Supreme Court allows partial appeal against insurance company's compensation calculation for grief damages.

Απόφαση 532 / 2012 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 532/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Μιλτιάδη Σπυρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 10 Φεβρουαρίου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ", η οποία εδρεύει στην Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της Ιωάννη Καραγκούνη, αφού ανακάλεσε την από 9-2-2012 δήλωσή του και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Δ. Τ. του Ε., 2. Κ. Γ. του Π., 3.Χ. Τ. του Δ., 4. Π. Τ. του Δ., 5. α) Δ. Τ. του Ε., β) Κ. Γ. του Π. συζ. Δ. Τ., για λογαριασμό του ανηλίκου τέκνου της του οποίου ασκούν από κοινού την γονική μέριμνα και επιμέλεια του Ε. Τ., 6.α) Δ. Τ. του Ε. και β) Κ. Γ. του Π., συζύγου Δ. Τ., για λογαριασμό του ανηλίκου τέκνου τους, του οποίου ασκούν από κοινού την γονική μέριμνα και επιμέλεια: Α. Τ. του Δ., 7. α) Δ. Τ. του Ε. και β) Κ. Γ. του Π., συζύγου Δ. Τ., για λογαριασμό του ανηλίκου τέκνου τους, του οποίου ασκούν από κοινού τη γονική μέριμνα και επιμέλεια; Η. Τ. του Δ., κατοίκων ..., 8. Ε. Τ. του Δ., 9. Μ. Γ. Μ., συζύγου Ε. Τ., 10. Π. Γ. του Α., 11. Α. συζ. Π. Γ. του γένος Κ. Μ., κατοίκων ..., όλοι εκπροσωπήθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Ιωάννη Τόλη και κατέθεσαν προτάσεις και 12. Ι. Κ. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε και δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις 5-3-2008 και 17-10-2008 αγωγές των ήδη αναιρεσιβλήτων και τις από 30-5-2008 και 18-11-2008 παρεμπίπτουσες αγωγές της ήδη αναιρεσείουσας που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Καρδίτσας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 240/2009 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 144/2011 του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 11-4-2011 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Παναγιώτης Ρουμπής, ανέγνωσε την από 30-1-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από την προσκομιζόμενη και επικαλούμενη από την αναιρεσείουσα υπ' αριθμ. 7647 Β/26-8-2011 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Καρδίτσας ... προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της ένδικης αιτήσεως αναιρέσεως με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς εμφάνιση κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσης απόφασης δικάσιμο επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στον δωδέκατο (τελευταίο) αναιρεσίβλητο Ι. Κ. του Γ.. Ο τελευταίος όμως, όπως προκύπτει από τα ταυτάριθμα πρακτικά, δεν εμφανίσθηκε ούτε κατέθεσε έγγραφη δήλωση κατά το άρθρο 242 παρ. 2 του ΚΠολΔ κατά την παραπάνω συνεδρίαση, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε από τη σειρά του πινακίου. Επομένως, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία του τελευταίου αναιρεσίβλητου (άρθρο 576 παρ. 2 ΚΠολΔ).

Κατά τη διάταξη του άρθρου 923 ΑΚ "όποιος έχει την εποπτεία ανηλίκου ή ενηλίκου, ο οποίος τελεί υπό δικαστική συμπαράσταση ευθύνεται για τη ζημία που τα πρόσωπα αυτά προξενούν παράνομα σε τρίτο, εκτός αν αποδείξει ότι άσκησε την προσήκουσα εποπτεία ή ότι η ζημία δεν μπορούσε να αποτραπεί. Την ίδια ευθύνη έχει και όποιος ασκεί την εποπτεία με σύμβαση".

Εποπτεία είναι η επίβλεψη, επιτήρηση και προφύλαξη του εποπτευομένου, αναλόγως των περιστάσεων, προκειμένου δε περί ανηλίκου ασκείται από τους έχοντες τη γονική μέριμνα αυτού γονείς του, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 1510 ΑΚ και περιλαμβάνεται στα καθήκοντα και δικαιώματα αυτών αλλά και τις υποχρεώσεις τους.

