538/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 538 / 2016 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 538/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2’ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Δημήτριο Κράνη, Αντώνιο Ζευγώλη και Γεώργιο Κοντό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 21 Δεκεμβρίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως, Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Κ. Κ. του Χ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Κρίτσανο και 2) Α. Σ. του Ν., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον ίδιο ως άνω πληρεξούσιο δικηγόρο.

Της αναιρεσιβλήτου: Μ., συζύγου Ε. Γ., το γένος Α. Π., κατοίκου ..., η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-1-2013 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Λάρισας.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 38/2014 του ίδιου Δικαστηρίου και 471/2014 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λάρισας.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητάνε οι αναιρεσείοντες με την από 2-4-2015 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης, Γεώργιος Κοντός, ανέγνωσε την από 10-12-2015 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από την προσκομιζομένη από τους αναιρεσείοντες υπ’ αριθμ..../26-6-2015 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Λάρισας Κ. Κ., προκύπτει ότι αντίγραφο της υπό κρίση αιτήσεως με την επ’ αυτής πράξη προσδιορισμού της αναφερομένης στην αρχή της παρούσης δικασίμου (21-12-2015) και κλήση προς συζήτηση κατά την δικάσιμο αυτή έχει επιδοθεί, με επιμέλεια των αναιρεσειόντων που επισπεύδουν την συζήτηση, νομίμως και εμπροθέσμως στην αναιρεσίβλητη (άρθρο 568 παρ. 2, 3 και 4 Κ.Πολ.Δ.). Επομένως, εφόσον η τελευταία δεν εμφανίσθηκε και δεν εκπροσωπήθηκε με οποιονδήποτε νόμιμο τρόπο κατά την εκφώνηση της υποθέσεως, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση χωρίς την παρουσία της (άρθρο 576 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ).

Κατά το άρθρο 560 αριθ. 1 εδ.α του Κ.Πολ.Δ.: "Κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών...". Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής που ταυτίζεται με την αντίστοιχη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 1 Κ.Πολ.Δ., ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί ενώ συντρέχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί ενώ δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή. Με το λόγο αυτό αναιρέσεως ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου κατά την εκτίμηση του νόμω βασίμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Ελέγχεται, δηλαδή, αν η αγωγή, ένσταση κ.λπ. ορθώς απερρίφθη ως μη νόμιμη ή αν κατά παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, έγινε δεκτή ως νόμιμη ή απορρίφθηκε ή έγινε δεκτή κατ’ ουσίαν (Ολ. Α.Π. 27 και 28/1998). Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 1871, 1872, 1882 του Α.Κ., προκύπτει ότι ο κληρονόμος δικαιούται με την περί κλήρου αγωγή να απαιτήσει από εκείνον που κατακρατεί ως κληρονόμος αντικείμενα της κληρονομίας, την αναγνώριση του κληρονομικού του δικαιώματος και την απόδοση της κληρονομίας ή κάποιου αντικειμένου της, ως αντικείμενα δε της κληρονομιάς, των οποίων, κατά τα ανωτέρω, την απόδοση δικαιούται να απαιτήσει ο κληρονόμος με την περί κλήρου αγωγή, θεωρούνται και εκείνα επί των οποίων ο κληρονομούμενος κατά το χρόνο του θανάτου του είχε την κυριότητα ή τη νομή ή και απλά κατοχή. Στοιχεία της περί κλήρου αγωγής, η οποία αποσκοπεί στην προστασία