Supreme Court allows appeal against insurance liability judgment due to appellate court's failure to examine a new defense argument.

Απόφαση 521 / 2010 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 521/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση, Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη και Σοφία Καραχάλιου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 22 Ιανουαρίου 2010, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Εταιρίας με την επωνυμία "GROUPAMA-ΦΟΙΝΙΞ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Πανούση και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) ...., 2) ..., 3) ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χρήστο Λίντα με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26/11/2004 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 29542/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1502/2008 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 4/12/2008 αίτησή της και τους από 10/12/2009 πρόσθετους λόγους αυτής.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Σοφία Καραχάλιου ανέγνωσε την από 12/1/2010 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του δευτέρου λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως, από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. και την απόρριψη των λοιπών λόγων αυτής και των προσθέτων λόγων της. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Φέρονται προς συζήτηση η από 4-12-08 αίτηση, περί αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 1502/2008 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης, και οι από 10-12-2009 πρόσθετοι λόγοι αυτής, που ασκήθηκαν παραδεκτώς, κατ' άρθρον 569§2 του Κ.Πολ.Δ. και συνεπώς πρέπει να συνεκδικασθούν, εφ' όσον οι πρόσθετοι λόγοι αναιρέσεως δεν έχουν αυθυπαρξία, αλλά συμπληρώνουν την αίτηση αναιρέσεως και αποτελούν ενιαίο σύνολο με αυτή, και να ερευνηθούν, περαιτέρω, ως προς την ουσιαστική βασιμότητά τους.

Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 523, 532 και 674 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ, η οποία εφαρμόζεται και στην ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο και την σύμβαση της ασφαλίσεώς του (άρθρο 681 Α Κ.Πολ.Δ), προκύπτει ότι, αν απορριφθεί η έφεση ως εμπρόθεσμη ή απαράδεκτη ή τυπικώς άκυρη, τότε απορρίπτεται και η αντέφεση χωρίς έρευνα της ουσίας της υποθέσεως, εκτός αν ασκήθηκε κατά την διάρκεια της προθεσμίας της εφέσεως για τον αντεκκαλούντα, οπότε αποσυνδέεται από την έφεση και ισχύει ως αυτοτελής έφεση.

Όμως, στην ειδική διαδικασία των άρθρων 663 επ Κ.Πολ.Δ, κατά την οποία εκδικάζονται και οι διαφορές για ζημίες από αυτοκίνητο και την σύμβαση της ασφαλίσεώς του, αν η αντέφεση ασκήθηκε με τις προτάσεις, κατά την παρεχόμενη από το άρθρο 674 παρ. 1 του αυτού Κώδικος δυνατότητα, τότε δεν ισχύει ως αυτοτελής έφεση.

Και τούτο, διότι, κατά την διάταξη του άρθρου 523 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ, η οποία έχει εφαρμογή και στην ανωτέρω ειδική διαδικασία, ως εκ της μη υπάρξεως αντιθέτου ρυθμίσεως, αυτή ασκείται μόνον δια δικογράφου. Εξ άλλου, κατά την διάταξη του άρθρου 559 αριθμός 14 του Κ.Πολ.Δ, ιδρύεται λόγος αναιρέσεως και όταν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο, που προέρχεται από την παραβίαση δικονομικής διατάξεως.

Στην παρούσα περίπτωση, με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ, επειδή το Εφετείο, μετά την απόρριψη της εφέσεως, που ασκήθηκε από τους δεύτερο και τρίτο των ήδη αναιρεσιβλήτων, ως απαραδέκτου, απέρριψε και την αντέφεση που είχε ασκήσει η αναιρεσείουσα, με τις προτάσεις της, ενώπιον του δικαστηρίου, η οποία ίσχυε ως αυτοτελής έφεση, ως ασκηθείσα κατά την διάρκεια της προθεσμίας της εφέσεως (εν όψει του ότι δεν είχε χωρήσει επίδοση της εκκαλουμένης αποφάσεως).

