Supreme Court dismisses appeal against theft conviction citing sufficient reasoning and valid statutory application.

Απόφαση 542 / 2006 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 542/2006

Το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου

ΣΤ' Ποινικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Βαρδαβάκη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Χρύσανθο Παπούλια, Ευάγγελο Σταυρουλάκη, Ηρακλή Κωνσταντινίδη και Αιμιλία Λίτινα - Εισηγήτρια , Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 13 Δεκεμβρίου 2005, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Χρήστου Σιδέρη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος – κατηγορουμένου ...., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ευστράτιο Βαλτούδη, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 131/2005 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος, ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 15 Μαρτίου 2005 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 626/2005.

Αφού άκουσε

τον πληρεξούσιο του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου, που με προφορική ανάπτυξη ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα ο οποίος πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 375 παρ. 1 ΠΚ όποιος ιδιοποιείται παρανόμως ξένο (ολικά ή εν μέρει) κινητό πράγμα που περιήλθε στη κατοχή του με οιονδήποτε τρόπο τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών και αν το αντικείμενο της υπεξαίρεσης είναι ιδιαίτερα μεγάλης αξίας, με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους, κατά δε την παράγραφο 3 του ίδιου Κώδικα με το ξένο πράγμα εξομοιώνεται και α) το τίμημα που έλαβε ο υπαίτιος για κινητό πράγμα που του το είχε εμπιστευθεί για να το πουλήσει. Από τη παραπάνω διάταξη συνάγεται ότι στοιχεία του εγκλήματος της υπεξαίρεσης της παραγράφου 3 είναι α) η περιέλευση ξένου προς τον υπεξαιρέτη κινητού πράγματος στην κατοχή του δράστη καθ' οιονδήποτε τρόπο και β) η ιδιοποίηση του τιμήματος που έλαβε ο δράστης από την πώληση του κινητού αυτού πράγματος χωρίς νόμιμη αξία και από δόλια προαίρεση.

Εξάλλου η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη κατά το άρθρο 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ., όπως το τελευταίο τροποποιήθηκε με το άρθρο 2 παρ. 5 του ν. 2408/1996, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον εκ του άρθρου 510 παρ. 1 περ. Δ' του Κ.Π.Δ. λόγο αναιρέσεως, όταν σ' αυτή περιέχονται με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την διαδικασία στο ακροατήριο, σχετικά με τα υποκειμενικά και τα αντικειμενικά στοιχεία του εγκλήματος, οι αποδείξεις επί των οποίων θεμελιώνονται τα περιστατικά αυτά, καθώς και οι σκέψεις με τις οποίες το δικαστήριο υπήγαγε τα αποδειχθέντα περιστατικά, στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε.

Η ύπαρξη του δόλου, δεν είναι αναγκαίο κατ' αρχήν και ειδικότερα όταν αρκεί και ο ενδεχόμενος δόλος, να αιτιολογείται ιδιαιτέρως, αφού ο δόλος ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος και προκύπτει από τις ειδικότερες συνθήκες τελέσεώς του, διαλαμβάνεται δε περί αυτού αιτιολογία, στην κύρια αιτιολογία για την ενοχή και προκύπτει από τα περιστατικά που αναφέρονται σ' αυτή, εκτός αν αξιώνονται από το νόμο πρόσθετα στοιχεία, για την υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, όπως την εν γνώσει ορισμένου περιστατικού τέλεση της πράξεως (άμεσος δόλος) ή η επιδίωξη ορισμένου περαιτέρω σκοπού (εγκλήματα με υπερχειλή υποκειμενική υπόσταση).

Ως προς τις αποδείξεις αρκεί αυτές να αναφέρονται στην απόφαση κατ' είδος, χωρίς να είναι απαραίτητο να διευκρινίζεται από ποίο ή ποία αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκε η κάθε παραδοχή. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό που αποτελούν ενιαίο σύνολο.

Δεν αποτελούν όμως λόγους αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση εγγράφων, η εσφαλμένη αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολόγησης κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη της μεταξύ τους αξιολογικής συσχετίσεως των αποδεικτικών στοιχείων, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Ειδικότερα, δεν υπάρχει έλλειψη αιτιολογίας και στην περίπτωση που η αιτιολογία της αποφάσεως εξαντλείται στην επανάληψη του διατακτικού της αποφάσεως, το οποίο περιέχει εκτός από τα τυπικά στοιχεία του κατηγορητηρίου και πραγματικά περιστατικά τόσο αναλυτικά και με τόση πληρότητα, ώστε να καθίσταται περιττή η διαφοροποίηση της διατυπώσεως του σκεπτικού.

