Supreme Court annuls Athens Court of Appeal verdict due to lack of specific reasoning under Article 510 of Criminal Procedure Code.

Απόφαση 523 / 2026 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 523/2026

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ζ' Ποινικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αγάπη Τζουλιαδάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Παρασκευή Γρίβα, Γεώργιο Μικρούδη, Γεσθημανή Τσουλφόγλου και Παγώνα Παναγιώτου-Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 18 Μαρτίου 2026, με την παρουσία του Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Δημήτριου Μητρουλιά (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Σ. Τ. , για να δικάσει την αίτηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, περί αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 56/2025 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Με κατηγορούμενο τον Α. Π. του Α. , κάτοικο ... , ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τη δικηγόρο Κωνσταντίνα Λαγού, που διορίστηκε με την υπ' αριθμ. 213/2026 απόφαση του Πρωτοδικείου Αθηνών.

Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου ζητεί τώρα την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην με αριθμό και ημερομηνία ...2025 έκθεση αναιρέσεως, η οποία συντάχθηκε ενώπιον της Γραμματέως του Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου Σ. Τ. και καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό .../2025.

Αφού άκουσε Τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η έκθεση αναίρεσης και την διορισθείσα με απόφαση δικηγόρο του κατηγορουμένου, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 505 παρ. 2 ΚΠΔ "Ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου μπορεί να ζητήσει την αναίρεση οποιασδήποτε απόφασης μέσα στην προθεσμία που ορίζεται από το άρθρο 507", σύμφωνα με το οποίο "Η προθεσμία για την άσκηση αναίρεσης από τον εισαγγελέα αρχίζει από την καταχώριση καθαρογραμμένης της απόφασης στο ειδικό βιβλίο που τηρείται στη γραμματεία του δικαστηρίου και για μεν τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου είναι ενός (1) μηνός, για δε τους λοιπούς εισαγγελείς είκοσι (20) ημερών, από την καταχώριση αυτήν". Από τις ως άνω διατάξεις προκύπτει ότι ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου μπορεί να ασκήσει αναίρεση κατά οποιασδήποτε απόφασης οποιουδήποτε ποινικού δικαστηρίου, μέσα στην προθεσμία που ορίζεται από τη διάταξη του άρθρου 507 εδ. α' του ίδιου Κώδικα, από την καταχώριση αυτής καθαρογραμμένης, στο κατ' άρθρο 473 παρ. 3 ΚΠΔ ειδικά τηρούμενο βιβλίο του ποινικού δικαστηρίου και για όλους τους λόγους που αναφέρονται στη διάταξη του άρθρου 510 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα, μεταξύ των οποίων και για εκείνον της έλλειψης ειδικής αιτιολογίας που επιβάλλει το Σύνταγμα (άρθρο 510 στοιχ. Δ' ΚΠΔ, ΑΠ 909/2024, ΑΠ 840/2024, ΑΠ 812/2024, ΑΠ 557/2024).

Στην προκειμένη περίπτωση, η κρινόμενη από 5.8.2025 με αριθ. εκθ. .../2025 αίτηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για αναίρεση της με αριθμό 56/2025 απόφασης του Β' Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, και κήρυξε αθώο τον κατηγορούμενο Α. Π. του Α. , κάτοικο ... , για τις πράξεις α) της σωματικής βλάβης συζύγου και β) της απειλής συζύγου κατ' εξακολούθηση, (άρθ. 94 παρ. 1, 98 παρ.1, 312 παρ.2α-1α, 333 παρ.2β -1, 2 ΠΚ σε συνδ. με αρθ. 1,2 και 6 Ν. 35600/2006), ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ.507, 508 ΚΠΔ) με δήλωση του αναιρεσείοντος Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου στη γραμματέα του Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου συνταχθείσης της σχετικής εκθέσεως με αριθμό ...2025, που υπογράφεται από τους προαναφερόμενους, εντός της προβλεπόμενης ενός μηνός προθεσμίας από τότε που καταχωρίστηκε καθαρογραμμένη την 1.8.2025, στο κατ' άρθρο 473 παρ.3 του ΚΠΔ ειδικό βιβλίο, από δικαιούμενο πρόσωπο κατά απόφασης υποκείμενης στο συγκεκριμένο ένδικο μέσο (άρθρα 462 παρ.1, 464, 504 παρ.1 και 505 παρ.2, 506 περ. β' του ΚΠΔ), περιέχει δε σαφή και ορισμένο λόγο αναίρεσης από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ' του ΚΠΔ (της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας). Επομένως, η αίτηση αυτή είναι παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς τη βασιμότητα του λόγου της.

