Supreme Court dismisses appeal for insufficient reasoning and selective citation of lower court findings on inheritance contribution.

Απόφαση 529 / 2021 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 529/2021

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ασπασία Μαγιάκου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Παρασκευή Καλαϊτζή, Γεώργιο Παπανδρέου, Μαρία Μουλιανιτάκη, Μαρουλιώ Δαβίου-Απέργη - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 27 Ιανουαρίου 2021, με την παρουσία και του Γραμματέα Παναγιώτη Μπούκη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ε. Π. του Μ., κατοίκου …, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Διαμαντή Παπανικολάου με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Ζ. συζ. Ι. Δ., το γένος Μ. Π., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Φανή Ζάχου και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14-4-2008 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Λάρισας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 354/2010 μη οριστική, 200/2013 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 6/2015 μη οριστική, 17/2019 του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης και της συμπροσβαλλόμενης 6/2015 του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας, ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 5-4-2019 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η πληρεξούσια της αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης στρέφεται κατά : 1) της 6/ 2014 εν μέρει οριστικής απόφασης και της 2) 17/2019 οριστικής απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας. Με την δεύτερη απόφαση έγιναν τυπικά και κατ'ουσίαν δεκτές, αντιμωλία των διαδίκων, οι εφέσεις τους κατά της 200/2013 οριστικής αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λάρισας, μετά την εξαφάνιση της οποίας έγινε εν μέρει δεκτή αγωγή διανομής ακινήτων της αναιρεσίβλητης.

Η αίτηση ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα, κατά τις διατάξεις των άρθρων 495 παρ. 1 και 4 και 552, 553,556,558,564,566 παρ. 1 Κ.Πολ.Δικ. Επομένως, αυτή είναι παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρα 571 και 577 Κ.Πολ.Δικ.). Κατά το άρθρο 1895 ΑΚ., όπως ισχύει " Οι κατιόντες, όταν κληρονομούν εξ αδιαθέτου έχουν την υποχρέωση να συνεισφέρουν ο ένας στον άλλον οτιδήποτε τους δώρισε ή οπωσδήποτε τους παραχώρησε, χωρίς αντάλλαγμα ο κληρονομούμενος όσο ζούσε, καθώς και ό,τι δαπάνησε για την επαγγελματική μόρφωσή τους, εφόσον αυτό υπερέβαινε ό,τι θα ήταν σύμφωνο με την οικονομική κατάσταση του κληρονομουμένου.

Δεν υπάρχει υποχρέωση συνεισφοράς, αν ο κληρονομούμενος το όρισε, όταν εξέδωσε την παροχή ή έκανε τη δαπάνη ". Κατά το άρθρο 1899 του ΑΚ " Η συνεισφορά γίνεται με το υπολογισμό της αξίας της παροχής, για την οποία υπάρχει υποχρέωση συνεισφοράς στην κληρονομία που πρέπει να διανεμηθεί μεταξύ των κατιόντων και με την αφαίρεση κατόπιν της αξίας της από τη μερίδα εκείνου που έχει υποχρέωση συνεισφοράς.

Κρίσιμος χρόνος για τον προσδιορισμό της αξίας της (συνεισεκτέας) παροχής είναι ο χρόνος που έγινε. Ο κατιών που έχει αξίωση συνεισφοράς έναντι του άλλου συγκληρονόμου μπορεί να την προβάλει όχι μόνο με αγωγή, αλλά και με ένσταση στη δίκη διανομής της κληρονομίας, προς μερική ή ολική απόκρουση του δικαιώματος του αντιδίκου του για συμμετοχή και εκείνου στη διανομή της κληρονομίας.

Η μεταξύ των κατιόντων συνεισφορά γίνεται, κατά το άρθρο 1899 ΑΚ, λογιστικά και αθροιστικά, αφού πρώτα αποτιμάται η αξία της κληρονομίας κατά το χρόνο θανάτου του κληρονομουμένου (άρθρο 1831 ΑΚ), στο δε ποσό που προκύπτει αθροίζονται οι παροχές, που έγιναν σε καθένα από τους κατιόντες και υπόχρεους σε συνεισφορά, σύμφωνα με την αξία που είχαν κατά το χρόνο, κατά τον οποίο πραγματοποιήθηκαν.

Στο σύνολο αυτό του αθροίσματος υπολογίζεται με διαίρεση η εξ αδιαθέτου κληρονομική μερίδα του κατιόντος, με βάση τα νόμιμα ποσοστά της εξ αδιαθέτου διαδοχής. Από το προκύπτον πηλίκο εμφαίνεται η κατ'αρχή μερίδα και του υπόχρεου σε συνεισφορά, από αυτό δε αφαιρείται, εν συνεχεία, η αξία της παροχής που αυτός είναι υποχρεωμένος να συνεισφέρει, το δε τυχόν απομένον υπόλοιπο, παριστά την τελική μερίδα που δικαιούται να λάβει από την πραγματικά καταληφθείσα κληρονομία.

Επίσης, κατά τη διάταξη του άρθρου 1834 ΑΚ, σε συνδυασμό με τις διατάξεις των άρθρων 1813, 1820 παρ. 1, 1825, 1827, 1831, 1832,1834, 1895 και 1899 του ίδιου Κώδικα προκύπτει ότι όταν πρόκειται να υπολογισθεί η νόμιμη μοίρα περισσοτέρων κατιόντων (για το λόγο ότι υπάρχει υποχρέωση συνεισφοράς) και συντρέχει και σύζυγος του κληρονομουμένου, τότε, κατά την άποψη που επικρατεί στη θεωρία και στη νομολογία, πρώτα αποχωρίζεται το εξ αδιαθέτου κληρονομικό μερίδιο του συζύγου, δηλαδή το 1/4 από την πραγματική κληρονομική ομάδα και, στη συνέχεια, προσθέτονται πλασματικά στην κληρονομία που θα μοιρασθούν οι κατιόντες, οι παροχές που και συνεισφέρονται και καταλογίζονται.

