53/200653/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 53 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 53/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Βούλγαρη, Δημήτριο Κυριτσάκη, Αχιλλέα Νταφούλη και Ανδρέα Μαρκάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 18 Νοεμβρίου 2005, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "Ανώνυμη Ελληνική Εταιρία Γενικών Ασφαλειών Η ΕΘΝΙΚΗ", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, 2. Α. Δ. και 3. Π. Χ. συζ. Α. Δ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Φλώρα Τριανταφύλλου.

Των αναιρεσίβλητων: 1. Μ. χήρας Ν. Σ., ατομικά και ως ασκούσας τη γονική μέριμνα του ανήλικου τέκνου της Κ. Σ. του Ν., κατοίκου ..., 2. Κ. Π.ά, κατοίκου ομοίως, 3. Ε. . Κ. Π., κατοίκου ομοίως, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Σταυρούλα Ψύρρα και 4. ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΑΕΕΓΑ Η ΑΓΡΟΤΙΚΗ", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Ευλογέτα Τσιτσιπή - Μισαηλίδη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 21-10-1998 και 20-3-1999 αγωγές των ήδη τριών πρώτων αναιρεσίβλητων και 2ου και 3ης αναιρεσειόντων, αντίστοιχα, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Βόλου και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 43/2000 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 415/2003 οριστική του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 28 Απριλίου 2004 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Κυριτσάκης, ανάγνωσε την από 8 Νοεμβρίου 2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την εν μέρει παραδοχή της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, οι πληρεξούσιες των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από τις διατάξεις των άρθρων 10 του ν. ΓΠΝ/1911, 297, 300, 330 και 914 ΑΚ προκύπτει, ότι απαραίτητη προϋπόθεση της ευθύνης προς αποζημίωση σε περίπτωση συγκρούσεως οχημάτων είναι η υπαιτιότητα του οδηγού του αυτοκινήτου που προκάλεσε τη ζημία καθώς και η ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της πράξεως ή παραλείψεως του οδηγού και της συγκρούσεως, από την οποία προκλήθηκαν οι ζημίες. Η ύπαρξη της υπαιτιότητας δεν αποκλείεται καταρχήν από το γεγονός, ότι στο αποτέλεσμα της συγκρούσεως των αυτοκινήτων συντέλεσε και συνυπαιτιότητα του ζημιωθέντος, εφόσον δεν διακόπτεται ο αιτιώδης σύνδεσμος. Η ύπαρξη της υπαιτιότητας ή της συνυπαιτιότητας καθώς και ο βαθμός του πταίσματος των υπαιτίων οδηγών των συγκρουσθέντων αυτοκινήτων δεν αναιρούνται από μόνο το γεγονός, ότι ο ένας από τους οδηγούς αυτούς παραβίασε τις διατάξεις του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (Κ.Ο.Κ.), αφού μόνη η παραβίαση των διατάξεων τούτου από τους οδηγούς δεν θεμελιώνει αυτή καθεαυτή υπαιτιότητα στην επέλευση, αυτοκινητικού ατυχήματος. Αποτελεί απλώς στοιχείο, η στάθμιση του οποίου από το δικαστήριο της ουσίας θα κριθεί σε σχέση με την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συγκεκριμένης παραβάσεως και του επελθόντος αποτελέσματος( ΑΠ 464/2003).Περαιτέρω από το άρθρο 19 του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας ( ν. 2094/1992), όπως αυτός ίσχυε κατά το κρίσιμο εν προκειμένω χρόνο ( 10.1.1999 ),πριν από την τροποποίησή του από το ν. 2696/1999 , ορίζονται υποχρεώσεις και κανόνες προς τους οποίους πρέπει να συμμορφώνεται ο οδηγός κάθε οχήματος, προκειμένου να αποφεύγονται κατά το δυνατό ατυχήματα πεζών και οχημάτων. Ειδικότερα, ορίζεται ότι ο οδηγός του οδικού οχήματος, επιβάλλεται: α)να έχει τον έλεγχο του οχήματός του, ώστε να μπορεί σε κάθε στιγμή να εκτελέσει τους απαιτούμενους χειρισμούς ( άρθρ. 19 παρ. 1 ), β) να έχει την επιβαλλόμενη από τις περιστάσεις ταχύτητα , η οποία μπορεί να είναι και κατώτερη της προβλεπόμενης από το νόμο, κυρίως σε κατοικημένες περιοχές και έχει υποχρέωση να τη μειώνει μέχρι διακοπής της πορείας του , όταν οι περιστάσεις το επιβάλλουν ( άρθρ. 19 παρ. 2 ) και γ) να μειώνει την ταχύτητα του οχήματος, μεταξύ άλλων, πλησίον ισόπεδων οδικών κόμβων, ανεξάρτητα αν αυτή είναι σεσημασμένη από πλευράς προτεραιότητας διέλευσης ή και σηματοδοτούμενη και γενικά σε κάθε άλλη γενική περίπτωση, που επιβάλλεται ο μετριασμός αυτός ( άρθρ. 19 παρ. 3 ) .