530/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 530 / 2007 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 530/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο, Διονύσιο Γιαννακόπουλο και Χαράλαμπο Παπαηλιού, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 8 Ιανουαρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ...., η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Μπακαμήτσο.

Του αναιρεσιβλήτου : ....., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μιχαήλ Παπαδόπουλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 7-1-2004 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4275/2004 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 8161/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση των παραπάνω αποφάσεων ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 30 Ιανουαρίου 2006 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Παπαηλιού ανέγνωσε την από 21 Δεκεμβρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 513 παρ. 1 περίπτωση β΄ εδ. β΄ ΚΠολΔ, όπως αντικαταστάθηκε με την παρ. 17 του άρθρου 3 του ν. 2207/1994 "κατά των αποφάσεων που έχουν εκδοθεί ερήμην έφεση επιτρέπεται από τη δημοσίευσή τους". Από τη διάταξη αυτή, η οποία αντικατέστησε αντίστοιχη αντίθετη διάταξη του άρθρου 513 παρ. 1 εδ. β' ΚΠολΔ, που ίσχυε πριν το ν. 2207/1994, συνάγεται ότι από της ενάρξεως της ισχύος του ως άνω ν. 2207/1994 (25-4-1994 αρθρ. 14 αυτού ΦΕΚ 65Α/25-4-1994), οι προθεσμίες των ενδίκων μέσων της ανακοπής ερημοδικίας και της εφέσεως συρρέουν- τρέχουν συγχρόνως.

Στην προκείμενη περίπτωση με τον εκ του άρθρου 559 αριθμ. 14 ΚΠολΔ, όπως εκτιμάται, λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα προβάλλει την αιτίαση ότι παρά το νόμο το Εφετείο απέρριψε ως απαράδεκτη την έφεσή της κατά της πρωτοδίκου αποφάσεως λόγω εκπροθέσμου ασκήσεώς της. Από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι με την πρωτόδικη απόφαση έγινε δεκτή, ερήμην της αναιρεσείουσας, αγωγή του αναιρεσίβλητου για λύση του γάμου του με την αναιρεσείουσα λόγω τετραετούς διάστασης.

Ότι η απόφαση αυτή δημοσιεύθηκε στις 13-7-2004 και κοινοποιήθηκε στην εναγομένη - αναιρεσείουσα, στις 21-7-2004 όπως προέκυπτε από την επί του επικυρωμένου αντιγράφου της επισημείωση της δικαστικής επιμελήτριας ...... Ότι κατά της αποφάσεως αυτής η αναιρεσείουσα άσκησε την από 20-9-2004 έφεση, η οποία κατατέθηκε στη Γραμματεία του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου στις 4-10-2004 (αριθ.

κατάθεσης 7957/4-10-2004), ήτοι μετά την πάροδο της προβλεπόμενης από το άρθρο 518 παρ. 1 ΚΠολΔ προθεσμίας των τριάντα (30) η μερών προς άσκηση εφέσεως από της επιδόσεως της εκκαλούμενης αποφάσεως σ' αυτήν, η οποία διαμένει στην ..... Οι αιτιάσεις της αναιρεσείουσας κατά της προσβαλλόμενης απόφασης ότι: α) πρώτα έπρεπε να παρέλθει η προθεσμία των 15 ημερών προς άσκηση ανακοπής ερημοδικίας και μετά την εκπνοή της προθεσμίας αυτής, θα έπρεπε να υπολογισθεί η προθεσμία των τριάντα ημερών και β) δεν έπρεπε να υπολογισθεί στην προθεσμία ο μήνας Αύγουστος, είναι αβάσιμοι, διότι, αφενός οι προθεσμίες ανακοπής και εφέσεως συντρέχουν, αφετέρου δεν υπολογίστηκε ο μήνας Αύγουστος, αφού ο υπολογισμός της προθεσμίας των τριάντα ημερών άρχισε στις 22-7-2004, έως 31-7-2004 και συνεχίστηκε από 1-9-2004 έως 4-10-2004.