Έλλειψη της απαιτούμενης, από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ, ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της δικαστικής απόφασης, η οποία ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ' του ίδιου Κώδικα λόγο αναίρεσης, προκειμένου ειδικά για αθωωτική απόφαση, ενόψει του τεκμηρίου της αθωότητας, που θεσπίζεται και από τη διάταξη του άρθρου 6 παρ. 2 της Ε.Σ.Δ.Α. (Ν.Δ. 53/1974), υπάρχει όταν: α) είτε δεν αναφέρονται στην απόφαση καθόλου, είτε αναφέρονται κατά τρόπο ελλιπή ή ασαφή, τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και δικαιολογούν την κρίση για μη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων της αξιοποίνου πράξεως, που αποδίδεται στον κατηγορούμενο και β) δεν αναφέρονται στην απόφαση, ως προς το είδος τους, τα αποδεικτικά μέσα, από τα οποία προέκυψαν τα περιστατικά αυτά, καθώς και οι λόγοι (αιτιολογικές σκέψεις) για τους οποίους το Δικαστήριο της ουσίας κατέληξε σε αθωωτική κρίση και δεν ήταν δυνατό να καταλήξει στο πόρισμα ότι ο κατηγορούμενος πραγμάτωσε την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της ελεγχόμενης αξιόποινης πράξης. (ΟλΑΠ 2/2017, ΟλΑΠ 3/2010, ΑΠ 840/2023, ΑΠ 549/2023, ΑΠ 323/2023, ΑΠ 44/2023, ΑΠ 484/2020).

Επίσης, ως προς την έκθεση των αποδείξεων, για να είναι αιτιολογημένη η αθωωτική απόφαση, πρέπει να αναφέρεται ή να συνάγεται από ολόκληρο το περιεχόμενο του σκεπτικού της, κατά τρόπο αναμφισβήτητο, ότι το Δικαστήριο έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε για την διαμόρφωση της αθωωτικής κρίσης του όλα ανεξαιρέτως τα αποδεικτικά μέσα που μνημονεύονται στα πρακτικά, και όχι μόνο μερικά από αυτά κατ' επιλογή. (ΟλΑΠ 1/2020, ΑΠ 840/2023, ΑΠ 327/2023, ΑΠ 1404/2022, ΑΠ 353/2022, ΑΠ 377/21).

Έτσι, υπάρχει έλλειψη αιτιολογίας, όταν το Δικαστήριο δεν αιτιολογεί με σαφήνεια και πληρότητα γιατί δεν πείστηκε για την ενοχή του κατηγορουμένου από τα αποδεικτικά μέσα που αναφέρονται στα πρακτικά και τα οποία έλαβε υπόψη για τον σχηματισμό της κρίσης του ή όταν δεν είναι βέβαιο ότι έλαβε υπόψη στο σύνολό τους όλα τα έγγραφα ή το περιεχόμενο όλων των μαρτυρικών καταθέσεων ή ότι δεν πραγματοποίησε τον επιβαλλόμενο από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 177 § 1 και 178 ΚΠΔ λειτουργικό συσχετισμό, συνεκτίμηση και συναξιολόγηση του περιεχομένου όλων των αποδεικτικών μέσων (ΑΠ 1419/2025, ΑΠ 44/2023) Ούτε αρκεί για την πληρότητα της αιτιολογίας της αθωωτικής απόφασης μόνη η σκέψη ότι προέκυψαν αμφιβολίες για την ενοχή του κατηγορουμένου ή ότι δεν πείσθηκε το Δικαστήριο, εκτός αν δεν προσκομίσθηκε κανένα αποδεικτικό στοιχείο, ούτε εξετάσθηκε μάρτυρας (ΟλΑΠ 1/2020, ΑΠ 707/2025, ΑΠ 840/2023, ΑΠ 519/2023, ΑΠ 325/2023, ΑΠ 44/2023, ΑΠ 219/2023).

