538/2015 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 538 / 2015 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 538/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Σακκά, Χαράλαμπο Καλαματιανό, Μαρία Χυτήρογλου και Ειρήνη Καλού, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 6 Μαρτίου 2015, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΙΣ ΑΕ" και τον διακριτικό τίτλο "ΑΣΦΑΛΕΙΑΙ ΜΙΝΕΤΤΑ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα και 2) Ι. Α. του Α., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ευθύμιο Καραΐσκο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ν. Π. του Σ., 2) Σ. Π. του Σ., 3) Α. Π. του Ν., 4) Α. Π. του Ν., 5) Σ. Π. του Ν., 6) Μ. Π. του Ν., 7) Ν. Π. του Ν. και 8) Ο. Π. του Ν., κατοίκων ... . Ο 4ος των αναιρεσιβλήτων παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Φιλιππάκη, έχοντας δε ειδική εντολή και πληρεξουσιότητα με το από 1-11-2014 πληρεξούσιο της Συμβολαιογράφου Τιράνων ΛΕΝΤΙΝΑ ΜΑΛΑΪ διόρισε στο ακροατήριο τον ίδιο ως άνω δικηγόρο να εκπροσωπήσει τους λοιπούς αναιρεσιβλήτους.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21-1-2010 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ηρακλείου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 689/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 196/2014 του Εφετείου Ανατολικής Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 13-10-2014 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Σακκάς διάβασε την από 20-2-2015 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 13-10-2014 αιτήσεως για αναίρεση της 196/2014 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Ανατολικής Κρήτης.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 εδ. α' του ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναιρέσεως και αν παραβιάστηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου. Ο κανόνας παραβιάζεται είτε με ψευδή ερμηνεία, η οποία υπάρχει όταν αποδίδεται στον κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε με μη ορθή εφαρμογή, η οποία συντελείται, όταν εφαρμόζεται κανόνας, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή όταν δεν εφαρμόζεται κανόνας, ενώ έπρεπε ή όταν εφαρμόζεται εσφαλμένα.

Έτσι, επί ευθύνης προς αποζημίωση από αυτοκινητικό ατύχημα ελέγχεται με τον αναιρετικό αυτό λόγο η αξιολογική κρίση του δικαστηρίου της ουσίας για τη συνδρομή ή μη υπαιτιότητας και αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ αυτής και του ζημιογόνου αποτελέσματος. Και τούτο διότι πρόκειται για αόριστες νομικές έννοιες, που συνιστούν προϋποθέσεις γενέσεως της εν λόγω ευθύνης, δηλαδή στοιχεία του πραγματικού των εφαρμοζομένων στην περίπτωση αυτή κανόνων δικαίου των άρθρων 297, 298, 300, 330 και 914 ΑΚ.

Ενώ, αν το σφάλμα εντοπίζεται στην ελάσσονα πρόταση, δηλαδή όταν η περιγραφή των περιστατικών είναι τόσο ατελής, ελλιπής ή αντιφατική, ώστε να μη μπορεί να διαγνωστεί, αν τα περιστατικά υπάγονται στο εφαρμοστέο νομικό κανόνα, η παράβαση ελέγχεται με το λόγο αναίρεσης από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, δικάζοντας επί της από 21-1-2010 αγωγής των αναιρεσιβλήτων για επιδίκαση χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης που υπέστησαν από το θάνατο συγγενικού τους προσώπου σε τροχαίο ατύχημα, δέχτηκε, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, τα ακόλουθα περιστατικά: "Στις 15-10-2009 και ενώ η ώρα ήταν περίπου 20.10', ο Αλβανικής υπηκοότητας, Π.