Επομένως ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

Κατά την διάταξη του άρθρου 241 ΚΠολΔ, η συνδρομή σπουδαίου λόγου που να δικαιολογεί την κατόπιν αιτήσεως ενός από τους διαδίκους αναβολή της συζητήσεως σε μεταγενέστερη δικάσιμο απόκειται στην κρίση του δικαστηρίου της ουσίας και δεν υπόκειται στον ακυρωτικό έλεγχο του Αρείου Πάγου. Επομένως ο σχετικός λόγος αναιρέσεως κατά της συμπροσβαλλόμενης 4275/2004 τελεσίδικης πλέον, μετά την απόρριψη της εφέσεως, αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών ότι παρά το νόμο απέρριψε αίτημα αναβολής της συζητήσεως της υποθέσεως για σπουδαίο λόγο, που υποβλήθηκε στο ακροατήριο, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

Εξάλλου, η αναιρεσείουσα προβάλλει την αιτίαση ότι ο αναιρεσίβλητος παρά το νόμο συζήτησε την με αριθμό πινακίου Α2/22 αγωγή του κατά της αναιρεσείουσας, αν και με νεώτερο δικόγραφο αγωγής, που προσδιορίστηκε στην ίδια δικάσιμο με αριθμό πινακίου Α2/45. παραιτήθηκε της πρώτης αγωγής. 'Ομως από τα απομαγνητοφωνημένα πρακτικά συνεδρίασης του δικαστηρίου προκύπτει ότι η αγωγή που συζητήθηκε είναι αυτή με αριθμό πινακίου Α2/45.

Επομένως, ο εκ του άρθρου 559 αριθμ. 14 ΚΠολΔ, όπως εκτιμάται, λόγος αναιρέσεως, είναι αβάσιμος. Περαιτέρω, ο εκ του άρθρου 559 παρ. 12 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ότι "το αντίγραφο της ληξιαρχικής πράξης που προσκόμισε ο αντίδικος και έλαβε υπόψη του το Δικαστήριο, είναι άκυρο, αφού η ληξιαρχική αυτή πράξη τροποποιήθηκε μετά την κατά το ν. 1329/1983 δήλωσή μου περί ανακτήσεως του πατρικού επωνύμου, το οποίο είχα απωλέσει κατά το προϊσχύον δίκαιο, κατόπιν του γάμου που έγινε στις 28-6-1980" είναι απορριπτέος ως άνευ εννόμου επιρροής.

Τέλος, η αναιρεσείουσα προβάλλει την αιτίαση ότι η 4275/2004 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών στερείται αιτιολογιών για το ζήτημα της συμπληρώσεως κατά το χρόνο της εκδίκασης της υποθέσεως τετραετούς διάστασης. Από την συμπροσβαλλόμενη ως άνω απόφαση προκύπτει ότι αυτή δέχθηκε ανελέγκτως: "Οι διάδικοι τέλεσαν νόμιμο γάμο στην Αθήνα την 28η Ιουνίου του έτους 1980, σύμφωνα με τους κανόνες της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και συμβίωσαν μέχρι το μήνα Σεπτέμβριο του έτους 1999, οπότε η έγγαμη σχέση τους διασπάστηκε οριστικά και μόνιμα και έκτοτε δεν έχουν καμία επαφή.

Η διάσταση συνεχίστηκε έως την συζήτηση της υπό κρίση αγωγής, (26-4-2004), συνεπώς, η διάρκειά της υπερβαίνει τα τέσσερα (4) χρόνια και ως εκ τούτου τεκμαίρεται αμάχητα ότι οι μεταξύ των διαδίκων σχέσεις έχουν κλονιστεί τόσο ισχυρά, ώστε βάσιμα η εξακολούθηση της έγγαμης σχέσης να είναι αφόρητη για τον ενάγοντα".

Με αυτά που δέχθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση περιέχει σαφείς και πλήρεις αιτιολογίες για το ως άνω ζήτημα και ο εκ του άρθρου 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ αντίθετος λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος. Κατά τα λοιπά, η αναιρεσείουσα υπό την επίκληση του άρθρου 559 αριθμ. 10 και 12 ΚΠολΔ βάλλει κατά της ουσίας της υποθέσεως, η οποία δεν ελέγχεται αναιρετικά (άρθρ. 561 παρ. 1 ΚΠολΔ), και οι σχετικοί λόγοι αναιρέσεως είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 30-1-2006 αίτηση της ..... για αναίρεση της 8161/2005 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών και της συμπροσβαλλόμενης 4275/2004 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Φεβρουαρίου 2007.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 12 Μαρτίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