533/2017 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 533 / 2017 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 533/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους δικαστές: Ευφημία Λαμπροπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χριστόφορο Κοσμίδη, Χαράλαμπο Μαχαίρα, Σοφία Καρυστηναίου και Μαρία Νικολακέα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του στις 20 Σεπτεμβρίου 2016, με την παρουσία και της γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειουσών: 1) Χ. Ζ. του Α., κατοίκου ... και 2) Σ. Ζ. του Α., κατοίκου ..., οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Αθανασία Γιαννοπούλου με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. και κατέθεσαν προτάσεις. Της αναιρεσίβλητης: Μ. Τ. του Γ., κατοίκου ..., για τον εαυτό της ατομικά και ως ασκούσας την επιμέλεια και τη γονική μέριμνα των ανήλικων τέκνων της Σ. Σ.του I. και Σ. Σ. του I., οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ηλία Παπαθανασίου και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-7-2007 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1356/2010 του ίδιου δικαστηρίου, με την οποία αυτό κηρύχθηκε αναρμόδιο να δικάσει τη διαφορά και την παρέπεμψε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών ως αρμόδιο, 787/2011 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και 5768/2014 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείουσες με την από 12-10-2015 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Σοφία Καρυστηναίου ανέγνωσε την από 9-9-2016 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη των αναιρεσειουσών στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Κατά το άρθρο 556 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. αναίρεση δικαιούται να ασκήσει και ο διάδικος που νίκησε, εφόσον έχει έννομο συμφέρον. Η ύπαρξη του εννόμου συμφέροντος κρίνεται από την προσβαλλομένη απόφαση κατά τη γενική διάταξη του άρθρου 68 Κ.Πολ.Δ., πρέπει δε τούτο να αναφέρεται στο αναιρετήριο για τη νομιμοποίηση του αιτούντος. Το έννομο συμφέρον, που πρέπει να είναι ατομικό και άμεσο, εξαρτάται από το αν η απόφαση αναπτύσσει δυσμενείς συνέπειες για το νικήσαντα διάδικο, όπως και όταν αυτός βλάπτεται από την αιτιολογία της απόφασης και συγκεκριμένα αν από αυτή δημιουργείται δεδικασμένο εις βάρος του σε άλλη δίκη, όταν δηλαδή η αιτιολογία αφορά στο νομικό συλλογισμό που αποτελεί αναγκαίο στοιχείο του δικαιώματος ή της έννομης σχέσης που κρίθηκε και άρα φέρει αφ' εαυτής προσόντα διατακτικού κατά το άρθρο 578 του ίδιου κώδικα (Α.Π. 41/2016). Έννομο συμφέρον για την άσκηση αναίρεσης δεν έχει ο εναγόμενος όταν η κατ' αυτού αγωγή απορρίφθηκε ως κατ' ουσίαν αβάσιμη ενώ κατά τους ισχυρισμούς του έπρεπε να απορριφθεί ως μη νόμιμη. Τούτο διότι η απόφαση με την οποία απορρίπτεται η αγωγή κατ' ουσίαν είναι ευμενέστερη γι' αυτόν. Η έλλειψη του εννόμου συμφέροντος, που ερευνάται αυτεπαγγέλτως σε κάθε στάση της δίκης (άρθρο 73 Κ.Πολ.Δ.), συνεπάγεται την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης ως απαράδεκτης. Τέλος ο νικήσας διάδικος μπορεί να ασκήσει αναίρεση για την περίπτωση που ήθελε γίνει δεκτή η αναίρεση του αντιδίκου του (επικουρική αναίρεση ή αναίρεση υπό αίρεση), εφόσον επικαλείται και δικαιολογεί ειδικό έννομο συμφέρον κατά την πιο πάνω έννοια (Α.Π. 959/2009).

2. Στην προκειμένη περίπτωση με την υπό κρίση αίτησή τους, την οποία ασκούν επικουρικώς, για την περίπτωση και μόνο που θα γίνει δεκτή η αντίθετη ασκηθείσα και κατ' αυτών από 2-3-2015 αίτηση αναίρεσης της ενάγουσας, οι νικήσασες εναγόμενες ισχυρίζονται ότι η αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης απορρίφθηκε κατά το μέρος που στρεφόταν κατά των ιδίων ως κατ' ουσίαν αβάσιμη ενώ πράγματι έπρεπε να απορριφθεί ως μη νόμιμη. Με αυτό το περιεχόμενο και αίτημα η υπό κρίση αίτηση είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη λόγω ελλείψεως εννόμου συμφέροντος των αναιρεσειουσών για την άσκησή της, αφού κατά τα προεκτεθέντα η προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία κρίθηκε απορριπτέα η αγωγή τους ως κατ' ουσίαν αβάσιμη, είναι ευμενέστερη της απόφασης με την οποία θα απορριπτόταν αυτή ως μη νόμιμη. Σε κάθε περίπτωση όμως, και αν ήθελε κριθεί ότι υπήρχε έννομο συμφέρον των αναιρεσειουσών για την άσκηση της υπό κρίση αίτησης, τούτο δεν υφίσταται πλέον δεδομένου ότι η από 2-3-2015 αίτηση αναίρεσης της ενάγουσας (υπό την αίρεση της παραδοχής της οποίας ασκήθηκε η υπό κρίση αίτηση) ήδη απορρίφθηκε με την 532/2017 απόφαση αυτού του δικαστηρίου.

3. Επομένως πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση, να συμψηφισθεί δε στο σύνολό της η δικαστική δαπάνη των διαδίκων (άρθρα 179 περ. β και 183 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12-10-2015 αίτηση των Χ. Ζ. και Σ. Ζ. για αναίρεση της 5768/2014 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Συμψηφίζει στο σύνολό της τη δικαστική δαπάνη των διαδίκων.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 21 Φεβρουαρίου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 4 Απριλίου 2017.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