Εξ άλλου κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.19 ΚΠολΔ, επιτρέπεται αναίρεση για έλλειψη νόμιμης βάσης, όταν δεν προκύπτουν από το αιτιολογικό της απόφασης, τα περιστατικά εκείνα που είναι αναγκαία για την κρίση στη συγκεκριμένη περίπτωση της συνδρομής των νόμιμων όρων και προϋποθέσεων της διάταξης που εφαρμόστηκε ή για τη συνδρομή τους που αποκλείει την εφαρμογή της καθώς και όταν η απόφαση δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες ανεπαρκείς ή αντιφατικές, όχι ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του εξαγόμενου από αυτές πορίσματος αλλά στο νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, τα οποία έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Στην προκείμενη περίπτωση, το εφετείο ανελέγκτως δέχθηκε, σε σχέση με το τροχαίο ατύχημα που έγινε στις 10.8.1997 και ώρα 23.30 επί της Εθνικής Οδού Αθηνών Θεσσαλονίκης στην 314 χιλιομετρική θέση, κατά το οποίο τραυματίστηκε θανάσιμα ο δικαιοπάροχος των αναιρεσιβλήτων , Ν. Σ., οδηγός του υπ'αρίθ. ... επιβατηγού αυτοκινήτου ιδιοκτησίας του, όταν η ... δίκυκλη μοτοσικλέτα, που οδηγούσε ο δεύτερος των αναιρεσειόντων, Α. Δ. ιδιοκτησίας της συζύγου του Π. Χ. Δ., προσέκρουσε στο προπορευόμενο πιο πάνω αυτοκίνητο του θανατωθέντος, όταν ο τελευταίος επιχείρησε αιφνίδια αλλαγή κατευθύνσεως αριστερά, προκειμένου να εγκαταλείψει την Εθνική οδό και να εισέλθει σε παρακαμπτήριο οδό προς Βόλο, ότι " Η επέλευση της συγκρούσεως οφείλεται σε συγκλίνουσα αμέλεια αμφοτέρων των οδηγών των ανωτέρω οχημάτων συνιστάμενη στο ότι, ένεκα ελλείψεως της προσήκουσας προσοχής, την οποία όφειλαν από τις περιστάσεις και μπορούσαν , βάσει των προσωπικών τους ικανοτήτων να καταβάλουν, και που στη θέση τους θα επιδείκνυε οποιοσδήποτε άλλος μέσης συνέσεως οδηγός αυτοκινήτου, ο μεν Ν. Σ., ενήργησε αντικανονική αλλαγή κατευθύνσεως προς τα αριστερά προκειμένου να εγκαταλείψει την εθνική οδό και να εισέλθει σε παρακαμπτήριο κόμβο για να κινηθεί προς Βόλο , καίτοι αυτό απαγορεύονταν από την υφιστάμενη επί του οδοστρώματος της εθνικής οδού διπλή συνεχή διαγράμμιση, χωρίς προηγουμένως να καταστήσει γνωστή αυτήν του την πρόθεση, θέτοντας σε λειτουργία τους αριστερούς δείκτες αλλαγής κατευθύνσεως, χωρίς προηγούμενο έλεγχο της δυνατότητας να προβεί στην ενέργεια αυτή, χωρίς να θέσει σε κίνδυνο τους άλλους χρήστες της οδού και ιδίως τους όπισθεν αυτού κινούμενους και δεν πλησίασε βαθμιαία και προοδευτικά προς τον άξονα της εθνικής οδού, αλλά εντελώς απότομα και αιφνίδια επιχείρησε την άνω αλλαγή της κατευθύνσεως, αποφράσσοντας έτσι με την κάθετη θέση του αυτοκινήτου του κατά την κίνηση από τη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας, στην οποία μέχρι τότε έβαινε, στην αριστερή τοιαύτη, της πορείας της μοτοσικλέτας, ο δε Α. Δ. (οδηγός της υπ'αριθμ. ... δίκυκλης μοτοσικλέτας), εκινείτο με την υπερβολική , ενόψει των συνθηκών της οδού (σκότος λόγω νύχτας, εκτέλεση έργων στο άκρο δεξιό τμήμα της οδού, γεγονός που επισημαίνονταν με υπάρχουσα πινακίδα και ολισθηρότητα οδοστρώματος ένεκα προηγούμενης βροχοπτώσεως), ταχύτητα των 60 χιλιομέτρων την ώρα, πράγμα το οποίο συνάγεται από την σφοδρότητα της συγκρούσεως και από την μεγάλη έκταση των υλικών ζημιών εις τα εμπλακέντα στη σύγκρουση οχήματα, καίτοι το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας, το οποίο καθορίζονταν με υφιστάμενη σχετική πινακίδα, ανέρχονταν σε 50 χιλιόμετρα ανά ώρα και ότι η συμβολή εκάστου από τους προαναφερόμενους οδηγούς στην επέλευση της σύγκρουσης των οχημάτων ανήλθε σε ποσοστό 70 % για τον Ν. Σ. και σε ποσοστό 30% για τον Α. Δ. " (7η, 8η σελ.). Με τις παραδοχές του αυτές το Εφετείο, κατά την εφαρμογή του κανόνα του άρθρου 300 ΑΚ, διέλαβε όλα εκείνα τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία είναι αναγκαία για τη θεμελίωση της κρίσης, που αυτό εξέφερε αναφορικά με το ποσοστό συνυπαιτιότητας εκάστου των εμπλακέντων στο ατύχημα προσώπων και με πλήρη, σαφή και ορισμένη αιτιολογία, κατέληξε στον επιμερισμό της συγκλίνουσας ευθύνης. 'Οσα , επομένως, προβάλλονται με τον πρώτο από τους λόγους της από 28.4.2004 αιτήσεως αναιρέσεως των αναιρεσειόντων, ( η Μ. χήρα Ν. Σ., Κ. Π. κ.λ.π, παραιτήθηκαν της από 7.4.2004 αίτηση αναίρεσης τους) με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση από το άρθρ. 559 αρίθ. 19, εκ του ότι , κατ'αυτούς, δεν παρατίθενται περιστατικά από τα οποία να προκύπτει, ότι μόνη η υπέρβαση κατά 10 χιλιόμετρα την ώρα του επιτρεπόμενου ορίου ταχύτητας, ήταν πρόσφορη να προκαλέσει το συγκεκριμένο ατύχημα, ούτε και αν μπορούσε ο Α. Δ. να προβεί σε κάποιο αποφευκτικό ελιγμό, και να ιδεί και από πόση απόσταση το επιβατηγό αυτοκίνητο, είναι απορριπτέα ως αβάσιμα, διότι το εφετείο, ρητά συνέδεσε την παράβαση για υπερβολική ταχύτητα με τις λοιπές συνθήκες στην περιοχή του ατυχήματος και συγκεκριμένα το σκοτάδι λόγω της νύκτας , τα εκτελούμενα έργα και την προηγηθείσα βροχόπτωση, τα οποία υπαγόρευαν , κατά το εφετείο, την μείωση της ταχύτητας και την προσεκτική οδήγηση και δεν απέδωσε ευθύνη για παράλειψη πραγματοποίησης αποφευκτικών ελιγμών, για να παρίσταται ανάγκη να τους εξειδικεύσει, την δε απόσταση μεταξύ των δύο οχημάτων ανάμεσα στα οποία παρεμβάλλονταν το φορτηγό αυτοκίνητο, προσδιορίζει σε 60 περίπου μέτρα , την δε προς τα αριστερά κίνηση του θανατωθέντος οδηγού, αιφνίδια( σελ. 6 και 7 της απόφ.).

