519/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 519 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 519/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Ελένη Μαραμαθά, Πλαστήρα Αναστασάκη και Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 12 Ιανουαρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "EUROSTAR Ε.Α.Ε.Α.Ζ.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Ξυλά.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. .... και 2. ..... , οι οποίοι παραστάθηκαν με τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Νικόλαο Καλαϊτζίδη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20 Ιουλίου 2001 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Χαλκιδικής. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 118/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1721/2005 οριστική του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 16 Δεκεμβρίου 2005 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Πλαστήρας Αναστασάκης, ανέγνωσε την από 21 Δεκεμβρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθ. 11 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ιδρύεται όταν, μεταξύ άλλων, το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίσθηκαν. Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προσάπτεται στην απόφαση του Εφετείου η αιτίαση ότι έλαβε υπόψη το από 1.10.2004 έγγραφο της Αστυνομικής Διεύθυνσης Χαλκιδικής για την απόδειξη του ισχυρισμού των αναιρεσιβλήτων - εναγόντων που αποτελούσε και τη βάση της κατ΄ αυτής αγωγής των ότι αυτή είχε αναδειχθεί σωρευτικώς την προς αποζημίωση υποχρέωση της πρώτης εναγομένης εταιρείας με την επωνυμία "ΠΟΤΟΕΜΠΟΡΙΚΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ Α.Ε." έναντι αυτών η οποία προερχόταν από το αναφερόμενο σ΄ αυτήν αυτοκινητικό ατύχημα (σύγκρουση αυτοκινήτων) που οφειλόταν σε αποκλειστική υπαιτιότητα του προστηθέντος οδηγού του ζημιογόνου αυτοκινήτου της (σύμφωνα με το άρθρο 43 παρ. 6 του Ν. 2094/1992), χωρίς το έγγραφο αυτό να το προσκομίσουν και επικαλεσθούν νομίμως οι αναιρεσίβλητοι κατά την έκκλητη δίκη.

Όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση το Εφετείο, κρίνοντας επί σχετικού λόγου της εφέσεως των αναιρεσιβλήτων κατά της απόφασης του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου που είχε απορρίψει τον σχετικό ισχυρισμό των και είχε κάνει δεκτή την ένσταση διετούς παραγραφής της αναιρεσείουσας, δέχθηκε ότι "ο λόγος αυτός της εφέσεως πρέπει να γίνει δεκτός και ως ουσιαστικά βάσιμος διότι όπως προκύπτει από το από 1.10.2004 έγγραφο της Αστυνομικής Διεύθυνσης Χαλκιδικής, το οποίο παραδεκτά προσκομίζεται με επίκληση από τους ενάγοντες στην κατ΄ έφεση δίκη κατ΄ άρθρο 529 ΚΠολΔ, ο προστηθείς οδηγός Ζ1 , στις 31.8.1996 είχε καταθέσει στην Τροχαία Μουδανιών την ασφαλιστική βεβαίωση από την οποία προέκυπτε ότι το ζημιογόνο όχημα ήταν ασφαλισμένο στην εφεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία (βλ.

αυτό) και σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 43 παρ. 6 του ν. 2042/1992 η κατάθεση από τον οδηγό βεβαίωσης ασφαλίσεως του αυτοκινήτου αποτελεί κατά πλάσμα του νόμου πρόταση της ασφαλιστικής εταιρείας που την εξέδωσε, απευθυνόμενη αορίστως προς τους δικαιούχους αποζημιώσεως τρίτους σε περίπτωση πραγματώσεως του ασφαλιστικού κινδύνου", την οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση αποδέχτηκαν οι ασφαλισμένοι ενάγοντες με την έγερση της αγωγής και έτσι καταρτίσθηκε μεταξύ αυτών και της αναιρεσείουσας σύμβαση σωρευτικής αναδοχής και εφ΄ όσον η απαίτηση των αναιρεσιβλήτων στηριζόταν σε αδικοπραξία η οποία υπόκειται σε πενταετή παραγραφή (άρθρ. 937 ΑΚ), ο συμβατικός αναδοχέας (αναιρεσείουσα) αυτήν την παραγραφή μπορεί να προτείνει και συνακόλουθα το Εφετείο απέρριψε την εκ μέρους της προβληθείσα ένσταση διετούς παραγραφής.