Έ., οδηγώντας την με αριθ. κυκλοφορίας ... δίκυκλη μοτοσικλέτα ιδιοκτησίας του τέταρτου των εναγόντων, εκινείτο επί της οδού Μαυσώλου, με κατεύθυνση από τη βιομηχανική περιοχή Ηρακλείου, προς την Λεωφόρο Στέλιου Καζαντζίδη. Κατά τον ίδιο χρόνο, ο πρώτος εναγόμενος, οδηγώντας το με αριθ. κυκλοφορίας ... Ι.Χ.Ε.

αυτοκίνητο, ιδιοκτησίας του ιδίου, εκινείτο επί της ίδιας οδού (επί της Μαυσώλου) με αντίθετη, ωστόσο, κατεύθυνση από αυτή που είχε ο προαναφερόμενος οδηγός της μοτοσικλέτας, δηλ. από την Λ. Στέλιου Καζαντζίδη προς τη βιομηχανική περιοχή Ηρακλείου. Σημειώνεται, ότι η οδός Μαυσώλου, στον αριθμό 232, όπου έλαβε χώρα το επίδικο ατύχημα, είναι δρόμος διπλής κατεύθυνσης, ευθεία με μεγάλη κλίση κατωφέρειας ως προς την κατεύθυνση που είχε ο οδηγός της μοτοσικλέτας, με πλάτος οδοστρώματος 8,80 μέτρα, με μία λωρίδα κυκλοφορίας, ανά κατεύθυνση, η κατάσταση της οδού ήταν υγρά, αφού κατά τον επίδικο χρόνο είχε προηγηθεί βροχόπτωση, ενώ οι συνθήκες φωτισμού δεν ήταν επαρκείς, λόγω του βραδινού της ώρας (βλ.

για τα ως άνω την από 15-10-2009 έκθεση αυτοψίας τροχαίου ατυχήματος που συνέταξε ο Υπαρχ/κας Γ. Κ.). Ο οδηγός της υπ' αριθ. κυκλ. ... μοτοσικλέτας, φτάνοντας περίπου 20 μέτρα πριν τον αριθμό 232 επί της ανωτέρω οδού, έχασε τον έλεγχο της μοτοσικλέτας του, με αποτέλεσμα αφενός ο ίδιος να πέσει επί του οδοστρώματος, στο δικό του ρεύμα πορείας και αφετέρου η μοτοσικλέτα ν' ανατραπεί και ανεξέλεγκτη πια, χωρίς τον οδηγό, άρχισε λόγω της κατωφέρειας και της υγρής κατάστασης της οδού, να κατευθύνεται προς τα εμπρός και ειδικότερα για 18,30 μέτρα σύρθηκε επί του οδοστρώματος, στο ρεύμα πορείας, που μέχρι τότε εκινείτο και στη συνέχεια εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα πορείας, που εκείνη τη στιγμή έβαινε ο πρώτος των εναγομένων.

Όταν, ο τελευταίος αντιλήφθηκε τη μηχανή επιχείρησε αποφευκτικό ελιγμό προς τ' αριστερά, προκειμένου ν' αποφύγει τη σύγκρουση με αυτή, ενέργεια η οποία είχε ως αποτέλεσμα να εισέλθει για περίπου 1,5 μέτρο στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας και να επιπέσει, με το εμπρόσθιο μέρος του οχήματος που οδηγούσε, στο σώμα του οδηγού της μοτοσικλέτας, που βρισκόταν στο οδόστρωμα.

Συνέπεια των ανωτέρω, ήταν ο θανάσιμος τραυματισμός του τελευταίου. Υπό τις προαναφερόμενες περιστάσεις, αμφότεροι οι οδηγοί, δηλαδή τόσο ο πρώτος εναγόμενος, Ι. Α. όσο και ο θανών Π. Έ., οδηγός της μοτοσικλέτας, είναι συνυπαίτιοι της επέλευσης του κατά τα ανωτέρω ατυχήματος και μάλιστα ο πρώτος εναγόμενος κατά ποσοστό 60% και ο θανών κατά το υπόλοιπο ποσοστό 40%.

