Supreme Court dismisses appeal for failure to cite specific legal errors under Article 559 of Civil Procedure Code.

Απόφαση 530 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 530/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Βούλγαρη, Δημήτριο Κυριτσάκη, Αχιλλέα Νταφούλη και Ελένη Μαραμαθά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Φεβρουαρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Γ. Κ. του Β. και 2. Π. Β. συζ. Γ. Κ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Συνοδινό, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΚΑΡΦΟΥΡ ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΜΠΟΡΙΟΥ, ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΕΜΠΟΡΙΚΩΝ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΣΚΗΣΗΣ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΩΝ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΩΝ" και τον διακριτικό τίτλο "ΚΑΡΦΟΥΡ ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ Α.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ως οιονεί καθολικού διαδόχου της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΕΤΑΙΡΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΠΩΛΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΕΩΣ ΕΜΠΟΡΙΚΩΝ ΚΕΝΤΡΩΝ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΙΑ" και τον διακριτικό τίτλο "CONTINENT HELLAS A.E.", η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αντώνιο Βάγια, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11 Νοεμβρίου 1999 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1520/2000 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1143/2004 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 10 Μαϊου 2005 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αχιλλέας Νταφούλης, ανέγνωσε την από 1 Φεβρουαρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Από τα άρθρα 118 αρ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι στο αναιρετήριο πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, ώστε να είναι δυνατό να διαπιστωθεί αν και ποιο λόγο αναίρεσης από τους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση.

Ειδικότερα, για το ορισμένο των λόγων που προβλέπονται από τα εδάφια 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ., χρειάζεται να αναφέρονται στο αναιρετήριο, αντίστοιχα, α) οι πραγματικές διαπιστώσεις της προσβαλλόμενης απόφασης, η έννομη συνέπεια που με βάση αυτές διαγνώστηκε, ο κανόνας του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε και που συγκεκριμένα βρίσκεται η παραβίαση (Ολ.

ΑΠ 32/1996, 50/1990) και β) ο ισχυρισμός (αγωγικός, ένσταση κ.λ.π.) και τα περιστατικά που προτάθηκαν για θεμελίωσή του, ως προς τον οποίο παρουσιάζεται η έλλειψη, ανεπάρκεια ή αντίφαση, η εξειδίκευση του σφάλματος του δικαστηρίου, καθώς και οι πραγματικές παραδοχές (όχι ανεπαρκή αποσπάσματα πραγματικών παραδοχών) ή η μνεία ότι δεν έχει καθόλου αιτιολογία.

Στην προκείμενη περίπτωση, με τους πρώτο και τέταρτο λόγους αναίρεσης οι αναιρεσείοντες επικαλούνται τα εδάφια 1α και 19γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ. και προβάλλουν την αιτίαση, ότι το Εφετείο υπέπεσε στις από τις διατάξεις αυτές πλημμέλειες, γιατί: αα) παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 576 και 585 ΑΚ με το να δεχθεί ότι "υπό τα άνω δεδομένα της αποδείξεως, καθίσταται σαφές ότι η επικείμενη αναγκαστική απαλλοτρίωση του μισθίου και η για το λόγο αυτό αποφασισθείσα από το Δήμο Δάφνης αναστολή έκδοσης οικοδομικής άδειας που είχε ως αναγκαία συνέπεια τη διακοπή των οικοδομικών εργασιών στο μίσθιο, αναγκαίων προκειμένου να καταστεί λειτουργικό για τη συμφωνηθείσα χρήση, συνιστά πραγματικό ελάττωμα, που παρεμπόδιζε την ελεύθερη και ανεμπόδιστη χρήση του από την εναγόμενη μισθώτρια σε τέτοιο βαθμό, ώστε το από τη σύμβαση απορρέον δικαίωμά της ήταν πλέον χωρίς περιεχόμενο..., είχε επιπλέον αυτή (αναιρεσίβλητη) νόμιμο κατ' άρθρο 585 ΑΚ δικαίωμα, λόγω υπάρξεως του ανωτέρω ελαττώματος και της συνεπεία αυτού παρεμπόδισης της χρήσης του μισθίου, να καταγγείλει τη μίσθωση" και ββ) στέρησε την προσβαλλόμενη απόφασή του από νόμιμη βάση, καθόσον έκρινε ότι "η αποφασισθείσα από το Δήμο Δάφνης αναστολή έκδοσης οικοδομικής άδειας, είχε ως αναγκαία συνέπεια τη διακοπή των οικοδομικών εργασιών", χωρίς να διευκρινίζει αν οι επίμαχες 58/1998 και 10/1999 αποφάσεις είχαν ή όχι δεσμευτικό χαρακτήρα και για ποιο λόγο οι εν λόγω εργασίες διακόπηκαν αναγκαστικά εξαιτίας των πιο πάνω αποφάσεων που λήφθηκαν από άλλη διοικητική αρχή και όχι από την πολεοδομία Αθηνών.