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί, ως απαράδεκτος, διότι, για την ισχύ, ως αυτοτελούς εφέσεως, της αντεφέσεως, που ασκήθηκε από την αναιρεσείουσα, δεν ήταν αρκετή η άσκησή της κατά την διάρκεια της προθεσμίας της εφέσεως, αλλά έπρεπε, επί πλέον, να ασκηθεί με δικόγραφο και όχι με τις προτάσεις.

Κατόπιν τούτων, πρέπει η αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί, ως προς του δευτέρα και τρίτο των αναιρεσιβλήτων. Διάταξη, όμως, περί δικαστικών εξόδων αυτών, δεν θα περιληφθεί, λόγω ελλείψεως σχετικού αιτήματος.

Επειδή, με τις διατάξεις των άρθρων 2 παρ. 1 περ. α', 6 παρ. 1, 10 παρ. 1 και 11 παρ. 1 του Ν. 489/1976 "Περί υποχρεωτικής ασφαλίσεως της εξ ατυχημάτων αστικής ευθύνης", ορίζονται μεταξύ άλλων τα εξής: "Ο κύριος ή κάτοχος αυτοκινήτου που κυκλοφορεί μέσα στην Ελλάδα επί οδού, υποχρεούται να έχει καλύψει με ασφάλιση την εκ τούτου έναντι τρίτων αστική ευθύνη, σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος (αρθρ. 2 παρ. 1 περ.

α). Η ασφάλιση πρέπει να καλύπτει την αστική ευθύνη του κυρίου, του κατόχου και κάθε οδηγού ή προστηθέντος για την οδήγηση ή υπευθύνου του ασφαλισμένου αυτοκινήτου. Εξαιρείται η αστική ευθύνη των προσώπων που επελήφθησαν του αυτοκινήτου με κλοπή ή βία και αυτών που προκάλεσαν το ατύχημα εκ προθέσεως (αρ. 6 παρ. 1).

Το πρόσωπο που ζημιώθηκε έχει από την ασφαλιστική σύμβαση και μέχρι του ποσού αυτής ιδία αξίωση κατά του ασφαλιστή (αρθ. 10 παρ. 1). Με την επιφύλαξη του δικαιώματος άσκησης αγωγής κατά του λήπτη της ασφάλισης, του ασφαλισμένου και του οδηγού, ο ασφαλιστής δεν μπορεί να αντιτάξει κατά του ζημιωθέντος τρίτου, όταν αυτός ασκεί την αξίωση της παραγράφου 1 του άρθρου 10, ενστάσεις που απορρέουν από την ασφαλιστική σύμβαση". (άρθρ. 11 παρ. 1).

Περαιτέρω, κατά την διάταξη του άρθρου 25 παρ. 8 της υπ' αριθ. ΚΑ/585/5-4-1978 Απόφασης του Υπουργού Εμπορίου "Περί καθορισμού των γενικών όρων του ασφαλιστηρίου του καλύπτοντος την εξ ατυχημάτων αυτοκινήτων αστικήν ευθύνην (ΦΕΚ 795/1978 ΑΕ και ΕΠΕ), αποκλείονται της ασφαλίσεως ζημίες που προκαλούνται καθ' ον χρόνον ο οδηγός του αυτοκινήτου οχήματος ετέλει υπό την επίδραση οινοπνεύματος ή τοξικών ουσιών, κατά την έννοια και τις προϋποθέσεις του άρθρου 42 του ΚΟΚ.