Ειδικότερα ο πρώτος εναγόμενος, από έλλειψη της προσοχής, την οποία όφειλε και μπορούσε, να επιδείξει ως μέσος συνετός οδηγός συμπεριφερόμενος κατά τρόπο αντίθετο από εκείνον που επιβαλλόταν από τις περιστάσεις και από το καθήκον του, να αποφεύγει συμπεριφορά που ήταν ενδεχόμενο, μεταξύ άλλων, να εκθέσει σε κίνδυνο πρόσωπα ή να προκαλέσει ζημίες σε περιουσίες, δεν οδηγούσε με διαρκώς τεταμένη την προσοχή του στην οδήγηση (άρθρ. 12 παρ. 1 του ΚΟΚ), ώστε να έχει τον πλήρη έλεγχο και την εποπτεία του οχήματός του και να είναι σε θέση κάθε στιγμή να εκτελεί τους απαιτούμενους χειρισμούς (άρθρ. 19 παρ. 1 του ΚΟΚ) και συγκεκριμένα κινούμενος επί της ανωτέρω οδού, με τις συνθήκες που προαναφέρθηκαν, όταν αντιλήφθηκε να κατευθύνεται προς το μέρος του η μοτοσικλέτα του Π.

Έ. αιφνιδιάστηκε και επέλεξε, προκειμένου ν' αποφύγει τη σύγκρουση μ' αυτή, τον αριστερό ελιγμό και εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας κατά 1,50 μέτρα περίπου, αντί της πλέον ενδεδειγμένης κίνησης προς τα δεξιά, η οποία ήταν ακίνδυνη γι' αυτόν αφού υπήρχε πεζοδρόμιο πλάτους 0,80 μέτρων.

Συνεπώς η επιλογή του αριστερού ελιγμού και της εντεύθεν εισόδου του στο αντίθετο ρεύμα, ήταν σε κάθε περίπτωση επικίνδυνη και απρόσφορη υπό τις ανωτέρω συνθήκες, αφού ακόμα και εάν στο αντίθετο ρεύμα δεν βρισκόταν ο οδηγός της μοτοσικλέτας, θα μπορούσε να επιπέσει στον οποιονδήποτε ανυποψίαστο οδηγό που εκείνη τη στιγμή έβαινε κανονικώς στην πορεία του. Επίσης, πρέπει να σημειωθεί, ότι η κινούμενη μοτοσικλέτα προς το όχημα του πρώτου εναγομένου δεν μπορεί να υπαχθεί στην περίπτωση της απολύτου ανάγκης, που να δικαιολογεί και να επιτρέπει την είσοδο του τελευταίου στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, αφού ακόμα και εάν έμενε ακινητοποιημένος και προσέκρουε η μοτοσικλέτα στο όχημά του, το σοβαρότερο που θα μπορούσε να είχε συμβεί θα ήταν ασήμαντες υλικές ζημίες στα οχήματα.

Συνεπώς, καθίσταται σαφές, ότι υπάρχει φανερή δυσαναλογία μεταξύ του κινδύνου που προσπάθησε ν' αποφύγει με αυτόν που θα μπορούσε να επέλθει και τελικά επήλθε. Με βάση τις ανωτέρω σκέψεις, ο πρώτος εναγόμενος όφειλε και μπορούσε ως μέσος συνετός οδηγός υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες, προκειμένου ν' αποφευχθεί το αποτέλεσμα, είτε να επιχειρήσει ελιγμό προς τα δεξιά, είτε να ακινητοποιήσει το όχημά του στο σημείο που βρισκόταν, κάτι το οποίο τελικά δεν έπραξε, λόγω και των μειωμένων αντανακλαστικών του, που προφανώς είχε, αφού κατά το χρόνο του ατυχήματος ήταν 79 ετών, με αποτέλεσμα να παρασύρει με το όχημά του τον Έ.