Η ανωτέρω διάταξη έχει ως σκοπό την προστασία των τρίτων από παράνομη πράξη του εποπτευομένου, ενώ η ευθύνη του εποπτεύοντος απέναντι στον εποπτευόμενο για ζημία την οποία ο δεύτερος υφίσταται από αδικοπραξία τρίτου, στην πραγμάτωση της οποίας συνέβαλε και παραμέληση της εποπτείας, δεν καλύπτεται από τη διάταξη αυτή (άρθρο 923 ΑΚ), αλλά κρίνεται με βάση την εκ του νόμου ή τη συμβατική σχέση, από την οποία πηγάζει η υποχρέωση της εποπτείας.

Όμως το συντρέχον πταίσμα του εποπτεύοντος στην πρόκληση της ζημίας του εποπτευόμενου δεν μπορεί να αντιταχθεί από τον εναγόμενο τρίτο, κατά της αγωγής αποζημιώσεως του εποπτευομένου, εφόσον δεν πρόκειται για πταίσμα του ιδίου του εποπτευομένου. Επομένως, ο ισχυρισμός του εναγομένου τρίτου, περί συνυπαιτιότητας των γονέων του παθόντος ανηλίκου (ενάγοντος), κατ' άρθρο 300 ΑΚ δεν είναι νόμιμος.

Είναι, όμως νόμιμος, όταν ο εποπτεύων γονέας ζητάει αποζημίωση από τον τρίτο για ιδία του ζημία (ΑΠ 1106/2011). Περαιτέρω, ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθμ.1 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ιδρύεται αν παραβιάσθηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου. Ο κανόνας αυτός παραβιάζεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, η οποία υπάρχει, αν ο κανόνας δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν έπρεπε ή αν εφαρμοστεί εσφαλμένα.

Εξάλλου κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος για αναίρεση απόφασης αν δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως όταν δεν προκύπτουν επαρκώς από τις παραδοχές της τα περιστατικά που είναι αναγκαία, στη συγκεκριμένη περίπτωση, για την κρίση του δικαστηρίου περί της συνδρομής των νόμιμων όρων και προϋποθέσεων της διάταξης που εφαρμόστηκε ή περί της μη συνδρομής τούτων, η οποία αποκλείει την εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες σχετικά με το χαρακτηρισμό των περιστατικών που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης (Ολ.ΑΠ 1/1999).

Αντίθετα, δεν υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσης, όταν πρόκειται για ελλείψεις, αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του συναγόμενου απ' αυτές συμπεράσματος, γιατί το δικαστήριο προβαίνει στην κρίση του αυτή, ανέλεγκτα (άρθρο 561 παρ 1 ΚΠολΔ) εκτός αν δεν είναι σαφές το πόρισμα και για το λόγο αυτόν είναι αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο Λάρισας με την προσβαλλόμενη απόφαση του δέχθηκε ανελέγκτως ως προκύψαντα από τις αποδείξεις τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Στις 20.10,2007, ημέρα Σάββατο, περί ώρα 12.30', ο 1ος κυρίως εναγόμενος ήδη 12ος εφεσίβλητος, Ι. Κ. του Γ., αθίγγανος, άνεργος, κάτοικος ..., ετών τότε 21, ως γεννημένος στις 30.09.1986, οδηγούσε το Ι.Χ.

φορτηγό (αγροτικό) αυτοκίνητο με αριθμό κυκλοφορίας ..., εργοστασίου κατασκευής Volkswagen, το οποίο ανήκε στην κυριότητα του και ήταν ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη από αυτοκινητικά ατυχήματα στη 2η κυρίως εναγομένη, ήδη εκκαλούσα ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ Α. Ε. Γ.

Α. Ζ." για το χρονικό διάστημα από 27.06.2007 έως 27.12.2007, και έβαινε στη χωμάτινη αγροτική οδό της περιοχής "Μαύρικας" Καρδίτσας, η οποία οδηγεί από τη χωματερή της περιοχής προς την επαρχιακή οδό Καρδίτσας-Μέλισσας, με κατεύθυνση προς τον συνοικισμό αθίγγανων της περιοχής αυτής ...Την ίδια ημέρα και ώρα ο ανήλικος αθίγγανος Π.

Τ., τέκνο του Δ. και Κ., κάτοικος τότε ..., ηλικίας τότε 10 ετών και 5 μηνών, ως γεννημένος στις 24.05.1997, συγγενής όλων των εναγόντων αμφοτέρων των κύριων ένδικων αγωγών, ήτοι τέκνο των δύο πρώτων εναγόντων της 1ης κύριας αγωγής, αδελφός των λοιπών εναγόντων της ίδιας αγωγής και εγγονός όλων των εναγόντων της 2ης κύριας αγωγής, έβαινε, μαζί με τον ανήλικο αδελφό του Α.

