Supreme Court dismisses appeal as inadmissible for attacking non-reviewable fact-finding and citing irrelevant case law.

Απόφαση 525 / 2021 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 525/2021

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Καλού, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου, Μαρία Τζανακάκη, Αικατερίνη Βλάχου και Ευστάθιο Νίκα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 4 Δεκεμβρίου 2020, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Γ. Σ. του Σ. , κατοίκου ... Αττικής, ο οποίος παραστάθηκε αυτοπροσώπως με την ιδιότητά του ως δικηγόρου με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ι. Π. του Γ. , κατοίκου ... Πάρου, 2) Ν. Γ. του Α. , κατοίκου ... Πάρου, οι οποίοι δεν παραστάθηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν στο ακροατήριο και 3) ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "EΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΙΣΤΗ ΑΕΓΑ", που εδρεύει στο Χαλάνδρι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Βασίλειο Κούρτη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25-09-2017 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος και της Ε. συζ. Γ. Σ. , μη διαδίκου στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 597/2018 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 48/2020 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 28-1-2020 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Αικατερίνη Βλάχου, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο ο αναιρεσείων και η 3η των αναιρεσιβλήτων όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος της 3ης αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

[Α] Από τις ... /20-7-2020 και ... /20-7-2020 εκθέσεις επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας της περιφέρειας του Εφετείου Αιγαίου Μαρίας Φραγκούλη, που επικαλείται και προσκομίζει νόμιμα ο αναιρεσείων, ο οποίος επισπεύδει τη συζήτηση της υπόθεσης, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης 28-01-2020 (αριθμ. εκθ. καταθ. 1028/93/2020) αίτησης αναίρεσης, με την κάτω από αυτή πράξη κατάθεσης, ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για τη σημερινή δικάσιμο, επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στους πρώτο και δεύτερο των αναιρεσιβλήτων. Ωστόσο, κατά την εκφώνηση της υπόθεσης με τη σειρά της από το οικείο πινάκιο (κατά τη σημερινή δικάσιμο) οι τελευταίοι δεν παραστάθηκαν ούτε κατέθεσαν δήλωση μη παράστασης, κατ' άρθρο 242 παρ. 2 του ΚΠολΔ. Κατά συνέπεια, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία τους (άρθρ. 576 παρ.2 του ΚΠολΔ).

[Β] Κατά το άρθρο 932 του ΑΚ «Σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία, το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη, κατά την κρίση του, χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Αυτό ισχύει ιδίως για εκείνον που έπαθε προσβολή της υγείας, της τιμής ή της αγνείας του ή στερήθηκε την ελευθερία του. Σε περίπτωση θανάτωσης προσώπου η χρηματική ικανοποίηση μπορεί να επιδικαστεί στην οικογένεια του θύματος λόγω ψυχικής οδύνης».

Κατά την έννοια του άρθρου αυτού, το δικαστήριο της ουσίας, αφού δεχθεί ότι συνεπεία αδικοπραξίας προκλήθηκε σε κάποιο πρόσωπο ηθική βλάβη ή ψυχική οδύνη, καθορίζει στη συνέχεια το ύψος της οφειλόμενης γι' αυτή χρηματικής ικανοποίησης με βάση τους κανόνες της κοινής πείρας και της λογικής, λαμβάνοντας ιδίως υπόψη, ως κριτήρια, το είδος της προσβολής, την έκταση της βλάβης, τις συνθήκες τέλεσης της αδικοπραξίας, τη βαρύτητα του πταίσματος του υποχρέου, το τυχόν συντρέχον πταίσμα του δικαιούχου - θύματος (τόσο της ηθικής βλάβης όσο και της ψυχικής οδύνης) και την οικονομική και κοινωνική κατάσταση των διαδίκων μερών, πλην της περιουσιακής κατάστασης της εναγόμενης ασφαλιστικής εταιρείας, της οποίας η ευθύνη είναι εγγυητική, χωρίς να απαιτείται η ειδικότερη αιτιολόγηση καθενός στοιχείου (ΑΠ 1414/2019, ΑΠ 838/2017).

