524/2009 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 524 / 2009 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 524/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Πετράκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση και Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Δεκεμβρίου 2008, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Δήμου Αγίου Στεφάνου, που εδρεύει στον Άγιο Στέφανο Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παναγιώτη Μπαλτά και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσίβλητου: ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Στο σημείο αυτό, εμφανίστηκε ο δικηγόρος Νικόλαος Γραμμένος, ο οποίος αφού έλαβε το λόγο από τον Πρόεδρο του Δικαστηρίου, δήλωσε ότι ο ως άνω αναιρεσίβλητος, απεβίωσε την 1/7/2008 όπως προκύπτει από την υπ' αριθμό ... ληξιαρχική πράξη θανάτου του Αντιδημάρχου του Δήμου Αγίου Στεφάνου και την παρούσα δίκη συνεχίζουν οι μοναδικοί κληρονόμοι αυτού, 1) ... το γένος ..., 2) ...., 3) ... τους οποίους εκπροσώπησε και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5 Μαϊου 2003 αγωγή του αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Μαραθώνος. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 6/2004 μη οριστική, 132/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 6146/2005 οριστική του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε ο αναιρεσείων με την από 5/7/2006 αίτησή του επί της οποίας εκδόθηκε η 767/2007 απόφαση του Αρείου Πάγου, που κήρυξε την συζήτηση απαράδεκτη. Την υπόθεση επανέφερε προς συζήτηση ο αναιρεσείων με την από 4/7/2007 κλήση του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, ανέγνωσε την από 29/1/2007 έκθεση του τότε Αρεοπαγίτη και νυν Aντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Γεωργίου Πετράκη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης νομίμως φέρεται προς συζήτηση, μετά τη διακοπή της δίκης, την επελθούσα λόγω θανάτου του αρχικώς αναιρεσιβλήτου ... και τη νόμιμη επανάληψη αυτής, κατά τα αρθ. 286 εδα, 287, 290, 291 Κ.Πολ.Δ., μεταξύ του αναιρεσείοντος και των νυν αναιρεσιβλήτων οι οποίοι συνεχίζουν τη δίκη, ως μόνοι εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του αρχικώς αναιρεσιβλήτου συζύγου και πατέρα τους, χωρίς να προβάλλεται αντίρρηση.

ΙΙ. Η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που προβλέπεται ως λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 του ΚΠολΔ, κατά των αποφάσεων των πρωτοδικείων, που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, μπορεί να έχει ως περιεχόμενο και την αιτίαση, ότι η αγωγή, επί της οποίας έκρινε το δικαστήριο, που εξέδωσε την προσβαλλομένη απόφαση, απορρίφθηκε ως μη νόμιμη, ενώ ήταν νόμιμη.

Στην περίπτωση, όμως, αυτή για να είναι ορισμένος ο λόγος αναίρεσης, σύμφωνα και με τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθμός 4 και 566 παράγραφος 1 του ΚΠολΔ, πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο, με πληρότητα η ιστορική βάση της αγωγής αυτής, που απορρίφθηκε ως μη νόμιμη, πρέπει δηλαδή να αναφέρονται τα πραγματικά περιστατικά, που επικαλέστηκε ο αναιρεσείων στην αγωγή για τη στήριξη συγκεκριμένου αιτήματος παροχής έννομης προστασίας, ώστε να είναι εφικτός ο αναιρετικός έλεγχος, για το αν η απόρριψη του αγωγικού αιτήματος ως μη νόμιμου συνιστά ή όχι παραβίαση του συγκεκριμένου κανόνα ουσιαστικού δικαίου (ΑΠ 538/2003).

Η παράθεση στο αναιρετήριο του κρίσιμου περιεχομένου της αγωγής είναι απολύτως σύμφωνη με το άρθρο 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ και την θεσπιζόμενη με αυτό αρχή της ''δίκαιης δίκης'', διότι συμβάλλει στην αποτελεσματικότητα του και συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος πρόσβασης του καθένα στα δικαστήρια και εξασφαλίζει τη συνταγματικά επίσης κατοχυρωμένη αρχή της ισότητας, που μπορούν να ικανοποιηθούν μόνο με την άσκηση ορισμένης, σύμφωνα με το νόμο, αίτησης αναίρεσης, η οποία επιτρέπει στον μεν αντίδικο του αναιρεσείοντος να αμυνθεί αποτελεσματικά, στο δε δικαστήριο να καταλήξει σε ασφαλή κρίση.

Εν προκειμένω, ο αναιρεσείων Δήμος, με τον μοναδικό λόγο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, διατείνεται , ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, το οποίο, δικάζοντας έφεση κατά απόφασης του Ειρηνοδικείου Μαραθώνα, έκρινε, με την προσβαλλόμενη απόφαση του, ως μη νόμιμο το αίτημα της αγωγής του κατά του αναιρεσιβλήτου, με το οποίο ζήτησε την απόδοση του μίσθιου καταστήματος, που είχε εκμισθώσει στον τελευταίο, λόγω καταγγελίας της μίσθωσης, που άσκησε με την αγωγή, επειδή από τη σύναψη της σύμβασης παρήλθαν 30 έτη, παραβίασε ευθέως, με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή, τις διατάξεις των άρθρων 15 εδάφιο α' και 44 του π.δ.34/1995 και 610 του Α.Κ.

κι έτσι υπέπεσε στην πλημμέλεια της διάταξης του άρθρου 560 αριθμός 1 του ΚΠολΔ. Στο αναιρετήριο όμως δεν αναφέρονται με πληρότητα και σαφήνεια τα πραγματικά περιστατικά, που επικαλέστηκε ο αναιρεσείων με την αγωγή του για τη στήριξη του ως άνω αγωγικού αιτήματος, ώστε να είναι εφικτός ο αναιρετικός έλεγχος για το αν η κρίση του, δευτεροβάθμιου δικαστηρίου για το νόμω αβάσιμο αυτού συνιστά ή όχι παραβίαση των συγκεκριμένων κανόνων δικαίου.

Συγκεκριμένα δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο τα πραγματικά περιστατικά με βάση τα οποία φέρεται ότι καταρτίστηκε σύμβαση μίσθωσης και δη εμπορικής μίσθωσης αν τούτη συμφωνήθηκε από την αρχή της για μεγαλύτερο ή μικρότερο των τριάντα ετών χρονικό διάστημα, ή μεσολάβησε παράταση της αρχικής μίσθωσης ή νέα μίσθωση.

Επομένως, ο λόγος της αναίρεσης είναι αόριστος και πρέπει ν'απορριφθεί ως απαράδεκτος.

ΙΙΙ. Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η αναίρεση και να καταδικασθεί ο ηττηθείς αναιρεσείων στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, μειωμένη, σύμφωνα με το αρθ. 307§2 ΠΔ/τος 410/1995 "Δημοτικός και Κοινοτικός Κώδικας".

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 5-7-2006 αίτηση του Δήμου Αγίου Στεφάνου για αναίρεση της 4146/2005 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει στο ποσό των εξακοσίων (600) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 27 Ιανουαρίου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 4 Μαρτίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