Π. ο οποίος βρισκόταν στο οδόστρωμα και να προκαλέσει το θανάσιμο τραυματισμό του. Περαιτέρω, όμως, συνυπαίτιος του θανάσιμου τραυματισμού του, είναι και ο θανών οδηγός της μοτοσικλέτας, η αμέλεια του οποίου συνίσταται στο γεγονός, ότι παρά το ότι έβαινε σε ολισθηρό, λόγω της βροχόπτωσης, που είχε προηγηθεί, οδόστρωμα, με μεγάλη κλίση κατωφέρειας, ως προς την πορεία του, σε συνδυασμό και με ότι δεν διέθετε άδεια ικανότητας οδηγού (άρθρ. 96 του ΚΟΚ), δεν ρύθμισε την ταχύτητα του οχήματός του, ανάλογα με τις επικρατούσες συνθήκες και δεν είχε τον πλήρη έλεγχο του οχήματός του, με αποτέλεσμα αυτό ν' ανατραπεί και να εισέλθει στο ρεύμα πορείας, που ήταν προορισμένο, για τα αντιθέτως κινούμενα οχήματα και έτσι να δημιουργήσει ένα εμπόδιο στο κανονικώς κινούμενο όχημα του πρώτου εναγομένου.

Συνεπώς και οι δύο οδηγοί είναι συνυπαίτιοι για το επίδικο ατύχημα, γενομένης εν μέρει δεκτής ως ουσίας βάσιμης, της νομίμως προταθείσας ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, ένστασης των εναγομένων, περί συντρέχοντος πταίσματος του οδηγού της μοτοσικλέτας, την οποία επαναφέρουν παραδεκτά και ενώπιον του παρόντος δικαστηρίου, ως εφεσίβλητοι, αμυνόμενοι κατά της έφεσης των εναγόντων.

Εξαιτίας της πρόσκρουσης του οχήματος του πρώτου εναγομένου στο σώμα του οδηγού της μοτοσικλέτας Π. Έ., ο τελευταίος υπέστη πολλαπλές κακώσεις των σπλάχνων, θώρακα και κοιλίας συνεπεία των οποίων, ως μόνης ενεργού αιτίας, επήλθε ο θάνατός του. Οι ισχυρισμοί των εναγομένων, ότι οι ανωτέρω κακώσεις δεν συνδέονται αιτιωδώς με την πρόσκρουση του οχήματος του πρώτου εναγομένου στο σώμα του θανόντος, αλλά οφείλονται στην πτώση του τελευταίου στο οδόστρωμα, κρίνονται αβάσιμοι και συνεπώς απορριπτέοι για τους ακόλουθους λόγους:

Όπως αποτυπώνεται στο προαναφερθέν σχεδιάγραμμα της τροχαίας, το σώμα του θανόντος, από το σημείο της ανατροπής του από την μοτοσικλέτα, μέχρι το σημείο που ήρθε σε επαφή με το αυτοκίνητο του πρώτου εναγομένου, διήνυσε περίπου 18 μέτρα. Η απόσταση αυτή οφείλεται στην μεγάλη κατωφέρεια που είχε στο σημείο εκείνο ο δρόμος, αλλά και στο ότι το οδόστρωμα ήταν υγρό, λόγω της βροχόπτωσης, που είχε προηγηθεί και όχι στη μεγάλη ταχύτητα που είχε αναπτύξει ο οδηγός της μοτοσικλέτας, η οποία από κανένα στοιχείο δεν αποδείχθηκε.