Ο προσδιορισμός του ποσού της εύλογης χρηματικής ικανοποίησης αφέθηκε στην ελεύθερη εκτίμηση του δικαστηρίου, η σχετική κρίση του οποίου δεν υπόκειται, κατ' αρχήν, σε αναιρετικό έλεγχο, αφού σχηματίζεται από την εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων (άρθρο 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ), χωρίς υπαγωγή του πορίσματος σε νομική έννοια, ώστε να μπορεί να κριθεί εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου, είτε ευθέως, είτε εκ πλαγίου, για έλλειψη νόμιμης βάσης.

Επιβάλλεται, όμως, σε κάθε περίπτωση, να τηρείται, κατά τον καθορισμό του ποσού που επιδικάζεται, η αρχή της αναλογικότητας, ως γενική νομική αρχή και μάλιστα αυξημένης τυπικής ισχύος, υπό την έννοια ότι η σχετική κρίση του δικαστηρίου δεν πρέπει να υπερβαίνει τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχέρειας, πράγμα που, αν συμβαίνει, ελέγχεται ως παραβίαση της πιο πάνω γενικής νομικής αρχής, ήτοι ως πλημμέλειες του άρθρου 559 αριθμ. 1 και 19 του ΚΠολΔ (ΟλΑΠ 10/2017, 9/2015).

Και αυτό γιατί μια απόφαση, με την οποία επιδικάζεται ένα ευτελές ή υπέρμετρα μεγάλο ποσό, ως δήθεν εύλογο, κατά την ελεύθερη κρίση του δικαστηρίου, προς αποκατάσταση της ηθικής βλάβης ή της ψυχικής οδύνης, ευτελίζει, στην πρώτη περίπτωση (όσον αφορά τον δικαιούχο - παθόντα), το σεβασμό της αξίας του ανθρώπου και στη δεύτερη (όσον αφορά τον υπόχρεο), το δικαίωμα της περιουσίας του, αφού το δικαστήριο, επεμβαίνοντας στη διαφορά μεταξύ ιδιωτών, πρέπει να τηρεί μια δίκαιη ισορροπία ανάμεσα στα αντιτιθέμενα συμφέροντα, με παράλληλη προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων (ΑΠ 548/2020, ΑΠ 989/2018, ΑΠ 604/2018).

Τέλος, κρίσιμος χρόνος για τον υπολογισμό των εύλογων αυτών χρηματικών ποσών είναι ο χρόνος της συζήτησης της υπόθεσης ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, οπότε και λαμβάνεται υπόψη η τότε κατάσταση της υγείας του παθόντος (ΑΠ 142/2019, ΑΠ 989/2018, ΑΠ 213/2017).

Περαιτέρω, με το άρθρο 559 αριθ. 1α του ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης αν παραβιάστηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται αν δεν εφαρμοστεί ενώ συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την εφαρμογή του ή αν εφαρμοστεί ενώ δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή. Με το συγκεκριμένο λόγο αναίρεσης ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου κατά την εκτίμηση του νόμω βασίμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται με βάση τα πραγματικά περιστατικά που ανέλεγκτα το δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν και την υπαγωγή τους στο νόμο και ιδρύεται αυτός ο λόγος αναίρεσης αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παραβίαση (ΑΠ 255/2020, ΑΠ 49/2019).

Εξάλλου, κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθμ. 19 του ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της τα περιστατικά που είναι αναγκαία για την κρίση στη συγκεκριμένη περίπτωση ως προς τη συνδρομή των νόμιμων όρων και προϋποθέσεων της διάταξης που εφαρμόστηκε, ή για τη μη συνδρομή τους που αποκλείει την εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες στο νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, τα οποία έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Αντίθετα δεν υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσης όταν πρόκειται για ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του εξαγόμενου από αυτές πορίσματος, γιατί στην κρίση του αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανέλεγκτα, κατά το άρθρο 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ, εκτός αν δεν είναι σαφές το πόρισμα και για το λόγο αυτό καθίσταται αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος (ΑΠ 91/2019, ΑΠ 49/2019).