Τέλος, κατά την διάταξη του άρθρου 9 παρ. 2 του Ν. 2496/1997, τον λήπτη της ασφάλισης βαρύνουν όλες οι υποχρεώσεις του απορρέουν από την ασφαλιστική σύμβαση, εκτός από εκείνες που από την φύση τους πρέπει να εκπληρωθούν από τον ασφαλισμένο. Από τον συνδυασμό των ανωτέρω διατάξεων (της τελευταίας εφαρμοζομένης αναλογικώς και στην ασφάλιση της αστικής ευθύνης εξ αυτοκινητικών ατυχημάτων), συνάγεται, ότι η ρήτρα στο ασφαλιστήριο για εξαίρεση από την ασφαλιστική κάλυψη των ζημιών που προκαλούνται, κατά τον χρόνο που ο οδηγός έχει καταναλώσει οινόπνευμα περισσότερο του επιτρεπτού από τον Κώδικα οδικής κυκλοφορίας (είτε με την ενσωμάτωση της ρήτρας αυτής στην σύμβαση ασφαλίσεως, είτε με την παραπομπή της συμβάσεως ασφαλίσεως στους όρους της προαναφερομένης Αποφάσεως του Υπουργού Εμπορίου, μεταξύ των οποίων και το άρθρο 25 παρ. 8 αυτής), αποτελεί στην πραγματικότητα "κεκαλυμμένο ασφαλιστικό βάρος", στην παράβαση του οποίου υποπίπτει ο ασφαλισμένος, εφ' όσον βαρύνεται με υπαιτιότητα (άρθρο 330 ΑΚ).

Το ασφαλιστικό αυτό βάρος " του μη οδηγείν υπό την επίδραση οινοπνεύματος ή τοξικών ουσιών", αφορά και απευθύνεται σε κάθε ασφαλιζόμενο πρόσωπο ήτοι όχι μόνον στον οδηγό, αλλά και στον κάτοχο ή ιδιοκτήτη του αυτοκινήτου, όταν αυτοί είναι πρόσωπα διαφορετικά από τον οδηγό. Επομένως, ο ασφαλιστής, ο οποίος υποχρεώθηκε να καταβάλει αποζημίωση στον ζημιωθέντα τρίτο, χωρίς να έχει ευθύνη, λόγω της συμβατικής εξαιρέσεως από την ασφαλιστική κάλυψη των ζημιών, που προκαλούνται, όταν ο οδηγός του ασφαλισμένου αυτοκινήτου ευρίσκεται σε μέθη, δύναται κατ' αρχήν, εφ' όσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις του νόμου, να ασκήσει αναγωγή κατά του κατόχου και ιδιοκτήτου που είναι πρόσωπα διαφορετικά από τον "εν μέθη" οδηγό, για να τελεσφορήσει, όμως, η αγωγή του αυτή θα πρέπει τα ανωτέρω πρόσωπα να βαρύνονται με υπαιτιότητα για την παράβαση αυτή.

Η υπαιτιότητα τεκμαίρεται και ο ασφαλιστής αρκεί να επικαλεσθεί με την αγωγή του περιστατικά, τα οποία, στην συγκεκριμένη περίπτωση, φέρουν τα τυπικά στοιχεία ατυχήματος, διαπραχθέντος από "εν μέθη" οδηγό. Εναπόκειται δε στον εναγόμενο, προς ανατροπή του τεκμηρίου αυτού, να προβάλει ισχυρισμό, με την επίκληση περιστατικών, που κατατείνουν σε απόκρουση της υπαιτιότητός του (ΑΠ 1357/2008, ΑΠ 1517/2006).

Περαιτέρω, κατά την διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 8, αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπ' όψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπ' όψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα", κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί, που συνιστούν την ιστορική βάση και επομένως στηρίζουν το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως και αντενστάσεως.

Υπό την έννοια αυτή, "πράγμα" αποτελεί και ο λόγος της εφέσεως, ο οποίος αφορά σε αυτοτελή ισχυρισμό και η παραδοχή του έχει ως συνέπεια την εξαφάνιση της εκκαλουμένης αποφάσεως. Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλομένη απόφασή του, όπως προκύπτει από αυτή, το Εφετείο δέχθηκε, ανελέγκτως: Ότι αποκλειστικός υπαίτιος του ενδίκου ατυχήματος και των εξ αυτού συνεπειών ήταν ο οδηγός του ασφαλισμένου στην ενάγουσα-αναιρεσείουσα αυτοκινήτου, Υ1, υιός του ήδη πρώτου αναιρεσιβλήτου, ο οποίος οδηγούσε αυτό, ευρισκόμενος υπό την επήρεια οινοπνεύματος και τοξικών ουσιών, που επηρέασε την οδηγική ικανότητα αυτού.

