Supreme Court dismisses appeal on insurance liability, rejecting argument that truck driver's job loss proves negligence.

Απόφαση 523 / 2021 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 523/2021

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Καλού, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου, Μαρία Τζανακάκη, Αικατερίνη Βλάχου και Μαρία Βάρκα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Νοεμβρίου 2020, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "Ανώνυμος Ελληνική Εταιρία Γενικών Ασφαλειών Η ΕΘΝΙΚΗ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Τσικρικά με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Του αναιρεσιβλήτου: Α. Κ. του Σ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Σαμαρά με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22-9-2011 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 517/2013 μη οριστική 2491/2014 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 5577/2015 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε ο ήδη αναιρεσίβλητος με την από 14-9-2017 αίτησή του.

Εκδόθηκε η 1516/2018 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε την ως άνω εφετειακή απόφαση και παρέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο συγκροτούμενο από άλλον δικαστή.

Εκδόθηκε η 2704/2019 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, την αναίρεση της οποίας ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 26-9-2019 αίτησή της και τους από 13-10-2020 πρόσθετους λόγους αυτής.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Μαρία Βάρκα, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη διάταξη του άρθρου 246 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το Δικαστήριο σε κάθε στάση της δίκης μπορεί, αυτεπαγγέλτως ή ύστερα από αίτηση κάποιου διαδίκου, να διατάξει την ένωση και συνεκδίκαση περισσότερων εκκρεμών ενώπιόν του δικών ανάμεσα στους ίδιους ή διαφορετικούς διαδίκους (ΑΠ 7/2007), αν υπάγονται, κατά κανόνα, στην ίδια διαδικασία και κατά την κρίση του διευκολύνεται ή επιταχύνεται η διεξαγωγή της δίκης ή επέρχεται μείωση των εξόδων. Συνακόλουθα, θα πρέπει για τους λόγους που αναφέρονται στην ανωτέρω νομική σκέψη, να συνεκδικασθούν οι ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου εκκρεμείς υποθέσεις και συγκεκριμένα, η από 29-9-2019 αίτηση για αναίρεση της 2704/2019 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών και οι από 13-10-2020 ασκηθέντες πρόσθετοι λόγοι αυτής.

Με την ένδικη αίτηση αναίρεσης και τους πρόσθετους λόγους αυτής, προσβάλλεται η, αντιμωλία των διαδίκων, εκδοθείσα κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο, καθώς και από τη σύμβαση ασφάλισης αυτού (άρθρ. 681Α ΚΠολΔ), με αριθμό 2704/2019 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Αθηνών, η οποία αποτελεί κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής, κατ` επιτρεπτή, κατά το άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ, εκτίμηση των διαδικαστικών εγγράφων.

Ο ενάγων, ήδη αναιρεσίβλητος, με την ένδικη, από 22-9-2011 και με αριθμό καταθέσεως 6361/29-9-2011 αγωγή του ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, ζητούσε να υποχρεωθεί η εναγομένη, ήδη αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρεία να του καταβάλει το συνολικό ποσό των 258.934 ευρώ ως αποζημίωση για τις θετικές και αποθετικές του ζημίες (διαφυγόντα εισοδήματα), χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης και πρόσθετη χρηματική παροχή κατ' άρθρο 931 ΑΚ, εξαιτίας του τραυματισμού του, κατά το ένδικο αυτοκινητικό ατύχημα, που προκλήθηκε από αποκλειστική υπαιτιότητα του οδηγού του ζημιογόνου με αριθμό κυκλ.

… ΙΧΕ αυτοκινήτου, το οποίο ήταν ασφαλισμένο για τις από αυτό ζημίες σε τρίτους στην εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία. Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε αρχικά η με αριθμό 517/2013 μη οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία διέταξε την επανάληψη της συζήτησης προκειμένου να διενεργηθεί ιατρική πραγματογνωμοσύνη και, στη συνέχεια μετά την διενέργεια αυτής, η με αριθμό 2491/2014 οριστική απόφαση του ίδιου ως άνω δικαστηρίου, η οποία δέχθηκε εν μέρει ως βάσιμη κατ'ουσία την αγωγή και υποχρέωσε την εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία να καταβάλει στον ενάγοντα το συνολικό ποσό των 44.761 ευρώ, ενώ απορρίφθηκε ως ουσία αβάσιμο το αίτημα της αγωγής για επιδίκαση χρηματικού ποσού 15.000 ευρώ, ως διαφυγόντος κέρδους κατά τα ειδικότερα αναγραφόμενα σ' αυτήν (απόφαση).

Κατά της αποφάσεως αυτής του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, οι διάδικοι άσκησαν τις από 29-2014 και 23-9-2014 αντίθετες εφέσεις τους, επί των οποίων, εκδόθηκε, αντιμωλία των διαδίκων η υπ' αριθμ. 5577/2015 οριστική απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία δέχθηκε τυπικά αλλά απέρριψε κατ' ουσίαν τις ως άνω εφέσεις.

Κατά της τελευταίας αυτής αποφάσεως ο ενάγων, ήδη αναιρεσίβλητος , άσκησε την από 14-9-2017 αίτηση αναίρεσης, η οποία έγινε δεκτή, κατά τον από τον αριθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγο της, με την υπ' αριθμό 1516/2018 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε την ως άνω 5577/2015 απόφαση, ως προς το κεφάλαιό της περί διαφυγόντων κερδών και παρέπεμψε την υπόθεση κατά το ως άνω κεφάλαιο, για νέα εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο.