[Γ] Στην προκείμενη περίπτωση, από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης και των διαδικαστικών εγγράφων (άρθρο 561 παρ. 2 του ΚΠολΔ) προκύπτουν τα ακόλουθα:

Ο αναιρεσείων, με την από 25-09-2017 αγωγή του ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, την οποία άσκησε με τη σύζυγό του (μη διάδικο στην παρούσα δίκη), ζήτησε αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης συνεπεία τραυματισμού του ως πεζού σε αυτοκινητικό ατύχημα που συνέβη υπό τις σ' αυτή αναφερόμενες συνθήκες, κατά την οδήγηση από τον πρώτο αναιρεσίβλητο του ... ΙΧΦ αυτοκινήτου, που ανήκε στην κυριότητα του δεύτερου και ήταν ασφαλισμένο στην τρίτη αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία. Η αγωγή έγινε δεκτή εν μέρει με την 597/2018 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία κρίθηκε ως αποκλειστικά υπαίτιος του ατυχήματος ο πρώτος αναιρεσίβλητος. Κατά της προαναφερόμενης απόφασης ο ενάγων-αναιρεσείων άσκησε έφεση, η οποία έγινε δεκτή με την προσβαλλομένη, 48/2020 οριστική απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών και σε σχέση με τα αγωγικά κονδύλια περί αποζημίωσής του για τις υπηρεσίες της συζύγου του λόγω της ανικανότητάς του προς αυτοεξυπηρέτηση και της χρηματικής του ικανοποίησης, που ενδιαφέρουν στην παρούσα αναιρετική δίκη, επιδικάστηκαν στον ενάγοντα τα ποσά των 750 ευρώ και 8.000 ευρώ αντίστοιχα.

Ως προς το κεφάλαιο της χρηματικής ικανοποίησης το Εφετείο δέχτηκε, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά ως προς τα πραγματικά γεγονότα κρίση του, τα ακόλουθα:

«| Στις 26-07-2017 και ώρα 15.30 ο πρώτος ενάγων βάδιζε πεζός στον χώρο σταθμεύσεως οχημάτων του καταστήματος-εστιατορίου με την επωνυμία "…" στην περιοχή ... ... Πάρου, για να εισέλθει στο αυτοκίνητό του, ο πρώτος από τους εναγομένους, οδηγός του υπ' αριθμ. κυκλοφ. ... ΙΧΦ αυτοκινήτου, ιδιοκτησίας του δεύτερου εναγομένου, το οποίο, κατά τον χρόνο του ατυχήματος, ήταν ασφαλισμένο για ζημίες προς τρίτους κατά την κυκλοφορία του στην τρίτη εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία, επιχειρώντας οπισθοπορεία παρέσυρε και εκτύπησε με το οπίσθιο μέρος του ως άνω αυτοκινήτου τον πρώτο ενάγοντα, με αποτέλεσμα ο τελευταίος να καταπέσει στο έδαφος και να τραυματιστεί.

Αποκλειστικώς υπαίτιος του ένδικου ατυχήματος υπήρξε ο πρώτος εναγόμενος. Ο πρώτος ενάγων συνεπεία του ένδικου τραυματισμού του διακομίστηκε με αυτοκίνητο στο Κέντρο Υγείας Πάρου, όπου διαγνώστηκε ότι έφερε "κακώσεις-εκδορές στην αριστερή και δεξιά ποδοκμνημική", καθώς και "εκδορές στον αριστερό αγκώνα, στο αριστερό γόνατο, στο άκρο του αριστερού χεριού και στην κοιλιακή χώρα".

Τότε υποβλήθηκε σε ακτινογραφικό έλεγχο χωρίς εικόνα κατάγματος, ενώ του εγένετο καθαρισμός και επίδεση των τραυμάτων και του χορηγήθηκε αντιτετανικός ορός και αντιβιοτική αγωγή. Ακολούθως, ελλείψει ορθοπαιδικού ιατρού στο Κέντρο Υγείας Πάρου εξετάστηκε από τον ιδιώτη ορθοπεδικό ιατρό Χ. Τ. στις 28-07-2017, 09-08-2017, 25-08-2017 και 01-09-2017.