Ότι ο πρώτος αναιρεσίβλητος είχε ασφαλίσει το ζημιογόνο αυτοκίνητο, στην αναιρεσείουσα (ως καθολική διάδοχο, με απορρόφηση, λόγω συγχωνεύσεως, της ασφαλιστικής εταιρείας "ΦΟΙΝΙΞ ΓΕΝΙΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΕ"), δυνάμει του υπ' αριθ. ... ασφαλιστηρίου, για το χρονικό διάστημα από 26-7-2000 έως 26-7-2001, και ότι στο ασφαλιστήριο αυτό είχε περιληφθεί όρος, περί εξαιρέσεως από την ασφάλιση των ζημιών που προξενούνται από κάποια από τις αιτίες που αναφέρονται στα άρθρα 25 και 26 των γενικών όρων ασφαλίσεως αυτοκινήτων της υπ' αριθ.

Κ4/585/1978 Αποφάσεως του Υπουργού Εμπορίου. Ακόμη, ότι ο όρος αυτός αφ' ενός μεν ενσωματώθηκε στο κείμενο του ασφαλιστηρίου συμβολαίου, αφ' ετέρου δε απέκτησε συμβατική ισχύ, με την παράδοση του ασφαλιστηρίου στον α' εναγόμενο, την μη εναντίωση τούτου στο περιεχόμενό του, την καταβολή των ασφαλίστρων αναντιρρήτως και την τοποθέτηση του σήματος ασφαλίσεως στο "παρμπρίζ" του αυτοκινήτου.

Με βάση τις παραδοχές του αυτές, απέρριψε τον αντίθετο ισχυρισμό του πρώτου εναγομένου, που είχε προταθεί από αυτόν ενώπιον του Πρωτοδίκου δικαστηρίου και είχε επαναφέρει στο Εφετείο, με αντίστοιχο λόγο εφέσεως. Ακολούθως, με την αυτή απόφασή του, το Εφετείο δέχθηκε, ανελέγκτως, τα κατωτέρω πραγματικά περιστατικά, εν σχέσει προς την αξίωση της ενάγουσας αναιρεσείουσας κατά του ασφαλισμένου της α' εναγομένου, ιδιοκτήτου του ζημιογόνου αυτοκινήτου: ... "Περαιτέρω εκτός από την ένσταση αυτή, ως προκύπτει από τα ταυτάριθμα με την εκκαλουμένη πρακτικά, ο πρώτος εναγόμενος κατά την ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου συζήτηση της ένδικης (εξ αναγωγής) αγωγής, αμυνόμενος κατ' αυτής, προέβαλε μεταξύ άλλων και τον ισχυρισμό ότι ο θανατωθείς κατά το ατύχημα οδηγός του ζημιογόνου αυτοκινήτου έλαβε κατά τον χρόνο του ατυχήματος στην νομή και κατοχή του το αυτοκίνητο αυτό, εν αγνοία και χωρίς την συγκατάθεση αυτού (πρώτου εναγομένου), επικαλούμενος δε το γεγονός της ανυπαρξίας στο πρόσωπο του της ιδιότητας του νομέως και κατόχου κατά τον χρόνο του ατυχήματος, προέτεινε και την ένσταση του περιορισμού της ευθύνης του μέχρι της εκ 300 ευρώ υπολειμματικής αξίας του ζημιογόνου αυτοκινήτου, τα οποία και δήλωσε ότι παραχωρεί στην ενάγουσα.

