Δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27-12-1995 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1103/1996 του ίδιου Δικαστηρίου και 4561/1997 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε το ήδη αναιρεσίβλητο με την από 29-10-1998 αίτησή του.

Εκδόθηκε η 796/2001 απόφαση του Αρείου Πάγου, που αναίρεσε την 4561/1997 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και παρέπεμψε την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο.

Εκδόθηκε η 4811/2002 απόφαση, την αναίρεση της οποίας ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 15-6-2004 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αλέξανδρος Νικάκης, διάβασε την από 23-11-2005 έκθεση του Αρεοπαγίτη Ιωάννη Δαβίλλα, που έχει ήδη αποχωρήσει από την Υπηρεσία, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη όλων των λόγων της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως. Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από την με επίκληση προσκομιζόμενη 4140Γ/28.7.2005 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών .... προκύπτει ότι, ακριβές αντίγραφο της αιτήσεως αναιρέσεως, μετά της κάτωθι αυτής πράξεως ορισμού δικασίμου για τη δικάσιμο της 6.12.2005, κατά την οποία η υπόθεση αναβλήθηκε από το πινάκιο για τη σημερινή δικάσιμο, με κλήση προς συζήτηση για τη δικάσιμο αυτή, με παραγγελία των αναιρεσειόντων που επισπεύδουν τη συζήτηση, επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στο αναιρεσίβλητο, το οποίο δεν εμφανίστηκε στο ακροατήριο με πληρεξούσιο δικηγόρο, ούτε κατέθεσε, κατ΄ άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, δήλωση μη παραστάσεως κατά τη δικάσιμο αυτή. Επομένως πρέπει να εξεταστεί η υπόθεση σαν να ήταν και αυτό παρών, αφού η αναγραφή της υποθέσεως στο πινάκιο ισχύει ως κλήτευση γι΄ αυτό για την προκειμένη μετ΄ αναβολή δικάσιμο. (άρθρ. 576 παρ. 2 και 226 παρ. 4 ΚΠολΔ).

1. Επειδή, ειδική εκδήλωση της δεσμεύουσας και το νομοθέτη συνταγματικής αρχής της ισότητας (άρθρο 4 παρ. 1 του Συντάγματος) αποτελεί το άρθρο 22 παρ. 1 εδ. β΄ του Συντάγματος, το οποίο αφορά τις σχέσεις εργασίας ιδιωτικού δικαίου (ΑΕΔ 16/1983, ΟΛ. Α.Π. 15/1997) και κατά το οποίο για παρεχόμενη εργασία ίσης αξίας οφείλεται ίση αμοιβή.

Ο κανόνας, όμως, αυτός δεν εφαρμόζεται επί συγκεκριμένης, βάσει διατάξεως νόμου, παροχής προς ορισμένη κατηγορία μισθωτών σε σχέση με μισθωτούς οι οποίοι ανήκουν σε διαφορετική κατηγορία, όπως είναι και οι έχοντες διαφορετικό εργοδότη και διαφορετικούς, ενόψει του είδους της εργασίας τους, (όρους απασχολήσεως και απολαυών).