Περαιτέρω, όπως προκύπτει από την επισκόπηση των από 11.4.2005 προτάσεων των αναιρεσιβλήτων ενώπιον του Εφετείου, αυτοί επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν μεταξύ άλλων και "τη με αριθμό πρωτ. 2514/9/652-ια/1.10.2004 βεβαίωση του Τμήματος Τροχαίας Νέων Μουδανιών η οποία ρητά αναφέρει ότι όπως προκύπτει από έρευνα που έγινε στο αρχείο της άνω Υπηρεσίας την 31.8.1996, ο οδηγός του υπ΄ αριθ. ....

Ι.Χ.Φ. αυτοκινήτου Ζ1 κατέθεσε ασφαλιστική βεβαίωση ότι το προαναφερθέν αυτοκίνητο (ζημιογόνο) ήταν ασφαλισμένο στην εφεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία". Επομένως οι αναιρεσίβλητοι προσκόμισαν και επικαλέσθηκαν νομίμως το ως άνω έγγραφο, του οποίου περαιτέρω κρίθηκε από το Εφετείο δικαιολογημένη, κατά το άρθρο 529 ΚΠολΔ, η προσαγωγή το πρώτον στην κατ΄ έφεση δίκη.

Κατ΄ ακολουθίαν ο περί του αντιθέτου εκ του άρθρου 559 αριθ. 11 ΚΠολΔ πρώτος λόγος της αναίρεσης, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

ΙΙ. Όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση η αναφορά σ΄ αυτήν του από 1.10.2004 εγγράφου της Αστυνομικής Διευθύνσεως Χαλκιδικής ως εγγράφου από το οποίο προκύπτει ότι ο προστηθείς από την ιδιοκτήτρια του ασφαλισμένου στην αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρεία οδηγός του ζημιογόνου αυτοκινήτου Ζ1 είχε καταθέσεις στις 31.8.1996 στην Τροχαία Μουδανιών (Χαλκιδικής) την ασφαλιστική βεβαίωση ότι το ζημιογόνο όχημα ήταν ασφαλισμένο σ΄ αυτήν (αναιρεσείουσα) σαφώς έχει την έννοια της αναφοράς στη με αριθμό πρωτ. 2514/9/652-1α βεβαίωση του Διοικητή του Τμήματος Τροχαίας Νέων Μουδανιών (Χαλκιδικής) με το άνω εκτεθέν περιεχόμενο αφού αυτό το έγγραφο (μόνον) με το εν λόγω περιεχόμενο επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι εφεσίβλητοι με τις προτάσεις που κατέθεσαν στο Εφετείο. Επομένως ο δεύτερος λόγος της αιτήσεως με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση ότι υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ διότι ως προς το σημείο αυτό περιέχει ανεπαρκή αιτιολογία "αφού υπάρχει σύγχυση μεταξύ των δύο εγγράφων", ενώ, κατά τα άνω, πρόκειται για το έγγραφο που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν σχετικώς οι αναιρεσίβλητοι, είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.

ΙΙΙ. Με τη διάταξη του άρθρου 43 παρ. 6 του Ν. 614/1977 "περί κυρώσεως του Κώδικος Οδικής Κυκλοφορίας" (όμοια και η διάταξη του άρθρου 43 παρ. 6 του Ν. 2094/1992) ορίσθηκε ότι "δεν έχουν εφαρμογή επί αυτοκινήτων οχημάτων κατά την έννοια του παρόντος κώδικος, οι περί κρατήσεως υπό της Αστυνομικής Αρχής διατάξεις του άρθρου 11 του Ν.