Ακολούθως, με την από 13-12-2018 κλήση του ενάγοντος, ήδη αναιρεσιβλήτου, επαναφέρθηκε η υπόθεση προς συζήτηση στο Εφετείο, το οποίο, μετά τη νέα συζήτηση της εφέσεως, εξέδωσε την 2704/2019 απόφαση του, με την οποία: α) απέρριψε ως απαράδεκτη την κλήση του ενάγοντος-καλούντος, καθ' ο μέρος με αυτήν επαναφέρε το προς συζήτηση η από 23-9-2014 έφεση της εναγομένης (ελλείψει εννόμου συμφέροντος αυτού), β) δέχθηκε τυπικά και κατ' ουσίαν την έφεση του ενάγοντος, καθ' ο μέρος αυτή εισήχθη προς συζήτηση με την ως άνω κλήση του, γ) εξαφάνισε την 2491/2014 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, ως προς το παραπεμφθέν για νέα εκδίκαση με την 1516/2018 απόφαση του Αρείου Πάγου, κεφάλαιο περί διαφυγόντων κερδών και στη συνέχεια, αφού κράτησε την υπόθεση και δίκασε επί της ουσίας την αγωγή (ως προς το ως άνω κεφάλαιο), την δέχθηκε και υποχρέωσε την εναγομένη να καταβάλει στον ενάγοντα, για διαφυγόντα κέρδη, νομιμοτόκως από την επομένη της επιδόσεως της αγωγής, το ποσό των 15.000 ευρώ, επέβαλε δε τα δικαστικά έξοδα του ενάγοντος-εκκαλούντος και για τους δυο βαθμούς δικαιοδοσίας σε βάρος της εφεσίβλητης-εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας.

Κατά της ως άνω αποφάσεως 2704/2019 του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, η εφεσίβλητη - εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα, άσκησε την υπό κρίση από 26-9-2019 αναίρεση (αρ. κατ. 842/26-9-2019) και τους από 13-10-2020 (αρ. κατ. 89/14-10-2020) πρόσθετους λόγους αυτής. Η αναίρεση και οι πρόσθετοι λόγοι έχουν ασκηθεί νόμιμα, εμπρόθεσμα και παραδεκτά (άρθρα 552, 553,556-558,564 αρ.3, 569, 577 παρ.1 ΚπολΔ).

Ωσαύτως, έχει κατατεθεί από την αναιρεσείουσα το προβλεπόμενο από το άρθρο 495 § 3 ΚΠολΔ παράβολο. Πρέπει, επομένως, να ερευνηθούν περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των κατ' ιδίαν λόγων αυτών (άρθρο 577 αρ.3 ΚΠολΔ).

Από την προσβαλλόμενη με αριθμό 2704/2019 απόφαση, η οποία επισκοπείται επιτρεπτά κατ' αρ. 561 αρ. 2 ΚΠολΔ, για τις ανάγκες των ερευνώμενων ως άνω αναιρετικών λόγων, προκύπτει ότι το Εφετείο, κατ' ακριβή λεκτική αντιγραφή, δέχτηκε τα ακόλουθα: "Δυνάμει της καταστάσης ήδη αμετακλήτου αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών εκρίθη ότι.....ο ενάγων κατά το ένδικο ατύχημα, τραυματίσθηκε.

Ειδικότερα, διακομισθείς αμέσως μετά το ατύχημα στο Γενικό Νοσοκομείο Κοζάνης "Μαμάτσειο", όπου του προσεφέρθησαν οι πρώτες βοήθειες ...διαπιστώθηκε ότι υπέστη κάκωση κεφαλής θώρακος, διπολικό κάταγμα δεξιού μηριαίου -Θ/Τ επιγονατίδος δεξιάς χώρας, εκδορές κεφαλής και άκρων χειρών, οπότε εισήχθη στη χειρουργική κλινική του νοσοκομείου, όπου νοσηλεύθηκε έως την 7η Ιανουαρίου 2011, οπότε μεταφέρθηκε στη ν ορθοπεδική κλινική.

Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση για την αντιμετώπιση του κατάγματος....παρουσιάσθηκε επιπλοκή, εμφάνισε οξεία αναπνευστική ανεπάρκεια, ... , παρέμεινε νοσηλευόμενος έως την 17η Ιανουαρίου 2011, οπότε κατόπιν ομαλής μετεγχειρητικής πορείας και βελτιωμένη κατάσταση έλαβε εξιτήριο ...

στις 15-3-2011 εισήχθη προς νοσηλεία στο νοσοκομείο...αιτιώμενος μυϊκά άλγη και δυσκαμψία γόνατος (ΔΕ) ως αποτέλεσμα διπολικού κατάγματος (ΔΕ) μηριαίου, όπου υποβλήθηκε σε αναλγητική φαρμακευτική αγωγή και φυσικοθεραπείες, διαγνώσθηκε δε ότι το κάταγμα βρίσκεται σε φάση πωρώσεως και του συνεστήθη φαρμακευτική αγωγή, φυσιοθεραπείες και συνέχιση βαδίσεως με βακτηρίες και βοήθεια τρίτου προσώπου λόγω αδυναμίας αυτοεξυπηρετήσεως και επανέλεγχος...Την 20η Απριλίου 2011 αιτιώμενος αιμωδίες, αυχεναλγία και έκπτωση ισχύος στα άκρα, υπεβλήθη σε αξονική τομογραφία αυχενικής μοίρας και διεπιστώθη στα Α4-Α5 και Α5-Α6 μεσοσπονδύλια διαστήματα οπίσθια πώρωση των μεσοσπονδυλίων δίσκων προς τον πρόσθιο επισκληρίδιο χώρο προκαλώντας εντύπωμα και πίεση επί του μυελικού σάκκου.

