522/2020 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 522 / 2020 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 522/2020

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ασπασία Μαγιάκου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Παρασκευή Καλαϊτζή, Αναστασία Περιστεράκη, Λάμπρο Καρέλο, Ζαμπέτα Στράτα-Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, την 18η Δεκεμβρίου 2019 με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Β… Κ…, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Χρήστο Ράπτη. Του αναιρεσίβλητου: Ν… Π…, ο οποίος δεν εμφανίσθηκε. Στο σημείο αυτό παραστάθηκε ο πληρεξούσιος δικηγόρος Πάρις Νιφλής, ο οποίος δήλωσε ότι ο ως άνω αναιρεσίβλητος απεβίωσε στις … και τη βιαίως διακοπείσα δίκη συνεχίζουν οι κληρονόμοι του α)Ε… Π…, β) Α… Π…, γ) Π… Π… δ) Α… Π… που εκπροσωπήθηκε από τον ως άνω πληρεξούσιο δικηγόρο

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την υπ αριθμ καταθ. 16.820/14-5-1996 αγωγή που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 11342/1997 απόφαση του ιδίου Δικαστηρίου, 69/1999 μη οριστική και 525/2003 οριστική του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Κατά της τελευταίας ο αναιρεσείων άσκησε τριτανακοπή και εκδόθηκε η 2893/2007 του ιδίου Δικαστηρίου. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζήτησε ο ήδη αναιρεσείων και εκδόθηκε η 1461/2012 απόφαση του Αρείου Πάγου που αναίρεσε την απόφαση. Μετά την συζήτηση της υπόθεσης εκδόθηκε η 160/2014 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 5-9-2014 αίτησή του και τους από 14-11-2019 πρόσθετους λόγους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης, Ζαμπέτα Στράτα, ανέγνωσε την από 9-12-2019 έκθεσή της με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η από 5-9-2014 αίτηση αναιρέσεως και οι από 14-11-2019 πρόσθετοι λόγοι αυτής. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε να γίνει δεκτή η αίτηση αναίρεσης και οι πρόσθετοι λόγοι, ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου ζήτησε την απόρριψη τους καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Από τις διατάξεις των άρθρων 34,35 ΑΚ και 62, 73, 313 παρ. 1 περ.δ' ΚΠολΔ, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 286 επ. του ίδιου Κώδικα που κατ'άρθρο 573 παράγραφος 1 εφαρμόζονται και στην κατ'αναίρεση δίκη, προκύπτει ότι σε περίπτωση αποβιώσεως κάποιου διαδίκου πριν από την αμετάκλητη περάτωση της δίκης, εάν ο θάνατος του επήλθε μετά την έκδοση της οριστικής απόφασης, οπότε δεν υφίσταται εκκρεμής δικαστικός αγώνας, ούτε στάδιο εφαρμογής των διατάξεων για διακοπή και επανάληψη της δίκης, το κατά της αποφάσεως αυτής από τον αντίδικο του αποβιώσαντος ασκούμενο ένδικο μέσο της αναίρεσης πρέπει να απευθύνεται, σύμφωνα με το άρθρο 558 ΚΠολΔ, κατά των καθολικών διαδόχων (κληρονόμων) του αποβιώσαντος, απευθυνόμενο δε κατά του τελευταίου είναι άκυρο, υπό την προϋπόθεση όμως ότι ο αναιρεσείων πριν από την άσκηση της αναιρέσεώς του είχε λάβει γνώση με οποιονδήποτε τρόπο του θανάτου του αντιδίκου του, ώστε να διαπιστώσει τους κληρονόμους του και να απευθύνει κατ' αυτών την αναίρεση.