ΙΙ Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρίθ. 8 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη του πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "Πράγματα" δε κατά την έννοια του νόμου θεωρούνται ο αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση ( και συνεπώς θεμελιώνουν το αίτημα ) αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντεστάνσεως ( ΟλΑΠ 3/1997), υπό την αναγκαία προϋπόθεση, ότι , πέραν από τη σαφή έκταση των γεγονότων που τη θεμελιώνουν διατυπώνεται και ορισμένο κατά το άρθρο 262 ΚΠολΔ αίτημα. Στην προκείμενη περίπτωση, με το δεύτερο από τους λόγους της αιτήσεως αναίρεσης ,προβάλλεται αιτίαση από το άρθρο 559 αρίθ. 8 ΚΠολΔ για το λόγο ότι το εφετείο δεν έλαβε υπόψη του ισχυρισμό των αναιρεσειόντων που είχε πρωτοδίκως προβληθεί και επαναλήφθηκε με τις προτάσεις ενώπιον του Εφετείου, σύμφωνα με τον οποίο , όπως προκύπτει από τις παραδεκτά επισκοπούμενες προτάσεις ότι "τόσο ο αποβιώσας Ν. Σ., όσο και η τραυματισθείσα συνοδηγός - ενάγουσα σύζυγός του, όπως η ίδια ομολόγησε στην επ' ακροατηρίου εξέτασή της στο Στρατοδικείο, δεν φορούσαν ζώνες ασφαλείας και ότι αν είχε τη στοιχειώδη πρόνοια να φορέσει τη ζώνη του , κάτι άλλωστε που είχε την υποχρέωση να κάνει τόσο αυτός, όσο και η ενάγουσα συνοδηγός και σύζυγός του κατ'αρθρ. 81 παρ. 16 και 26 εδ. β ΚΟΚ, είναι βέβαιο, πως η σύγκρουση δεν θα είχε την ολέθρια για τον ίδιο και την οικογένειά του συνέπεια". 'Ετσι που διατυπώθηκε η εν λόγω ένσταση δεν περιέχει , όπως θα έπρεπε , ορισμένο αίτημα για τη μείωση και του ύψους της αποζημίωσης, αλλά προσδιορίζει, διηγηματικά, το μέγεθος της αποδιδόμενης αμέλειας. Επομένως ο λόγος είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