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, αναίρεση, για ευθεία παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, επιτρέπεται, αν το δικαστήριο της ουσίας ερμήνευσε εσφαλμένα τον κανόνα αυτό, του προσέδωσε, δηλαδή, έννοια διαφορετική από την αληθινή ή δεν τον εφάρμοσε ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις εφαρμογής του ή τον εφάρμοσε, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, απαιτώντας περισσότερα ή αρκούμενο σε λιγότερα, αντίστοιχα, στοιχεία από όσα αξιώνει ο νόμος για την εφαρμογή του ή αν τον εφάρμοσε εσφαλμένα (ΟλΑΠ 7/2006).

Αν το δικαστήριο απεφάνθη για την ουσία της υπόθεσης, η παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται βάσει των πραγματικών περιστατικών που ανέλεγκτα δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν και της υπαγωγής αυτών στο νόμο. Ιδρύεται, δε, ο παραπάνω λόγος, αν το δικαστήριο εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του ή αν δεν τον εφάρμοσε, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε, αρκούσαν για την εφαρμογή του, καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών σε διάταξη, στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται (ΟλΑΠ 4/2018).

Με τον παραπάνω λόγο ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου κατά την εκτίμηση της νομιμότητας της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Ελέγχεται, δηλαδή, αν η αγωγή, κυρία παρέμβαση, ένσταση κλπ ορθά απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή αν κατά παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου έγινε δεκτή ως νόμιμη ή απορρίφθηκε ή έγινε δεκτή στην ουσία (ΟλΑΠ 10/2011).

Περαιτέρω κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης και αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και, ιδίως, αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στη έκβαση της δίκης. Από τη διάταξη αυτή, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 πα. 3 του Συντάγματος, προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος από αυτήν λόγος αναίρεσης της έλλειψης νόμιμης βάσης, λόγω ανεπαρκών ή αντιφατικών αιτιολογιών, υπάρχει, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας) ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται σύμφωνα με το πραγματικό του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε, ή την άρνησή της (ανεπαρκής αιτιολογία) ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία).

Ιδρύεται, δηλαδή, ο λόγος αυτός αναίρεσης, όταν από τις παραδοχές της απόφασης δημιουργούνται αμφιβολίες για το αν εφαρμόσθηκε ορθώς ή όχι ορισμένη ουσιαστική διάταξη νόμου. Αναφέρεται σε πλημμέλειες αναγόμενες στη διατύπωση του αποδεικτικού πορίσματος και δεν ιδρύεται όταν υπάρχουν ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση αυτών και στην αιτιολόγηση του πορίσματος που έχει εξαχθεί από αυτές, αρκεί τούτο να εκτίθεται πλήρως, σαφώς και χωρίς αντιφάσεις (ΟλΑΠ 24/1992).

Στην προκείμενη περίπτωση από την παραδεκτή επισκόπηση (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ) των διαδικαστικών εγγράφων προκύπτει ότι η εναγομένη στην αγωγή διανομής και ήδη αναιρεσείουσα προέβαλε ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και επανέφερε νομίμως ενώπιον του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου την ένσταση συνεισφοράς, υποστηρίζοντας ότι στην ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη ο κληρονομούμενος είχε μεταβιβάσει πριν από τον θάνατό του τρία ακίνητα και συγκεκριμένα : 1) αγρό αμυγδαλεώνα που βρίσκεται στη κτηματική περιφέρεια του δ.δ. ..., στη θέση "...", συνολικής έκτασης 10.000 τ.μ., 2) αγρό που βρίσκεται στην ίδια κτηματική περιφέρεια στη θέση "..." έκτασης 4.000 τ.μ.

και γ) αγρό που βρίσκεται στην ίδια κτηματική περιφέρεια και στη θέση "..." έκτασης 3.000 τ.μ., η αξία των οποίων αποτελεί συνεισεκτέα παροχή και πρέπει να αφαιρεθεί από την εξ αδιαθέτου κληρονομική μερίδα της. Με την προσβαλλόμενη 6/2015 εν μέρει οριστική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας η εν λόγω ένσταση συνεισφοράς κρίθηκε νόμιμη, μόνον ως προς το πρώτο των ως άνω ακινήτων, με τις παραδοχές ότι με " το υπ'αριθμ. .../1993 συμβόλαιο γονικής παροχής της συμβολαιογράφου Λάρισας...

ο αποβιώσας το έτος 1996 πατέρας των διαδίκων μεταβίβασε στην ενάγουσα το 1/2 εξ αδιαιρέτου ενός αγρού εκτάσεως 10.000 τ.μ...., καθόσον... ο κατιών που έχει αξίωση συνεισφοράς έναντι άλλου συγκληρονόμου, μπορεί να την προβάλλει έναντι του αντιδίκου και συγκληρονόμου του και όχι έναντι άλλων προσώπων - μη διαδίκων, που επί πλέον δεν έχουν την ιδιότητα του συγκληρονόμου, όπως εν προκειμένω πράττει η εναγομένη, η οποία υποστηρίζει, ότι προς όφελος της ενάγουσας μεταβιβάσθηκαν λόγω δωρεάς στα τέκνα αυτής και άλλα περιουσιακά στοιχεία (ακίνητα) τα οποία πρέπει να συνεισφερθούν στην κληρονομία.".

