534/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 534 / 2007 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 534/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο, Διονύσιο Γιαννακόπουλο και Χαράλαμπο Δημάδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 22 Ιανουαρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ :

Των αναιρεσειουσών: 1) Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΓΕΩΡΓΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ" και τον διακριτικό τίτλο "ΑΞΩΝ Α.Ε.", που εδρεύει στην Κατερίνη Πιερίας και εκπροσωπείται νόμιμα και 2) Αστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΑΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΠΕΔΟΠΟΙΗΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΠΟΛΕΜΙΣΤΩΝ - ΤΡΑΥΜΑΤΙΩΝ - ΑΝΑΠΗΡΩΝ, ΘΥΜΑΤΩΝ ΠΟΛΕΜΟΥ-ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΣ ΚΑΙ ΜΑΧΗΤΩΝ ΚΟΡΕΑΣ" με τον διακριτικό τίτλο "Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ", που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίες δεν εκπροσωπήθηκαν στο ακροατήριο.

Του αναιρεσιβλήτου: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό των Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο Σπυρίδωνα Παπαγιαννόπουλο, Πάρεδρο Ν.Σ.Κ., με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8-8-1997 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 24061/1998 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 2510/2001 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείουσες με την από 6 Ιουλίου 2002 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνον το αναιρεσίβλητο, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Κανελλόπουλος ανέγνωσε την από 20 Νοεμβρίου 2003 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου αυτού ήδη Αντιπροέδρου Γεωργίου Σαραντινού, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη διάταξη του άρθρου 94 του ΚΠολΔ προκύπτει, ότι στον ΄Αρειο Πάγο οι διάδικοι έχουν υποχρέωση να παρίστανται με πληρεξούσιο δικηγόρο. Εξάλλου, στη διάταξη του άρθρου 104 του ίδιου Κώδικα ορίζεται ότι, για τη συζήτηση στο ακροατήριο απαιτείται ρητή πληρεξουσιότητα και, αν δεν υπάρχει, κηρύσσονται άκυρες όλες οι πράξεις, ακόμα και εκείνες που είχαν γίνει προηγουμένως και ότι το δικαστήριο εξετάζει αυτεπαγγέλτως, σε κάθε στάση της δίκης, την έλλειψη πληρεξουσιότητας, καθώς και την υπέρβασή της.

Συνεπώς, η έλλειψη πληρεξουσιότητας τόσο προς το δικηγόρο που παραστάθηκε στο ακροατήριο για λογαριασμό του επισπεύδοντος, όσο και προς το δικηγόρο που επέσπευσε τη συζήτηση, υπογράφοντας τη σχετική κλήση, συνεπάγεται κατά το πιο πάνω άρθρο 104, την ακυρότητα της κλήσης. Στην προκείμενη περίπτωση, από τα έγγραφα της δικογραφίας προκύπτουν τα ακόλουθα.

Η ένδικη αίτηση αναίρεσης ορίστηκε αρχικά να συζητηθεί στη δικάσιμο της 1-12-2003, κατά την οποία όμως η συζήτηση ματαιώθηκε. Στη συνέχεια, ύστερα από την από 19-3-2004 κλήση των δύο αναιρεσειουσών εταιριών, την οποία υπογράφει, ως πληρεξούσιός τους, ο δικηγόρος Στέλιος Σταματόπουλος, νέα δικάσιμος ορίστηκε η 6-12-2004, κατά την οποία η συζήτηση αναβλήθηκε για τη δικάσιμο της 3-4-2006, οπότε όμως και πάλιν η συζήτηση αναβλήθηκε για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας απόφασης (22-1-2007).

Κατά τη νέα αυτή δικάσιμο, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε στη σειρά της από το οικείο πινάκιο, παρέστη νομίμως το αναιρεσίβλητο Δημόσιο. Αντιθέτως, δεν εμφανίστηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν με δήλωση πληρεξουσίου δικηγόρου τους, οι δύο αναιρεσείουσες εταιρίες. Όμως, από τα έγγραφα της δικογραφίας δεν προκύπτει αν την παραγγελία για την επίδοση στο αναιρεσίβλητο της πιο πάνω κλήσης έχει υπογράψει ο ίδιος προμνημονευόμενος δικηγόρος και αν ο δικηγόρος αυτός, ή, σε κάθε περίπτωση, εκείνος που υπέγραψε την παραγγελία για την επίδοση της κλήσης, είχε πληρεξουσιότητα στην προδικασία, για να επισπεύσει τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης στην παραπάνω δικάσιμο.

Συνεπώς, είναι άκυρη η κλήση για λογαριασμό των αναιρεσειουσών εταιριών, οι οποίες, εξάλλου, δεν μπορούν να δικαστούν ερήμην, διότι δεν αποδεικνύεται ότι κλητεύθηκαν από το παριστάμενο αναιρεσίβλητο Δημόσιο. Επομένως, πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη η συζήτηση της αίτησης αναίρεσης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση της από 6 Ιουλίου 2002 αίτησης, για αναίρεση της 2510/2001 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 14 Φεβρουαρίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 12 Μαρτίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