Στην προκειμένη περίπτωση, από την επισκόπηση των πρακτικών της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι για να καταλήξει στην ανωτέρω απαλλακτική του κρίση το ως άνω Δικαστήριο, δέχθηκε, μετά από συνεκτίμηση όλων των αποδεικτικών μέσων, τα οποία προσδιορίζονται κατ` είδος σ` αυτή, κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, ότι αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά : "Ο κατηγορούμενος είχε τελέσει με την εγκαλούσα και πρώτη μάρτυρα το έτος 1982 νόμιμο θρησκευτικό γάμο, από το οποίο έχουν αποκτήσει τρία ενήλικα σήμερα τέκνα.

Επίσης προέκυψε ότι προϊόντος του χρόνου ο ομαλός συζυγικός βίος διαταράχθηκε και την ομαλότητα στις σχέσεις τους διαδέχθηκαν οι εντάσεις, οι διαπληκτισμοί και οι αλληλοκατηγορίες, η δε πρώτη μάρτυρας, εν διαστάσει σύζυγος του κατηγορουμένου, ισχυρίζεται ότι ο κατηγορούμενος είχε συνάψει στη διάρκεια του συζυγικού τους βίου διάφορες εξωσυζυγικές σχέσεις, γεγονότα ιδιαίτερα κλονιστικά της εγγάμου συμβιώσεως ενώ ήταν εριστικός και προσβλητικός αντιθέτως ο κατηγορούμενος ισχυρίσθηκε ότι η πρώτη μάρτυρας τον καταμηνύει διαρκώς ψευδώς, τον ανάγκασε να της μεταβιβάσει την επικαρπία ακινήτων που απέκτησε ο ίδιος με σκληρή δουλειά και ότι αυτή διήγε χάρη στον ίδιο πολυτελή βίο.

Στο πλαίσιο αυτών των μακράς διάρκειας τεταμένων σχέσεών τους στη Νέα Μάκρη Αττικής στις 23.12.2018 ο κατηγορούμενος διαπληκτίστηκε για πολλοστή φορά με την εν διαστάσει σύζυγό του πρώτη μάρτυρα Α. Π. , όταν η τελευταία τον αναζήτησε στο ισόγειο διαμέρισμα της οικογενειακής τριώροφης οικοδομής, όπου ο τελευταίος διέμενε και του ζήτησε χρήματα για να ετοιμάσει το χριστουγεννιάτικο τραπέζι, στην άρνηση όμως του τελευταίου να της δώσει χρήματα η ένταση κορυφώθηκε, ο μεν κατηγορούμενος ήθελε να την απωθήσει και να την εκδιώξει από το χώρο, η δε πρώτη μάρτυρας αρνήθηκε να αποχωρήσει, με αποτέλεσμα ο κατηγορούμενος να αρχίσει να την απωθεί για να την εξωθήσει έξω από το δωμάτιο .

Όμως υπάρχουν αμφιβολίες ως προς την πρόθεση τέλεσης από τον κατηγορούμενο της αποδιδόμενης σε αυτόν σωματικής βλάβης καθόσον αφενός μεν υπήρξε απώθηση της πρώτης μάρτυρος, αφετέρου δε η τελευταία ανέφερε σε δύο σημεία της κατάθεσής της ότι η ίδια σηκώνοντας το κεφάλι της χτύπησε στο πόμολο της πόρτας, με αποτέλεσμα να προκληθεί το θλαστικό τραύμα δεξιού μετώπου, που αναφέρεται στην από 7.1.2019 ιατρική βεβαίωση -εξέταση του νοσοκομείου "ΚΟΡΓΙΑΛΕΝΕΙΟ-ΜΠΕΝΑΚΕΙΟ ΕΕΣ", ο δε κατηγορούμενος αναφέρει στην απολογία του τα αυτά ως προς το κτύπημα της πρώτης μάρτυρος.

Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι ούτε σε προηγούμενο χρόνο είχε γίνει, αλλά ούτε και στη συνέχεια δημιουργήθηκε επεισόδιο με αποτέλεσμα σωματική βλάβη της πρώτης μάρτυρος, σήμερα δε οι διάδικοι διαβιούν σε χωριστές οικίες, χωρίς να έχουν επαφή μεταξύ τους.

Περαιτέρω οι αποδιδόμενες στον κατηγορούμενο πράξεις της απειλής στις 4.1.2019, και 24.1.2020 δεν επιβεβαιώνονται από κανένα αποδεικτικό μέσο πλην της κατάθεσης της πρώτης μάρτυρος, εξ αυτού δε του λόγου διατηρεί το Δικαστήριο αμφιβολίες ως προς την τέλεσή τους. Επομένως ο κατηγορούμενος πρέπει να κηρυχθεί αθώος των πράξεων που κατηγορείται. ".

Με το ανωτέρω δε σκεπτικό κήρυξε αθώο τον κατηγορούμενο για τις πράξεις: α) της σωματικής βλάβης συζύγου και β) της απειλής συζύγου κατ' εξακολούθηση και ειδικότερα του ότι : "Στη Νέα Μάκρη Αττικής στις 23.12.2018 προκάλεσε στη σύζυγο του, Α. Π. , κατά τη διάρκεια του γάμου, σωματική κάκωση και βλάβη της υγείας της, χτυπώντας με δύναμη το κεφάλι της σε ξύλινη επιφάνεια, με αποτέλεσμα να υποστεί αυτή κάκωση κεφαλής και εκδορές αριστερής και δεξιάς άκρας χειρός.

Επίσης κήρυξε αθώο τον κατηγορούμενο του ότι: Στη Νέα Μάκρη Αττικής στις 23.12.2018, 4.1.2019 και 24.1.2020, με περισσότερες πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση του ιδίου εγκλήματος, προκάλεσε τρόμο και ανησυχία στη σύζυγό του κατά τη διάρκεια του γάμου τους, απειλώντας την με βία και άλλες παράνομες πράξεις. Πλέον συγκεκριμένα :

α) την 23.12.2018, την απείλησε με τη φράση : "ή σταματάς ή σε σκοτώνω", β) την 4.1.2019 την απείλησε με τη φράση : "πριν πήγες στον Ερυθρό Σταυρό με κάταγμα στο κεφάλι, τώρα θα σε πάω με σεντόνι, ήρθε το τέλος σου, θα σε καθαρίσω", γ) την 24.1.2020 την απείλησε με τη φράση: "θα σε κάψω ζωντανή εδώ μέσα, δεν θα τη γλυτώσεις", εξαγγέλλοντας με τον τρόπο αυτό κακό σε βάρος της ζωής της, με αποτέλεσμα να αισθανθεί αυτή έντονο φόβο και ανησυχία.".

Με τις παραδοχές αυτές, το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο της ουσίας δεν διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την κατά τα προαναφερθέντα απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία. Συγκεκριμένα, το ανωτέρω Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη του και δεν αξιολόγησε στο σύνολό τους όλα ανεξαιρέτως τα αποδεικτικά μέσα που είχε στη διάθεσή του για να διαμορφώσει την κρίση του, αλλά επιλεκτικά έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε μερικά μόνο από αυτά.

Ειδικότερα το Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη του και δεν αξιολόγησε, παρά τη μνεία στο προοίμιο του αιτιολογικού της απόφασης, ότι ελήφθησαν υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα : Α) όσον αφορά την πρώτη πράξη της σωματικής βλάβης, δεν αξιολόγησε αφενός τις μαρτυρικές καταθέσεις τόσο α)της ίδιας της παθούσας, ως προς το σκέλος των αναφορών της : "...Τον έπιασε αμόκ και με βούτηξε από την αλογοουρά και άρχισε να με κοπανάει .