Κατά το μέρος αυτό που κρίθηκε νόμιμη η ένσταση συνεισφοράς έγινε και κατ'ουσίαν δεκτή από την ως άνω 6/2015 εν μέρει οριστική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας με τις ακόλουθες παραδοχές: "Η εν λόγω παροχή αποτελεί συνεισεκτέα παροχή... αφού μεταβιβάσθηκε αιτία γονικής παροχής... Η αξία της κληρονομίας ανέρχεται με βάση την πραγματογνωμοσύνη που πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια της υπ'αριθμ. 354/2010 μη οριστικής απόφασης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου στο ποσό των 86.650,22 ευρώ.

Εν προκειμένω η αξία του ιδανικού μεριδίου της ενάγουσας επί του ανωτέρω αγρού ήταν κατά το χρόνο της παροχής σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στο συμβόλαιο 500.000 δραχμές. Η αντικειμενική του αξία ήταν 1.500.000 δραχμές... Επομένως, η ένδικη γονική παροχή θα υπολογισθεί εν προκειμένω με βάση την αξία που είχε κατά το χρόνο της παροχής κατά τις εκτιμήσεις της εφορίας, δηλαδή 1.500.000 δραχμές... Ενόψει των όσων έχουν προεκτεθεί η αξία της κληρονομίας ανέρχεται σε 86.650,22 ευρώ, από την οποία πρέπει πρώτα, να αποχωρισθεί το κληρονομικό μερίδιο (1/4) της συζύγου του κληρονομουμένου, δηλαδή 21.662,55 ευρώ και απομένει, έτσι, υπόλοιπο 64.987,67 ευρώ.

Εν προκειμένω εν όψει της συνεισεκτέας παροχής, η ενάγουσα έχει υποχρέωση να συνεισφέρει προς την εναγομένη γονική παροχή αξίας 1.500.000 δραχμών, ή 4.402,05 ευρώ..." Μετά δε από τους σχετικούς υπολογισμούς δέχθηκε η ως άνω απόφαση ότι "το ποσοστό κάθε διαδίκου επί της πραγματικής ομάδας της κληρονομιάς ανέρχεται για μεν την ενάγουσα σε 30.292,81/64.987,67, για δε την εναγομένη σε 34.694,86/64.987,67" και διατάχθηκε νέα πραγματογνωμοσύνη, καθώς, αφού η πρωτοδίκως απορριφθείσα ένσταση συνεισφοράς έγινε δεκτή από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο με την εν μέρει οριστική 6/2015 απόφασή του, τα ποσοστά συμμετοχής των διαδίκων είχαν διαμορφωθεί διαφορετικά, από εκείνα που είχε υπόψη του ο πραγματογνώμονας που ορίσθηκε με την πρωτόδικη απόφαση.

Ακολούθως, μετά τη διεξαγωγή της πραγματογνωμοσύνης, εκδόθηκε η προσβαλλόμενη 17/2019 οριστική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας με την οποία έγιναν δεκτά τα ακόλουθα: "Οι διάδικοι είναι συγκύριες των κάτωθι ακινήτων 1) Ενός οικοπέδου μετά της επ'αυτού ισόγειας οικίας εμβαδού 56,96 τ.μ. και αποθήκης εμβαδού 43,64 τ.μ.

εκτάσεως, κατά τον τίτλο κτήσης, 1.000 τ.μ. περίπου και κατά νεότερη και ακριβέστερη εμβαδομέτρηση 668,67 τ.μ., που βρίσκεται εντός των ορίων του δ.δ. ... και συνορεύει περιμετρικά με ιδιοκτησίες Π. Π., Ι. Π. και με κοινοτικό δρόμο. Εντός του οικοπέδου υπάρχουν κατασκευές, όπως εξωτερικός φράκτης με κιγκλιδώματα με συρματόπλεγμα, εσωτερική κατασκευή με τσιμεντόλιθους, μία θύρα εισόδου και μία μεγαλύτερη θύρα εισόδου.

Η αξία του ακινήτου ανέρχεται στο ποσό των 18.152,60 ευρώ. 2) Ενός αγροτεμαχίου εκτάσεως, κατά τον τίτλο κτήσης, 7.000 τ.μ. και κατά νεότερη και ακριβέστερη εμβαδομέτρηση 5.970,54 τ.μ., που βρίσκεται στη κτηματική περιφέρεια του δ.δ. ... στη θέση "..." και συνορεύει ανατολικά με αγροτικό δρόμο, δυτικά με ιδιοκτησία Γ. Π., βόρεια με ιδιοκτησία Ι.

Π. και νότια με ιδιοκτησία Ι. Ζ.. Εντός του ακινήτου δεν υπάρχουν κτίσματα. Η αξία του ακινήτου ανέρχεται κατά την κρίση του δικαστηρίου, στο ποσό των 44.276,40 ευρώ, όση είναι και η αντικειμενική του αξία. Την ανωτέρω αξία προσδίδει στο ακίνητο και ο διορισθείς από το δικαστήριο πραγματογνώμονας... 3) Ενός αγροτεμαχίου εκτάσεως, κατά τον τίτλο κτήσης, 1.000 τ.μ.