Τρεις περίπου μήνες αργότερα, την 15-7-2011, εξητάσθη στο νοσοκομείου Βόλου, όπου διεπιστώθη ότι φέρει διπολικό κάταγμα μηριαίου ως απότοκο του ενδίκου τροχαίου και επίσης διεγνώσθη ότι εξεδήλωσε σημεία ριζιτικών διαταραχών εκ του βραχιονίου πλέγματος προερχόμενα, σύμφωνα με τα απεικονιστικά ευρήματα της αξονικής δελτοειδούς και δικεφάλου μυών αμφοτερόπλευρα, ...στις 5-9-2011 προσήλθε προς επανέλεγχο στο νοσοκομείο Κοζάνης, όπου διαπιστώθηκε ότι από μηνός και πλέον έγινε δυναμοποίηση της ηλώσεως αλλά δεν έχει συντελεσθεί η ωρίμανση του πώρου, η πώρωση του κατάγματος βρίσκεται σε εξέλιξη και αναμένεται να ολοκληρωθεί ύστερα από δίμηνο, στις δε 13-2-2011διαγνώσθηκε στο ίδιο νοσοκομείο καλή πρόοδος της πωρώσεως ενώ παρετηρήθη αντιδραστική παθητική υπεραιμία του σκέλους και νευροπαθητικός πόνος...

Την 7η Φεβρουαρίου 2012 εισήχθη στην ορθοπεδική κλινική του νοσοκομείου Βόλου, όπου και παρέμεινε μέχρι την 9 Φεβρουαρίου 2012... όπου διεπιστώθη καθυστερημένη πώρωση κατάγματος μηριαίου, βράχυνση του δεξιού σκέλους κατά τρία εκατοστά , ατροφία των μυών του δεξιού σκέλους και αγγειοκινητικές διαταραχές τύπου Suddeck, του συνεστήθη φυσιοθεραπεία, επανεξέταση.

Την 28η Ιουνίου 2012 εξητάσθη στο νοσοκομείο Κοζάνης όπου διεπιστώθη καθυστερημένη πώρωση κατάγματος και λειτουργικά ενοχλήματα. Τέλος, την 22α Μαϊου 2013 εισήχθη στο νοσοκομείο Βόλου, όπου παρέμεινε νοσηλευόμενος μέχρι την 24η Μαϊου με διάγνωση γοναλγία επί εδάφους χειρουργηθέντος κατάγματος του δεξιού μηριαίου και υπεβλήθη σε συντηρητική αγωγή.

Εξήλθε με έκβαση "βελτίωση"... Κατά τη νοσηλεία του στο νοσοκομείο Βόλου διεγνώσθη ότι ο ενάγων συνεπεία του ατυχήματος του Ιανουαρίου 2011 υπέστη διπολικό κάταγμα δεξιού μηριαίου, τραύμα δεξιάς προεπιγονατιδικής χώρας, κάκωση κεφαλής και θώρακος ... Στις 2-6-2013, ο ενάγων εξητάσθη από τον χειρουργό-ορθοπεδικό Γ.

Χ., διορισθέντα ως πραγματογνώμονα δυνάμει της υπ' αριθμό 517/2013 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, παρουσία και του ορισθέντος νομοτύπως από την εναγομένη τεχνικού συμβούλου Δ. Ε., χειρουργού-ορθοπεδικού-τραυματιολόγου και όπως διεπιστώθη υπ' αμφοτέρων ο ενάγων κατά το χρόνο της εξετάσεως, βάδιζε με χωλότητα χωρίς όμως καμία υποστήριξη, το δεξιό πάσχον σκέλος του φέρει ουλές συμβατές με τις κακώσεις και τις χειρουργικές τομές και το δεξί σκέλος υπολείπεται σε μήκος κατόπιν κλινικής μετρήσεως κατά πέντε εκατοστά εν σχέσει προς το υγιές, ότι αυτός αιτιάται άλγος από την περιοχή του γόνατος και υπαισθησία της έξω επιφανείας, όμως η μυική μάζα των τετρακεφάλων, τα τενόντια αντανακλαστικά είναι συμμετρικά και το εύρος κινητικότητας των κατά γόνυ αρθρώσεων είναι φυσιολογικό.

Από την περιοχή του ισχίου διαπιστώθηκαν ....στην κάμψη και στην έσω στροφή η λειτουργικότητα της αρθρώσεως του ισχίου από το πάσχον σκέλος υπολείπεται κατά περίπου 10% εν σχέσει προς το αριστερό....Εν κατακλείδι, ο ενάγων ένεκα του τραυματισμού του στο ένδικο ατύχημα εμφανίζει πλέον κινητική ανικανότητα...η οποία είναι πλέον μόνιμη και μη αναστρέψιμη και του προσδίδει ποσοστό αναπηρίας, το οποίο υπολογιζόμενο σύμφωνα με τον ενιαίο πίνακα προσδιορισμού ποσοστού αναπηρίας ...ανέρχεται σε 28% μονίμου αναικανότητας. ...

Η εν λόγω κινητική ανικανότητα επιτρέπει στον ενάγοντα να αυτοεξυπηρετείται, να κινείται εντός και εκτός της οικίας του μόνος του, να οδηγεί, να συμμετέχει σε όλες τις εκδηλώσεις της κοινωνικής και προσωπικής του ζωής, δεν του επιτρέπει όμως να ασκήσει βιοποριστικές επαγγελματικές δραστηριότητες που απαιτούν βαρύ χειρωνακτικό κάματο, βάδιση τουλάχιστον μεσαίων αποστάσεων, αναβάσεις και καταβάσεις κλίμακος, άρσεως και μεταφοράς βαρών ενώ μπορεί να ανταποκριθεί σε ελαφριές και σε εργασίες που απαιτούν πνευματική συγκέντρωση και νοητική διαύγεια, η ανικανότητά του δε αυτή για βαριές χειρωνακτικές εργασίες είναι μόνιμη.