Η κατά του αποβιώσαντος απευθυνόμενη αναίρεση, χωρίς ο αναιρεσείων να γνωρίζει το θάνατο του αντιδίκου του, δεν είναι άκυρη και νόμιμα χωρεί η συζήτηση αυτής με τους κληρονόμους του αποβιώσαντος, οι οποίοι εμφανίζονται κατά τη συζήτηση με την ιδιότητα αυτή στη θέση του αναιρεσιβλήτου και προβάλλουν υπεράσπιση επί της ουσίας της διαφοράς (Ολ.ΑΠ 27/1987).

Στην προκειμένη περίπτωση, η κρινόμενη από 5/9/2014 αίτηση αναιρέσεως, που ασκήθηκε στις 8/9/2014 με τη σύνταξη της υπ' αριθμ. 168/8/9/2014 πράξεως καταθέσεως του οικείου γραμματέα απευθύνεται κατά του Ν… Π…, ως αντιδίκου στη δίκη, κατά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη 160/2014 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Κατά τη συζήτηση αυτής, στις 18/12/2019, αντί του ανωτέρω αναιρεσιβλήτου παραστάθηκαν, εκπροσωπούμενοι από το νομίμως διορισμένο πληρεξούσιο δικηγόρο τους οι α) Ε… Π…, β) Α… Π…, γ) Π… Π…, και δ) Α…Π…, οι οποίοι και δήλωσαν ότι συνεχίζουν τη δίκη στη θέση του ως άνω αναιρεσιβλήτου, που πέθανε στις …, ήτοι πριν από την άσκηση της κρινόμενης αιτήσεως, γιατί τον κληρονόμησαν εξ αδιαθέτου.

Από τα στοιχεία της δικογραφίας και τα προβαλλόμενα από τους διαδίκους, ενόψει δε και του ότι δεν υπάρχει ισχυρισμός των παριστάμενων ήδη ως κληρονόμων του αποβιώσαντος ως άνω αναιρεσιβλήτου περί γνωστοποίησης στον αναιρεσείοντα του θανάτου αυτού κατά το προ της ασκήσεως της αναιρέσεως χρονικό διάστημα, προκύπτει ότι ο αναιρεσείων δεν είχε λάβει γνώση, με οποιονδήποτε τρόπο, του εν λόγω θανάτου προ της ασκήσεως της αναιρέσεως.

Επομένως, είναι έγκυρη η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, παρότι στρέφεται κατά προσώπου αποβιώσαντος και νόμιμα χωρεί η συζήτηση αυτής με τους εμφανιζόμενους ως άνω και υπερασπιζόμενους την υπόθεση εξ αδιαθέτου κληρονόμους του, την ιδιότητα των οποίων δεν αμφισβητεί ο αναιρεσείων.

2. Η κρινόμενη από 5/9/2014 (με αριθμό καταθέσεως 168/8/9/2014) αίτηση αναίρεσης κατά της με αριθμό 160/2014 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης, η οποία εκδόθηκε αντιμολία των διαδίκων κατά την τακτική διαδικασία, έχει ασκηθεί νόμιμα με την κατάθεση του δικογράφου αυτής στη γραμματεία του ως άνω δικαστηρίου (άρθρο 495 παρ.1 ΚΠολΔ) και εμπρόθεσμα, ήτοι εντός της προθεσμίας των τριάντα ημερών από την επίδοση της (άρθρο 564 παρ.1 ΚΠολΔ), που έλαβε χώρα στις 7/7/2014, όπως προκύπτει από την υπ' αριθμ. … έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης Ε… Δ…, που με επίκληση προσκομίζει ο αναιρεσείων, ενώ η αίτηση αναίρεσης κατατέθηκε την 8/9/2014, ημέρα Δευτέρα, δεδομένου ότι η 6 Σεπτεμβρίου 2014 (οπότε έληγε η 30ήμερη προθεσμία, λόγω μη υπολογισμού σ' αυτήν του χρονικού διαστήματος από 1 έως 31 Αυγούστου σύμφωνα με το άρθρο 147 παρ. 2 του ΚΠολΔ) ήταν Σάββατο, δηλαδή, ημέρα εξαιρετέα (άρθρο 144 παρ. 3 ΚΠολΔ), όπως και η Κυριακή 7 Σεπτεμβρίου 2014, και ως εκ τούτου η 30ήμερη προθεσμία έληγε την επόμενη της Κυριακής μη εξαιρετέα ημέρα της Δευτέρας. Ωσαύτως, έχει κατατεθεί από τον αναιρεσείοντα το παράβολο ποσού (300) ευρώ, που προβλέπεται από την παράγραφο 4 του άρθρου 495 ΚΠολΔ, όπως προστέθηκε με την παράγραφο 2 του άρθρου 12 του νόμου 4055/2012.