Στη προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το αιτιολογικό της προσβαλλομένης υπ' αριθμ. 131/2005 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, επί τριετία συμπληρούμενο από το διατακτικό αυτής, το ως άνω Δικαστήριο δέχθηκε κατά πλειοψηφία ότι από τα σ' αυτά μνημονευόμενα κατ' είδος αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκαν τ' ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Ο κατηγορούμενος, ως διαχειριστής της εταιρίας υπό την επωνυμία «COLUMPIA TOURS L.T.D.», συνήψε σύμβαση πρακτορείας με την εγκαλούσα ανώνυμη εταιρεία υπό την επωνυμία «SINGAPORE AIRLINES LIMITED», δυνάμει και εις εκτέλεση της οποίας προέβαινε σε κρατήσεις θέσεων και εξέδιδε, στο όνομα και για λογαριασμό της εγκαλούσας, εισιτήρια για την αεροπορική μεταφορά επιβατών με τις πτήσεις της τελευταίας και ενώ, υπό την ως άνω ιδιότητα, του διορισμένου πράκτορα της Ι.Α.Τ.Α. (Διεθνούς Οργανώσεως Εναέριων Μεταφορών), εισέπραξε για την έκδοση των παραπάνω εισιτηρίων, για ολόκληρο το μήνα Νοέμβριο 1997 για το χρονικό διάστημα από 3-12-1997 μέχρι 9-12-1997 χρηματικό ποσό 8.381.958 δραχμών και 4.414.761 δραχμών, αντίστοιχα, όπως φαίνεται αναλυτικά στον συνημμένο στο διατακτικό πίνακα, δεν απέδωσε τα ανωτέρω ποσά, όπως ήταν υποχρεωμένος, την 15-12-1997 και την 15-1-1998, αντίστοιχα, στην εγκαλούσα, αλλά τα παρακράτησε και τα ιδιοποιήθηκε παράνομα. Είναι δε το αντικείμενο της υπεξαιρέσεως, ανερχόμενο στο ποσόν των 12.796.719 δραχμών συνολικά, ιδιαιτέρως μεγάλης αξίας.

Με βάση τις παραδοχές αυτές το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης κήρυξε τον αναιρεσείοντα κατά πλειοψηφία ένοχο υπεξαίρεσης ιδιαίτερα μεγάλης αξίας και επέβαλε σ' αυτόν ποινή φυλάκισης 15 μηνών, την οποία ανέστειλε επί τριετία.

Με τις παραδοχές του αυτές το δικαστήριο της ουσίας διέλαβε στην προσβαλλομένη απόφασή του την κατά τα ανωτέρω ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σε αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία απεδείχθησαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της αξιόποινης πράξης, όπως γι' αυτήν τελικώς κατεδικάσθη ο αναιρεσείων, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά, καθώς επίσης και τους συλλογισμούς με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις του άρθρου Α.Κ., τις οποίες εφήρμοσε ορθά χωρίς να τις παραβιάσει εκ πλαγίου και να στερήσει έτσι την απόφαση από νόμιμη βάση.

Ειδικότερα, στο αιτιολογικό της πλειοψηφίας α) γίνεται μνεία όλων των κατ' είδος αποδεικτικών μέσων που έλαβε το δικαστήριο υπόψη του για τον σχηματισμό της καταδικαστικής κρίσης του (καταθέσεις μαρτύρων, πρακτικά της πρωτοδίκου δίκης, αναγνωσθέντα έγγραφα, απολογία του κατηγορουμένου στο ακροατήριο) και δεν καθιστά ελλιπή την αιτιολογία το γεγονός ότι δεν συσχετίσθηκαν αυτά μεταξύ τους, β) το διατακτικό της απόφασης περιέχει εξαντλητικά και με πληρότητα τα πραγματικά περιστατικά τα οποία στοιχειοθετούν κατά τ' ανωτέρω την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος, από τα οποία συνάγεται και ο δόλος του αναιρεσείοντος.

Πρέπει επομένως ν' απορριφθούν ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' λόγος για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας ως αβάσιμη, ενώ οι υπό την επίκληση της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και εσφαλμένης ερμηνείας και εφαρμογής αιτιάσεις πρέπει ν' απορριφθούν ως απαράδεκτες διότι μ' αυτές πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Τέλος ο τρίτος λόγος της αίτησης αναίρεσης με τον οποίο προσάπτεται η πλημμέλεια της μη παράθεσης στην προσβαλλόμενη απόφαση του άρθρου του ποινικού νόμου είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, αφού ο σχετικός λόγος που προεβλέπετο με το στοιχ. Η' της παρ. 1 του άρθρου 510 ΚΠΔ καταργήθηκε με το άρθρο 50 παρ. 4 του ν. 3160/2003.

Μετά ταύτα πρέπει ν' απορριφθεί εξ ολοκλήρου η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 583 παρ. 1 ΚΠΔ).-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15 Μαρτίου 2005 αίτηση του .... για αναίρεση της υπ' αριθμ. 131/2005 απόφασης του Β' Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και,

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα εκ διακοσίων δέκα (210) ευρώ δικαστικά έξοδα.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε, στην Αθήνα, στις 2 Φεβρουαρίου 2006. Και,

Δημοσιεύθηκε, στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο, στις 7 Μαρτίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