Τ. του Δ., ηλικίας τότε 9 ετών και 2 μηνών, κατά μήκος της ίδιας χωμάτινης αγροτικής οδού με κατεύθυνση από τη χωματερή της περιοχής εκείνης προς τον συνοικισμό αθίγγανων της ίδιας περιοχής. Μόλις το όχημα του 1ου εναγομένου πλησίασε τους δύο ανήλικους αθιγγάνους, ο 1°5 εναγόμενος το ακινητοποίησε και πρότεινε στους δύο ανηλίκους να επιβιβαστούν στην καρότσα του οχήματος, προκειμένου να τους μεταφέρει μέχρι τον συνοικισμό αθίγγανων.

Οι δύο ανήλικοι επιβιβάστηκαν στην καρότσα του οχήματος, στην οποία ήταν φορτωμένα διάφορα παλιά σίδερα, τα οποία εμπορευόταν ο 1ος εναγόμενος, στάθηκαν όρθιοι πίσω από την καμπίνα του οχήματος, ο Α. Τ. πίσω από τη θέση του οδηγού και ο Π. Τ. προς τη δεξιά πλευρά της καρότσας, και κρατήθηκαν από τα σίδερα (τα παραπέτα) του αυτοκινήτου, για να διατηρούν την ισορροπία τους.

Στη συνέχεια ο 1ος εναγόμενος έθεσε σε κίνηση το όχημα του, ανέπτυξε ταχύτητα και άρχισε να κινείται με ελιγμούς, σαν να έτρεχε σε αγώνες. Το γεγονός αυτό είχε ως συνέπεια να χάσει ο Π. Τ. την ισορροπία του και να καταπέσει από την καρότσα του οχήματος στο οδόστρωμα, στο δεξιό (ως προς την πορεία του οχήματος) άκρο της οδού, γεγονός που είχε ως συνέπεια να τραυματιστεί ο ανήλικος αυτός βαρύτατα ... .

Στις 22-10-2007 διενεργήθηκε από την ιατροδικαστή Ρ. Λ. της ιατροδικαστικής υπηρεσίας Λάρισας νεκροψία και νεκροτομή στο πτώμα του ανηλίκου και διαπιστώθηκε ότι ο θάνατος αυτού επήλθε από βαρύτατη κρανιοεγκεφαλική κάκωση, η οποία προκλήθηκε εξαιτίας του τροχαίου ατυχήματος που περιγράφηκε. Σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν, το Δικαστήριο οδηγείται στο συμπέρασμα ότι το επίδικο τροχαίο ατύχημα, το οποίο συνίσταται στον θανάσιμο τραυματισμό του ανηλίκου Π.

Τ. εξαιτίας της πτώσης του από την καρότσα του επίδικου οχήματος στο οδόστρωμα της αγροτικής οδού, οφείλεται: 1) σε συνυπαιτιότητα του 1ου εναγομένου, ποσοστού 70%, ο οποίος οδηγούσε το όχημα του χωρίς σύνεση και τεταμένη προσοχή, αλλά, αντίθετα, με πρόθεση επίδειξης ικανότητας οδήγησης και εντυπωσιασμού των ανηλίκων που επέβαιναν στην καρότσα του οχήματος, και παρέλειψε να ρυθμίσει την ταχύτητα του οχήματος του, λαμβάνοντας υπόψη του τη διαμόρφωση του εδάφους, όπου έβαινε, και το γεγονός ότι στην καρότσα του οχήματος επέβαιναν ανήλικοι, οι οποίοι είχαν μειωμένη ικανότητα ισορροπίας και 2) σε συνυπαιτιότητα των γονέων του ανηλίκου, ποσοστού 30%, οι οποίοι παρέλειψαν να ασκήσουν την ενδεδειγμένη εποπτεία ως γονείς ανηλίκου τέκνου, γεγονός που είχε ως συνέπεια να επιβιβαστεί ο ανήλικος στην καρότσα του επίδικου οχήματος και να μη μπορέσει να προστατεύσει αποτελεσματικά τον εαυτό του, όταν διαπίστωσε ότι ο 1ος εναγόμενος οδηγούσε το όχημα του με επικίνδυνο τρόπο.

