541/2009 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 541 / 2009 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 541/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε, Βασίλειο Φούκα και Νικολάου Λεοντή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 3 Νοεμβρίου 2008, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ, κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Καλαβρό.

Της αναιρεσιβλήτου: Ψ, κατοίκου ..., η οποία παρέστη με την πληρεξούσια δικηγόρο της Ελίζα Βόζεμπεργκ - Βρυωνίδη

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 24 Νοεμβρίου 2003 αγωγή διατροφής της ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών ως και την από 6 Φεβρουαρίου 2004 αγωγή του αναιρεσείοντος στο ίδιο ως άνω δικαστήριο. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 412/2005 οριστική του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και 2697/2006 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 20 Φεβρουαρίου 2007 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Λεοντής, ανέγνωσε την από 3 Δεκεμβρίου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξούσια της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη 265/1-3-2007 αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η 2697/14-4-2006 απόφαση του Εφετείου, κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής, κατ' επιτρεπτή, κατά το άρθρο 561 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ, εκτίμηση των διαδικαστικών εγγράφων. Ειδικότερα, αντικείμενο της ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών δίκης αποτέλεσαν Α.

το με αύξοντα αριθμό καταθέσεως 167579/24.11.2003 δικόγραφο αγωγών, με το οποίο εδιώκετο (α) από την πρώτη των εναγόντων (αα) η επιδίκαση σε βάρος του εναγομένου συζύγου της διατροφής και (ββ) η ανάθεση της επιμέλειας των κοινών αυτής και του εναγομένου ανηλίκων τέκνων τους ... και ... και (β) από τους δεύτερο και τρίτη των εναγόντων, που παρίσταντο, λόγω της ανηλικότητάς τους, με τη συνενάγουσα μητέρα τους, η επιδίκαση διατροφής σε βάρος του εναγομένου πατρός τους και Β.

το με αύξοντα αριθμό καταθέσεως 17607/6.2.2004 δικόγραφο αγωγών, με το οποίο εδιώκετο (α) η ανάθεση στον δι' αυτού ενάγοντα η επιμέλεια των ανηλίκων τέκνων αυτού και της εναγομένης συζύγου του ... και ... και επικουρικώς (β) η ρύθμιση της μετ' αυτών επικοινωνίας του. Επί των εν λόγω δικογράφων αγωγών, συνεκδικαζομένων, εκδόθηκε, κατά παραδοχή των με στοιχ.

Α' αγωγών και της με στοιχ. Β (β) αγωγής και κατ' ουσίαν απόρριψη της με στοιχ. Β (α) αγωγής, η 412/2005 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Την εν λόγω απόφαση προσέβαλε ο εναγόμενος στο με στοιχ. Α' δικόγραφο και ενάγων στο με στοιχ. Β' δικόγραφο με την 6024/6.7.2005 έφεση, επί της οποίας εκδόθηκε η 2697/2006 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Με την τελευταία αυτή απόφαση απορρίφθηκε με οριστική κατά τούτο διάταξή της η έφεση κατά την απεύθυνσή του της κατά του με στοιχ. Α (α, αα) κεφαλαίου της προσβαλλόμενης δι' αυτής πρωτοβάθμιας αποφάσεως. Παράλληλα κατά τα λοιπά διέταξε, με μη οριστική κατά τούτο διάταξή της, την επανάληψη της συζητήσεως της υποθέσεως, προκειμένου Ι.

οι διάδικοι να εμφανισθούν αυτοπροσώπως ενώπιόν του, ώστε να γίνει απόπειρα για συμβιβαστική επίλυση της διαφοράς καθώς και να παρουσιάσει η εφεσίβλητη στο δικαστήριο τα ανήλικα τέκνα τους ... και ... και ΙΙ. Να υποβληθεί στο δικαστήριο μέχρι την ημέρα της νέας συζητήσεως της υποθέσεως η αναφερόμενη στο σκεπτικό της αναλυτική έκθεση για τις συνθήκες διαβιώσεως των ανηλίκων.

Κατά της τελευταίας αυτής αποφάσεως και ειδικά της με στοιχ. Α (α,αα) οριστικής διατάξεώς της εναντιώνεται ο ηττηθείς εφεσίβλητος με την ένδικη αίτηση αναιρέσεως και με την έννοια αυτή ερευνάται στη συνέχεια. Ειδικότερα, από τη διάταξη του άρθρου 553 παρ. 1 ΚΠολΔ προκύπτει ότι με το ένδικο μέσο της αναίρεσης προσβάλλονται οι μη υποκείμενες σε ανακοπή ερημοδικίας και έφεση οριστικές αποφάσεις που περατώνουν όλη τη δίκη ή μόνο τη δίκη για την αγωγή ή για την ανταγωγή, αν δε η απόφαση είναι κατά ένα μέρος οριστική δεν επιτρέπεται αναίρεση, ούτε κατά των οριστικών διατάξεων αυτής πριν να εκδοθεί οριστική απόφαση στη δίκη (ΑΠ 1150/2006).