ΙΙΙ. Από τις διατάξεις των άρθρων 914 και 300 ΑΚ, προκύπτει ότι επί αγωγής αποζημιώσεως που στηρίζεται σε αδικοπραξία του εναγόμενου, ο ισχυρισμός του τελευταίου , ότι αποκλειστικός υπαίτιος της ζημίας του τυγχάνει ο ενάγων, συνιστά άρνηση της βάσης της αγωγής, ενώ ο ισχυρισμός του ιδίου , ότι στην επέλευση της ζημίας συντέλεσε και ίδιο πταίσμα του ενάγοντος συνιστά αυτοτελή ισχυρισμό και θεμελιώνει ένσταση από το άρθρο 300 του ΑΚ, καταλυτική εν όλω ή εν μέρει της αγωγής, ο οποίος όμως δεν μπορεί να θεωρηθεί , ότι περιέχεται στον πρώτο περί αποκλειστικής υπαιτιότητας και πρέπει για το λόγο αυτό να προτείνεται από τον εναγόμενο με πληρότητα, με όλα δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά και το σχετικό αίτημα, όπως αυτό επιβάλλεται από το άρθρο 262 ΚΠολΔ, μη δυνάμενος να ληφθεί αυτεπαγγέλτως υπόψη από το δικαστήριο ( ΟλΑΠ 423/1985 ). Εξ άλλου από τα άρθρα 525 παρ. 1 και 527 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι ο εναγόμενος ως εκκαλών, δεν μπορεί να προτείνει νέες ενστάσεις, τις οποίες δεν είχε προτείνει πρωτοδίκως, εκτός εάν πρόκειται για ενστάσεις οψιγενείς, που λαμβάνονται υπόψη αυτεπαγγέλτως ή μπορούν να προταθούν σε κάθε στάση της δίκης ή εάν δεν είχαν προβληθεί εγκαίρως από δικαιολογημένη αιτία ή αποδεικνύονται εγγράφως ή με δικαστική ομολογία του αντιδίκου . Στην προκείμενη περίπτωση, από την παραδεκτή κατ'άρθρ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων προκύπτει, ότι η πρώτη των αναιρεσιβλήτων, Μ. χήρα Ν. Σ., εναγόμενη στην υπ'αρίθ. 224/12.5.1999 αγωγή, ατομικά και με την ιδιότητά της ως ασκούσας τη γονική μέριμνα του ανήλικου τέκνου της Κ., το πρώτον με την από 19.4.2000 έφεση πρόβαλε στο εφετείο την ένσταση συντρέχοντος πταίσματος του δεύτερου των αναιρεσειόντων Α. Δ. στην επέλευση του ατυχήματος σε ποσοστό 95% για τους ειδικότερα αναφερόμενους στην έφεσή του λόγους, ενώ πρωτοδίκως ( σε αντίθεση με τη συνεναγόμενή της ασφαλιστική εταιρία που είχε νομίμως προτείνει την ένσταση περί συντρέχοντος πταίσματος), είχε περιοριστεί στην απόδοση αποκλειστικής ευθύνης στον τελευταίο οδηγό της μοτοσικλέτας, χωρίς να υποβάλει ένσταση συνυπαιτιότητας και χωρίς, μετά ταύτα, στην έφεση, να επικαλείται , τη συνδρομή λόγου, που να δικαιολογεί την καθυστερημένη προβολή της πιο πάνω ενστάσεως, η οποία δεν λαμβάνεται αυτεπαγγέλτως υπόψη. Είναι βάσιμος , επομένως, ο τρίτος από τους λόγους της αιτήσεως αναιρέσεως του δεύτερου και τρίτης των αναιρεσειόντων (Α. Δ. και Π. Χ.) με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση από το άρθρο 559 αρίθ. 8 , ότι, δηλαδή, το δικαστήριο μείωσε αυτεπαγγέλτως τις αξιώσεις των τελευταίων, κατά το ποσοστό συμμετοχής του πρώτου στο ατύχημα ( 30% ) χωρίς να έχει πρωτοδίκως προβληθεί , από μέρους της πρώτης αναιρεσίβλητης Μ. χήρας Ν. Σ., ένσταση περί συντρέχοντος πταίσματος του Α. Δ.. Πρέπει, επομένως, κατά το βάσιμο περί αυτού τρίτο από το άρθρο 559 αρίθ.8 ΚΠολΔ λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, μόνο κατά το μέρος που αυτή στρέφεται κατά της πιο πάνω Μ. χήρας Ν. Σ., ως εναγόμενης, υπό τη διττή ιδιότητά της , στην από 20.3.1999 αγωγή των ως άνω, δεύτερου και τρίτης των αναιρεσειόντων και να παραπεμφθεί , κατά το τμήμα τούτο η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο που θα συντεθεί από άλλους δικαστές. Αντίθετα, η αναίρεση, πρέπει, να απορριφθεί εν μέρει κατά το υπόλοιπο μέρος που στρέφεται κατά της τελευταίας ( Μ. χήρας Ν. Σ. ) και στο σύνολό της κατά το μέρος που αυτή στρέφεται κατά των δεύτερου, τρίτου και τέταρτης των αναιρεσιβλήτων, Κ. Π., Ε. Π. και της Ασφαλιστικής εταιρίας ΑΕΓΑ ΑΓΡΟΤΙΚΗ

