534/2018 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 534 / 2018 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 534/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B2’ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Πηνελόπη Ζωντανού, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Απόστολο Παπαγεωργίου, Γεώργιο Μιχολιά, Θεόδωρο Τζανάκη και Λουκά Μόρφη - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο Κατάστημά του, στις 14 Νοεμβρίου 2017, με την παρουσία και της Γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1)Μ. Τ. του Ε., 2)Κ. Κ. του Ν., 3)Χ. Ρ. του Σ., 4)Α. Δ. του Δ., 5)Γ. Χ. του Ι. και 6)Ν. Κ. του Ε., όλων κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Σωτήριο Σδούκο, με δήλωση κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., που κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "...", που εδρεύει στα … και εκπροσωπείται νόμιμα, ως καθολικού διαδόχου του Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "...", το οποίο υπήρξε καθολικός διάδοχος του Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "...", το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Κάντζιο, που κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10/11/2010 αγωγή των ήδη αναιρεσείοντων και λοιπών προσώπων που δεν είναι διάδικοι στη δίκη αυτή, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ιωαννίνων.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 593/2014 του ίδιου Δικαστηρίου και 303/2015 του Μονομελούς Εφετείου Ιωαννίνων.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 5/8/2016 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, η υπό κρίση από 15ης Σεπτεμβρίου 2016 αίτηση αναιρέσεως κατά της υπ’ αριθμόν 303/2015 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Ιωαννίνων, εκδοθείσης αντιμωλία των διαδίκων, με την οποία απερρίφθη κατ’ ουσίαν η έφεση των αναιρεσειόντων κατά της υπ’ αριθμόν 593/2014 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ιωαννίνων, έγινε δεκτή η έφεση του αναιρεσιβλήτου κατά της αυτής αποφάσεως και μετ’ εξαφάνιση της εκκαλουμένης απερρίφθη η από 10 Νοεμβρίου 2010 αγωγή των αναιρεσειόντων κατά του αναιρεσιβλήτου, αφορώσα εργατική διαφορά, έχει ασκηθεί νομίμως και εμπροθέσμως συμφώνως προς τις διατάξεις των άρθρων 552, 553, 556, 558, 564 και 566 ΚΠολΔ και πρέπει κατά την διάταξη του άρθρου 577 παρ. 3 ιδίου Κώδικος να εξετασθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο του λόγου της.

Επειδή, το ..., το οποίο είχε συσταθεί ως νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου δυνάμει των διατάξεων του Β.Δ. 273/1973 (ΦΕΚ 81/1973, τ. Α’ ), απέβαλε την νομική του προσωπικότητα από της 1ης Σεπτεμβρίου 2003 και μετετράπη σε αυτοτελή δημοσία υπηρεσία του Περιφερειακού Συστήματος Υγείας και Προνοίας κατ’ εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 1 παρ. 2 στοιχ.

Ε. στ Ν. 3106/2003, κατά την οποία "Τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου και οι υπηρεσίες του Εθνικού Οργανισμού Κοινωνικής Φροντίδας που αναφέρονται στα επόμενα άρθρα καταργούνται και μετατρέπονται σε υπηρεσίες του Περιφερειακού Συστήματος Υγείας και Πρόνοιας (Πε.Σ.Υ.Π.) στην Περιφέρεια του οποίου λειτουργούν. (...) Οι υπηρεσίες αυτές αποτελούν αποκεντρωμένες και ανεξάρτητες υπηρεσιακές μονάδες του Πε.Σ.Υ.Π.

με διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια και εφεξής θα αναφέρονται ως μονάδες κοινωνικής φροντίδας. (...) Ειδικότερα αποτελούν μονάδες: (...) E. Toυ Πε.Σ.Υ.Π. Ηπείρου: (...) στ. Το ... (...)", εν συνδυασμώ προς την Απόφαση Υπουργού Υγείας και Προνοίας Π1β/ΓΠοικ. 61948/2003 (ΦΕΚ 865/2003, τ. Β’ ), εκδοθείσα δυνάμει νομοθετικής εξουσιοδοτήσεως του άρθρου 21 παρ. 1 Ν. 3106/2003, κατά την οποία "...

