541/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 541 / 2007 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 541/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο, Διονύσιο Γιαννακόπουλο και Χαράλαμπο Δημάδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 5 Φεβρουαρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειουσών: 1) ....και 2) .... , οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κυριάκο Μπαρπαγιάννη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) .... και 2) .... , οι οποίοι παραστάθηκαν με τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Τσούγκο

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30-10-1995 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1296/1996 προδικαστική, 1330/2003 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 1174/2003 του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείουσες με την από 16 Φεβρουαρίου 2004 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Καλαμίδας ανέγνωσε την από 6-9-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ο εκ του άρθρου 559 αριθ.11γ του Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως, ιδρυόμενος αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, αν προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως από την προσβαλλομένη προκύπτει, το Εφετείο, για να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα, βεβαιώνει ότι έλαβε υπόψη τις ένορκες καταθέσεις των εξετασθέντων μαρτύρων των διαδίκων και τα έγγραφα που αυτοί επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Από τη βεβαίωση αυτή, σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως, προκύπτει ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και τα με επίκληση προσκομισθέντα από τους αναιρεσείοντες έγγραφα, ήτοι 1)την από 10-5-1991 ιδιόγραφη διαθήκη του .....

που δημοσιεύθηκε και κηρύχθηκε κυρία με την 655/1993 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, 2)την από 22-7-1987 μήνυση της δευτέρας αναιρεσείουσας και του .... κατά του δευτέρου των αναιρεσιβλήτων, 3)την 1403/1989 απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς, 4)την 1405/1995 απόφαση του Μονομελούς πρωτοδικείου Πειραιώς (διαδικασίας Ασφαλιστικών Μέτρων), 5)την 342/2000 Εισηγ.Εκθεση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς.

Επομένως, ο εκ του άρθρου 559 αριθ.11γ του Κ.Πολ.Δ. αντίθετος πρώτος λόγος της αναιρέσεως είναι αβάσιμος. Η επί της παρούσης υποθέσεως εκδοθείσα οριστική απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου και οι υποβληθείσες προτάσεις των ήδη αναιρεσειόντων στις δύο συζητήσεις στο άνω δικαστήριο και στο Εφετείο δεν αποτελούν "αποδεικτικά μέσα" κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ.11 του Κ.Πολ.Δ.

και αν δεν ληφθούν υπόψη δεν δημιουργείται ο λόγος αναιρέσεως του άρθρου 559 αριθ 11γ του Κ.Πολ.Δ.Κατά ταύτα, ο ίδιος (πρώτος) λόγος αναιρέσεως, κατά το μέρος που προβάλλεται με αυτόν ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη την επί της παρούσης υποθέσεως εκδοθείσα 1330/2003 οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς και τις ανωτέρω προτάσεις των ήδη αναιρεσειόντων και έτσι υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ.11γ του Κ.Πολ.Δ., είναι απαράδεκτος.

Κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ.19 του Κ.Πολ.Δ., η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση όταν στο αιτιολογικό, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν αναφέρονται διόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόσθηκε.

Αντιθέτως, η απόφαση δεν στερείται από νόμιμη βάση όταν πρόκειται για ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του εξαγόμενου από αυτές πορίσματος, αφού στην κρίση αυτή προβαίνει ανέλεγκτα το δικαστήριο, κατ άρθρο 561 παρ.1 Κ.Πολ.Δ., εκτός αν δεν είναι σαφές το αποδεικτικό πόρισμα και αποβαίνει αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος (Ολομ.Α.Π. 861/1984, Α.Π. 423/2004).Στην προκείμενη περίπτωση, οι αναιρεσείουσες, με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, προβάλλουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση έχει ανεπαρκείς αιτιολογίες και είναι αναιρετέα κατ άρθρο 559 αρ.19 Κ.Πολ.Δ., διότι δεν μνημονεύει τα ειδικότερα αποδεικτικά στοιχεία (μαρτυρικές καταθέσεις, έγγραφα) επί των οποίων στήριξε την κρίση της και το αποδεικτικό της πόρισμα ότι ο λόγος αποκληρώσεως του δευτέρου των εναγόντων-αναιρεσιβλήτων δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Εφόσον η προβαλλόμενη ως άνω ανεπάρκεια αιτιολογίας αναφέρεται στην εκτίμηση των αποδείξεων και δη στην ανάλυση και αιτιολόγηση του εξαχθέντος από αυτές (αποδείξεις) πορίσματος της προσβαλλόμενης αποφάσεως, το οποίο διατυπώθηκε σαφώς, κατά τα εκτεθέντα στη μείζονα σκέψη, δεν ιδρύεται ο άνω λόγος αναιρέσεως και ο λόγος αυτός της αναιρέσεως (δεύτερος) είναι απαράδεκτος.