Εγώ φώναζα βοήθεια, βοήθεια. Δεν υπήρχε κανένας . Άρχισε να με φτύνει, να με κτυπάει στα χέρια, στα πόδια. Τέλος πάντων, κάποια στιγμή, όπως ήμουν κάτω, με βούτηξε και σήκωσα το κεφάλι μου και χτύπησα στο πόμολο της πόρτας. Άνοιξε το κεφάλι μου και έτρεχαν αίματα . Με άφησε με τα αίματα και έφυγε. Έφυγα. .... Έγιναν ράμματα, έπαθα διάσειση, ήμουν πάρα πολύ χτυπημένη ...Η συρραφή, που άνοιξε το κεφάλι και έπαθα και διάσειση, έγινε όταν με βούτηξε επάνω στην λογομαχία και την ένταση.

Με βούτηξε από το αυτό και άρχισε να με κοπανάει στην πόρτα και εγώ, ενώ με κοπάναγε, χωρίς να το καταλάβω, σήκωσα έτσι το κεφάλι μου και χτύπησα στο πόμολο. Αυτό το πράγμα που μου άνοιξε το κεφάλι δεν μου το άνοιξε ο ίδιος δεν μου πήρε κανένα αυτό" (βλ.σελ.4 και 7 της προσβαλλομένης απόφασης), καθώς και " ...Με βούτηξε από την κοτσίδα και άρχισε να με χτυπάει στην πόρτα, φεύγεις ή δεν φεύγεις, φεύγεις ή δεν φεύγεις.- Σας χτύπησε, πήρε το κεφάλι σας και το χτύπησε στην ξύλινη πόρτα λέτε.

Μάλιστα όπως μου χτυπούσε το κεφάλι στην πόρτα εγώ ασυναίσθητα σηκώθηκα και χτύπησα στο πόμολο. Το πόμολο μου άνοιξε το κεφάλι. Άρχισαν να τρέχουν αίματα. Εγώ ήμουν μόνη μου εκεί ..." (βλ.σελ.3 και 4 της πρωτόδικης απόφασης, το περιεχόμενο της οποίας λαμβάνεται υπόψη για την αξιολόγηση της αξιοπιστίας της παθούσας, όσο και β) του αδελφού της Η.

Μ. του Α. , ως προς το σκέλος της αναφοράς του : "την φιλοξένησα για ένα τρίμηνο, ήταν σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση. Μας είπε όλα αυτά τα δεδομένα που ανέφερε προηγουμένως σε εσάς... είδα το κεφάλι, το έδειξε και στις αδελφές μας ... Αλλά εγώ σοκαρίστηκα γιατί την είδα σε πολύ άσχημη κατάσταση ψυχολογική και όταν ειδικά μου έδειξε και εδώ το τραύμα στο κεφάλι και κατά τα λεγόμενά της και από τις γνωματεύσεις που κομίζουμε φαίνεται ότι ήταν χτυπημένη ...", και αφετέρου τα αναγνωσθέντα έγγραφα της δικογραφίας και δη:

τις ιατρικές γνωματεύσεις και τη βεβαίωση του "Κέντρου Ερευνών για Θέματα Ισότητας" (Κ.Ε.Θ.Ι.), καθώς και την επισκόπηση τεσσάρων (4) φωτογραφιών, από τα οποία προέκυπτε το αντίθετο συμπέρασμα, ότι δηλαδή η παθούσα δεν ωθήθηκε απλά από τον κατηγορούμενο, αλλά προ του τραυματισμού της, αυτός την καθήλωσε κατά τρόπο που να μην μπορεί να τον αποφύγει, πιάνοντάς την από τα μαλλιά, στη συνέχεια της επέφερε αλλεπάλληλα κτυπήματα πάνω στην ξύλινη θύρα, με επακόλουθο η παθούσα να πέσει κάτω και στην προσπάθειά της να σηκωθεί, να αποφύγει τα κτυπήματα και να εξέλθει της θύρας, υπέστη τις άνω σωματικές βλάβες στο μέτωπο και στα χέρια της, (θλαστικό τραύμα δεξιού μετώπου, εκδορές αριστερής και δεξιάς άκρας χειρός) οι οποίες σε κάθε περίπτωση, το μεν συνδέονται αιτιωδώς με την άνω βίαιη συμπεριφορά του κατηγορουμένου και την καθήλωση αυτής από ευαίσθητο σημείο του σώματός της, το δε προκλήθηκαν με δολιότητα από τον κατηγορούμενο, ο οποίος με τις άνω πράξεις του επεδίωκε τον τραυματισμό της, γι' αυτό τον λόγο και την εγκατέλειψε αιμόφυρτη και απομακρύνθηκε από τον χώρο, απειλώντας συγχρόνως αυτήν με τη φράση "ή σταματάς ή σε σκοτώνω" (βλ.διατακτικό της προσβαλλομένης απόφασης).