από 1.9.2003 θα λειτουργούν ως αποκεντρωμένες μονάδες παροχής υπηρεσιών κοινωνικής φροντίδας του Πε.Σ.Υ.Π. Ηπείρου". Εν συνεχεία, το ... συνεστήθη εκ νέου ως νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου την 16η Μαΐου 2005 δυνάμει της διατάξεως του άρθρου 14 παρ. 1 Ν. 3329/2005, κατά την οποία "Οι Μονάδες Κοινωνικής Φροντίδας που προβλέπονται στην παρ. 2 του άρθρου 1 του Ν. 3106/2003 μετατρέπονται σε νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, τα οποία υπόκεινται στον έλεγχο και την εποπτεία του Διοικητή της οικείας Υγειονομικής Περιφέρειας, διέπονται από τις διατάξεις του παρόντος νόμου και έχουν δικό τους προϋπολογισμό, πρωτόκολλο, σφραγίδα, αρχείο και αριθμό φορολογικού μητρώου", εν συνδυασμώ προς την Απόφαση του Υπουργού Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης Π3/Φ.ΝΟΜ/ΓΠοικ.45162/2005 (ΦΕΚ 604/2005, τ.

Β’ ), εκδοθείσα δυνάμει νομοθετικής εξουσιοδοτήσεως του άρθρου 14 παρ. 2 Ν. 3329/2005, με την οποία ως ημερομηνία ενάρξεως λειτουργίας των εν λόγω νομικών προσώπων ωρίσθη η 16η Μαΐου 2005, ενώ, περαιτέρω, αναφορικώς με την δικαστική εκπροσώπηση αυτών, δυνάμει των διατάξεων του άρθρου 15 παρ. 1, 2, 3 αρ. 20 και 4 Ν. 3329/2005, συνεστήθη σε ωρισμένα νομικά πρόσωπα θέση Διοικητή, ο οποίος είχε και την εν λόγω αρμοδιότητα, ενώ στα λοιπά, μεταξύ των οποίων και το ..., την εν λόγω αρμοδιότητα είχε ο Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου.

Ακολούθως, το ... και πάλιν κατηργήθη ως νομικό πρόσωπο την 2α Νοεμβρίου 2011 και απετέλεσε παράρτημα του νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου ... κατ’ εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 1 και 9 παρ. 1 Ν. 4025/2011, δημοσιευθέντος στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως την εν λόγω ημερομηνία, κατά τις οποίες αντιστοίχως "(...) Ειδικότερα αποτελούν Μονάδες Κοινωνικής Φροντίδας οι ακόλουθες και υπάγονται: (...) ΣΤ) Στην 6η Υγειονομική Περιφέρεια Πελοποννήσου, Ιονίων Νήσων, Ηπείρου και Δυτικής Ελλάδας: (...) στ) Το νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου με την επωνυμία "Κέντρο Παιδικής Μέριμνας Θηλέων" με έδρα το δήμο Ιωαννίνων (...) το οποίο μετονομάζεται σε "Κέντρο Προστασίας Παιδιού Ιωαννίνων", στο οποίο συγχωνεύονται και λειτουργούν ως παραρτήματά του το "... (...) και το "... (...) και τα οποία καταργούνται ως νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου" και "Ημερομηνία έναρξης λειτουργίας των Μονάδων Κοινωνικής Φροντίδας είναι η δημοσίευση του παρόντος νόμου".

Το ... εν συνεχεία κατηργήθη και αυτό ως νομικό πρόσωπο κατ’ εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 9 παρ. 1 και 3δ Ν. 4109/2013 και αποτελεί από 23ης Ιανουαρίου 2013 αποκεντρωμένη υπηρεσία του νεοσυσταθέντος νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου Κέντρο Κοινωνικής Πρόνοιας Ηπείρου. Εξ άλλου, κατά την διάταξη του άρθρου 559 αρ. 14 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται, εάν το δικαστήριο παρά τον νόμο εκήρυξε ή δεν εκήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο.