Επίσης, ο ενάγων, ο οποίος πριν από το ατύχημα εργαζόταν ως οδηγός φορτηγού, μπορεί μεν να οδηγήσει φορτηγό πλην όμως δυσκολεύεται να πραγματοποιήσει τις παράλληλες- συναφείς προς την ανωτέρω ειδικότητα εργασίες, όπως φόρτωση και εκφόρτωση φορτίων, ώστε πλέον να παρουσιάζει μερική ανικανότητα εκτελέσεως του επαγγέλματος του οδηγού φορτηγού, η ανικανότητά του δε αυτή είναι πλέον μόνιμη.

Επίσης, ο ενάγων, θα απαιτηθεί να υποβληθεί σε νέα χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση του ενδομυελικού ήλου από το μηριαίο ενώ άλλη επέμβαση που να συμβάλει στην βελτίωση της υγείας του δεν απαιτείται, Μετά την αφαίρεση του ήλου θα έχει το ίδιο ποσοστό αναπηρίας και θα παρουσιάζει την ίδια ανικανότητα προς εργασία, καθώς η χειρουργική αυτή επέμβαση δεν πρόκειται να αλλάξει ουσιαστικώς κάτι από τα ισχύοντα δεδομένα και αποτελεί το οριστικό πέρας της χειρουργικής αποκαταστάσεως.

Περαιτέρω, ως προς το κρίσιμο εν προκειμένω ζήτημα, όπως προέκυψε από το υπάρχον αποδεικτικό υλικό, ο ενάγων μέχρι του έτους 2009 εργαζόταν ως επαγγελματίας οδηγός (καθόσον κέκτηται τα προς τούτο νόμιμα προσόντα-είναι κάτοχος αδείας ικανότητος οδηγήσεως οχημάτων Γ' και Ε' κατηγορίας) στην εταιρεία με την επωνυμία "ΠΥΡΑΜΙΣ ΑΕ".

Έκτοτε ήταν άνεργος, μάλιστα δε από την 13-1-2020 - 2-1-2011 τελούσε υπό καθεστώς επιδοτήσεως της ανεργίας του ..όπως προέκυψε όμως, είχε προσυμφωνήσει με την εδρεύουσα στη Νέα Ιωνία Αττικής εταιρεία με την επωνυμία "ΧΩΜΑΤΟΔΟΜΗ ΜΕΠΕ", να εργασθεί ως οδηγός από 3-1-2011, αντί μηνιαίων αποδοχών ποσού χιλίων πεντακοσίων (1.500) ευρώ ...αποδοχές που κρίνεται ότι ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα λαμβανομένων υπόψη ότι ο ενάγων είναι έγγαμος, έχει αποκτήσει από το γάμο του τρία τέκνα ..ενώ διαθέτει και προϋπηρεσία...έτσι, απώλεσε τις αποδοχές που μετά πιθανότητος και κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων θα αποκέρδαινε από την εργασία που θα παρείχε στον προανφερόμενο εργοδότη κατά το χρονικό διάστημα από 3-1-2011 - 30-9-2011 κατά το οποίο ένεκα του ως άνω τραυματισμού του ήταν (πλήρως) ανίκανος προς εργασία....

Συνεπώς, ο ενάγων συνεπεία του τραυματισμού του, απώλεσε συνολικώς το ποσό των ... δεκαπέντε χιλιάδων (15.000) ευρώ, το οποίο θα κέρδιζε μετά πιθανότητος και κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων από την κατά τα ανωτέρω εργασία που θα αναλάμβανε, εάν δεν μεσολαβούσε ο τραυματισμός του κατά το ένδικο ατύχημα." Με τον μοναδικό λόγο αναιρέσεως, που περιέχεται στο κύριο δικόγραφο της αιτήσεως αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρεία αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια εκ του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, ήτοι έλλειψη νόμιμης βάσης λόγω ανεπαρκών και αντιφατικών αιτιολογιών, αναφορικά με το κεφάλαιο των διαφυγόντων κερδών, ως προς το οποίο είχε παραπεμφθεί η υπόθεση προς νέα εκδίκαση, στο Εφετείο με την προαναφερθείσα 1518/2019 απόφαση του Αρείου Πάγου.

Συγκεκριμένα, η αναιρεσείουσα προσάπτει στο Εφετείο, επακριβώς: Α) ότι εσφαλμένα και όλως αντιφατικώς δέχθηκε ότι το ποσοστό 28% την μερικής αναπηρίας δεν εμποδίζει τον αναιρεσίβλητο να εργάζεται ως οδηγός φορτηγού, πλην όμως τον εμποδίζει να ασκήσει τις παράλληλες συναφείς εργασίες, όπως τη φόρτωση κι εκφόρτωση φορτίων και γι' αυτό τον έκρινε ανίκανο προς εργασία και του επιδίκασε αποζημίωση, και Β) ότι δεν διέλαβε, ως έδει αναγκαίως στις παραδοχές του : 1) εάν στις συμβάσεις εργασίας του αναιρεσιβλήτου είχε συμφωνηθεί να ασκεί και παράλληλες εργασίες φορτοεκφόρτωσης, 2) εάν στις προηγούμενες εργασίες του ως οδηγός ενεργούσε παραλλήλως και εργασίες φορτοεκφόρτωσης, 3) εάν κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας η εργασία τινός ως οδηγού επιβάλλει αναγκαίως και παράλληλες εργασίες φορτοεκφόρτωσης, 4) εάν οι οδηγοί φορτηγών χωματουργικών εργασιών (μεταφορά χωμάτων και μπαζών) εκτελούν εργασίες φορτοεκφόρτωσης ή εάν κατά τα διδάγματα κοινής πείρας αυτές οι εργασίες εκτελούνται με μηχανήματα έργων (φορτωτές) και μόνον και τέλος 5) εάν ο αναιρεσίβλητος ισχυρίστηκε στην αγωγή του ότι η εργασία που είχε συμφωνήσει με την εταιρεία με την επωνυμία "ΧΩΜΑΤΟΔΟΜΗ ΜΕΠΕ" περιλάμβανε και εργασίες φορτοεκφόρτωσης ή εάν κάτι τέτοιο περιλαμβανόταν στη σύμβαση εργασίας που επικαλείται.