Συνεπώς, ενόψει και των διατάξεων των άρθρων 552,553 1β, 556, 558 και 577 του ΚΠολΔ, είναι παραδεκτή και πρέπει να εξεταστεί το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων της. Παραδεκτοί, ωσαύτως, είναι και οι ασκηθέντες με δικόγραφο πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης, δεδομένου ότι κατατέθηκε (το δικόγραφο) και επιδόθηκε στους αναιρεσίβλητους τριάντα τουλάχιστον πλήρεις ημέρες πριν από τη συζήτηση της αναίρεσης (άρθρα 569 παρ.1 και 2 του ΚΠολΔ), όπως προκύπτει από τις προσκομιζόμενες με επίκληση από τον αναιρεσείοντα υπ' αριθμ. 6011, 6012, 6013 και 6014/15/11/2019 εκθέσεις επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης Γ… Δ….

3. Ο αναιρετικός λόγος από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο και εκτιμώντας προφανώς εσφαλμένα τα διαδικαστικά έγγραφα είτε έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, είτε δεν έλαβε υπόψη του πράγματα που προτάθηκαν και έχουν επίσης ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Νοούνται δε, ως πράγματα, οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση και, επομένως, στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης ή ισχυρισμοί καταλυτικοί ή διακωλυτικοί ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, που ασκούνται με αγωγή, ανταγωγή, ένσταση ή αντένσταση. Ο λόγος αυτός δεν στοιχειοθετείται αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη του τον προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (Ολ. ΑΠ 25/2003).

Εν προκειμένω, με το μοναδικό λόγο αναίρεσης του κύριου δικογράφου αυτής προβάλλεται κατά της προσβαλλόμενης απόφασης, με την οποία απορρίφθηκε η από 26/1/2005 τριτανακοπή του αναιρεσείοντος κατά της 525/2003 οριστικής απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης, η από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ. αναιρετική πλημμέλεια της μη λήψεως υπόψη πράγματος που προτάθηκε και έχει ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, που συνίσταται, όπως κατά λέξη αναγράφεται στο αναιρετήριο, στο ότι το Εφετείο που την εξέδωσε "δεν έλαβε υπόψη του τον προβληθέντα ισχυρισμό ότι οι μεταβιβάσεις των ακινήτων ήταν εικονικές και ο σχετικός ισχυρισμός είναι ουσιώδης, διότι είναι ένσταση καταλυτική της εναντίον του αναιρεσείοντος ασκηθείσας αγωγής, επί της οποίας εκδόθηκε εναντίον του η 525/2003 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης και εν συνεχεία κατά την πορεία της αντιδικίας η προσβαλλόμενη απόφαση, ότι η κρίση του δικάσαντος Εφετείου που απέρριψε τον ισχυρισμό αυτό ως αβάσιμο είναι εσφαλμένη και έπρεπε να τον δεχθεί και ακολούθως έπρεπε να δεχθεί την ένδικη ανακοπή". Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, ο ως άνω περί εικονικότητας ισχυρισμός ελήφθη υπόψη από το Εφετείο και απορρίφθηκε ως αβάσιμος.