και κατά νεότερη και ακριβέστερη εμβαδομέτρηση 729,15 τ.μ., που βρίσκεται στη κτηματική περιφέρεια του δ.δ. ... στη θέση "..." και συνορεύει ανατολικά με ιδιοκτησία Β. Π., δυτικά με αγροτικό δρόμο, βόρεια με ιδιοκτησία Π. Π. και νότια με ιδιοκτησία Ι. Μ.. Εντός του ακινήτου δεν υπάρχουν κτίσματα. Η αξία του ακινήτου ανέρχεται στο ποσό των 4.876,40 ευρώ. 4) ενός αγροτεμαχίου, εκτάσεως κατά τον τίτλο κτήσης, 10.000 τ.μ.

και κατά νεώτερη και ακριβέστερη εμβαδομέτρηση 10.946,93 τ., το οποίο αποτελεί διαιρετό τμήμα μεγαλύτερης έκτασης 24.000 τ.μ. περίπου, βρίσκεται στη κτηματική περιφέρεια του δ.δ. ... στη θέση "..." και συνορεύει ανατολικά με ιδιοκτησία της ενάγουσας, δυτικά με ιδιοκτησία Π. Π., βόρεια με αγροτικό δρόμο και νότια με ιδιοκτησία Γ.

Π.. Στο ανωτέρω ακίνητο δεν υπάρχουν κτίσματα, υπάρχει όμως υπόγειος κοινοτικός αγωγός άρδευσης, μήκους 138,76 τ.μ. που χρησιμοποιείται για το πότισμα του αμυγδαλεώνα. Η αξία του ακινήτου ανέρχεται στο ποσό των 19.244,82... Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι τα ανωτέρω ακίνητα ανήκαν, κατά πλήρη κυριότητα, στον πατέρα των διαδίκων Μ.

Π., ο οποίος απεβίωσε στις 21-1-1996, χωρίς να αφήσει διαθήκη και κληρονομήθηκε από τη σύζυγό του Π. Π. και τις δύο θυγατέρες του, ήτοι τις διαδίκους, ως μόνες εξ αδιαθέτου κληρονόμους του, σε ποσοστό 2/8 εξ αδιαιρέτου η πρώτη (σύζυγος) και 3/8 εξ αδιαιρέτου η κάθε μία από τις λοιπές (θυγατέρες), την κληρονομία δε αυτή αποδέχθηκαν οι παραπάνω εξ αδιαθέτου κληρονόμοι με την υπ'αριθμ. .../21-11-2001 δήλωση αποδοχής κληρονομίας ενώπιον της συμβολαιογράφου ...που μεταγράφηκε νόμιμα.

Αργότερα, η σύζυγος του ανωτέρω κληρονομουμένου μεταβίβασε στην εναγομένη - θυγατέρα της, λόγω γονικής παροχής, το ανήκον στην ίδια ιδανικό μερίδιο επί των επιδίκων ακινήτων, εκ ποσοστού 2/8 εξ αδιαιρέτου... οπότε η τελευταία (εναγομένη) κατέστη συγκυρία αυτών, σε ποσοστό 5/8 εξ αδιαιρέτου. Ωστόσο, με το .../1993 συμβόλαιο γονικής παροχής της συμβολαιογράφου… ...

που μεταγράφηκε νόμιμα, ο αποβιώσας, το έτος 1996, πατέρας των διαδίκων Μ. Π., μεταβίβασε στην ενάγουσα το 1/2 εξ αδιαιρέτου ενός αγρού, συνολικής έκτασης 10.000 τ.μ. Η εν λόγω παροχή συνιστά συνεισεκτέα παροχή, με αποτέλεσμα το ποσοστό κάθε διαδίκου επί της πραγματικής κληρονομίας, να ανέρχεται για τη μεν ενάγουσα σε 30.292,81/64.978,67, για τη δε εναγομένη σε 34.694,86/64.978,67, όπως έχει ήδη κριθεί με την αρ. 6/2015 μη οριστική απόφαση του δικαστηρίου τούτου.

Ενόψει των ανωτέρω, και με δεδομένο ότι η εναγομένη απέκτησε επιπλέον ποσοστό 2/8 εξ αδιαιρέτου επί των ανωτέρω ακινήτων από την προαναφερόμενη γονική παροχή από τη μητέρα της, τα ποσοστά συγκυριότητας επί των επιδίκων ακινήτων ανέρχονται, για τη μεν ενάγουσα σε 34,96%, για τη δε εναγομένη σε 65,04%... Η εναγομένη ισχυρίσθηκε ότι η ίδια είναι αποκλειστική κυρία των επιδίκων ακινήτων...

Ωστόσο ο ισχυρισμός αυτός της εναγομένης κρίνεται αβάσιμος καθόσον δεν αποδείχθηκε από κανένα αποδεικτικό μέσο. Αντίθετα αποδείχθηκε ότι ο πατέρας και δικαιοπάροχος των διαδίκων, το έτος 1972, ενόψει του επικείμενου γάμου της ενάγουσας με τον ήδη σύζυγό της μεταβίβασε προς αυτήν ατύπως λόγω γονικής παροχής τρία ακίνητα, ήτοι:

α) ένα αγρό - αμυγδαλεώνα, που βρίσκεται στη θέση του δ.δ. ..., στη θέση "...", συνολικής έκτασης 10.000 τ.μ. και αποτελεί τμήμα μεγαλύτερης εκτάσεως 20.000 τ.μ. περίπου, β) ένα αγρό που βρίσκεται στην ίδια ως άνω κτηματική περιφέρεια στη θέση "..." συνολικής έκτασης 4.000 τ.μ. και γ) ένα αγρό, που βρίσκεται στην ίδια ως άνω κτηματική περιφέρεια, στη θέση "...", συνολικής έκτασης 3.000 τ.μ., ενώ συνέχισε να νέμεται ο ίδιος με διάνοια κυρίου, συνεχώς μέχρι το θάνατό του (έτος 1996), τα υπόλοιπα ακίνητα της κυριότητάς του, μεταξύ των οποίων και τα ήδη επίδικα...