του καθολικού κληρονομικού δικαιώματος, είναι α) ο θάνατος του κληρονομουμένου, β) το κληρονομικό δικαίωμα του ενάγοντος λόγω της συγγενικής του σχέσης με τον κληρονομούμενο ή από διαθήκη, γ) ότι ο κληρονομούμενος είχε στην κυριότητα ή και μόνο στη νομή ή κατοχή του κατά το χρόνο του θανάτου του τα κληρονομιαία πράγματα και δ) ότι ο εναγόμενος κατακρατεί pro herede τα κληρονομιαία αντικείμενα, ως κληρονόμος, αντιποιούμενος κληρονομικό δικαίωμα (ΑΠ 400/2009). Περαιτέρω, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 974, 983, 984, 1710, 1712 επ., 1846 ΑΚ και 70 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι, σε αντίθεση με την περί κλήρου αγωγή (ΑΚ 1871), στην οποία εναγόμενος όπως προαναφέρθηκε, μπορεί να είναι μόνο εκείνος που κατακρατεί ως κληρονόμος (pro herede) αντικείμενο της κληρονομίας (νομέας της κληρονομίας), σε περίπτωση αδικαιολόγητης κατοχής κληρονομιαίου ακινήτου, χωρίς αντιποίηση κληρονομικού δικαιώματος ή με βάση ειδικό τίτλο αμφισβητουμένου κύρους ή ακόμη και σε περίπτωση απλής αμφισβητήσεως από κάποιον του κληρονομικού δικαιώματος του κληρονόμου σε κληρονομιαίο ακίνητο, μπορεί να ασκηθεί από τον κληρονόμο κατ’ αυτού αναγνωριστική για το κληρονομικό δικαίωμα στο συγκεκριμένο ακίνητο αγωγή, προς θεμελίωση της οποίας ο ενάγων κληρονόμος αρκεί να επικαλεσθεί και αποδείξει το θάνατο του κληρονομουμένου, τη συγγενική του σχέση προς αυτόν, εφόσον το κληρονομικό του δικαίωμα το στηρίζει στην εξ αδιαθέτου κληρονομική διαδοχή ή την εγκατάστασή του ως κληρονόμου με διαθήκη, το δικαίωμα του κληρονομουμένου στο επίδικο πράγμα, το οποίο μπορεί να συνίσταται όχι μόνο σε κυριότητα, αλλά και σε νομή (ή απλή κατοχή) αυτού, κατά το χρόνο του θανάτου του, που περιέρχεται αυτοδικαίως στους κληρονόμους του, καθώς και την εκ μέρους του εναγομένου αδικαιολόγητη κατοχή του ακινήτου ή και απλή αμφισβήτηση του κληρονομικού δικαιώματος του ενάγοντος (Α.Π. 729/2011).

Στην προκειμένη περίπτωση, οι ήδη αναιρεσείοντες με την ένδικη αγωγή τους, ενώπιον του Ειρηνοδικείου Λάρισας εξέθεσαν κατ’ ακριβή εδώ, ως προς το ουσιώδες για τον υπό έρευνα αναιρετικό λόγο, μέρος τα εξής: "Η πρώτη εναγόμενη στις 8-6-2001 ενώπιον του Συμβολαιογράφου...προέβηκε σε δήλωση αποδοχής κληρονομίας...ότι στις είκοσι έξη (26 ) Νοεμβρίου 2000 πέθανε....η ανεψιά της Σ. Κ. ..., και άφησε την...δημόσια διαθήκη της που συντάχθηκε...και δημοσιεύθηκε νόμιμα...και ότι...κατέστησε μοναδική της κληρονόμο την πρώτη εναγομένη στην οποία άφησε...κατά πλήρη κυριότητα , νομή και κατοχή ένα (1) οικόπεδο με την υπάρχουσα επ’ αυτού παλαιό οικία εμβαδού εβδομήντα πέντε (75,00) τετραγωνικών μέτρων και υπόστεγο(ανοικτή αποθήκη) εμβαδού δώδεκα (12,00) τετραγωνικών μέτρων που βρίσκεται... στον οικισμό του χωριού .....του Νομού Λάρισας...έχει επιφάνεια συνολικά διακόσια είκοσι (220) τετραγωνικά μέτρα... Στην συνέχεια η πρώτη εναγομένη, δυνάμει του υπ’ αριθμόν .../30-4-2003 συμβολαίου...του συμβολαιογράφου....μεταβίβασε λόγω γονικής παροχής στην δεύτερη εναγομένη το προαναφερόμενο οικόπεδο... με την υπάρχουσα επ’ αυτού παλαιά οικία και ανοικτή αποθήκη ... κατά πλήρη κυριότητα νομή και κατοχή....Το άνω συμβόλαιο μεταγράφηκε...Όμως δυνάμει της ...192/2004 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λάρισας.., η οποία έχει ήδη καταστεί αμετάκλητος, έχει αναγνωρισθεί ότι είναι άκυρη η...δημόσια διαθήκη της Σ. Κ...., διότι... κατά τον χρόνο της υπογραφής...,η διαθέτης, λόγω ασθενείας, δεν είχε έλλογη κρίση...και αδυνατούσε να διαγνώσει το περιεχόμενο και την ουσία της δικαιοπραξίας που επιχειρούσε...