Εξάλλου, με το άρθρο 218 παρ. 1 ΚΠολΔ παρέχεται η δικονομική ευχέρεια, με βάση την αρχή της οικονομίας της δίκης, αντικειμενικής σωρεύσεως στο αυτό δικόγραφο περισσοτέρων αγωγών, υπό την έννοια αιτήσεων παροχής έννομης προστασίας. Οι περισσότερες αιτήσεις, μπορεί να στηρίζονται σε διάφορη ιστορική και νομική αιτία και να αφορούν διάφορο αντικείμενο από απόψεως έννομης συνέπειας, η οποία κατάγεται προς διάγνωση.

Από τις διατάξεις αυτές συνάγεται ότι επί αντικειμενικής σωρεύσεως περισσοτέρων αγωγών στο αυτό δικόγραφο του ιδίου ενάγοντος κατά του ιδίου εναγομένου, προς εξοικονόμηση δαπανών και χρόνου και στη μία από αυτές εκδόθηκε τελεσίδικη απόφαση, ενώ ως προς άλλη ή άλλες αγωγές εκδόθηκε μη οριστική απόφαση, η εκδοθείσα τελεσίδικη απόφαση υπόκειται αυτοτελώς σε αναίρεση και πριν εκδοθεί τελεσίδικη απόφαση ως προς σωρευθείσες στο αυτό δικόγραφο λοιπές αγωγές (βλ.

ΑΠ 1565/2001 αντιθ. ΑΠ 24/2001). Και τούτο για το λόγο ότι η εν λόγω απόφαση περατώνει την δίκη επί της αγωγής κατά την έννοια του άρθρου 553 παρ. 1β ΚΠολΔ, σε σχέση με εκείνη που εκκρεμεί και δεν περατώθηκε ως προς λοιπές σωρευθείσες στο ίδιο δικόγραφο αγωγές, εκάστη των οποίων διατηρεί την αυτή δικονομική αυτοτέλεια, όπως και η ανταγωγή, η επί της οποίας απόφαση υπόκειται σε αναίρεση καίτοι δεν έχει περατωθεί η δίκη επί της αγωγής.

Κατά την 1060/2004 απόφαση του Αρείου Πάγου δεν υπόκειται αυτοτελώς σε αναίρεση η απόφαση, οποία, σε περίπτωση αντικειμενικής σωρεύσεως αιτήσεων παροχής έννομης προστασίας του ιδίου ενάγοντος κατά του ιδίου εναγομένου στο αυτό δικόγραφο, περατώνει τη δίκη ως προς μία αίτηση, χωρίς να αποφαίνεται οριστικώς ως προς την άλλη, ιδίως όταν οι υποβληθείσες αξιώσεις τελούν μεταξύ τους σε σχέση εξαρτήσεως, δηλαδή η μία είναι παρεπομένη της άλλης και η επίλυση της διαφοράς εξαρτάται από την επίλυση της άλλης.

Τέλος, από το συνδυασμό της διατάξεως του άρθρου 553 παρ. 1 με εκείνες των άρθρων 74, 75, 76, 558 εδ. β' ΚΠολΔ, προκύπτει ότι σε περίπτωση απλής ομοδικίας κατά την οποία η θέση εκάστου διαδίκου είναι ανεξάρτητη απέναντι των λοιπών, η οριστική απόφαση που εκδίδεται για κάποιον από τους διαδίκους περατώνει την δίκη ως προς αυτόν και καθίσταται τελεσίδικη αυτοτελώς, με συνέπεια να μπορεί να προσβληθεί κατά το μέρος τούτο με το ένδικο μέσος της αναιρέσεως και πριν ακόμη εκδοθεί οριστική απόφαση ως προς τους λοιπούς ομοδίκους (ΑΠ 1540/2003).

Σε συνέπεια με τις νομικές αυτές παραδοχές, προκειμένης στην ερευνώμενη υπόθεση υποκειμενικής σε απλή ομοδικία (με στοιχ. Α(α) και Α(β) δικόγραφο αγωγών) και αντικειμενικής (με στοιχ. Αα(αα) και Αα(ββ) αγωγές) σωρεύσεως αγωγών, παραδεκτώς προσβάλλεται η 2697/2006 απόφαση του Εφετείου κατά το κεφάλαιο και οριστική της διάταξη, με την οποία κατά τρόπο τελεσίδικο περατώνεται η δίκη που ανοίχθηκε με την άσκηση της με στοιχ.