Μάλιστα, από το έτος 1972, τόσο τα επίδικα ακίνητα, όσο και αυτά που παραχωρήθηκαν ατύπως στην ενάγουσα ανέλαβε να τα καλλιεργεί ο σύζυγος της τελευταίας Ι. Δ., ο οποίος ήταν αγρότης και διατηρούσε αγροτικά μηχανήματα για λογαριασμό της συζύγου και του πεθερού του αντίστοιχα. Το έτος 1993, ο δικαιοπάροχος και πατέρας της ενάγουσας, μετά από αίτημα της τελευταίας, μεταβίβασε δυνάμει των υπ'αριθμ. .../20-10-1993 και …./20-10-1993 συμβολαίων της συμβολαιογράφου Λάρισας ...

που μεταγράφηκαν νόμιμα, τον ανωτέρω αγρό - αμυγδαλεώνα, κατά ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου στην ενάγουσα λόγω γονικής παροχής και κατά ποσοστό 1/4 εξ αδιαιρέτου στον υιό της ενάγουσας και εγγονό του Χ. Δ., λόγω δωρεάς, ενώ με τα υπ'αριθμ. ….20-10-1993 και …./20-10-1993 συμβόλαια της ίδιας συμβολαιογράφου μεταβίβασε τα άλλα δύο από τα ατύπως παραχωρηθέντα προς την ενάγουσα ακίνητα, στις δύο θυγατέρες και εγγονές του....

Εφόσον, λοιπόν, η αξία των επίκοινων ακινήτων είναι η αναφερόμενη παραπάνω, η συνολική του αξία συμπεριλαμβανομένων και των υπαρχόντων σε αυτά κτιρίων ανέρχεται στο ποσό των 86.650,22 ευρώ. Επομένως, αφού το ποσοστό συγκυριότητας των διαδίκων προσδιορίζεται, σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν ανωτέρω, σε 34,96% για την ενάγουσα και σε 65,04% για την εναγομένη, η αξία που αντιστοιχεί στην ιδανική μερίδα κάθε κοινωνού είναι 30.292,81 ευρώ για την ενάγουσα και 56.357,41 ευρώ για την εναγομένη.

Με βάση, λοιπόν, την αξία των ακινήτων και τα ιδανικά μερίδια των συγκυρίων αλλά και τους όρους δόμησης που ισχύουν για την περιοχή το δικαστήριο κρίνει ότι: α) όσον αφορά τα ακίνητα που περιγράφονται ανωτέρω στους αριθμούς 1 και 3, δεν είναι εφικτή και συμφέρουσα η αυτούσια διανομή τους, διότι αφενός δημιουργούνται ακίνητα μη άρτια και οικοδομήσιμα, αφετέρου, δε, μειώνεται η αξία αυτών, β) όσον αφορά τα ακίνητα, που περιγράφονται ανωτέρω με τους αριθμούς 2 και 4, είναι εφικτή η αυτούσια διανομή τους.

Αποδεικνύεται, όμως, ότι είναι δυνατή η κατανομή όλων των επίκοινων σε μέρη ανάλογα προς τις μερίδες των κοινωνών και επομένως πρέπει να λάβει χώρα η αυτούσια διανομή σε δύο ισάξια μέρη. Ειδικότερα: Α) Η ενάγουσα θα λάβει: α) Το δυτικό τμήμα του με αριθμό 2 αγροτεμαχίου, ήτοι του αγροτεμαχίου συνολικής εκτάσεως, κατά τον τίτλο κτήσης, 7.000 τ.μ.

και κατά νεότερη και ακριβέστερη, 5.970,54 τ.μ., που βρίσκεται στη κτηματική περιφέρεια του δ.δ. ... στη θέση "..." ... Το τμήμα του ανωτέρω αγροτεμαχίου που θα λάβει η ενάγουσα είναι εκτάσεως 2.087, 30 τ.μ. ...β) Το με αριθμό 3 ακίνητο, ήτοι ένα αγροτεμάχιο εκτάσεως, κατά τον τίτλο κτήσης, 1.000 τ.μ. και κατά νεότερη και ακριβέστερη εμβαδομέτρηση 729,15 τ.μ., που βρίσκεται στη κτηματική περιφέρεια του δ.δ. ...

στη θέση "..." ... γ) Το ανατολικό τμήμα του με αριθμό 4 αγροτεμαχίου, ήτοι του αγροτεμαχίου συνολικής εκτάσεως κατά τον τίτλο κτήσης, 10.000 τ.μ. και κατά νεώτερη και ακριβέστερη εμβαδομέτρηση 10.946,93 τ., το οποίο αποτελεί διαιρετό τμήμα μεγαλύτερης έκτασης 24.000 τ.μ. περίπου, βρίσκεται στη κτηματική περιφέρεια του δ.δ. ...