Με αυτό το περιεχόμενο οι λόγοι αυτοί πρέπει να απορριφθούν προεχόντως ως αόριστοι, διότι στο αναιρετήριο δεν αναφέρονται με πληρότητα και σαφήνεια όλα τα παραπάνω αναγκαία για το ορισμένο τους στοιχεία και ιδίως οι κρίσιμες αναγκαίες στο σύνολό τους πραγματικές παραδοχές της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης (δεν αρκούν τα όλως ανεπαρκή αποσπάσματα των παραδοχών, από τα οποία δεν καθίσταται εφικτή η διάγνωση της βασιμότητας των αιτιάσεων), η έννομη συνέπεια που με βάση αυτές διαγνώστηκε, που συγκεκριμένα βρίσκεται η παραβίαση των κανόνων του ουσιαστικού δικαίου και ποια επιπλέον περιστατικά έπρεπε να διαλαμβάνονται στην απόφαση για να έχει επαρκείς αιτιολογίες.

ΙΙ.- Σε αιτίαση για μη εφαρμογή των άρθρων 173 και 200 ΑΚ είναι αόριστος ο σχετικός λόγος, αν δεν εκτίθεται ότι το δικαστήριο της ουσίας διαπίστωσε ευθέως ή εμμέσως κενό ή αμφιβολία στη δικαιοπραξία.

Συνεπώς ο δεύτερος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο οι αναιρεσείοντες επικαλούνται το εδάφιο 1β του άρθρου 559 ΚΠολΔικ. και υποστηρίζουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση υπέπεσε στην από τη διάταξη αυτή πλημμέλεια, γιατί παραβίασε τους ερμηνευτικούς κανόνες των δικαιοπραξιών (άρθρα 173 και 200 ΑΚ) με όσα δέχτηκε ότι προκύπτουν από το περιεχόμενο του από 26-2-1998 προσυμφώνου μίσθωσης (αρχικής σύμβασης) και του από 24-11-1998 τροποποιητικού (της αρχικής σύμβασης) ιδιωτικού συμφωνητικού, που υπόγραψαν τα διάδικα μέρη για τη μίσθωση τεσσάρων ισογείων καταστημάτων κ.λ.π., πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως αόριστος, διότι στο αναιρετήριο δεν διαλαμβάνεται και ότι το δικαστήριο της ουσίας διαπίστωσε ευθέως ή εμμέσως κενό ή αμφιβολία στις συμβάσεις αυτές, σε κάθε δε περίπτωση ως αβάσιμος, διότι το Εφετείο δεν διαπίστωσε στη συγκεκριμένη περίπτωση άμεσα ή έμμεσα κενό ή αμφιβολία στις βουλήσεις των διαδίκων που δηλώθηκαν στις παραπάνω συμβάσεις.

ΙΙΙ.- Κατά το άρθρο 559 εδ. 1ο ΚΠολΔικ., αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο παρά το νόμο δέχτηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη. Στην υπόθεση που εξετάζεται, το Εφετείο στήριξε το πόρισμά του για τα δεκτά γενόμενα απ' αυτό πραγματικά περιστατικά στα αναφερόμενα στην απόφαση αποδεικτικά μέσα και μάλιστα στις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων των διαδίκων, στις … και .../2000 ένορκες βεβαιώσεις μαρτύρων που δόθηκαν στους συμβολαιογράφους Αθηνών Νικόλαο Στασινόπουλο και Παναγιώτα Βασιλάκη, αντίστοιχα, μετά από κλήτευση αντιδίκου (άρθρ. 650 παρ. 1 α ΚΠολΔικ.), και σε όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα που προσκόμισαν με επίκληση οι διάδικοι, ανεξάρτητα αν αυτά δεν πληρούν ως αποδεικτικά μέσα τους όρους του νόμου και για μερικά από τα οποία γίνεται ειδικός λόγος στο σκεπτικό της προσβαλλομένης. Περαιτέρω στον όρο

ΙΙΙ του από 24-11-1998 ιδιωτικού συμφωνητικού πράγματι και οι αναιρεσείοντες συνομολόγησαν τη διακοπή των εργασιών στο μίσθιο και την ύπαρξη εκκρεμότητας σχετικά με την επικείμενη αναγκαστική απαλλοτρίωση, άρα δεν έσφαλε το Εφετείο που δέχτηκε αιτιολογία για τα περιστατικά αυτά. Επομένως ο αντίθετος τρίτος λόγος αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

ΙV.- Με τον πέμπτο και τελευταίο λόγο αναίρεσης οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Εφετείο την πλημμέλεια από το εδάφιο 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ., γιατί παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη του αποδεικτικά μέσα και συγκεκριμένα α) τα επίσημα πρακτικά της συνεδρίασης του δημοτικού συμβουλίου Δάφνης της 18-5-1999 που προσκομίστηκαν με επίκληση νόμιμα για την απόδειξη των ισχυρισμών τους ότι οι επίμαχες αποφάσεις του δημοτικού συμβουλίου Δάφνης (58/1998 και 10/1999) ήταν μη δεσμευτικές, η δε μη συνέχιση των οικοδομικών εργασιών στο μίσθιο ήταν επιλογή της αναιρεσίβλητης και β) το 543/74/11-2-2000 έγγραφο της διεύθυνσης της πολεοδομίας Αθηνών, όπου αναφέρεται ότι η 817/1998 οικοδομική άδεια ισχύει για 4 χρόνια από την ημέρα της έκδοσής της.