Άλλωστε ο δόλος του κατηγορουμένου επιβεβαιώνεται έτι περαιτέρω και από την μαρτυρική κατάθεση του αδελφού της παθούσας Η. Μ. του Α. , ο οποίος μετά λόγου γνώσεως εστίασε στο γεγονός ότι φιλοξένησε επί τρίμηνο την παθούσα στην οικία του, διότι την είδε σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση, και προφανώς αντιλαμβανόμενος ότι ο κατηγορούμενος θα επαναλάμβανε τις πράξεις του αυτές, όπως και πράγματι επισυνέβη με τις απειλές που εκτόξευσε εναντίον της, έντεκα (11) ημέρες αργότερα, ήτοι την 4.1.2019, με τη φράση : "πήγες στον Ερυθρό Σταυρό με κάταγμα στο κεφάλι, τώρα θα σε πάω με σεντόνι, ήρθε το τέλος σου, θα σε καθαρίσω", καθώς και την 24.1.2020, όπου την απείλησε με τη φράση: "θα σε κάψω ζωντανή εδώ μέσα, δεν θα τη γλυτώσεις".

Περαιτέρω το Δικαστήριο αγνόησε τις ιατρικές βεβαιώσεις και τις επισυναπτόμενες με επίκληση τέσσερις (4) φωτογραφίες, που οι πρώτες περιγράφουν και οι δεύτερες απεικονίζουν με κάθε λεπτομέρεια τα πληγέντα σημεία, όσο και ότι η παθούσα απευθύνθηκε μετά τέσσερις (4) ημέρες, ήτοι την 27.12.2018, αρχικώς τηλεφωνικά στο Κ.Ε.Θ.Ι. , όπου εν συνεχεία πραγματοποίησε δεκαέξι (16) συναντήσεις και μια (1) τηλεφωνική επικοινωνία με τον Ψυχολόγο και επτά (7) συναντήσεις με τη Νομικό, γεγονός που υποδηλώνει ότι λόγω της άνω ενδοοικογενειακής βίας που υπέστη από τον κατηγορούμενο, ζήτησε επί μακρόν βοήθεια από τους ειδικούς επιστήμονες για να αντιμετωπίσει την εν λόγω κατάσταση , Β) όσον αφορά τη δεύτερη πράξη της απειλής κατ' εξακολούθηση, το Δικαστήριο δέχθηκε ότι οι αποδιδόμενες πράξεις που έλαβαν χώρα στις 4.1.2019 και 24.1.2020 (το ορθό και στις 23.12.2018) "δεν επιβεβαιώνονται από κανένα άλλο αποδεικτικό μέσο πλην της κατάθεσης της πρώτης μάρτυρος, εξ αυτού δε του λόγου διατηρεί το Δικαστήριο αμφιβολίες ως προς την τέλεσή τους". Η αιτιολογία αυτή είναι ελλιπής, καθότι για την πράξη αυτή, πέραν της κατάθεσης της μάρτυρος παθούσας, προσκομίστηκαν και τα προαναφερθέντα αποδεικτικά μέσα (ιατρικές εξετάσεις, φωτογραφίες, συνεδρίες) και επιπλέον εξετάστηκε ως μάρτυρας ο αδελφός της παθούσας Η. Μ. , ο οποίος κατέθεσε περί των απειλών.

Συνεπώς, η προσβαλλόμενη απόφαση στερείται ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ` ΚΠΔ, μοναδικός λόγος αναιρέσεως του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου είναι βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός. Μετά ταύτα πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ` αριθ. 56/2025 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 22 Απριλίου 2026.

Και

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 27 Απριλίου 2026.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