στη θέση "..." και συνορεύει ανατολικά με ιδιοκτησία της ενάγουσας, δυτικά με ιδιοκτησία Π. Π., βόρεια με αγροτικό δρόμο και νότια με ιδιοκτησία Γ. Π.. Στο ανωτέρω ακίνητο δεν υπάρχουν κτίσματα, υπάρχει όμως υπόγειος κοινοτικός αγωγός άρδευσης, μήκους 138,76 τ.μ. Το τμήμα του ανωτέρω αγροτεμαχίου που θα λάβει η ενάγουσα είναι εκτάσεως 3.827,05 τ.μ.

και εμφαίνεται στο συνημμένο στην πραγματογνωμοσύνη σχεδιάγραμμα... Το ανωτέρω τμήμα συνορεύει με το υπόλοιπο αγροτεμάχιο ανατολικά που ανήκει ήδη στην ενάγουσα, με αποτέλεσμα το συνολικό ακίνητο κυριότητας αυτής να είναι άρτιο και οικοδομήσιμο. Επομένως, τα αντιθέτως αναφερόμενα στην τεχνική έκθεση του αγρονόμου τοπογράφου μηχανικού Π.

Σ., ..... ότι δηλαδή το τμήμα του ανωτέρω ακινήτου, που προκύπτει από τη διανομή δεν είναι άρτιο και οικοδομήσιμο, δεν γίνονται δεκτά διότι η ανωτέρω έκθεση δεν λαμβάνει υπόψη της το όμορο του ακινήτου τμήμα, που ανήκει ήδη στην κυριότητα της ενάγουσας, από τη συνένωση των οποίων προκύπτει άρτιο και οικοδομήσιμο οικόπεδο.

Β) Η εναγομένη θα λάβει: α) το με αριθμό 1 ακίνητο, ήτοι ένα οικόπεδο μετά της επ'αυτού ισόγειας οικίας εμβαδού 56,96 τ.μ. και αποθήκης εμβαδού 43,64 τ.μ. εκτάσεως, κατά τον τίτλο κτήσης, 1.000 τ.μ. περίπου και κατά νεότερη και ακριβέστερη εμβαδομέτρηση 668,67 τ.μ., που βρίσκεται εντός των ορίων του δ.δ. ... και συνορεύει περιμετρικά με ιδιοκτησίες Π.

Π., Ι. Π. και με κοινοτικό δρόμο. Εντός του οικοπέδου υπάρχουν κατασκευές, όπως εξωτερικός φράκτης με κιγκλιδώματα με συρματόπλεγμα, εσωτερική κατασκευή με τσιμεντόλιθους, μία θύρα εισόδου και μία μεγαλύτερη θύρα εισόδου. β) ανατολικό τμήμα του με αριθμό 2 αγροτεμαχίου, ήτοι του αγροτεμαχίου συνολικής εκτάσεως, κατά τον τίτλο κτήσης, 7.000 τ.μ.

και κατά νεότερη και ακριβέστερη, 5.970,54 τ.μ., που βρίσκεται στη κτηματική περιφέρεια του δ.δ. ... στη θέση "..." ...Το τμήμα του ανωτέρω αγροτεμαχίου που θα λάβει η ενάγουσα είναι εκτάσεως 3.883,24 τ.μ.... γ) Το δυτικό τμήμα του με αριθμό 4 αγροτεμαχίου, ήτοι του αγροτεμαχίου συνολικής εκτάσεως κατά τον τίτλο κτήσης, 10.000 τ.μ.

και κατά νεώτερη και ακριβέστερη εμβαδομέτρηση 10.946,93 τ., το οποίο αποτελεί διαιρετό τμήμα μεγαλύτερης έκτασης 24.000 τ.μ. περίπου, βρίσκεται στη κτηματική περιφέρεια του δ.δ. ... στη θέση "..." και συνορεύει ανατολικά με ιδιοκτησία της ενάγουσας, δυτικά με ιδιοκτησία Π. Π., βόρεια με αγροτικό δρόμο και νότια με ιδιοκτησία Γ.

Π.. Στο ανωτέρω ακίνητο δεν υπάρχουν κτίσματα, υπάρχει όμως υπόγειος κοινοτικός αγωγός άρδευσης, μήκους 138,76 τ.μ. Το τμήμα του ανωτέρω αγροτεμαχίου που θα λάβει η ενάγουσα είναι εκτάσεως 7.119,88 τ.μ. και εμφαίνεται στο συνημμένο στην πραγματογνωμοσύνη σχεδιάγραμμα..." Στη συνέχεια το Εφετείο διέταξε την κατά τον ως άνω τρόπο αυτούσια διανομή των επιδίκων ακινήτων.

Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως η αναιρεσείουσα αιτιάται ότι η πληττόμενη 17/2019 οριστική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας που δέχθηκε την "άκυρη και μη νόμιμη πραγματογνωμοσύνη..." του πραγματογνώμονα που είχε διορισθεί με την συμπροβαλλόμενη 6/2015 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου και σύμφωνα μ'αυτήν καθόρισε ότι το προαναφερόμενο με αριθμό 4 κοινό ακίνητο των διαδίκων, εκτάσεως 10.946,93 τ.μ., το οποίο αποτελεί τμήμα μεγαλύτερης έκτασης 24.000 τ.μ., θα διανεμηθεί μεταξύ των διαδίκων έτσι ώστε η αναιρεσείουσα να λάβει το δυτικό τμήμα τούτου, εκτάσεως 7.119,88 τ.μ.