Συνεπώς η πρώτη εναγομένη ουδεμία κυριότητα απέκτησε επί του ακινήτου, με την προαναφερόμενη διαθήκη, το οποίο μεταβίβασε κατά κυριότητα στην δεύτερη εναγομένη και η οποία κακοπίστως και επιληψίμως νέμεται αυτό εις βάρος των εξ αδιαθέτου συγκληρονόμων (και υμών μεταξύ αυτών).... Επειδή η εναγόμενη δικαιούνταν μόνο το 1/4 της προαναφερόμενης κληρονομιάς, κατακράτησε όμως ως κληρονόμος το ποσοστό μας (από 1/4 εξ αδιαιρέτου ο καθένας από μας) στο κληρονομιαίο ακίνητο, πριν την αποδοχή της κληρονομιάς και τη μεταγραφή της δήλωσης αποδοχής μας, η οποία έγινε από μας δυνάμει της με αριθμό .../2-5-2012 δήλωσης αποδοχής κληρονομιάς της συμβολαιογράφου...,που μεταγράφηκε νόμιμα...,στην οποία παρασταθήκαμε και ενεργήσαμε για τον εαυτό μας ατομικά, αλλά και ως μοναδικοί εξ αδιαθέτου κληρονόμοι α) του αποβιώσαντα κατά την 27-8-1996 Η. Κ. ....που άφησε μοναδικές εξ αδιαθέτου κληρονόμους του τις δυο θυγατέρες του Μ. Κ. ...και Σ. Κ....,στις οποίες περιήλθε λόγω της άνω κληρονομιάς από κοινού, εξ αδιαιρέτου και κατ’ ισομοιρία το επίδικο οικόπεδο, β) της αποβιωσάσης κατά την 3-2-1999 Μ. Κ. του Η. ...,γ) της αποβιωσάσης κατά την 26-11-2000 Σ. Κ. του Η. .., δ) ο δε δεύτερος από μας Α. Σ. και ως μοναδικός εξ αδιαθέτου κληρονόμος ...της αποβιωσάσης κατά την 22- 9-2010 μητέρας του Σουλτάνας χήρας Αποστόλου Δέλλα...Πράγματι η αποβιώσασα την 27-11-2000 ανεψιά από αδελφό για τον πρώτο από μας και πρώτη ξαδέλφη για τον δεύτερο από μας Σ. Κ. του Η. και της Μ. , κάτοικος εν ζωή ... Λάρισας, χωρίς να αφήσει νόμιμη διαθήκη κληρονομήθηκε εξ αδιαθέτου και...κατ’ ισομοιρία από καθένα από τους παρακάτω αναφερόμενους δηλαδή 1) από τον πρώτο από μας, θείο της, ως αδελφό του πατέρα της, 2) τον δεύτερο από μας ως μοναδικό πρώτο εξάδελφό της, γιο της αποβιωσάσης θείας της Σ. Χ. Κ., 3) την Μ. συζ. Α. Ζ...., ως μοναδική πρώτη εξαδέλφη της (κόρη του αποβιώσαντος θείου της Ν. Κ.) και 4) από την Ε. συζ. Α. Π. το γένος Χ. Κ., θεία της (αδελφή του Η. Κ.) πρώτη εναγόμενη. Επειδή αιτούμαστε πρωτίστως να αναγνωρισθεί το κληρονομικό μας δικαίωμα επί της κληρονομιάς της αποβιωσάσης Σ. Κ....το οποίο η εναγομένη αντιποιήθηκε κακόπιστα κατά το δικαιούμενο ποσοστό μας (1/4 ο καθένας από μας), ισχυριζόμενη ότι είναι η αποκλειστική κληρονόμος, δυνάμει της με αριθμό .../15-2-2000 δημόσιας διαθήκη της...σε συνδυασμό με την...δήλωση αποδοχής κληρονομιάς...που μεταγράφηκε νόμιμα..., διαθήκη που όμως ακυρώθηκε...