Επειδή, ο εκ του άρθρου 559 αρ.19 του ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως, για έλλειψη νόμιμης βάσεως της αποφάσεως, ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της τα περιστατικά που είναι αναγκαία για την κρίση του δικαστηρίου, στη συγκεκριμένη περίπτωση, περί συνδρομής των νομίμων όρων και προϋποθέσεων της διατάξεως που εφαρμόσθηκε ή περί της μη συνδρομής τούτων, που αποκλείει την εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το νομικό χαρακτηρισμό των περιστατικών που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (Ολομ.ΑΠ 30/1997, Ολομ.ΑΠ 28/1997).

Διότι, η ευδοκίμηση της αναιρέσεως εξαρτάται από την ορθότητα όχι του αιτιολογικού αλλά του διατακτικού της προσβαλλόμενης αποφάσεως (ΚΠολΔ 578), το τελευταίο δε συνάπτεται αιτιωδώς με τις ουσιαστικές παραδοχές του δικαστηρίου. Επομένως, η έκθεση των παραδοχών αυτών στο αναιρετήριο είναι αναγκαία, προκειμένου να ελεγχθεί είτε αν η αποδιδόμενη στην απόφαση ευθεία παραβίαση ουσιαστικού νόμου οδήγησε σε σφαλερό διατακτικό, είτε αν τα πραγματικά γεγονότα, που συγκροτούν την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού εκτίθενται επαρκώς και χωρίς αντιφάσεις, ώστε να αποβαίνει εφικτός ο έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, συνακόλουθα δε και ο έλεγχος του διατακτικού της αποφάσεως.

Μεμονωμένες και αποσπασματικές, παραδοχές της αναιρεσιβαλλομένης, κατ` επιλογή του αναιρεσείοντος, δεν αρκούν για το ορισμένο αυτού του αναιρετικού λόγου. Και τούτο, γιατί, μόνο κατ` αυτό τον τρόπο, μπορεί να κριθεί, αν η αποδιδόμενη στην απόφαση παραβίαση, οδήγησε σε εσφαλμένο διατακτικό, από το οποίο εξαρτάται, τελικά, η ευδοκίμηση της αναίρεσης.

Εξάλλου,η αοριστία του αναιρετικού λόγου δεν μπορεί να θεραπευθεί με παραπομπή στο δικόγραφο της αγωγής ή της εφέσεως ή στις προτάσεις του αναιρεσείοντος (Ολ. ΑΠ 27/1998 ΑΠ 901/2010, ΑΠ 495/2010, ΑΠ 954/2008, ΑΠ 609/2008, ΑΠ 2173/2007, ΑΠ 1432/2004, ΑΠ 1036/2000, ΑΠ 1353/2001). Για να είναι ορισμένος, άρα και παραδεκτός, ο λόγος αναιρέσεως από τη διάταξη αυτή πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο:

α) ότι η απόφαση στερείται παντελώς αιτιολογιών ή έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες, στην περίπτωση δε της ανεπάρκειας των αιτιολογιών, ποιες επί πλέον αιτιολογίες έπρεπε να περιέχει, στη δε περίπτωση των αντιφατικών αιτιολογιών, πού εντοπίζεται η αντίφαση, β) ο πραγματικός ισχυρισμός (αγωγικός, ένσταση, αντένσταση κλπ) και τα περιστατικά που προτάθηκαν προς θεμελίωσή του, και η σύνδεσή του με το διατακτικό, γ) η νόμιμη βάση, δηλαδή η διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε και δ) οι παραδοχές του δικαστηρίου, με πληρότητα και όχι αποσπασματικά, υπό τις οποίες συντελέσθηκε η παραβίαση (ΑΠ 2133/2007, ΑΠ 2104/2007, ΑΠ 2100, 2101/2007, ΑΠ 1850/2007).

Αντίθετα, δεν υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσεως, όταν πρόκειται για ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση του εξαγόμενου από αυτές πορίσματος, γιατί στην κρίση αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανελέγκτως, κατ` άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ, εκτός αν δεν είναι σαφές το αποδεικτικό πόρισμα και για το λόγο αυτό καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος (ΑΠ 1206/2008, ΑΠ 358/200, 361/2008, ΑΠ 610/2007, ΑΠ 1490/2006).

Μετά από αυτά, ο ανωτέρω λόγος, κρίνεται απορριπτέος, προεχόντως, ως αόριστος. Τούτο δε διότι, στο αναιρετήριο, όπως προκύπτει από την, κατ` άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκόπησή του, εκτίθεται μόνο το διαδικαστικό ιστορικό της υποθέσεως, ενώ δεν αναφέρονται οι φερόμενες ως παραβιασθείσες εκ πλαγίου, ουσιαστικές διατάξεις, αλλά ούτε και οι κρίσιμες ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε το Εφετείο, υπό τα οποία και συντελέστηκαν οι εν λόγω παραβάσεις επί των ζητημάτων, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, στις οποίες το Εφετείο στήριξε την φερομένη ως λανθασμένη κρίση του αναφορικά με το κεφάλαιο της αγωγής, που αφορούσε τα διαφυγόντα κέρδη και τέλος, δεν αναφέρονται ποία διδάγματα κοινής πείρας θεωρείται ότι παραβιάσθηκαν, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος.