Αα(αα) αγωγής, η οποία είναι δικονομικώς και ουσιαστικώς αυτοτελής ως προς τις λοιπές υποκειμενικώς και αντικειμενικώς σωρευόμενες αγωγές, για τις οποίες το δευτεροβάθμιο δικαστήριο ουσίας δεν έχει αποφανθεί οριστικώς. Το κατά τούτο τυπικά παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως επιτρέπει την έρευνα του διατυπωμένου δι' αυτής μοναδικού λόγου (ΚΠολΔ 577 παρ. 3).

Ειδικότερα, από τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338 έως 340 ΚΠολΔ συνάγεται ότι το δικαστήριο για να σχηματίσει την δικανική του πεποίθηση ως προς την βασιμότητα των προβαλλομένων από τους διαδίκους πραγματικών γεγονότων που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λάβει υπόψη όλα τα νόμιμα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι για άμεση και έμμεση απόδειξη, αποδεικτικώς ή ανταποδεικτικώς, χωρίς όμως να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και ξεχωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά, κατ' αντιδιαστολή προς τα λοιπά έγγραφα και εν γένει προς τα άλλα αποδεικτικά μέσα, τα οποία φέρονται ότι ελήφθησαν υπόψη προς σχηματισμό της κρίσης του (Ολ ΑΠ 14/2005, ΑΠ 1072,1073/2005).

Με το μοναδικό λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη δι' αυτής απόφαση, με αναφορά στο άρθρο 559 αριθ. 11 περ. γ' Κ.Πολ.Δ, ότι το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη την ενώπιον της συμ/φου Αθηνών Βασιλικής Παπαηλία με αριθμό ... ένορκη βεβαίωση του ..., κατά το περιεχόμενο της οποίας ο τελευταίος ερωτικό με την αναιρεσίβλητη κατά τη διάρκεια της έγγαμης συμβίωσης των διαδίκων επί μία διετία, μέχρι 25-3-2001, ερωτικές σχέσεις τις οποίες εκείνη διατηρούσε και με άλλα πρόσωπα, λόγο για τον οποίο διασπάστηκε η έγγαμη συμβίωση των διαδίκων.

Διαλαμβάνεται στη συνέχεια στο αναιρετήριο ότι την ένορκη αυτή βεβαίωση νομότυπα επικαλέσθηκε και προσκόμισε ο αναιρεσείων προς απόκρουση ανταποδεικτικώς του αγωγικού ισχυρισμού της αναιρεσίβλητης ότι από εύλογη αιτία απέστη της έγγαμης συμβιώσεως, θεμελιωτικού της φερόμενης προς διάγνωση με τη με στοιχ Αα (αα) αγωγή αξιώσεως της διατροφής (ΑΚ 1391, ΑΠ 272/2004).

Με την αναιρετικώς ελεγχόμενη απόφαση βεβαιώνεται ότι για να καταλήξει στο αποδεικτικό της πόρισμα συνεκτίμησε, πλην άλλων, και τις ένορκες βεβαιώσεις που δόθηκαν με επιμέλεια του ήδη αναιρεσείοντος στη συμ/φο Αθηνών Βασιλική Παπαηλία. Η ρητή αυτή διαβεβαίωση, αξιολογούμενη σε συνδυασμό με το σύνολο των αιτιολογιών της και ιδία την παραδοχή της ότι "δεν αποδείχθηκε ότι η ενάγουσα συνήπτε ερωτικούς δεσμούς κατά τη διάρκεια του γάμου τους και ότι διήγε βίο άστατο αδιαφορώντας για την οικογένεια της, αλλά ότι από εύλογη αιτία διέσπασε την έγγαμη συμβίωση της μετά την παραπάνω συμπεριφορά του εναγομένου ..." στηρίζει ασφαλώς την εκτίμηση ότι ουδεμίαν καταλείπεται αμφιβολία ότι το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε την εν λόγω ένορκη βεβαίωση.

Επομένως ο λόγος αυτός αναιρέσεως ελέγχεται ως αβάσιμος. Συνακόλουθα αυτών πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως, με παράλληλη καταδίκη του αναιρεσείοντος στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης που κατέθεσε προτάσεις, τα οποία ορίζει στο ποσό των 1800,00 ευρώ. (Κ.Πολ.Δ 183).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την 265/1-3-2007 αίτηση του Χ για αναίρεση της 2697/14-4-2006 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800,00) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 16 Φεβρουαρίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 9 Μαρτίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