Επειδή, η β εναγόμενη νέμεται και κατέχει μέχρι σήμερα ολόκληρη την κληρονομιαία περιουσία (αφού το επίδικο ακίνητο είναι μοναδικό περιουσιακό στοιχείο της Σ. Κ.) δυνάμει του άκυρου υπ’ αριθμόν .../30-4-2003 συμβολαίου γονικής παροχής του συμβολαιογράφου..., διότι αυτό στηρίζεται σε διαθήκη που κρίθηκε άκυρη και συνεπώς θεωρείται ως μηδέποτε συνταχθείσα κατ’ άρθρ. 180 του Α.Κ., η δε επακολουθήσασα αποδοχή της κληρονομιάς δεν επέφερε τα έννομα αποτελέσματά της, και η εκ διαθήκης διαδοχή και επαγωγή ανατρέπονται αναδρομικά επέρχεται δε η εκ του νόμου εξ αδιαθέτου κληρονομική διαδοχή (άρθρο 1710 Α.Κ.)...

Επειδή κατά της β εναγόμενης έχουμε δικαίωμα να ασκήσουμε την επίδικη αγωγή , κατά πλάσμα δικαίου, διότι εκείνη απέκτησε με σύμβαση την κληρονομιά από την α’ εναγόμενη που κατακράτησε παράνομα την κληρονομιαία περιουσία. Επειδή νόμιμα στρεφόμαστε ως συγκληρονόμοι, κατά ποσοστό 1/4 ο καθένας μας, και κατά της β εναγόμενης διότι με την προαναφερόμενη πράξη γονικής παροχής μετάγεται σ’ αυτήν ολόκληρη η κληρονομιαία περιουσία ως ενιαίο όλο, δηλαδή ως ενεργητικό και παθητικό, με την έννοια, ότι κατά την πρόθεση των εναγομένων, η β εναγόμενη απέκτησε υπεισερχόμενη, ολικά ή μερικά, σε όλα τα δικαιώματα και σε όλες τις υποχρεώσεις της κληρονομιάς, καθιστάμενη, ως προς τις τελευταίες, συνυπεύθυνη με την α εναγόμενη έναντι μας. Επειδή, άλλως, η δεύτερη εναγόμενη συνεχίζει να νέμεται παρανόμως και να κατέχει το επίδικο, ενόψει δε της άρνησης της να μας αποδώσει αυτό, έχουμε δικαίωμα να ζητήσουμε δικαστικώς να διαταχθεί η αποβολή της ....από αυτό και η απόδοση του σε μας, κατά το παραπάνω αναλογούν στο κληρονομικό μας μερίδιο ποσοστό καθώς επίσης να υποχρεωθεί αυτή (η δεύτερη εναγόμενη) να μας αποδώσει, κατά το 1/4 εξ αδιαιρέτου στον καθένα από μας, τη νομή του επιδίκου ακινήτου και, σε περίπτωση άρνησης της, να διαταχθεί η βίαιη αποβολή της από αυτό...", ζήτησαν δε ακολούθως με την αγωγή: " 1) Να αναγνωρισθεί το ανίσχυρο της...δήλωσης αποδοχής κληρονομιάς....2) Να αναγνωρισθεί το ανίσχυρο του ... συμβολαίου γονικής παροχής...για το πέραν του εξ αδιαθέτου κληρονομικού δικαιώματος της πρώτης εναγόμενης... 3) Να αναγνωρισθεί ότι η α εναγομένη κατακράτησε παράνομα ως συγκληρονόμος το ποσοστό μας (1/4 εξ αδιαιρέτου για τον καθένα μας) στο κληρονομιαίο ακίνητο....4) Να αναγνωρισθεί ότι η δεύτερη εναγομένη οφείλει να αποδώσει το επίδικο κληρονομιαίο ακίνητο κατά ποσοστό 1/4 εξ αδιαιρέτου στον καθένα...αλλά και στους ... λοιπούς νόμιμους κληρονόμους, αντίστοιχα, με βάση το κληρονομικό τους εξ αδιαθέτου δικαίωμα... και 5) Να υποχρεωθεί η δεύτερη εναγόμενη να αποδώσει στον καθένα...το 1/4 εξ αδιαιρέτου της νομής του περιγραφόμενου στο ιστορικό κληρονομιαίου ακινήτου και, εν αρνήσει της, να διαταχθεί η βιαία αποβολή της αντιδίκου και η νόμιμη εγκατάσταση μας σε αυτό...".

Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο έκρινε νόμιμη την αγωγή ως περί κλήρου τοιαύτη και την δέχθηκε κατ’ ουσίαν, με εξαίρεση το καταψηφιστικό αίτημά της το οποίο απέρριψε ως μη νόμιμο. Επί της ασκηθείσης κατά της πρωτοδίκου αποφάσεως εφέσεως της δευτέρας εναγομένης εξεδόθη η ήδη προσβαλλομένη απόφαση, η οποία απέρριψε την αγωγή ως προς την εκκαλούσα, λόγω ελλείψεως παθητικής νομιμοποιήσεως, δεχθείσα, ως αποδειχθέντα, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Η Σ. Κ. ..., η οποία...απεβίωσε στις 26-11-2000 είχε στην απόλυτη κυριότητα, νομή και κατοχή της ένα ακίνητο (οικόπεδο) εμβαδού 220 τ.μ.,.,.στο Συκούριο Λάρισας, εντός του οποίου υπάρχει μία οικία εμβαδού 75,00 τ.μ. και ένα υπόστεγο- αποθήκη εμβαδού 12 τ.μ..Περαιτέρω...η θανούσα με την με αριθμό .../15- 2-2000 δημόσια διαθήκη της ...εγκατέστησε μοναδική της κληρονόμο την θεία της (αδελφή του πατέρα της), Ε. συζ. Α. Π., (πρώτη εναγομένη - μη διάδικο στην παρούσα δίκη),η οποία .... αποδέχθηκε την επαχθείσα κληρονομιά. Ακολούθως, η ανωτέρω με το...συμβόλαιο γονικής παροχής..., το οποίο μεταγράφηκε... μεταβίβασε την κυριότητα του προπεριγραφέντος ακινήτου στην θυγατέρα της, Μ. συζ. Ε. Γ. (δευτέρα εναγομένη ήδη αναιρεσίβλητη). Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι...Επί της αγωγής (του πρώτου ενάγοντος) εξεδόθη η ... 192/2004 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λάρισας, η οποία αναγνώρισε ότι... η δημόσια διαθήκη της αποβιωσάσης είναι άκυρη. Η ανωτέρω απόφαση έχει καταστεί τελεσίδικη...Επομένως, η αποδοχή της κληρονομιάς εκ μέρους της Ε. συζ. Α. Π. δυνάμει της προαναφερθείσας άκυρης διαθήκης δεν προσπόρισε σε αυτή το αναφερόμενο (ανύπαρκτο) κληρονομικό δικαίωμα και συνακόλουθα η περαιτέρω συμβατική μεταβίβαση του ίδιου κληρονομιαίου ακινήτου στην θυγατέρα της Μ. Π. δεν μετάγει στην τελευταία το ανύπαρκτο κληρονομικό δικαίωμα, το οποίο δεν είχε αποκτήσει η μεταβιβάζουσα μητέρα της. Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι μοναδικοί εξ αδιαθέτου κληρονόμοι της Σ. Κ. του Η. κατά ποσοστό 1/4 εξ αδιαιρέτου τυγχάνουν α) ο Κ. Κ. του Χ. (θείος της αποβιωσάσης, αδελφός του πατέρα της, β) ο Α. Σ. του Ν. (τέκνο της αδελφής του πατέρα της Σ. Κ., η οποία προαποβίωσε), γ) η Μ. Κ. (τέκνο του αποβιώσαντος θείου της Ν. Κ., ο οποίος προαποβίωσε) και τέλος η Ε. Κ. (πρώτη εναγομένη)... Όμως από τα ίδια ως άνω αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκε ότι η εκκαλούσα κατέχει το επίδικο με βάση το με αριθμό .../30-4-2003 συμβόλαιο γονικής παροχής, ήτοι με βάση τον ειδικό τίτλο και ,όχι με πρόθεση κληρονόμου (pro herede), όπως