και η αναιρεσίβλητη το ανατολικό τμήμα του ίδιου, εκτάσεως 3.827,05 τ.μ., υπέπεσε στην πλημμέλεια του αριθμού 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ., παραβιάζοντας το άρθρο 2 της με αριθμό 91/1455/2011 (ΦΕΚ 198 ΑΑΠ/8-8-2011) Απόφασης της Γενικής Γραμματέως Αποκεντρωμένης Διοίκησης Θεσσαλίας και Στερεάς Ελλάδος για την "'Εγκριση Μελέτης Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου της Δημοτικής Ενότητας (πρώην Δήμου) ...

του Δήμου ...", καθώς το ως άνω ακίνητο "υπάγεται στην Ζώνη Π.Ε.Π.Δ. 3 - Ζώνη Ανάπτυξης οικοτουριστικών δραστηριοτήτων και ήπιας αναψυχής...όπου ορίζεται ως κατώτερο όριο κατάτμησης και αρτιότητας τα έξι (6) στρέμματα..." Ειδικότερα, με τον ως άνω λόγο αναιρέσεως η ενάγουσα, επικαλούμενη τις ως άνω φερόμενες ως παραβιασθείσες διατάξεις από την πληττόμενη οριστική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας, αιτιάται, ότι, όπως είχε ισχυρισθεί ενώπιον του Εφετείου, σύμφωνα με τη γνωμοδότηση του τεχνικού συμβούλου της επί της ως άνω 'Εκθεσης Πραγματογνωμοσύνης, "σφάλλει" ο πραγματογνώμονας και "προφανώς αγνοεί ότι στην Τοπική Κοινότητα ...

που υπάγεται στον Δήμο ... (πρώην Δήμο ...) ... υπάρχουν περιορισμοί ως προς την αρτιότητα και κατάτμηση" των ακινήτων, καθώς το ως άνω ακίνητο "υπάγεται στην Ζώνη Π.Ε.Π.Δ. 3 - Ζώνη Ανάπτυξης οικοτουριστικών δραστηριοτήτων και ήπιας αναψυχής...όπου ορίζεται ως κατώτερο όριο κατάτμησηςκαι αρτιότητας τα έξι (6) στρέμματα..." με συνέπεια να είναι "αδύνατη η κατάτμηση του συγκεκριμένου αγροτεμαχίου σε δύο άρτια και οικοδομήσιμα τμήματα...όπως προτείνει στην έκθεσή του ο πραγματογνώμονας, με αποτέλεσμα να ανατρέπεται όλο το σκεπτικό της εκθέσεως..".

Επίσης, σύμφωνα με τις αιτιάσεις της αναιρεσείουσας "προκαλεί πάντως εντύπωση πως ο πραγματογνώμονας μηχανικός αγνοεί ότι ακόμη και χωρίς την ύπαρξη του Γενικού Πολεοδομικού σχεδίου, σύμφωνα με το Π.Δ. 24/31.05.85...η αρτιότητα στην Ελλάδα σε εκτός Σχεδίου Περιοχές είναι τέσσερα (4) στρέμματα, κάτι που όλοι σχεδόν γνωρίζουν, και άρα δεν είναι δυνατόν να τεμαχιστεί αγροτεμάχιο και να προκύπτει ελάχιστον εναπομείναν εμβαδόν 3827,05 m2, όπως ορίζεται στην έκθεση".

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, καθώς το Εφετείο με την πληττόμενη οριστική απόφασή του, εκτιμώντας ελεύθερα την ως άνω πραγματογνωμοσύνη με την παρεχόμενη σ'αυτό εξουσία από το άρθρο 379 ΚΠολΔ, καθώς και την από Μάϊο 2017 τεχνική έκθεση του αγρονόμου τοπογράφου μηχανικού, Π.

Σ., στις οποίες αναφέρεται με τις παραδοχές του, ως προς το ζήτημα της δυνατότητας κατατμήσεως του προαναφερόμενου με αριθμό 4 ακινήτου, δεν παραβίασε τις ως άνω διατάξεις του άρθρου 2 της με αριθμό 91/1455/2011 (ΦΕΚ 198 ΑΑΠ/8-8-2011) Απόφασης της Γενικής Γραμματέως Αποκεντρωμένης Διοίκησης Θεσσαλίας και Στερεάς Ελλάδος με τις οποίες ορίζεται για τα ακίνητα της περιοχής, ως κατώτερο όριο κατάτμησης και αρτιότητας τα έξι (6) στρέμματα, και δεν προέβη σε μη νόμιμη κατάτμηση τούτου.

Τούτο, δε, διότι το Εφετείο όρισε μεν ότι κατά τη διανομή του ως άνω ακινήτου η αναιρεσίβλητη θα λάβει τμήμα εκτάσεως 3.827,05 τ.μ., τμήμα δηλαδή που υπολείπεται των έξι (6) στρεμμάτων, διέλαβε όμως, κατά τα προαναφερόμενα, στις παραδοχές του, ότι το τμήμα αυτό συνορεύει με το υπόλοιπο αγροτεμάχιο ανατολικά που ανήκει ήδη στην αναιρεσίβλητη, εκτάσεως 10.000 τ.μ.

με αποτέλεσμα το συνολικό ακίνητο κυριότητας αυτής με τη συνένωση και του ως άνω τμήματος να είναι άρτιο και οικοδομήσιμο, συγχρόνως δε έκανε μνεία ότι η τα αντίθετα διαλαμβάνουσα τεχνική έκθεση του αγρονόμου τοπογράφου μηχανικού Π. Σ., σύμφωνα με την οποία το τμήμα του ανωτέρω ακινήτου, που προκύπτει από τη διανομή δεν είναι άρτιο και οικοδομήσιμο, δεν έχει λάβει υπόψη της το όμορο του ακινήτου τμήμα, που ανήκει ήδη στην κυριότητα της αναιρεσίβλητης, από τη συνένωση των οποίων προκύπτει άρτιο και οικοδομήσιμο οικόπεδο.