Ο τελευταίος διαπίστωσε "εκδορές αριστερού αγκώνος, αριστερής άκρας χειρός, κοιλίας, γονάτων, δεξιάς ποδοκνημικής και κακώσεις μαλακών μορίων αριστερού αγκώνα και δεξιάς ποδοκνημικής", ενώ του χορήγησε αναρρωτική άδεια μέχρι 10-9-2017, οπότε και αποκαταστάθηκε η υγεία του ενάγοντος, αφού δεν προσκομίζεται άλλη ιατρική γνωμάτευση που να αποδεικνύει περαιτέρω επιδείνωση ή έστω στασιμότητα της υγείας του.

Λόγω της περιγραφόμενης καταστάσεως της υγείας του πρώτου ενάγοντος και της μεγάλης ηλικίας του (81 ετών), ο τελευταίος αδυνατούσε να αυτοεξυπηρετηθεί για χρονικό διάστημα 45 ημερών μετά το ένδικο ατύχημα και για το διάστημα αυτό έχρηζε της βοηθείας τρίτου προσώπου. Ο πρώτος από τους ενάγοντες, συνεπεία του ατυχήματος και της εξ αυτού σωματικής βλάβης, υπέστη ηθική βλάβη.

Με βάση τις συνθήκες του ατυχήματος, την έλλειψη οιασδήποτε υπαιτιότητος του άνω ενάγοντος, της μεγάλης του ηλικίας κατά το χρόνο του ατυχήματος (81 ετών), η οποία επέφερε καθυστέρησε στην αποκατάσταση των βλαβών, της επαγγελματικής δραστηριότητάς του ως δικηγόρου, του χρόνου κατά τον οποίο συνέβη το ατύχημα (περίοδος θερινών διακοπών με αποτέλεσμα ο παθών πρώτος ενάγων να στερηθεί την απόλαυση των διακοπών στην νήσο Πάρο), το είδος των σωματικών κακώσεων που υπέστη και οι οποίες ναι μεν δεν δημιούργησαν σ' αυτόν κατάγματα, πλην όμως οι επιφανειακές κακώσεις και εκδορές στα ως άνω αναφερόμενα μέρη του σώματός του προκάλεσαν σ' αυτόν πόνους και προβλήματα εξωτερικής εμφανίσεως του ιδίου στο περιβάλλον του, τις αλλεπάλληλες ιατρικές εξετάσεις, την διάρκεια της αδυναμίας αυτοεξυπηρετήσεως και επαγγελματικής απασχολήσεως, λαμβανομένου υπόψη ότι το ατύχημα συνέβη το θέρος, οπότε, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, είναι περιορισμένη η δικηγορική επαγγελματική απασχόληση, την κοινωνική και περιουσιακή κατάσταση των διαδίκων φυσικών προσώπων, εξαιρέσει της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας, της οποίας η ευθύνη είναι εγγυητική, πρέπει να επιδικαστεί στον πρώτο ενάγοντα ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης το ποσό των 8.000 ευρώ|».

Κρίνοντας έτσι το Εφετείο, δηλαδή με το να καθορίσει τη χρηματική ικανοποίηση του αναιρεσείοντος στο παραπάνω ποσό, δεν παραβίασε την αρχή της αναλογικότητας, ούτε υπερέβη τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχέρειας, δεδομένου ότι το ποσό αυτό, κατά την κοινή πείρα, τη δικαστηριακή πρακτική και τη συνείδηση για το δίκαιο, δεν υπολείπεται, και μάλιστα καταφανώς, εκείνου που συνήθως επιδικάζεται σε παρόμοιες περιπτώσεις χρηματικής ικανοποίησης. Επομένως, είναι αβάσιμος ο σχετικός δεύτερος, από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, λόγος της αίτησης αναίρεσης με τον οποίο ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την αιτίαση ότι, κατά παράβαση της αρχής της αναλογικότητας και καθ' υπέρβαση των ακραίων ορίων της διακριτικής του ευχέρειας, το Εφετείο, κατά την εφαρμογή των ουσιαστικού δικαίου διατάξεων του άρθρου 932 του ΑΚ, καθώς και εκείνων των άρθρων 2 παρ. 1 και 25 παρ.1 του Συντάγματος, επιδίκασε σ' αυτόν, ως εύλογη χρηματική του ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης από τον τραυματισμό του, το ποσό αυτό, το οποίο είναι δυσανάλογα μικρό σε σχέση με εκείνα που επιδικάζονται σε ανάλογες περιπτώσεις και προκύπτουν από τις συνθήκες της αδικοπραξίας (του τροχαίου ατυχήματος), με βάση τα αναφερόμενα στην απόφαση προσδιοριστικά κριτήρια για τον καθορισμό αυτού.