άλλωστε αναφέρουν και οι ίδιοι οι ενάγοντες στο δικόγραφο της αγωγής. Εξάλλου, από το προσκομιζόμενο και επικαλούμενο προαναφερθέν συμβόλαιο γονικής παροχής δεν προκύπτει μεταβίβαση κληρονομιάς από την πρώτη εναγομένη προς τη δεύτερη, για να στηριχθεί παθητικά η αγωγή εναντίον της, αλλά αντίθετα αποδεικνύεται ότι η πρώτη εναγόμενη μεταβίβασε κατά κυριότητα, νομή και κατοχή το κληρονομιαίο ακίνητο ως ειδικό στοιχείο και όχι ως σύνολο της κληρονομιάς...Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω η κρινόμενη αγωγή είναι ως προς τη δεύτερη εναγομένη, ήδη εκκαλούσα, απορριπτέα ως μη νόμιμη λόγω έλλειψης παθητικής νομιμοποίησης...".

Έτσι που έκρινε το ως Εφετείο δίκασαν Μονομελές Πρωτοδικείο Λαρίσης, παρά τον εσφαλμένο χαρακτηρισμό ως μη νομίμου αντί κατ’ ουσίαν αβασίμου της ενδίκου αγωγής, ορθώς, κατ’ αποτέλεσμα, ήχθη στην απόρριψη αυτής. Τούτο δε διότι η εν λόγω αγωγή, όπως σαφώς προκύπτει από το προπαρατεθέν ουσιώδες περιεχόμενό της φέρει όλα τα στοιχεία της περί κλήρου αγωγής, η συνδρομή των οποίων όμως δεν προέκυψε από την αποδεικτική διαδικασία, σύμφωνα με τις αναιρετικώς ανέλεγκτες παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, με αποτέλεσμα να καταστεί απορριπτέα ως παθητικώς ανομιμοποίητη. Επομένως, ο περί του αντιθέτου μοναδικός λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 560 αριθμ. 1 Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο προσάπτονται στην προσβαλλομένη απόφαση αιτιάσεις ότι εσφαλμένως εκτίμησε την ένδικη αγωγή ως περί κλήρου τοιαύτη και εχώρησε συνακολούθως στην εφαρμογή επ’ αυτής των αντιστοίχων ουσιαστικού δικαίου διατάξεων, ενώ αυτή (αγωγή) φέρει τα στοιχεία της αναγνωριστικής του κληρονομικού δικαιώματος αγωγής, οι περί της οποίας ως άνω ουσιαστικές διατάξεις (974, 983, 1710, 1813 επ., 1846 Α.Κ. του Α.Κ. και 70 του Κ.Πολ.Δ.) εσφαλμένως δεν εφηρμόσθησαν, είναι αβάσιμος.

Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί και να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου που κατέθεσαν οι αναιρεσείοντες στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ.4 Κ.Πολ.Δ.). Διάταξη περί δικαστικών εξόδων δεν θα περιληφθεί, λόγω της ερημοδικίας της, αναιρεσίβλητης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 2 Απριλίου 2015 αίτηση των 1) Κ. Χ. Κ., και 2) Α. Σ., για αναίρεση της υπ’ αριθμ. 471/2014 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λαρίσας (ως Εφετείου).

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 12 Απριλίου 2016.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 18 Οκτωβρίου 2016.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