Ούτε επιτρέπεται η σύγκριση να γίνει επιλεκτικά με βάση ορισμένη μόνο επί μέρους μισθολογική παροχή, χωρίς συσχετισμό προς το ευρύτερο σύνολο αποδοχών, στο οποίο αυτή περιλαμβάνεται (ΑΠ 796/2001). Το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως που Εφετείο, κατά παραπομπή, μετά την 796/2001 απόφαση του Αρείου Πάγου, έκρινε ότι η ένδικη αγωγή, με την οποία οι ενάγοντες και ήδη αναιρεσείοντες, αφού εξέθεσαν ότι έχουν προσληφθεί ως ιατροί με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου από το εναγόμενο και ήδη αναιρεσείον "'Ιδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων" (ΙΚΑ) και ότι, αμειβόμενοι βάσει των διατάξεων περί ενιαίου μισθολογίου, δεν λαμβάνουν το επίδομα ανθυγιεινής εργασίας (30% επί του βασικού μισθού), το οποίο χορηγείται, βάσει του άρθρου 43 του Ν. 1193/1981, (και) στις αδελφές νοσοκόμους, που υπηρετούν στην κεντρική υπηρεσία του Υπουργείου Κοινωνικών Υπηρεσιών, υπό την εποπτεία του οποίου τελεί το εναγόμενο ΙΚΑ, καίτοι οι ενάγοντες προσφέρουν έργο μεγαλύτερης σημασίας και εργάζονται υπό το ίδιο τουλάχιστον ποσοστό ανθυγιεινότητας, όπως οι εν λόγω νοσοκόμοι, ζήτησαν, με βάση το ιστορικό αυτό και προς αποκατάσταση της συνταγματικής αρχής της ισότητας, να υποχρεωθεί το εναγόμενο και ήδη αναιρεσείον να καταβάλει στον καθένα το αναφερόμενο στην αγωγή ποσό ως οφειλόμενο επίδομα ανθυγιεινής εργασίας για το χρονικό διάστημα από 1-1-1990 έως 31-12-1995, είναι μη νόμιμη και την απέρριψε ως τέτοια.

Με την κρίση του αυτή το Πρωτοδικείο δεν παραβίασε τον ως άνω ουσιαστικού δικαίου κανόνα, ο οποίος, σύμφωνα με τα εκτιθέμενα στη μείζονα σκέψη, δεν μπορούσε να εφαρμοσθεί στην ένδικη περίπτωση. Επομένως, ο πρώτος, από τον αριθ. 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

2. Επειδή, κατά το άρθρο 560 Κ.Πολ.Δ., κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο 1) αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου.

Η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την εφαρμογή των κανόνων του δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς, 2) εάν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος ή δίκασε ειρηνοδίκης του οποίου έγινε δεκτή η εξαίρεση, 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα, 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας.

Οι λόγοι αυτοί αναίιρεσης ορίζονται περιοριστικά εις το ως άνω άρθρο (Ολ. ΑΠ 45/87) και συνεπώς δεν συγχωρείται αναίρεση κατά των ανωτέρω αποφάσεων, εάν αυτές : 1) στερούνται νόμιμης βάσης και ιδίως εάν έχουν ανεπαρκείς αιτιολογίες επί ζητήματος ασκούντος ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και 2) δεν έλαβαν υπόψη αποδεικτικό μέσο.

Στην προκειμένη υπόθεση, με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης αποδίδονται στην προσβαλλόμενη απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που δίκασε ως Εφετείο, αντίστοιχες πλημμέλειες. ΄Ητοι ότι : 1) διέλαβε ανεπαρκείς αιτιολογίες, αφού δεν αιτιολογεί ειδικώς βάσει ποίων δεδομένων ήχθη στο συμπέρασμα ότι οι ενάγοντες ιατροί του ΙΚΑ έχουν διαφορετικό εργοδότη (το Ι ΚΑ) από τις αναφερόμενες νοσοκόμους (Ελληνικό Δημόσιο) και παρέχουν προφανώς διαφορετικό είδος εργασίας, υπό διαφορετικούς όρους απασχολήσεως και απολαυών, και 2) δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικό μέσο, ήτοι την 3253/2002 ένορκη Βεβαίωση, δοθείσα μετά νόμιμη κλήτευση του αντιδίκου τους ενώπιον του Ειρηνοδίκη Αθηνών, από τον ιατρό ...... , την οποία επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι ενάγοντες κατά την μετ΄ αναίρεση συζήτηση.

Επομένως, οι ως άνω δεύτερος και τρίτος, από το άρθρο 559 αριθ. 19 και 11 ΚΠολΔ, αντιστοίχως, λόγοι της αναίρεσης είναι απορριπτέοι, ως απαράδεκτοι.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15.6.2004 αίτηση των ...... και ..... , για αναίρεση της 4811/2002 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 27 Φεβρουαρίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Μαρτίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