522/2009 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 522 / 2009 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 522/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Πετράκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση και Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Δεκεμβρίου 2008, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ, κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Κασιούμη και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ψ, κατοίκου ..., ο οποίος δεν εμφανίστηκε στο ακροατήριο ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, 2) Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΙΣΤΗ ΑΕΓΑ", που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αντώνιο Χρόνη και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23/11/2004 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ιωαννίνων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 302/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 401/2006 του Εφετείου Ιωαννίνων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 22/12/2006 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Γεωργία Λαλούση, ανέγνωσε την από 21/9/2007 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη του πρώτου και δεύτερου λόγου αναίρεσης και την παραδοχή του τρίτου λόγου αυτής.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της παραστάσας αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από την προσκομιζόμενη με επίκληση ... έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή Ιωαννίνων ... αποδεικνύεται ότι ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για την αρχικώς ορισθείσα δικάσιμο της 5-10-2007 επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στον πρώτο αναιρεσίβλητο Ψ. Αυτός όμως δεν εμφανίστηκε κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο, που ορίστηκε νόμιμα με αναβολή από το πινάκιο κατά την ως άνω αρχική δικάσιμο, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε από τη σειρά του οικείου πινακίου ούτε παραστάθηκε με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ. Η συζήτηση, επομένως, πρέπει να προχωρήσει σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι (άρθρο 576 παρ. 2 ΚΠολΔ).

ΙΙ. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 297, 298, 914, και 929 ΑΚ προκύπτει ότι σε περίπτωση βλάβης του σώματος ή της υγείας, συνεπεία αδικοπρακτικής συμπεριφοράς τρίτου, ο παθών δικαιούται ως αποζημίωση, εκτός άλλων, τα νοσήλια, στα οποία περιλαμβάνεται και η πρόσληψη αποκλειστικής νοσοκόμου όταν οι περιστάσεις το επιβάλλουν.

Περαιτέρω, από τη διάταξη του άρθρου 930 παρ. 3 ΑΚ που ορίζει ότι η αξίωση αποζημιώσεως δεν αποκλείεται από το λόγο ότι κάποιος άλλος έχει την υποχρέωση να αποζημιώσει ή να διατρέφει αυτόν που αδικήθηκε και η οποία αποτελεί εκδήλωση της νομοθετικής βούλησης να μην αποβεί προς όφελος του ζημιώσαντος το γεγονός ότι κάποιος άλλος υποχρεούται εκ του νόμου ή εξ άλλου λόγου να διατρέφει τον παθόντα, συνάγεται ότι ο τραυματισθείς από αδικοπραξία τρίτου, ο οποίος δέχεται τις αναγκαίως αυξημένες περιποιήσεις των γονέων του ή άλλου στενού συγγενούς του για την αποκατάσταση της υγείας του, δικαιούται να απαιτήσει από τον υπόχρεο ως αποζημίωση, το ποσό που θα ήταν υποχρεωμένος να καταβάλει σε τρίτον που για το σκοπό αυτό θα προσλάμβανε, έστω και αν στη συγκεκριμένη περίπτωση ουδέν ποσό κατέβαλε στους άνω οικείους του.

Περαιτέρω, ο λόγος αναίρεσης από το εδάφιο 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ιδρύεται και όταν από τις αιτιολογίες της απόφασης δεν προκύπτουν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις εκείνα τα περιστατικά που συγκροτούν το πραγματικό του κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ο οποίος εφαρμόστηκε (υπαγωγικός συλλογισμός), ώστε να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής της διάταξης.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του σχετικά με την κατάσταση του αναιρεσείοντα παθόντος μετά το ατύχημα και την ανάγκη απασχόλησης προσώπου για τη φροντίδα του δέχθηκε τα ακόλουθα: "Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι ο ενάγων υπέστη από το ατύχημα ατελή τετραπληγία επί εδάφους κατάγματος Α6.7.

Διακομίσθηκε στο ΓΠΠΝ Ιωαννίνων και κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του υπέστη πολλές επιπλοκές, φλεβική θρόμβωση, πνευμονική εμβολή, σηψαιμία και κατακλίσεις, οι οποίες αντιμετωπίστηκαν με δύο χειρουργικές επεμβάσεις. Η νοσηλεία του στην ορθοπεδική κλινική του παραπάνω νοσοκομείου διήρκεσε μέχρι τις 23-3-2004, οπότε διακομίστηκε στο Εθνικό Ίδρυμα Αποκαταστάσεως Αναπήρων στην ...