Όμως από τη βεβαίωση του Εφετείου στην προσβαλλόμενη απόφασή του, ότι στο πόρισμα κατέληξε, αφού εκτίμησε "και όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα που προσκόμισαν με επίκληση οι διάδικοι, ανεξάρτητα αν αυτά δεν πληρούν ως αποδεικτικά μέσα τους όρους του νόμου", σε συνδυασμό με το περιεχόμενο της απόφασης αυτής, που κάνει ειδικό λόγο και αναφορά στα πιο πάνω έγγραφα (89/18-5-1999 απόφαση του δημοτικού συμβουλίου Δάφνης και 817/1998 οικοδομική άδεια), καθώς και στις 58/1998 και 10/1999 άλλες αποφάσεις του δημοτικού συμβουλίου Δάφνης, με το 101/28-1-1999 έγγραφο του ίδιου Δήμου Δάφνης (βλ.

σελίδες 10, 13 και 14 της απόφασης), δεν καταλείπεται καμιά αμφιβολία, ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και εκτίμησε και τα έγγραφα αυτά. Αρα δεν υπέπεσε στην αποδιδόμενη πλημμέλεια και ο λόγος αυτός που υποστηρίζει τα αντίθετα πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Ο ίδιος λόγος, κατά την αιτίαση, ότι η αναιρεσιβαλλόμενη δεν έλαβε υπόψη και την από 23-3-1999 γνωμοδότηση σε νομικό ζήτημα του νομικού συμβουλίου του Δήμου Δάφνης δικηγόρου Κωστή Ρούσου, ύστερα από την 6/1999 απόφαση της δημαρχιακής Επιτροπής, αναφορικά με τη μίσθωση του ακινήτου των αναιρεσειόντων ενόψει της επικείμενης απαλλοτρίωσης, πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος.

Τέλος, οι αιτιάσεις του αυτού λόγου, για μη λήψη εξώδικων ομολογιών, στα κρίσιμα ζητήματα της αναστολής των οικοδομικών εργασιών και της χορήγησης άδειας λειτουργίας καταστήματος, του τότε εκπροσώπου της αναιρεσίβλητης Ε. Γ. και του Δημάρχου Δάφνης, που προέκυπταν τάχα από τις σελίδες 160 και 191 των πιο πάνω πρακτικών (18-5-1999) του δημοτικού συμβουλίου Δάφνης, όπου ο μεν Δήμαρχος ανέφερε ότι "εάν δεν υπάρξει τροποποίηση ρυμοτομικού και παρακαλώ ώσπου να δημοσιευθεί στο ΦΕΚ δεν ισχύει τίποτα.

Απλώς ότι οι άνθρωποι φοβούνται να συγκρουστούν με το δημόσιο και είναι ανασταλτικός παράγοντας για αγοραπωλησίες. Αυτό είναι το μοναδικό βάρος στο ακίνητο. Ο φόβος της σύγκρουσης με ένα μέρος του Κράτους, γιατί αυτό είναι ο Δήμος. Κανένα όμως πραγματικό έννομο στήριγμα", ο δε εκπρόσωπος της αναιρεσίβλητης απαντούσε ότι "από εκεί και πέρα έχετε δίκιο ως ένα μέρος για τους φακέλους, ειδικά για τη χορήγηση άδειας λειτουργίας το καταλαβαίνω, όπως επίσης θα πρέπει να καταλάβετε ότι είναι πολύ δύσκολο κάποιος να ξοδέψει 20-30.000.000 για να ετοιμάσει το κτίριο, γιατί για να βγάλει κάποιος χαρτί πυροσβεστικής πρέπει το κτίριο να είναι έτοιμο, ...συνεπάγεται αυτό, το ίδιο και για το υγειονομικό.

Εφόσον νομικά υπάρχει τρόπος ο οποίος διασφαλίζει και εσάς και εμάς και μπορεί αυτό το κατάστημα να λειτουργήσει μέχρις ότου αποφασίσει ο ΟΣΚ ότι θα μπει μέσα, έτσι", είναι απορριπτέες σε κάθε περίπτωση ως αβάσιμες.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 10-5-2005 αίτηση των Γ. Κ. και Π. Β., για αναίρεση της 1143/2004 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης (που δεν κατέθεσε προτάσεις), την οποία ορίζει σε τετρακόσια είκοσι (420) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 1η Μαρτίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 17 Μαρτίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