4. Επειδή αντιφατικοί προς αλλήλους λόγοι αναιρέσεως είναι απαράδεκτοι. Τέτοια αντίφαση υπάρχει και όταν προβάλλεται ότι το δικαστήριο της ουσίας, αφενός μεν δεν έλαβε υπόψη με την προσβαλλόμενη απόφασή του κάποιον προταθέντα συγκεκριμένο αυτοτελή πραγματικό ισχυρισμό των διαδίκων, δηλαδή, προβάλλεται πλημμέλεια από τον αριθμό 8 περίπτωση β' του άρθρου 559 ΚΠολΔ, και αφετέρου ότι παρά το νόμο έλαβε υπόψη τον ίδιο αυτοτελή ισχυρισμό, που δεν προτάθηκε, δηλαδή, προβάλλεται πλημμέλεια από τον αριθμό 8 περίπτωση α' του ίδιου, ως άνω, άρθρου.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο πρόσθετο λόγο αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από το άρθρο 559 αριθμός 8 περίπτωση α' ΚΠολΔ αναιρετική πλημμέλεια της παρά το νόμο λήψεως υπόψη του, συγκροτούντος τον περί εικονικότητας των μεταβιβάσεων των ακινήτων ισχυρισμό, περιστατικού της καταβολής τιμήματος από τον πατέρα του τριτανακόπτοντος- αναιρεσείοντος στον καθού -αναιρεσίβλητο, μολονότι στην ένδικη τριτανακοπή δεν αναφέρεται το ως άνω περιστατικό ως θεμελιωτικό στοιχείο του περί εικονικότητας ισχυρισμού.

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί προεχόντως, ως απαράδεκτος, γιατί είναι αντιφατικός έναντι του προαναφερθέντος μοναδικού λόγου του κύριου δικογράφου της αιτήσεως αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται, όπως ήδη αναφέρθηκε στην αμέσως προηγούμενη σκέψη, η από το άρθρο 559 αριθμός 8 περίπτωση β' προβλεπόμενη πλημμέλεια της μη λήψεως υπόψη από το Εφετείο του ίδιου, ως άνω, ισχυρισμού. 5.

Για να ιδρυθεί ο λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 1 εδάφιο α' του άρθρου 559 ΚΠολΔ, πρέπει η παραβίαση να αφορά κανόνα ουσιαστικού δικαίου, δηλαδή, κανόνα που ρυθμίζει τις βιοτικές σχέσεις, την κτήση των δικαιωμάτων και τη γένεση των υποχρεώσεων και επιβάλλει κυρώσεις για την μη τήρηση αυτών, ενώ ο λόγος αυτός δεν ιδρύεται επί παραβίασης κανόνων του δικονομικού δικαίου, όπως είναι η περί δικαστικής ομολογίας του διαδίκου διάταξη του άρθρου 352 παράγραφος 1 ΚΠολΔ.

Περαιτέρω, η λήψη ή μη λήψη υπόψη αποδεικτικού μέσου δεν ιδρύει τον από τον αριθμό 11 του άρθρου 559 λόγο αναίρεσης, αν η προσβαλλόμενη απόφαση στηρίχτηκε κυρίως σε αλλά νόμιμα αποδεικτικά μέσα και μόνον, επικουρικώς, σε κάποιο αποδεικτικό μέσο, του οποίου δεν είχε γίνει νόμιμη επίκληση και προσκόμιση, ενώ ο ίδιος λόγος αναίρεσης απορρίπτεται αν το δικαστήριο στηρίζεται στο σύνολο των αποδείξεων και, επαλλήλως, σε αμφισβητούμενη ομολογία, διότι αλυσιτελώς πλήττεται μόνο η τελευταία αιτιολογία.

Τέλος, ο λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 12 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ιδρύεται όταν το δικαστήριο παραβίασε τους ορισμούς του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων, δηλαδή, αν το δικαστήριο προσέδωσε στο αποδεικτικό μέσο αυξημένη αποδεικτική δύναμη που δεν είχε κατά το νόμο.