Ο εν λόγω λόγος αναφέρεται σε ακυρότητες, εκπτώσεις από δικαίωμα και απαράδεκτα από το δικονομικό δίκαιο, ενώ οι ακυρότητες από το ουσιαστικό δίκαιο ελέγχονται μέσω του λόγου του αρ. 1 του ιδίου άρθρου, κατά τον οποίον αναίρεση επιτρέπεται, εάν έχει παραβιασθεί κανόνας του ουσιαστικού δικαίου. Αφ’ ετέρου, εάν στο αναιρετήριο παρατίθεται εσφαλμένος ο νομικός χαρακτηρισμός του προβαλλομένου λόγου αναιρέσεως, εκτίθενται όμως με πληρότητα τα αναγκαία προς θεμελίωση του προσήκοντος λόγου αναιρέσεως στοιχεία, δύναται ο Άρειος Πάγος μετ’ εκτίμηση του δικογράφου της αιτήσεως αναιρέσεως να υπαγάγει τις προβαλλόμενες αιτιάσεις στον ορθό λόγο αναιρέσεως.

Περαιτέρω, η αναίρεση αφορά τα προσβληθέντα κεφάλαια αλλά και τα τελούντα σε σχέση ουσιαστικής συναφείας με αυτά κατά τρόπον ώστε να μην είναι δυνατό να αποχωρισθούν, όπως είναι το κεφάλαιο περί δικαστικών εξόδων, το οποίο έχει παρακολουθηματικό χαρακτήρα, οπότε συναναιρούνται και αυτά. Στην κρινομένη υπόθεση, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, έκρινε ότι η ένδικη αγωγή, η οποία είχε ασκηθεί την 26η Νοεμβρίου 2010, έπασχε ακυρότητα ως απευθυνομένη κατά του Κέντρου ..., το οποίο τότε είχε ήδη καταργηθεί ως νομικό πρόσωπο δυνάμει των διατάξεων του Ν. 3106/2003 και είχε αποτελέσει έκτοτε παράρτημα του νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου Κέντρο Παιδικής Μέριμνας Θηλέων.

Υπό την εν λόγω παραδοχή το Εφετείο εκήρυξε παρά τον νόμο ακυρότητα, αφού συμφώνως προς τα ανωτέρω κατά την ως άνω ημερομηνία ασκήσεως της αγωγής το ... δεν είχε καταργηθεί ως νομικό πρόσωπο, αλλά κατηργήθη την 2α Νοεμβρίου 2011, συνεπώς, ο μόνος λόγος της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, με τον οποίον, ως εκτιμάται το δικόγραφο της αιτήσεως αναιρέσεως από το Δικαστήριο, προσάπτεται στην αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, κατ’ ορθόν νομικό χαρακτηρισμό, η αιτίαση εκ του άρθρου 559 αρ. 14 ΚΠολΔ, αφού στο αναιρετήριο περιλαμβάνονται με πληρότητα όλα τα αναγκαία προς θεμελίωση του εν λόγω λόγου αναιρέσεως στοιχεία, και όχι εκ του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ, ως εσφαλμένως διαλαμβάνεται, είναι βάσιμος.

Κατ’ ακολουθίαν πρέπει συμφώνως προς την διάταξη του άρθρου 580 παρ. 3 ΚΠολΔ να αναιρεθεί η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, του οποίου είναι δυνατή η συγκρότηση από άλλον Δικαστή εκτός του εκδώσαντος την εν λόγω απόφαση. Eπειδή, συμφώνως προς τις διατάξεις των άρθρων 176, 183 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ, πρέπει να καταδικασθεί το αναιρεσίβλητο στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσειόντων, κατά παραδοχή σχετικού αιτήματος αυτών, ως ορίζεται στο διατακτικό, χωρίς να συντρέχει περίπτωση εφαρμογής της διατάξεως του άρθρου 22 Ν. 3693/1957, καθ’ όσον η νομική υπηρεσία του αναιρεσιβλήτου νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου δεν διεξάγεται από το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ’ αριθμόν 303/2015 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Ιωαννίνων.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο συγκροτούμενο από άλλον Δικαστή εκτός του εκδώσαντος την αναιρεθείσα απόφαση.

Και

Καταδικάζει το αναιρεσίβλητο στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσειόντων ποσού δύο χιλιάδων τριακοσίων (2300) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 12 Δεκεμβρίου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 15 Μαρτίου 2018.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