Εξαιτίας των πιο πάνω παραλείψεων και ενεργειών του ο 1ος εναγόμενος, οδηγός του ζημιογόνου οχήματος, παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 12§1, 12§8, 19§§2-3 Ν. 2696/1999 "Κύρωση του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας" και συντέλεσε στην πρόκληση του επίδικου ατυχήματος κατά ποσοστό 70%. Εξαιτίας της πιο πάνω παράλειψης τους οι γονείς του ανηλίκου παραβίασαν τις διατάξεις των άρθρων 923§1, 1510§1, 1518§1 ΑΚ και συντέλεσαν στην πρόκληση του επίδικου ατυχήματος κατά ποσοστό 30%.

Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, το οποίο αποφάνθηκε παρόμοια ως προς το συγκεκριμένο ζήτημα, δεν έσφαλε ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων και την εφαρμογή του νόμου, όπως παραπονούνται ήδη η εκκαλούσα με τον 1° λόγο της ένδικης έφεσης και οι αντεκκαλούντες με τον 1° λόγο της ένδικης αντέφεσης, γεγονός που πρέπει να οδηγήσει σε απόρριψη αυτών των λόγων έφεσης και αντέφεσης ως αβασίμων".

Με βάση τις ως άνω παραδοχές το Εφετείο κατέληξε στην κατ' ουσίαν απόρριψη της έφεσης της αναιρεσείουσας και την αντέφεση των έντεκα(11) πρώτων αναιρεσιβλήτων.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του ως προς το ζήτημα της συνυπαιτιότητας των Ι. Κ. και των Δ. Τ. και Κ. Κ.-Τ. και το ποσοστό αυτής για τα ως άνω πρόσωπα για τον θανάσιμο τραυματισμό του ανηλίκου Π. Τ. δεν παραβίασε τους ανωτέρω ουσιαστικού δικαίου κανόνες, διέλαβε δε σ' αυτόν πλήρεις , σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθή ή μη εφαρμογή των ανωτέρω διατάξεων του ΑΚ του ν.

ΓΠΝ/1911, ν. 586/1976 και ν. 2696/1999 και συνεπώς δεν στερείται νόμιμης βάσης. Συνακόλουθα οι από το άρθρο 559 αρ. 1 και 19 ΚΠολΔ πρώτος (κατά ένα μέρος) και τρίτος λόγους της αίτησης αναίρεσης με τους οποίους προβάλλεται οι περί του αντιθέτου πλημμέλειες της προσβαλλομένης αποφάσεως ως προς το ανωτέρω ζήτημα (της συνυπαιτιότητας στην πρόκληση του θανάτου του ανηλίκου Π.

Τ. του Δ.) πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι. Κατά το άρθρο 932 ΑΚ σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για περιουσιακή ζημία, το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Σε περίπτωση θανατώσεως προσώπου η χρηματική ικανοποίηση μπορεί να επιδικασθεί στην οικογένεια του θύματος λόγω ψυχικής οδύνης.

Από τη διάταξη αυτή συνάγεται ότι παρέχεται με αυτή δυνητική ευχέρεια στο δικαστήριο να επιδικάσει χρηματική ικανοποίηση και να καθορίσει το εύλογο ποσό, αφού εκτιμήσει τα υπόψη του τιθέμενα περιστατικά (βαθμό πταίσματος, είδος προσβολής, περιουσιακή και κοινωνική κατάσταση των μερών φυσικών προσώπων και σε περίπτωση θανατώσεως προσώπου, ηλικία του θύματος και των μελών της οικογενείας του, τα οποία δοκιμάζουν ψυχική οδύνη), με βάση τους κανόνες της κοινής πείρας και λογικής εάν κρίνει ότι επήλθε ηθική βλάβη ή ψυχική οδύνη.

Εξάλλου δεν λαμβάνεται υπόψη ως προσδιοριστικό στοιχείο για τον καθορισμό του εύλογου ποσού της χρηματικής ικανοποιήσεως η οικονομική κατάσταση της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας, γιατί η ευθύνη της τελευταίας είναι εγγυητική (ΑΠ 1 670/2006 και 71/2011). Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, ως προς το ζήτημα της επιδίκασης υπέρ των έντεκα (11) αναιρεσιβλήτων χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ψυχικής οδύνης για το θάνατο του ανηλίκου Π.