Το Εφετείο, όπως από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει, δέχθηκε ότι ο διαθέτης .... , στη διαθήκη του, ανέφερε ότι ο δεύτερος αναιρεσίβλητος (γυιός του) προκάλεσε σ αυτόν με πρόθεση σωματικές κακώσεις, ως και ότι τον εξύβρισε χυδαία και τον απείλησε, περιστατικά που πληρούν τους από το άρθρο 1840 περ.2 και 3 Α.Κ.

προβλεπόμενους λόγους αποκληρώσεως. Ότι, κατόπιν εγκλήσεως του άνω διαθέτη, ασκήθηκε κατά του δευτέρου αναιρεσιβλήτου ποινική δίωξη για τις πράξεις της εντελώς ελαφράς σωματικής βλάβης, της εξυβρίσεως και της απειλής. Ότι για τις πράξεις αυτές ο δεύτερος αναιρεσίβλητος κηρύχθηκε αθώος με τις αναφερόμενες αποφάσεις του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς και του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς.Στη συνέχεια, δέχθηκε το Εφετείο ότι, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η κατά την έννοια του άρθρου 308 παρ.1 εδ.β Π.Κ.

αξιόποινη πράξη της εντελώς ελαφράς σωματικής βλάβης δεν πληροί το πραγματικό του προβλεπόμενου από το άρθρο 1840 περ.2 Α.Κ. λόγου αποκληρώσεως, τα συνιστώντα την εν λόγω πράξη, ως και εκείνες της εξυβρίσεως και της απειλής, πραγματικά περιστατικά δεν αποδείχθηκαν από τα αποδεικτικά μέσα της υποθέσεως και οι λόγοι αποκληρώσεως του δευτέρου αναιρεσιβλήτου δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και δεν είναι βάσιμοι.

Κατ ακολουθίαν των παραδοχών αυτών, από τις οποίες η πρώτη (ότι δηλαδή η πράξη της εντελώς ελαφράς σωματικής βλάβης δεν πληροί το πραγματικό του προβλεπόμενου από το άρθρο 1840 περ.2 του Α.Κ. λόγου αποκληρώσεως) διατυπώθηκε από το Εφετείο ως εκ περισσού και αποτελεί πλεοναστική επάλληλη αιτιολογία και η δεύτερη αρκεί για να στηρίξει το διατακτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως, το άνω δικαστήριο δέχθηκε ότι είναι άκυρη η διαθήκη του .....

κατά το μέρος που προσβάλλει τη νόμιμη μοίρα του δευτέρου αναιρεσιβλήτου γυιού του, τον οποίο αναγνώρισε κληρονόμο του άνω διαθέτη κατά το αναφερόμενο ποσοστό της νομίμου μοίρας του. Ετσι που έκρινε το Εφετείο δεν παραβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου, με ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες, τον ουσιαστικού δικαίου κανόνα του άρθρου 1840 περ.2 του Α.Κ.

και ο εκ του άρθρου 559 αριθ.1 και 19 του Κ.Πολ.Δ. αντίθετος τρίτος (τελευταίος) λόγος της αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 16-2-2004 αίτηση των ... και .... για αναίρεση της 1174/2003 αποφάσεως του Εφετείου Πειραιώς.Και

Καταδικάζει τις αναιρεσείουσες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 5 Μαρτίου 2007.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 12 Μαρτίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