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΎΣ

Απορρίπτει την από 28.4.2004 αίτηση όλων των αναιρεσειόντων για αναίρεση της 415/2003 αποφάσεως του Εφετείου Λάρισας έναντι του δεύτερου τρίτης και τα'εταρτης των αναιρεσιβλήτων

Καταδικάζει τους ως άνω αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη, των ως άνω αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει σε χίλια εκατό εβδομήντα ( 1170 ) Ευρώ για τους τρεις πρώτους και στο ποσό των χιλίων εκατό εβδομήντα ( 1170) Ευρώ, για την τέταρτη των αναιρεσιβλήτων.

Απορρίπτει την αίτηση της πρώτης των αναιρεσειόντων ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία ' Η ΕΘΝΙΚΗ " για αναίρεση της ως άνω αποφάσεως, έναντι της πρώτης των αναιρεσιβλήτων Μ. χήρας Ν. Σ., ατομικά και ως ασκούσας τη γονική μέριμνα στο ανήλικο τέκνο της Κ.

Αναιρεί, κατά το αναφερόμενο στο σκεπτικό της παρούσας μέρος, την 415 /2003 απόφαση του Εφετείου Λάρισας, μόνο μεταξύ του δεύτερου και της τρίτης των αναιρεσειόντων και έναντι της πρώτης των αναιρεσιβλήτων, Μ. χήρας Ν. Σ., παριστάμενης υπό την ως άνω διπλή ιδιότητά της

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση, κατά το μέρος και μεταξύ των διαδίκων που αναιρέθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, στο ίδιο εφετείο, που θα συντεθεί από άλλους δικαστές και

Καταδικάζει την πρώτη αναιρεσίβλητη Μ. Σ., υπό την ως άνω διπλή ιδιότητά της, στη δικαστική δαπάνη των δεύτερου και τρίτης αναιρεσειόντων, την οποία ορίζει σε χίλια πεντακόσια (1500 ) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 21 Δεκεμβρίου 2005. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 10 Ιανουαρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