Τ. το Εφετείο δέχθηκε τα ακόλουθα: "O βίαιος πρόωρος και απρόσμενος θάνατος του Π. Τ., ο οποίος επήλθε στη διάρκεια και εξαιτίας του επίδικου τροχαίου ατυχήματος, είχε ως συνέπεια να προκληθεί έντονη ψυχική οδύνη σε όλους τους ενάγοντες, ήτοι στους δύο γονείς του, Δ. Τ. και Κ. Γ., ηλικίας τότε 36 και 35 ετών αντίστοιχα, στα πέντε αδέλφια του, Χ., Π., αβάπτιστο (ήδη Ε.) Α.

και Η., ηλικίας τότε 19, 17, 13, 9 και 5 ετών αντίστοιχα, στους παππούδες του, Ε. Τ. και Π. Γ., ηλικίας τότε 56 και 52 ετών αντίστοιχα, και στις γιαγιάδες του, Μ. Μ. και Α. Γ., ηλικίας τότε 61 και 52 ετών αντίστοιχα. Ο θανών ήταν απολύτως υγιής και διατηρούσε άριστες σχέσεις με όλους τους ενάγοντες. Προκειμένου να αποκατασταθεί η ψυχική οδύνη, η οποία προκλήθηκε στους ενάγοντες από τον θάνατο του Π.

Τ., πρέπει να επιδικαστεί στους ενάγοντες ανάλογη χρηματική ικανοποίηση. Λαμβάνοντας υπόψη την ένταση της ψυχικής οδύνης των εναγόντων, την υπαιτιότητα του 1ου εναγομένου στην πρόκληση αυτής της ψυχικής οδύνης, τη συνυπαιτιότητα των γονέων του θανόντος ανηλίκου στην πρόκληση της ψυχικής οδύνης τους, την κοινωνική και οικονομική κατάσταση των μερών, το Δικαστήριο κρίνει ότι πρέπει να επιδικαστεί υπέρ εκάστου ενάγοντος γονέα του θανόντος χρηματική ικανοποίηση, ποσού 60.000 ευρώ, από το οποίο πρέπει να αφαιρεθεί το ποσό των 20 ευρώ, το οποίο επιφυλάχθηκε έκαστος αυτών να αξιώσει ενώπιον του ποινικού δικαστηρίου ως πολιτικώς ενάγων, υπέρ της ενάγουσας αδελφής και υπέρ εκάστου από τους ενάγοντες αδελφούς του θανόντος χρηματική ικανοποίηση, ποσού 30.000 ευρώ, και υπέρ εκάστου από τους ενάγοντες παππούδες και γιαγιάδες του θανόντος χρηματική ικανοποίηση, ποσού 15.000 ευρώ.

Τα ποσά χρηματικής ικανοποίησης, τα οποία αναφέρθηκαν, αξιολογούνται ως εύλογα και επαρκή να αποκαταστήσουν πλήρως την ηθική βλάβη των εναγόντων".

Έτσι που έκρινε το Εφετείο ως προς το ζήτημα της χρηματικής ικανοποίησης παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 932 ΑΚ, καθόσον κατά τον καθορισμό του ύψους αυτής έλαβε υπόψη του εσφαλμένα και την οικονομική κατάσταση της εναγομένης-εκκαλούσας-αντεσίβλητης και ήδη αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρείας, της οποίας όμως όπως προαναφέρθηκε η ευθύνη της είναι εγγυητική. Επομένως πρέπει να γίνει δεκτός ο δεύτερος εκ του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ λόγος της αίτησης αναίρεσης κατά το μέρος που αναφέρεται στον προσδιορισμό της επιδικαζόμενης στους αναιρεσίβλητους χρηματικής ικανοποιήσεως ως βάσιμος. Και να αναιρεθεί εν μέρει η προσβαλλόμενη απόφαση ως προς το κεφάλαιο της χρηματικής ικανοποιήσεως.

Με το άρθρο 25 παρ.1 εδ. τέταρτο του Συντάγματος, όπως αυτό ισχύει μετά τη συνταγματική αναθεώρηση του έτους 2001, τίθεται ο κανόνας ότι οι κάθε είδους περιορισμοί που μπορούν να επιβληθούν στα ατομικά δικαιώματα "πρέπει να προβλέπονται είτε απευθείας από το Σύνταγ