Σύμφωνα δε με, την από 4-11-2009, ιατροδικαστική έκθεση, που υπογράφει ο Ιατροδικαστής Μ. Μ., κατά την εξέταση του θανόντος (νεκροψία και νεκροτομή) διαπιστώθηκαν μεταξύ άλλων, τα εξής: 1) Διάσχιση μεγέθους 4 Χ 5 εκ. στην αριστερή οσφυϊκή χώρα εντός της οποίας βρισκόταν ενσφηνωμένο στον 05 οσφυϊκό σπόνδυλο μεταλλικό αντικείμενο δημιουργώντας κάταγμα αυτού με το ιερό οστό, καθώς και ρήξη της λαγονίου αρτηρίας, 2) Η ύπαρξη αιμοθώρακα στο αριστερό ημιθωράκιο συνολικού όγκου 400 κ.εκ.

και στο δεξιό ημιθωράκιο συνολικού όγκου 200 κ.εκ. καθώς και κατάγματα της 7ης έως την 9η πλευρά αριστερά και των 2ης και 3ης πλευράς δεξιά με σύστοιχη αιμορραγική διήθηση των μεσοπλεύριων μυών και 3) Τραυματική αιμορραγική διήθηση του οπίσθιου τοιχώματος της αριστερής κοιλίας και έκφυση της αορτής. Ενώ ως τελικό συμπέρασμα για τα αίτια του θανάτου του Π.

Έ., ο ανωτέρω Ιατροδικαστής τα αποδίδει στις πολλαπλές κακώσεις των σπλάχνων, θώρακα και κοιλίας. Όλες οι ανωτέρω κακώσεις, οι οποίες εντοπίζονται, κατά κύριο λόγο, στο αριστερό οπίσθιο τμήμα του σώματος του θανόντος, που εκτείνεται από την οσφυϊκή περιοχή, μέχρι τον θώρακα, προκλήθηκαν αποκλειστικά και μόνο από την επαφή του σώματος με το όχημα του πρώτου εναγομένου.

Η επαφή αυτή ήταν σφοδρή και αυτό αποδεικνύεται από τις ζημίες, που υπέστη το όχημα του τελευταίου. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την πραγματογνωμοσύνη που διενεργήθηκε και στα δύο οχήματα (μοτοσικλέτα και αυτοκίνητο), προκύπτει, ότι το αυτοκίνητο του πρώτου εναγομένου φέρει χτύπημα μπροστά στον προφυλακτήρα και κάτω απ' αυτόν, με αποτέλεσμα να έχει σπάσει το πλαστικό μέρος του εμπρόσθιου προφυλακτήρα, να έχει παραμορφωθεί η εμπρόσθια ποδιά και να έχει σπάσει και να λείπει από τη θέση του το εμπρόσθιο άγκιστρο ρυμούλκησης (βλ.

την προσκομιζόμενη και από τις δύο διάδικες πλευρές έκθεση πραγματογνωμοσύνης την οποία υπογράφουν ο Ε. Σ. - προϊστάμενος του ΚΤΕΟ Ηρακλείου και ο Γ. Χ. - υπάλληλος του ΚΤΕΟ Ηρακλείου). Όλες οι ανωτέρω ζημίες στο ως άνω όχημα προκλήθηκαν από το σώμα του Π. Έ. και ενδεικτικό της έντασης και σφοδρότητας της σύγκρουσης του οχήματος με το σώμα είναι το γεγονός, ότι αποκολλήθηκε από τη θέση του το άγκιστρο ρυμούλκησης, που βρισκόταν στο εμπρόσθιο μέρος του αυτοκινήτου.

Επομένως, η πίεση που ασκήθηκε στο σώμα του οδηγού της μοτοσικλέτας, τόσο από το άγκιστρο ρυμούλκησης, όσο και από τον εμπρόσθιο προφυλακτήρα (το πλαστικό μέρος του οποίου, επίσης, έσπασε), οδήγησε στις προαναφερθείσες πολλαπλές κακώσεις και τελικά στο θάνατο του οδηγού της μοτοσικλέτας, Π. Έ.. Με βάση τις ανωτέρω σκέψεις, προκύπτει με βεβαιότητα, ότι υφίσταται αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της πρόσκρουσης και του θανατηφόρου αποτελέσματος, απορρπττόμενου έτσι του περί του αντιθέτου ισχυρισμού των εναγομένων, τον οποίο επαναφέρουν παραδεκτά με τις προτάσεις τους, ως εφεσίβλητοι, αμυνόμενοι κατά της έφεσης των εναγόντων.

Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, το οποίο δέχτηκε ότι συνυπαιτιότητα για το ένδικο ατύχημα έχουν και οι δύο οδηγοί, ορθά εκτίμησε τις αποδείξεις και ο σχετικός λόγος της έφεσης των εναγόντων που υποστηρίζει ότι αποκλειστικά υπαίτιος του ατυχήματος είναι ο πρώτος εναγόμενος, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Έσφαλε, όμως, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, ως προς το ποσοστό συνυπαιτιότητας κάθε οδηγού, αφού δέχτηκε ότι ο θανών είναι συνυπαίτιος του θανάτου του, κατά ποσοστό 70%, αντί του ορθού 40% και ο πρώτος εναγόμενος 30%, αντί του ορθού 60%.

Συνεπώς πρέπει να γίνει δεκτός ο σχετικός λόγος της έφεσης ...". Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις παραπάνω διατάξεις, διέλαβε δε στην απόφασή του πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντίφαση αιτιολογίες για το κρίσιμο ζήτημα της συνυπαιτιότητας του οδηγού του ζημιογόνου αυτοκινήτου Ι.

Α. στην επέλευση του πιο πάνω ζημιογόνου αποτελέσματος και ειδικότερα για την υπαίτια συμπεριφορά αυτού και την ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ αυτής και του θανατηφόρου αποτελέσματος, ώστε να καθίσταται εφικτός ο έλεγχος ως προς την ορθή υπαγωγή των περιστατικών που δέχτηκε στις αόριστες νομικές έννοιες της συνυπαιτιότητος και της αιτιώδους συνάφειας.

Δεν υπήρχε δε ανάγκη να περιληφθεί στο αιτιολογικό της προσβαλλόμενης απόφασης η απόσταση που ο οδηγός του αυτοκινήτου αντιλήφθηκε τη μοτοσικλέτα του παθόντος Π. Ε., καθώς και η ταχύτητα με την οποία εκινείτο το όχημα αυτού πριν τη σύγκρουση. Δεν υπάρχει δε αντίφαση μεταξύ των παραδοχών, ότι ο οδηγός του αυτοκινήτου μπορούσε ως μέσος συνετός οδηγός είτε να επιχειρήσει ελιγμό προς τα δεξιά, είτε να ακινητοποιήσει το όχημά του στο σημείο που βρισκόταν.

Τέλος διέλαβε επαρκή αιτιολογία ως προς την ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της πρόσκρουσης του οχήματος στο σώμα του θύματος και της πρόκλησης σ' αυτό πολλαπλών κακώσεων, συνεπεία των οποίων ως μόνης ενεργού αιτίας επήλθε ο θάνατός του. Επομένως, οι αντίθετοι από το άρθρο 559 αριθ. 1 και 19 ΚΠολΔ πρώτος και δεύτερος λόγοι αναιρέσεως είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, που κατέθεσαν και προτάσεις (άρθρ. 176 και 183 ΚΠολΔ), καθώς και να διαταχθεί να εισαχθεί το παράβολο στο δημόσιο ταμείο (άρθρ. 495 παρ. 4 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 13-10-2014 αίτηση της εταιρείας "ΑΣΦΑΛΕΙΑΙ ΜΙΝΕΤΤΑ ΑΕ" κ.λπ. για αναίρεση της 196/2014 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Ανατολικής Κρήτης.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ. Και

Διατάσσει να εισαχθεί το παράβολο με αριθμό διπλοτύπου 29715/2014 (Δ.Ο.Υ. Λαμίας) στο δημόσιο ταμείο.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 24 Απριλίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 30 Απριλίου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ O ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