Αναφορικά με τον πρώτο των εν λόγω ισχυρισμών, ο οποίος είναι νόμιμος, συμφώνως προς τα προεκτεθεντα, ερειδόμενος στο αρθρ. 330 ΑΚ, σε συνδυασμό με άρθρ. 9 παρ.2 του Ν.2496/1997, αποδείχθηκαν τ' ακόλουθα: Κατά τις νυκτερινές ώρες της 9-12-2000 ο γιος του πρώτου εναγομένου Υ1 βρήκε τα κλειδιά του υπ' αριθμ. .... ΕΙΧ αυτοκινήτου στο σπίτι, όπου συγκατοικούσε με τους γονείς του, και εν αγνοία και χωρίς την έγκριση του ιδιοκτήτη πατέρα του και αντισυμβαλλομένου στην ασφαλιστική σύμβαση {πρώτου εναγομένου} αφήρεσε το αυτοκίνητο αυτό για να μεταβεί εκτός Θεσσαλονίκης, προκειμένου να συνδιασκεδάσει με τους φίλους του.

Όμως, ως αποδείχθηκε, ο εν λόγω κάτοχος του ασφαλισμένου στην ενάγουσα αυτοκινήτου οδηγούσε αυτό κατά την 10-12-2000 υπό την επήρεια οινοπνεύματος και τοξικών ουσιών (χασίς), ουσίες που επέδρασαν αποφασιστικά στην οδηγική του συμπεριφορά, και προκλήθηκε το επίδικο τροχαίο αυτοκινητικό ατύχημα, κατά το οποίο τραυματίστηκε θανάσιμα και ο ίδιος ο οδηγός του ως άνω αυτοκινήτου.

Εφόσον συνεπώς ο εν λόγω οδηγός επιλήφθη της οδηγήσεως- του αυτοκινήτου αυτού χωρίς την γνώση, συναίνεση ή έστω εκ των υστέρων έγκριση του ιδιοκτήτη αυτού και πρώτου εναγομένου, τον τελευταίο με την ιδιότητα αυτή του ιδιοκτήτη του ζημιογόνου αυτοκινήτου και αντισυμβαλλόμενου στην σύμβαση ασφαλίσεως, δεν βαρύνει υπαιτιότητα για το γεγονός της οδηγήσεως υπό οδηγού τελούντα υπό την επήρεια οινοπνεύματος και τοξικών ουσιών και εντεύθεν παραβάσεως του ασφαλιστικού βάρους...".

Με βάση τις παραδοχές του αυτές, το Εφετείο, κατά παραδοχή της εφέσεώς του ήδη α' αναιρεσιβλήτου, εξαφανίζοντας την πρωτόδικη απόφαση, με την οποία είχε γίνει δεκτή η αγωγή, κατά την βάση της που αφορούσε στην ευθύνη τούτου, ως κυρίου του ζημιογόνου αυτοκινήτου, απέρριψε αυτή, κατά την, ως άνω, βάση της. Με τον δεύτερο κύριο λόγο αναιρέσεως, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., επειδή το Εφετείο, με το να δεχθεί την έλλειψη υπαιτιότητας του α' εναγομένου-α' αναιρεσιβλήτου, ιδιοκτήτου και μη οδηγού του ζημιογόνου αυτοκινήτου, στην παράβαση του ανωτέρω ασφαλιστικού βάρους, έλαβε υπ' όψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ενώπιον του Πρωτοδίκου δικαστηρίου και δεν απετέλεσαν λόγο της εφέσεως του α' εναγομένου - α' αναιρεσιβλήτου.

