522/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 522 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 522/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Βούλγαρη, Δημήτριο Κυριτσάκη, Αχιλλέα Νταφούλη και Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 13 Ιανουαρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Δευτεροβάθμιας Οργάνωσης με την επωνυμία "..." που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα. Παραστάθηκε ο νόμιμος εκπρόσωπός της Ανδρέας Αντωνόπουλος του Χαρίλαου, κάτοικος Αθηνών, ο οποίος διόρισε στο ακροατήριο ως πληρεξούσιό του τον δικηγόρο Βασίλειο Κατσαντώνη. Της αναιρεσιβλήτου: Αθλητικής ομοσπονδίας με την επωνυμία "...", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παναγιώτη Γιάκα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16 Φεβρουαρίου 2004 τριτανακοπή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2905/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 118/2005 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση των αποφάσεων ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 20 Απριλίου 2005 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αντώνιος Παπαθεοδώρου, ανέγνωσε την από 30 Δεκεμβρίου 2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Από το άρθρο 553 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ προκύπτει ότι αν γίνει δεκτή κατά τύπους η έφεση και απορριφθεί κατ' ουσίαν, σε αναίρεση υπόκειται μόνο η εφετειακή απόφαση, στην οποία ενσωματώνεται η πρωτόδικη, διότι με αυτή περατώνεται οριστικά η δίκη. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη εφετειακή απόφαση, το Εφετείο δέχθηκε κατά τύπους την έφεση κατά της συμπροσβαλλόμενης πρωτόδικης απόφασης και απέρριψε αυτή κατ' ουσίαν. Επομένως η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης κατά το μέρος που στρέφεται κατά της πρωτόδικης απόφασης, η οποία ενσωματώθηκε στην απόφαση του Εφετείου, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη.

ΙΙ.- Κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 2 Κ.Πολ.Δ, μη προσήκουσα σύνθεση του δικαστηρίου που ιδρύει λόγο για αναίρεση της απόφασης, υπάρχει και αν κατά την αναπλήρωση κωλυομένου δικαστή δεν τηρήθηκε η κατά το νόμο σειρά και τάξη. Εξάλλου, το άρθρο 5 παρ. 1 του Ν. 1756./1988 "Κώδικας οργανισμού δικαστηρίου και κατάστασης δικαστικών λειτουργών" ορίζει ότι "Αν δεν υπάρχουν, απουσιάζουν ή κωλύονται οι δικαστές αναπληρώνονται, κατά σειρά αρχαιότητας, εφόσον δεν ορίζεται διαφορετικά ως εξής. Α.- Στα πολιτικά δικαστήρια ......... γ) ο πρόεδρος πολυμελούς δικαστηρίου, από άλλο δικαστή της ίδιας σύνθεσης ή του ίδιου δικαστηρίου και στην παράγραφο 2 του ίδιου άρθρου ορίζεται ότι "Οι κατά την προηγούμενη παράγραφο αναπληρωτές ορίζονται με πράξη του δικαστή που διευθύνει το δικαστήριο".

Εν προκειμένω, στην υπ' αριθ. 118/2005 προσβαλλόμενη οριστική απόφαση του Εφετείου Αθηνών (Τμήμα 13.Α) αναγράφεται η σύνθεση του δικαστηρίου ως ακολούθως "

Συγκροτήθηκε από τους δικαστές Θεοχάρη Μπίρπο, Προεδρεύοντα Εφέτη, επειδή κωλύονται οι Πρόεδροι Εφετών και οι αρχαιότεροί του Εφέτες, Πάνο Πετρόπουλο-Εισηγητή, Ηλέκτρα Παλούκη, Εφέτες..........". Τεκμαιρομένου, όμως του κωλύματος του Προέδρου Εφετών του Τμήματος αυτού του Εφετείου Αθηνών, νόμιμα μετέσχε της σύνθεσης του δικαστηρίου ως Προεδρεύων Εφέτης άλλος δικαστής της ίδιας σύνθεσης ή του ίδιου δικαστηρίου κωλυομένων των υπολοίπων Προέδρων Εφετών και των αρχαιοτέρων του Εφετών. Σημειώνεται, ότι η διαπίστωση του κωλύματος ανάγεται στη διεύθυνση της εσωτερικής υπηρεσίας του οικείου δικαστηρίου και δεν είναι απαραίτητο να αναφέρεται στην απόφαση ότι υπήρχε κώλυμα του Προέδρου.

Συνεπώς ο πρώτος λόγος αναίρεσης εκ του αριθμού 2 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., διότι μετέσχε στη σύνθεση του Εφετείου ως Πρόεδρος όχι Πρόεδρος Εφετών αλλά Προεδρεύων Εφέτης χωρίς να αναφέρεται αν υπήρχε κώλυμα των αρχαιοτέρων του Εφετών, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

ΙΙΙ.- Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ προκύπτει ότι αν η αγωγή κρίθηκε κατ' ουσίαν βάσιμη ή αβάσιμη, για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο λόγος αναίρεσης με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ), πρέπει να καθορίζονται η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε και το κατά την εκδοχή του αναιρεσείοντος ερμηνευτικό ή υπαγωγικό σφάλμα, επιπλέον δε να αναφέρονται με πληρότητα και σαφήνεια τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο και ενόψει των οποίων εξέφερε την κρίση του για τη βασιμότητα ή μη της αγωγής.