όπου και παρέμεινε μέχρι το Μάϊο του 2006. Σύμφωνα με την υπ' αριθ. Πρωτ. ... ιατρική βεβαίωση του Παν/κού Νοσοκομείου ΑΤΤΙΚΟΝ, ο ενάγων σήμερα δεν είναι σε θέση να βαδίζει αυτόνομα, χρησιμοποιεί γι' αυτό τροχήλατο αμαξίδιο και εμφανίζει ορθοκυστικές διαταραχές, ενώ ήδη από την Α'/βάθμια Υγειονομική Επιτροπή Νομαρχίας ...

καθορίστηκε το ποσοστό αναπηρίας του σε 100% λόγω πλήρους παραλυσίας των κάτω άκρων. ... Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι ο ενάγων από 1-6-2004 και εντεύθεν, οπότε είχε μεταφερθεί στο Εθνικό Ίδρυμα Αποκατάστασης Αναπήρων, δεν μπορούσε να αυτοεξυπηρετηθεί και είχε ανάγκη τις περιποιήσεις τρίτου προσώπου. Όμως στο ίδρυμα αυτό παρέχονται απόλυτα εξειδικευμένες υπηρεσίες που καθιστούν μη αναγκαία την παροχή υπηρεσιών από τρίτο πρόσωπο, και συνεπώς το αγωγικό κονδύλιο, κατά το οποίο ο ενάγων ζητεί για το λόγο αυτό αποζημίωση ύψους 108.970 ευρώ, ποσό που θα ήταν υποχρεωμένος να καταβάλει σε τρίτον που για το σκοπό αυτό θα προσελάμβανε, εργασία που παρείχε η μητέρα του και ο πατέρας του σε 24ωρη βάση, είναι απορριπτέο ως αβάσιμο.

Επομένως το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που έκρινε διαφορετικά και επιδίκασε στον ενάγοντα για τη συγκεκριμένη αιτία το ποσό των 36.810 ευρώ, έσφαλε και πρέπει να γίνει δεκτός ο σχετικός λόγος της έφεσης των εναγομένων". Έτσι που έκρινε το Εφετείο και στη συνέχεια κατά παραδοχή της έφεσης των εναγομένων-αναιρεσιβλήτων εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση και απέρριψε το σχετικό αίτημα της αγωγής του αναιρεσείοντος διέλαβε στην απόφασή του ασαφείς αιτιολογίες.

Διότι, ενώ δέχεται ότι ο ενάγων δεν μπορούσε να αυτοεξυπηρετηθεί και ότι είχε την ανάγκη τις περιποιήσεων τρίτου προσώπου, απορρίπτει το σχετικό κονδύλιο της αγωγής, επειδή, όπως δέχεται, στο ίδρυμα αυτό παρέχονται απόλυτα εξειδικευμένες υπηρεσίες που καθιστούν μη αναγκαία την παροχή υπηρεσιών από τρίτο πρόσωπο, χωρίς όμως να προσδιορίζει ποιες είναι οι εξειδικευμένες αυτές υπηρεσίες, αν οι υπηρεσίες αυτές προσφέρονται ολόκληρο το εικοσιτετράωρο και αν συμπεριλαμβάνονται σ' αυτές και οι υπηρεσίες αποκλειστικής νοσοκόμου για τις τρέχουσες ανάγκες του ασθενούς.

Σύμφωνα επομένως, με τα ανωτέρω το Εφετείο παραβίασε εκ πλαγίου τις προαναφερόμενες διατάξεις του ΑΚ και έτσι υπέπεσε στην πλημμέλεια του εδάφιου 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ κατά τον βάσιμο τρίτο λόγο της αναίρεσης, ο οποίος πρέπει να γίνει δεκτός, ενώ παρέλκει η εξέταση των πρώτου και του δεύτερου λόγων της, που αφορούν το ίδιο κεφάλαιο της προσβαλλόμενης απόφασης.

ΙΙΙ. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει, να αναιρεθεί εν μέρει η προσβαλλόμενη απόφαση και συγκεκριμένα μόνο κατά το μέρος που απορρίπτει την αξίωση αποζημίωσης του αναιρεσείοντος για την απασχόληση αποκλειστικής νοσοκόμου κατά το ένδικο διάστημα, καθώς και ως προς τη συναφή διάταξή της περί δικαστικής δαπάνης, και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς εκδίκαση, κατά το άνω αναιρούμενο μέρος, στο ίδιο Εφετείο Ιωαννίνων, η συγκρότηση του οποίου από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν είναι δυνατή (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 401/2006 απόφαση του Εφετείου Ιωαννίνων κατά το μέρος, που αναφέρεται στο σκεπτικό.

Παραπέμπει την υπόθεση μόνο κατά το αναιρούμενο μέρος, προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο Ιωαννίνων, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος, την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες (2.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 18 Φεβρουαρίου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 4 Μαρτίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