Εν προκειμένω, με το δεύτερο πρόσθετο λόγο αποδίδονται στην προσβαλλόμενη απόφαση οι παρακάτω από τους αριθμούς 1, 11 και 12 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αναιρετικές πλημμέλειες : α)Ότι με την παραδοχή της ότι "η ένσταση εξόφλησης του τιμήματος, την οποία προέβαλε ο πατέρας του τριτανακόπτοντος στη δίκη, επί της οποίας εκδόθηκε η τριτανακοπτόμενη 525/2003 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, ως καταλυτική ένσταση της εναντίον του ασκηθείσας από τον αναιρεσίβλητο αγωγής, ενέχει κατά λογική αναγκαιότητα την ομολογία ότι οι διαλαμβανόμενες στο νευραλγικό υπ' αριθμ.

… συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Παρασκευής Τσολάκου βουλήσεις των συμβληθέντων ήταν αληθείς", παραβίασε την διάταξη του άρθρου 352 ΚΠολΔ, σύμφωνα με την οποία η ομολογία δύναται να δοθεί μόνο από διάδικο, β) ότι με την παραδοχή της ότι "Άλλωστε και ο διαλαμβανόμενος στην τριτανακοπή ίδιος ισχυρισμός, ότι δηλαδή το συμφωνηθέν τίμημα καταβλήθηκε ολοσχερώς από τον πατέρα του ανακόπτοντος στον πωλητή, που υιοθέτησε ο τριτανακόπτων, ενέχει την ίδια ομολογία", παραβίασε τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμός 11 περίπτωση β' του ΚΠολΔ, διότι παρά το νόμο έλαβε υπόψη ανύπαρκτη η ομολογία του τριτανακόπτοντος και γ) ότι παραβίασε τους ορισμούς του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων αποδίδοντας στην ένσταση εξόφλησης, που είχε προβάλει ο πατέρας του τριτανακόπτοντος στην προηγηθείσα δίκη, αυξημένη αποδεικτική δύναμη ομολογίας. 'Ολες οι παραπάνω αιτιάσεις είναι απορριπτέες : 1) η με στοιχ.

α' ως απαράδεκτη, διότι η φερόμενη ως παραβιασθείσα διάταξη του άρθρου 352 παράγραφος 1 δεν είναι τοιαύτη ουσιαστικού, αλλά δικονομικού δικαίου και, ως εκ τούτου, τυχόν παραβίαση της δεν στοιχειοθετεί τον ως άνω από τον αριθμό 1 εδάφιο α' του άρθρου 559 ΚΠολΔ επικαλούμενο λόγο αναίρεσης, που προϋποθέτει παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, 2) η με στοιχείο β' αιτίαση (ως αλυσιτελής, διότι το Εφετείο, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασής του, απέρριψε τον περί εικονικότητας του κρίσιμου με αριθμό … συμβολαίου της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Παρασκευής Τσολάκου ισχυρισμό του τριτανακόπτοντος, στηριζόμενο στο σύνολο των με επίκληση προσκομισθέντων από τους διαδίκους αποδεικτικών μέσων και, επαλλήλως, στην αμφισβητούμενη ομολογία και, ως εκ τούτου, αλυσιτελώς πλήττεται μόνο η τελευταία αιτιολογία και 3) η με στοιχείο γ' αιτίαση ως απαράδεκτη, διότι για την ίδρυση του επικαλούμενου από τον αριθμό 12 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγου αναίρεσης απαιτείται παραβίαση των ορισμών του νόμου, σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων και όχι ισχυρισμών, όπως είναι η περί εικονικότητας ένσταση (στην οποία η προσβαλλόμενη προσέδωσε, κατά τον αναιρεσείοντα, την αυξημένη αποδεικτική δύναμη της ομολογίας).