Τέλος, ο λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ ιδρύεται, όταν το δικαστήριο της ουσίας, παρά το νόμο, έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα", κατά την έννοια της διάταξης αυτής, νοούνται οι νόμιμοι, παραδεκτοί, ορισμένοι και λυσιτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο και, συνακόλουθα, στηρίζουν το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης, αντένστασης ή λόγου έφεσης, όχι, όμως, και οι μη νόμιμοι, απαράδεκτοι, αόριστοι και αλυσιτελείς ισχυρισμοί, οι οποίοι δεν ασκούν επίδραση στην έκβαση της δίκης και στους οποίους το δικαστήριο δεν υποχρεούται να απαντήσει, ούτε οι αιτιολογημένες αρνήσεις και οι ισχυρισμοί που αποτελούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, τα οποία συνάγονται από την εκτίμηση των αποδείξεων, έστω και αν προτείνονται ως λόγοι έφεσης.

Επίσης, δεν αποτελούν "πράγματα" και τα επικαλούμενα από τους διαδίκους αποδεικτικά μέσα και, πολύ περισσότερο, η αξιολόγηση από το δικαστήριο του περιεχομένου των εγγράφων και των λοιπών αποδεικτικών μέσων αλλά ούτε και τα επιχειρήματα ή συμπεράσματα που διατυπώνονται κατά την εκτίμηση των αποδείξεων.

Ο λόγος αυτός δεν ιδρύεται, αν το δικαστήριο που δίκασε έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιονδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό, γεγονός που συμβαίνει και όταν η απόφαση περιέχει παραδοχές αντίθετες με τον ισχυρισμό (ΑΠ 268/2020, ΑΠ 255/2020).

Στην ερευνώμενη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο αναίρεσης, ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλομένη την πλημμέλεια από τον αριθμό 8 εδ. β' του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, με την αιτίαση ότι το Εφετείο, ως προς το κεφάλαιο της αποζημίωσης αυτού για τις υπηρεσίες που του προσέφερε η σύζυγός του κατά το χρόνο της ανικανότητάς του προς αυτοεξυπηρέτηση, δεν έλαβε υπόψη τους αγωγικούς ισχυρισμούς του ότι αυτός είχε ανάγκη αποκλειστικής νοσοκόμας και όχι οικιακής βοηθού, με αποτέλεσμα να του επιδικάσει αποζημίωση για υπηρεσίες οικιακής βοηθού και όχι αποκλειστικής νοσοκόμας, ενώ ακόμη δεν έλαβε υπόψη του την προσκομισθείσα από τον ίδιο, ως νομολογία, 312/2010 απόφαση του Εφετείου Λάρισας.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, ως προς το πρώτο σκέλος του γιατί ο αναιρεσείων, με την επίφαση της ως άνω αναιρετικής πλημμέλειας, πλήττει την αναιρετικά ανέλεγκτη εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων από το Εφετείο και ως προς το δεύτερο, γιατί δεν αποτελεί πράγμα, κατά την έννοια που προαναφέρθηκε, η επίκληση νομολογίας δικαστηρίου επί συναφούς προς το υπό κρίση ζητήματος, που προσκομίστηκε προς υποστήριξη των νομικών επιχειρημάτων του αναιρεσείοντος.

Μετά από αυτά, και εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου που κατατέθηκε από τον αναιρεσείοντα για την άσκησή της στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 του ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί ο τελευταίος στα δικαστικά έξοδα της τρίτης των αναιρεσιβλήτων, που παραστάθηκε και κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημά της (άρθρα 176, 183, 189 παρ. 1 και 191 παρ. 2 του ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 28-01-2020 (αριθμ. εκθ. καταθ. 1028/93/2020) αίτηση για αναίρεση της 48/2020 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου που έχει καταθέσει ο αναιρεσείων στο Δημόσιο Ταμείο. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της τρίτης των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 4 Μαρτίου 2021.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 22 Απριλίου 2021.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