Διότι μέσω των πραγματικών αυτών παραδοχών πραγματώνεται εκάστοτε η συγκεκριμένη ερμηνεία και εφαρμογή του κανόνα του ουσιαστικού δικαίου και μόνο ενόψει αυτών μπορεί να ελεγχθεί αν η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στην απόφαση οδήγησε σε εσφαλμένο διατακτικό, από το οποίο και εξαρτάται τελικά η ευδοκίμηση της αναίρεσης (άρθρο 578 Κ.Πολ.Δ).

Περαιτέρω για να είναι ορισμένος ο λόγος με τον οποίο προβάλλεται ότι η απόφαση στερείται νόμιμης βάσης (άρθρο 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ), διότι περιέχει ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες, πρέπει να καθορίζεται, εκτός άλλων, σε τι συνίσταται η ανεπάρκειά τους, ποιο δηλαδή στοιχείο αναγκαίο για την επάρκειά τους λείπει και σε τι συνίσταται η αντίφαση και από ποια αντιτιθέμενα μέρη τους προκύπτει και επιπλέον να αναφέρονται οι ως αντιφατικές φερόμενες παραδοχές του Εφετείου.

Στην προκείμενη περίπτωση, με το δεύτερο λόγο αναίρεσης από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση ότι παραβίασε ευθέως και εκ πλαγίου τις διατάξεις του ν.2725/1999 "Περί ερασιτεχνικού και επαγγελματικού αθλητισμού κλπ" και έτσι απέρριψε κατ' ουσίαν την έφεση της αναιρεσείουσας κατά της πρωτόδικης απόφασης που εκδόθηκε κατά τη διαδικασία της εκουσίας δικαιοδοσίας και κατά παραδοχή της τριτανακοπής της αναιρεσίβλητης ακύρωσε την 6903/2003 απόφαση του ίδιου δικαστηρίου με την οποία έγινε δεκτή η αίτηση της αναιρεσείουσας περί τροποποίησης του καταστατικού της.

Στο αναιρετήριο, όμως, ενώ εκτίθεται το ιστορικό της υπόθεσης και η νομική άποψη της αναιρεσείουσας περί του σκοπού και της φιλοσοφίας γενικότερα του αθλητικού νόμου 2725/1999, δεν παρατίθενται με πληρότητα αλλά εντελώς επιλεκτικά και αποσπασματικά οι ουσιαστικές παραδοχές του Εφετείου με βάση τις οποίες κατέληξε στη νομική κρίση του για τη συνδρομή των όρων των διατάξεων που εφάρμοσε.

Έτσι όμως, δεν μπορεί να ελεγχθεί η ορθότητα ή μη του διατακτικού της προσβαλλόμενης απόφασης ούτε από την άποψη της ευθείας ούτε από την άποψη της εκ πλαγίου παραβίασης των διατάξεων του παραπάνω νόμου και επομένως ο προαναφερόμενος λόγος αναίρεσης από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ είναι απορριπτέος προεχόντως ως αόριστος.

IV.- Εξάλλου, ο ίδιος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προσάπτεται στο Εφετείο η αιτίαση από τους αριθμούς 8 και 11 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ, συνιστάμενη στο ότι κατέληξε στη δικαστική κρίση του "χωρίς να λάβει υπόψη του ουσιώδεις ισχυρισμούς μας και επικληθέντα εκ μέρους μας συγκεκριμένα αποδεικτικά στοιχεία" είναι απορριπτέος προεχόντως ως αόριστος, γιατί δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο ποιοι ήταν οι ουσιώδεις ισχυρισμοί που παραδεκτά προτάθηκαν και ποια ήσαν τα αποδεικτικά μέσα που προσκομίστηκαν και δεν έλαβε υπόψη του το Εφετείο.

V.- Ο τρίτος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο η αναιρεσείουσα προβάλλει αιτιάσεις από τους αριθμούς 12 και 13 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., γιατί το Εφετείο παραβίασε τους ορισμούς του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων και εσφαλμένα εφάρμοσε τους ορισμούς του νόμου ως προς το βάρος της απόδειξης, αντίστοιχα, πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως αόριστος, αφού δεν προσδιορίζονται με σαφήνεια τα πραγματικά περιστατικά που στοιχειοθετούν τις αποδιδόμενες στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση πλημμέλειες, αλλά αναφέρονται μόνο οι διατάξεις που τις προβλέπουν. Κατόπιν όλων αυτών, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης στο σύνολό της και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ), η οποία κατέθεσε και προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20-4-2005 αίτηση της Δευτεροβάθμιας Οργάνωσης με την επωνυμία "..." για αναίρεση των υπ' αριθ. 118/2005 και 2905/2004 αποφάσεων του Εφετείου Αθηνών και του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, αντίστοιχα.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει σε χίλια εκατό εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 15 Φεβρουαρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 17 Μαρτίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