Επίσης με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης η αναιρεσείουσα αποδίδει σε αμφότερες τις αποφάσεις του Εφετείου (οριστική και συμπροσβαλλόμενη εν μέρει οριστική) πλημμέλειες από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ., διότι αυτή έχει ασαφείς, ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Ειδικότερα, με τον λόγο αυτό αναιρέσεως προβάλλεται: α) κατά το πρώτο σκέλος του, ότι η πληττόμενη οριστική απόφαση ενώ δέχεται ότι το ως άνω ακίνητο μεταβίβασε ο δικαιοπάροχος των διαδίκων στην αναιρεσίβλητη κατά το 1/2 εξ αδιαιρέτου λόγω γονικής παροχής και λόγω δωρεάς κατά το 1/2 εξ αδιαιρέτου στον υιό αυτής (το αναγραφόμενο ποσοστό 1/4 στην απόφαση είναι λανθασμένο εκ παραδρομής), οπότε αμφότεροι είναι συγκύριοι τούτου σε ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου ο καθένας, στη συνέχεια αντιφατικά, "προκειμένου να καταστεί δήθεν άρτιο και οικοδομήσιμο το τμήμα του ανωτέρω αγροτεμαχίου έκτασης 3.827,05 τ.μ.

από τη ''συνένωση'' με το όμορο του ακινήτου τμήμα...δέχεται ότι το όμορο τούτο ακίνητο ανήκει στην κυριότητα της ενάγουσας, και β) κατά το δεύτερο σκέλος του, ότι με τις συμπροσβαλλόμενες αποφάσεις, ενώ έγινε δεκτό ότι ο δικαιοπάροχος των διαδίκων είχε μεταβιβάσει προς την αναιρεσίβλητη ατύπως λόγω προίκας τρία ακίνητα, στη συνέχεια, η ένσταση συνεισφοράς που είχε προτείνει η αναιρεσείουσα σχετικά με τα ακίνητα αυτά έγινε δεκτή ως νόμιμη και κατ'ουσίαν βάσιμη, μόνον ως προς το προαναφερόμενο ακίνητο, ποσοστό 1/2 του οποίου είχε μεταβιβασθεί στην εναγομένη με συμβόλαιο γονικής παροχής το έτος 1993, η αξία του οποίου και μόνο υπολογίσθηκε για τον καθορισμό του ποσοστού του κληρονομικού δικαιώματος καθεμίας των διαδίκων.

Ο ως άνω λόγος αναιρέσεως, κατά το πρώτο σκέλος του, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι με τις συγκεκριμένες παραδοχές του το Εφετείο διέλαβε πλήρεις και σαφείς αιτιολογίες ως προς το ουσιώδες ζήτημα για την έκβαση της δίκης, δηλαδή, ότι από τη διανομή του συγκεκριμένου αγροτεμαχίου η αναιρεσίβλητη θα λάβει το ως άνω τμήμα, που είναι μεν μικρότερο από 6.000 τ.μ.

αλλά μπορεί να συνενωθεί με το όμορο ακίνητο εκτάσεως 10.000 τ.μ., το οποίο ανήκει κατά συγκυριότητα στην ίδια και τον υιό της σε ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου στον καθένα, περιστατικά που εκτίθενται στις παραδοχές της απόφασης, χωρίς να προκύπτει αντίφαση από τη μεμονωμένη αναφορά ως κυρίας του ακινήτου αυτού της ενάγουσας, αφού διάδικος στην προκειμένη υπόθεση ήταν μόνο η ίδια και είναι συγκυρία τούτου.

Ως προς το δεύτερο σκέλος του ο ως άνω λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος πρωτίστως ως αόριστος, διότι δεν παρατίθενται στο αναιρετήριο με πληρότητα, αλλά εντελώς επιλεκτικά και αποσπασματικά ορισμένες μόνο παραδοχές του Εφετείου, χωρίς να εκτίθενται περαιτέρω οι κρίσιμες ουσιαστικές παραδοχές του επί του ζητήματος της απόρριψης της ένστασης συνεισφοράς της αναιρεσείουσας, σχετικά με τα λοιπά δύο ακίνητα που η ίδια είχε αναφέρει ότι έπρεπε να υπολογισθούν ως συνεισεκτέες παροχές στον καθορισμό του κληρονομικού ποσοστού των διαδίκων, με συνέπεια να μην καθίσταται εφικτός ο αναιρετικός έλεγχος της αποδιδόμενης παράβασης.

Συνακόλουθα με τα παραπάνω, πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση για αναίρεση της 17/2019 οριστικής αποφάσεως και της συμπροσβαλλόμενης μη οριστικής 6/2015 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα ως ηττηθείσα διάδικος στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, κατά το σχετικό αίτημά τους (άρθρα 176,183,191 παρ. 2 ΚΠολΔ), κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό.

Τέλος, πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου που έχει καταθέσει η αναιρεσείουσα στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ.4 εδάφ.ε' ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 5.4.2019 αίτηση της Ε. Π. για αναίρεση της 17/2019 οριστικής αποφάσεως και της συμπροσβαλλόμενης μη οριστικής 6/2015 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας.

Διατάσσει να εισαχθεί το κατατεθέν παράβολο στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 17 Μαρτίου 2021.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 23 Απριλίου 2021.

H ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