6. Λόγος αναίρεσης κατά το άρθρο 559 αριθμός 1 εδάφιο β' του ΚΠολΔ. δημιουργείται όταν το δικαστήριο της ουσίας χρησιμοποιεί εσφαλμένα ή παραλείπει εσφαλμένα να χρησιμοποιήσει τα διδάγματα της κοινής πείρας, προκειμένου να εξειδικεύσει τις αόριστες νομικές έννοιες και να υπαγάγει σε αυτές τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς. Είναι δε διδάγματα της κοινής πείρας γενικές αρχές για την εξέλιξη των φυσικών φαινομένων και των βιοτικών σχέσεων, που συνάγονται επαγωγικά από την εμπειρία, τη συμμετοχή στις συναλλαγές και τις τεχνικές ή επιστημονικές γνώσεις του μέσης μορφώσεως ανθρώπου. Ο λόγος αυτός ιδρύεται, μόνον όταν τα διδάγματα αφορούν στην ερμηνεία κανόνα δικαίου ή στην υπαγωγή σ' αυτόν των πραγματικών περιστατικών που αποτέλεσαν τις παραδοχές του δικαστηρίου της ουσίας και όχι όταν αυτά χρησιμεύουν για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, εκτίμηση αποδείξεων, ερμηνεία δικαιοπραξίας ούτε για την εκτίμηση της αποδεικτικής αξίας αποδεικτικών μέσων.

Εν προκειμένω, με τον τρίτο και τελευταίο από τον αριθμό 1 εδάφιο β' του άρθρου 559 ΚΠολΔ πρόσθετο λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αναιρετική πλημμέλεια της παραβίασης των διδαγμάτων της κοινής πείρας και αφορά στην παραδοχή της ότι "ο περί εικονικότητας του υπ' αριθμ.408/1992 συμβολαίου ισχυρισμός του τριτανακόπτοντος, με έρεισμα τις αναμεταβιβάσεις του επίδικου ακινήτου δεν επιβεβαιώθηκε από κανένα αποδεικτικό μέσο", η παραδοχή δε αυτή είναι, κατά τον αναιρεσείοντα, εσφαλμένη και η προσβαλλόμενη εσφαλμένα δεν υπήγαγε τα αποδειχθέντα πραγματικά γεγονότα, σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας, στις διατάξεις των άρθρων 138, 139 και 513 του ΑΚ.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, προεχόντως μεν ως απαράδεκτος, διότι υπό το πρόσχημα της επικαλούμενης αναιρετικής πλημμέλειας πλήττεται η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας πραγματικών γεγονότων, που δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου (άρθρο 561 αριθμός 1 ΚΠολΔ), σε κάθε όμως περίπτωση ως αβάσιμος, διότι δεν συνιστά δίδαγμα της κοινής πείρας "ότι κατά την κτήση ενός ακινήτου ο αγοραστής δεν σπεύδει να το αναμεταβιβάσει στον πωλητή σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα μόλις δύο μηνών, απεναντίας αποκτά το ακίνητο με σκοπό την ίδια χρήση του ή την περαιτέρω εκμετάλλευση του", όπως διατείνεται αντιθέτως ο αναιρεσείων.

Μετά ταύτα, μη υπάρχοντος άλλου λόγου αναιρέσεως, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και οι πρόσθετοι λόγοι αυτής, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο δημόσιο ταμείο, λόγω της ήττας του καταθέσαντος αυτό αναιρεσείοντος (άρθρο 494 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί ο τελευταίος στα δικαστικά έξοδα των εξ αδιαθέτου κληρονόμων του αναιρεσιβλήτου που συνεχίζουν γι' αυτόν την παρούσα δίκη (άρθρα 176, 183, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 5 Σεπτεμβρίου 2014 αίτηση αναίρεσης και τους από 14/11/2019 πρόσθετους λόγους αυτής κατά της 160/2014 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Διατάσσει την εισαγωγή του παράβολου στο δημόσιο ταμείο, και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των εξ αδιαθέτου κληρονόμων του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ. ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 19 Φεβρουαρίου 2020.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 18 Μαΐου 2020.

H ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