Ανεξαρτήτως, όμως, της αοριστίας του, ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος και για το λόγο ότι τα αναγραφόμενα περιστατικά, τα οποία, κατά το αναιρετήριο, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, έπρεπε να είχαν, αναγκαίως, διαληφθεί στο αιτιολογικό της αποφάσεως, για τη θεμελίωσή του, δεν αποτελούν ζητήματα, αλλά αξιολόγηση των αποδείξεων, εκ μέρους της αναιρεσείουσας και επιχειρήματά της, ώστε με την κατ' επίφαση επίκληση των φερόμενων ως πλημμελειών, να πλήττεται η, αναιρετικά ανέλεγκτη, κρίση του Εφετείου περί τα πράγματα (άρθρο 561 §1ΚΠολΔ).

Κατά το άρθρο 559 αρ. 8 περ. α' ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναίρεσης και όταν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. "Πράγματα" κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, είναι οι ασκούντες ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων, δηλαδή κάθε περιστατικό, το οποίο αφηρημένα λαμβανόμενο οδηγεί, κατά το νόμο, στη γέννηση ή την κατάλυση του δικαιώματος που ασκείται με την αγωγή ή την αντένσταση (Ολ.ΑΠ 25/2003), ανεξάρτητα από τη βασιμότητά του, η οποία είναι ζητούμενο της αποδεικτικής διαδικασίας και όχι προϋπόθεση της αυτοτέλειας του ισχυρισμού (ΑΠ 1740/2012).

Έτσι "πράγματα" υπό την παραπάνω έννοια δεν αποτελούν, μεταξύ άλλων, τα συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, που αντλούνται από την εκτίμηση των αποδείξεων (ΑΠ 383/2010, ΑΠ 1999/2009), ούτε οι νομικοί ισχυρισμοί που αφορούν στην ερμηνεία και εφαρμογή κανόνων δικαίου (ΑΠ 430/2011, ΑΠ 1459/2009), ούτε η επίκληση ad hoc νομολογίας του Αρείου Πάγου (ΑΠ 701/2011) ή η επίκληση αποδεικτικού μέσου ή περιεχομένου του (ΑΠ 10/2008, ΑΠ 625/2008), αλλά ούτε και τα αιτήματα των διαδίκων, με τα οποία ζητείται η παροχή έννομης προστασίας, σε οποιαδήποτε νόμιμη μορφή της (ΑΠ 483/2011).

Ο παραπάνω λόγος δεν ιδρύεται αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη περιστατικά προκύψαντα από τις αποδείξεις, μη διαλαμβανόμενα στην ιστορική βάση της αγωγής (ΑΠ 179/2013, ΑΠ 832/2011), εφόσον δεν επέρχεται μεταβολή της (ΑΠ 139/2016), ούτε αν εκθέτει περιστατικά εκ περισσού και όχι προς στήριξη του διατακτικού του (ΑΠ 255/2010).

Στην προκειμένη περίπτωση με το πρώτο από τους πρόσθετους λόγους, με την επίκληση της παραπάνω διατάξεως του αριθμού 8 περ. α' του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια ότι το Εφετείο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και ειδικότερα διέλαβε στις αιτιολογίες της την παραδοχή ότι "ο ενάγων αδυνατεί να εκτελέσει χειρωνακτικές εργασίες, να βαδίσει μεσαίες αποστάσεις, να προβεί σε αναβάσεις και καταβάσεις κλίμακος καθώς και σε μεταφορές βαρών, με συνέπεια να δυσκολεύεται να πραγματοποιήσει τις παράλληλες και συναφείς προς την ειδικότητά του εργασίες, όπως είναι η φόρτωση και η εκφόρτωση φορτίων, έτσι ώστε να παρουσιάζει μερική ανικανότητα ασκήσεως του επαγγέλματος του οδηγού φορτηγού αυτοκινήτου", αν και ο αναιρεσίβλητος ενάγων ουδέποτε ισχυρίστηκε κάτι τέτοιο τόσο με το δικόγραφο της από 23-12-2015 αγωγής του.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, γιατί οι αναφερόμενες αιτιάσεις δεν αφορούν σε "πράγματα" κατά την εκτεθείσα στη νομική σκέψη έννοια αλλά σε περιστατικά που έγιναν δεκτά ως προκύψαντα από τις αποδείξεις, αναφορικά με τα επικαλούμενα από τον αναιρεσίβλητο, με την ένδικη αγωγή τόσο στο κεφάλαιο περί αξιώσεώς του λόγω διαφυγόντων κερδών (298 ΑΚ) από την εργασία του ως επαγγελματία οδηγού εξαιτίας της σωματικής βλάβης - αναπηρίας που εκτίθετο, όσο και σε άλλα συναφή όπως αυτά των αξιώσεων του εκ των άρθρων 931 και 932 ΑΚ (μη ερευνώμενα εν προκειμένω).