Από το δικόγραφο των προτάσεων των εναγομένων-αναιρεσιβλήτων, ενώπιον του Πρωτοδίκου δικαστηρίου, το οποίο επιτρεπτώς επισκοπεί ο Άρειος Πάγος (άρθρ. 561§2 Κ.Πολ.Δ.), προκύπτει ότι σ' αυτές, στις οποίες αναφέρθηκαν με δήλωσή των, που καταχωρίσθηκε στα πρακτικά, δεν είχε περιληφθεί ισχυρισμός του πρώτου τούτων, περί μη ευθύνης του, λόγω ελλείψεως της τεκμαιρομένης εις βάρος του υπαιτιότητας, για την παράβαση του ανωτέρω ασφαλιστικού βάρους, με σαφή έκθεση των γεγονότων που τον θεμελιώνουν και αίτημα για την απόρριψη της αγωγής, κατά την διάταξη του άρθρου 262 Κ.Πολ.Δ., ενώ με λόγο της εφέσεως δεν εισήχθη παράπονο ενώπιον του Εφετείου, για την απόρριψη από το Πρωτόδικο δικαστήριο τέτοιου ισχυρισμού.

Αντιθέτως, στις προτάσεις ενώπιον του Πρωτοδίκου δικαστηρίου είχε περιληφθεί "ένσταση περιορισμού της ευθύνης αυτού στο ποσό της αξίας του ζημιογόνου αυτοκινήτου", κατ' άρθρο 4 του Ν.ΓΠΝ/1911, την οποία (αξία) προσδιόριζε στο ποσό των 300 Ευρώ, επειδή ο υιός του Υ1, είχε αφαιρέσει το ζημιογόνο αυτοκίνητο και το οδηγούσε χωρίς την γνώση του και επομένως ο ίδιος, κατά τον χρόνο του ατυχήματος, δεν ήταν κάτοχος αυτού.

Αυτούσια δε η ένσταση αυτή αποτέλεσε τον τρίτο λόγο της εφέσεώς του. Επομένως το Εφετείο, το οποίο, κατά τα ανωτέρω, έλαβε υπ' όψη ανύπαρκτο λόγο της εφέσεως και ανύπαρκτο αυτοτελή ισχυρισμό του α' εναγομένου-α' αναιρεσιβλήτου, με συνέπεια την παραδοχή της εφέσεως και την απόρριψη της αγωγής της ήδη αναιρεσείουσας κατ' αυτού (κατά την κύρια βάση της), υπό την ιδιότητα του ασφαλισμένου της, υπέπεσε στην πλημμέλεια από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ.

και πρέπει ο δεύτερος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως να γίνει δεκτός, ως βάσιμος. Κατ' ακολουθίαν τούτων, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση, κατά το αμέσως ανωτέρω αναφερόμενο κεφάλαιό της, και να παραπεμφθεί η υπόθεση, προς περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο Εφετείο, εφ' όσον είναι δυνατή η συγκρότηση αυτού από δικαστές άλλους, εκτός εκείνων που δίκασαν προηγουμένως και να καταδικασθεί δε ο α' αναιρεσίβλητος, λόγω της ήττας του (άρ. 176, 183 Κ.Πολ.Δ.), στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας.

Σημειωτέον ότι, εφ' όσον αναιρείται η απόφαση, κατά το ανωτέρω κεφάλαιο, παρέλκει η έρευνα των λοιπών λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως και των προσθέτων λόγων αυτής, που αφορούν στο ίδιο κεφάλαιο της αποφάσεως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 4-12-2008 αίτηση αναιρέσεως, ως προς την δευτέρα και τον τρίτον των αναιρεσιβλήτων (... και ...).

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 1502/2008 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, κατά το κεφάλαιο που αναφέρεται στο σκεπτικό της παρούσας.

Παραπέμπει την υπόθεση, προς περαιτέρω εκδίκαση, κατά το αυτό κεφάλαιο, στο ίδιο Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από δικαστές άλλους, εκτός εκείνων που δίκασαν προηγουμένως. Και

Καταδικάζει τον πρώτο αναιρεσίβλητο (...) στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει σε τρείς χιλιάδες πεντακόσια (3.500) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 5 Φεβρουαρίου 2010.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 19 Μαρτίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