Συγκεκριμένα, από την επισκόπηση του δικογράφου της αγωγής του ενάγοντος αναιρεσιβλήτου κατά της εναγομένης ήδη αναιρεσείουσας, προκύπτει ότι ο ενάγων αναφορικά με την επικαλούμενη στο δικόγραφο αυτής, ανικανότητά του προς άσκηση του επαγγέλματος του οδηγού φορτηγού (κατόχου επαγγελματικής άδειας οδήγησης Γ' και Ε' κατηγορίας οχημάτων), που ασκούσε πριν από τον τραυματισμό του κατά το ένδικο αυτοκινητικό ατύχημα και τις δυσμενείς συνέπειες αυτής στην οικονομική πλευρά της μελλοντικής ζωής του, ισχυρίστηκε τα εξής: "εξαιτίας του παραπάνω ατυχήματος και του βαρύτατου τραυματισμού μου, ...έχω υποστεί σοβαρές υπολειμματικές βλάβες, συνιστάμενες σε αιμωδίες και έκπτωση της μυϊκής ισχύος του δελτοειδούς και δικεφάλου μυών αμφοτεροπλεύρως, έντονο άλγος και περιορισμό των κινήσεων του δεξιού γόνατος, ενώ αδυνατώ έως και σήμερα να αυτοεξυπηρετηθώ ...οι ανωτέρω βλάβες είναι πλέον μόνιμες, με αποτέλεσμα να έχω καταστεί ανίκανος για εργασία.

Προ του τραυματισμού μου, ήμουν επαγγελματίας οδηγός, ...και κατόπιν προηγηθείσας συμφωνίας με την εταιρεία με την επωνυμία "ΧΩΜΑΤΟΔΟΜΗ ΜΕΠΕ" .. θα εργαζόμουν στην ανωτέρω εταιρεία ως οδηγός από την 3-1-2011.... συνεπεία του τραυματισμού μου κατέστην ανίκανος για κάθε εργασία... εμφανέστατες είναι οι δυσμενείς και επιζήμιες συνέπειες του τραυματισμού μου στην επαγγελματική και οικονομική μου εξέλιξη.

Προ του ατυχήματος, όπως προανέφερα, ασκούσα το επάγγελμα του οδηγού και ήμουν κάτοχος επαγγελματικής άδειας οδήγησης Γ'και Ε' κατηγορίας οχημάτων, έχοντας πολυετή εμπειρία. Ήδη, όπως προανέφερα είχα προβεί σε συμφωνία με την εταιρία "ΧΩΜΑΤΟΔΟΜΗ ΜΕΠΕ", στην οποία θα εργαζόμουν ως οδηγός.... πράγμα που εξαιτίας του βαρύτατου τραυματισμού μου ...

και της μόνιμης αναπηρίας μου είναι πια εντελώς αδύνατο καθώς η ανωτέρω αναπηρία μου και ειδικότερα οι αιμωδίες και έκπτωση της μυϊκής ισχύος του δελτοειδούς και δικεφάλου μυών αμφοτεροπλεύρως, το έντονο άλγος και ο περιορισμός των κινήσεων του δεξιού γόνατος, επιδρούν στην απώλεια της δυνατότητας ασκήσεως του επαγγέλματος που ασκούσα προ του ατυχήματος (οδηγός) και την εγκατάλειψη του ανωτέρω επαγγέλματος...".

Από τα παραπάνω, προκύπτει, αφ' ενός μεν ότι ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος με την ένδικη αγωγή πρότεινε κατά τρόπο ορισμένο και σαφή τον κρίσιμο πραγματικό ισχυρισμό (πράγμα) που, όπως προαναφέρθηκε ήταν η αξίωση για απώλεια εισοδήματος εξαιτίας της σωματικής βλάβης που υπέστη στο ένδικο τροχαίο ατύχημα, αφετέρου δε ότι το Εφετείο, σχετικά με το εν λόγω κεφάλαιο της αγωγής, δεν έλαβε υπόψη του μη διαλαμβανόμενα στην ιστορική βάση της αγωγής πραγματικά περιστατικά, μεταβάλλοντας έτσι την ιστορική βάση της αγωγής, αλλά περιστατικά στα οποία στήριζε πράγματι ο ήδη αναιρεσίβλητος - ενάγων τους αγωγικούς ισχυρισμούς του, σχετικά με την επικαλούμενη ανικανότητά του προς εργασία και την αναπηρία του.

Η προσβαλλομένη απόφαση, εξετάζοντας την ουσιαστική βασιμότητα του ως ενδιαφέροντος εν προκειμένω του Δικαστήριο αυτό, ως άνω αγωγικού κεφαλαίου, προέβη σε εκτιμήσεις και συμπεράσματα με βάση τα πραγματικά επιχειρήματα των διαδίκων και τα αποδεικτικά μέσα που επακριβώς αναγράφονται σ'αυτήν (προσβαλλόμενη εφετειακή απόφαση) μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονται οι ιατρικές γνωματεύσεις, η πραγματογνωμοσύνη που διατάχθηκε από το πρωτόδικο δικαστήριο, οι καταθέσεις των μαρτύρων.

Συνεπώς, αφού το δικαστήριο έλαβε υπόψη περιστατικά προκύψαντα από τις αποδείξεις, χωρίς να επέρχεται μεταβολή της ιστορικής βάσης της αγωγής, αναφορικά με το ένδικο κεφάλαιο διαφυγόντων κερδών, ο πρώτος πρόσθετος λόγος αναίρεσης, από τον αριθμό 8α του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο η αναιρεσείουσα υποστηρίζει τα αντίθετα είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Τα διδάγματα κοινής πείρας, δηλαδή οι αρχές για την εξέλιξη των πραγμάτων, που συνάγονται από την παρατήρηση του καθημερινού βίου, την επιστημονική έρευνα και την εν γένει επαγγελματική ενασχόληση, μπορούν να χρησιμοποιηθούν είτε για να εξακριβωθεί η βασιμότητα πραγματικών περιστατικών, που αποτέλεσαν το αντικείμενο της απόδειξης (ΚΠολΔ 336 παρ. 4), είτε για να γίνει, μετά την εξακρίβωση της βασιμότητας αυτών, υπαγωγή τους σε νομικούς κανόνες (ΚΠολΔ 559 αριθ. 1) (Ολ. Α.Π. 8/2005). Κατά δε το άρθρο 559 αριθ. 1 περ. β' του ΚΠολΔ, η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας δημιουργεί λόγο αναίρεσης αν το δικαστήριο της ουσίας παρέβη δίδαγμα της κοινής πείρας, που αφορά την ερμηνεία κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ή την υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών και αυτόν. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, ιδρύεται λόγος αναίρεσης, όταν το δικαστήριο εσφαλμένα χρησιμοποιεί ή παρέλειψε να χρησιμοποιήσει διδάγματα από την κοινή πείρα, έστω και αυτεπάγγελτα, για την ανεύρεση της αληθινής έννοιας κανόνα δικαίου, ή για την υπαγωγή σε αυτόν των πραγματικών γεγονότων, όχι όμως όταν το δικαστήριο παραβαίνει τα διδάγματα αυτά κατά την εκτίμηση των αποδείξεων (Α.Π.120/2004, ΑΠ 152/2009, 416/2008), οπότε ο σχετικός λόγος αναίρεσης είναι απαράδεκτος.

Με τον δεύτερο από τους πρόσθετους λόγους της, η αναιρεσείουσα αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια εκ του άρθρου 559 αρ. 1 εδ β' ΚΠολΔ, ήτοι ότι έσφαλε δεχόμενη ότι η αδυναμία του ενάγοντος να εκτελεί εργασίες φορτώσεως και εκφορτώσεως τον κατέστησε ανίκανο να ασκεί το επάγγελμα του οδηγού φορτηγού αυτοκινήτου, με περαιτέρω συνέπεια την απώλεια εισοδήματος, από την ως άνω απασχόλησή του, για το λόγο ότι κατά την ερμηνεία και υπαγωγή πραγματικών γεγονότων στην διάταξη του άρθρου 298 ΑΚ, παραβίασε τα διδάγματα της κοινής πείρας, σύμφωνα με τα οποία ο οδηγός φορτηγού αυτοκινήτου χωματουργικών εργασιών δεν εκτελεί παράπλευρες εργασίες φορτώσεως και εκφορτώσεως, με συνέπεια η αδυναμία εκτελέσεως των εργασιών αυτών να μην αναιρεί την ικανότητα ασκήσεως του επαγγέλματος του οδηγού φορτηγού αυτοκινήτου και την συνακόλουθη απώλεια εισοδημάτων από το επάγγελμα αυτό.

Με το περιεχόμενο όμως αυτό ο ανωτέρω λόγος της αναιρέσεως είναι απαράδεκτος και πρέπει να απορριφθεί διότι το παρατιθέμενο συμπέρασμα δεν έχει χαρακτήρα διδάγματος κοινής πείρας με την προαναφερόμενη έννοια και δεν χρησιμοποιήθηκε κατά την ερμηνεία κανόνα δικαίου ή την υπαγωγή στον ίδιο πραγματικών γεγονότων, αλλά χρησιμοποιήθηκε απλώς κατά την εκτίμηση των αποδεικτικών μέσων.

Ανεξαρτήτως όμως και επιπλέον αυτού, ο ως άνω λόγος είναι απορριπτέος και ως ερειδόμενος επί εσφαλμένης προϋποθέσεως, ενόψει του ότι η αγωγή του ενάγοντος, ως προς το ενδιαφέρον εν προκειμένω κεφάλαιο των διαφυγόντων κερδών, έγινε δεκτή, όχι γιατί το Εφετείο δέχθηκε την ως άνω παραδοχή (αδυναμία αναιρεσιβλήτου να εκτελεί φόρτωση και εκφόρτωση), αλλά διότι δέχθηκε ότι η κινητική του ανικανότητα (η οποία δεν αμφισβητείται από την αναιρεσείουσα) ''δεν του επιτρέπει να ασκήσει βιοποριστικές επαγγελματικές δραστηριότητες που απαιτούν βαρύ χειρωνακτικό κάματο, βάδιση τουλάχιστον μεσαίων αποστάσεων, αναβάσεις και καταβάσεις κλίμακος, άρσεως και μεταφοράς βαρών, ενώ μπορεί να ανταποκριθεί σε ελαφριές εργασίες και σε εργασίες που απαιτούν πνευματική συγκέντρωση και νοητική διαύγεια, η ανικανότητά του δε αυτή για βαριές χειρωνακτικές εργασίες είναι μόνιμη.

Επίσης, ο ενάγων, ο οποίος πριν από το ατύχημα εργαζόταν ως οδηγός φορτηγού, μπορεί μεν να οδηγήσει φορτηγό πλην όμως δυσκολεύεται να πραγματοποιήσει τις παράλληλες- συναφείς προς την ανωτέρω ειδικότητα εργασίες, όπως φόρτωση και εκφόρτωση φορτίων, ώστε πλέον να παρουσιάζει μερική ανικανότητα εκτελέσεως του επαγγέλματος του οδηγού φορτηγού, η ανικανότητά του δε αυτή είναι πλέον μόνιμη".

Πρέπει, επομένως ν' απορριφθεί και ο ως άνω δεύτερος κατά σειρά πρόσθετος λόγος αναιρέσεως.

Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και οι πρόσθετοι λόγοι αυτής, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου που κατατέθηκε από την αναιρεσείουσα για την άσκησή της στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 4 εδ. ε' Κ.Πολ.Δ) και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσίβλητου (άρθρ. 183 Κ.Πολ.Δ.), ο οποίος παραστάθηκε και κατέθεσε προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26-9-2019 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 2704/2019 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών και τους από 13-10-2020 πρόσθετους λόγους αυτής.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου που κατατέθηκε από την αναιρεσείουσα για την άσκηση της αίτησης αναίρεσης στο δημόσιο ταμείο.

Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 19 Φεβρουαρίου 2021.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 22 Απριλίου 2021.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