ΓπΝ/1911 αν ο οδηγός συνεμορφώθη προς τας διατάξεις της παρ. 2 του παρόντος άρθρου και καταθέσει αποδεικτικό ασφαλίσεως (βεβαίωση αναγνωρισμένης εν Ελλάδι Ασφαλιστικής Εταιρείας) του οχήματος ή αποδείξει ότι είναι κάτοχος δελτίου διεθνούς ασφαλίσεως, αμφοτέρων τούτων αποτελούντων δήλωσιν αποδοχής χρέους δια τα εν Ελλάδι ισχύοντα ελάχιστα ποσά ασφαλιστικής καλύψεως τα προβλεπόμενα εκάστοτε υπό των νομίμως εγκεκριμένων τιμολογίων ασφαλίστρων ή, προκειμένου περί αυτοκινήτων δημοσίας χρήσεως, καταθέσει δήλωσιν αναδοχής χρέους του τυχόν υπάρχοντος και νομίμως λειτουργούντος αλληλοασφαλιστικού συνεταιρισμού ή αλληλοασφαλιστικού ταμείου συνεταιρισμού στο οποίο το αυτοκίνητο είναι ασφαλισμένον".

Από τη διάταξη αυτή συνάγεται ότι κατά ρητή νομοθετική επιταγή ειδικώς η από τον οδηγό ζημιογόνου αυτοκινήτου κατάθεση βεβαίωσης ασφαλίσεως του αυτοκινήτου από αναγνωρισμένη στην Ελλάδα ασφαλιστική εταιρεία ή η από τον οδηγό απόδειξη ότι είναι κάτοχος δελτίου διεθνούς ασφαλίσεως, αποτελούν κατά πλάσμα του νόμου πρόταση της ασφαλιστικής εταιρείας που εξέδωκε τη βεβαίωση ή το δελτίο αυτό, σύμφωνα με την οποία, απευθυνόμενη αορίστως προς τους δικαιούχους αποζημιώσεως τρίτους σε περίπτωση πραγματώσεως ασφαλιστικού κινδύνου, ο προτείνων ασφαλιστής προσφέρεται να ικανοποιήσει τις αξιώσεις των τελευταίων, εφ΄ όσον αυτές δεν υπερβαίνουν το ασφαλιστικό ποσό και δεν είναι κατώτερες από τα ισχύοντα ελάχιστα ποσά ασφαλιστικής κάλυψης που προβλέπονται κάθε φορά από τα νομίμως εγκεκριμένα τιμολόγια ασφαλίστρων, και έτσι με την αποδοχή αυτής της προτάσεως η οποία μπορεί να γίνει και με την έγερση από τον ενδιαφερόμενο αγωγής κατά του ασφαλιστή, στην οποία υπάρχει βάση από τη σωρευτική αναδοχή χρέους, καταρτίζεται σύμβαση σωρευτικής αναδοχής που ιδρύει, σύμφωνα με τα άρθρα 361 και 477 ΑΚ, άμεση ευθύνη του αναδεχομένου έναντι του προσώπου που ζημιώθηκε από το ατύχημα μέχρι του παραπάνω ποσού.

Στην περίπτωση αυτή της συμβατικής σωρευτικής αναδοχής χρέους η έκταση ευθύνης του αναδοχέα ρυθμίζεται κατά τις λοιπές γενικές διατάξεις των άρθρων 472 έως 475 ΑΚ και επομένως αυτός δηλαδή εδώ ο ασφαλιστής, υπέχει έναντι του παθόντος όμοια υποχρέωση όπως και ο οφειλέτης - ζημιώσας με όλα τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα και επομένως, εφόσον η απαίτηση του ζημιωθέντος προσώπου στηρίζεται σε αδικοπραξία, που υπόκειται σε πενταετή παραγραφή, κατά τους όρους του άρθρου 937 του ΑΚ, ο συμβατικός αναδοχέας ασφαλιστής αυτήν την παραγραφή μπορεί να προτείνει.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχτηκε σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν ανωτέρω, ότι η αξίωση των αναιρεσιβλήτων κατά της αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρείας προς αποζημίωση εκ του αναφερομένου σ΄ αυτήν τροχαίου ατυχήματος, μετά την αποδειχθείσα εκ μέρους του οδηγού του ζημιογόνου αυτοκινήτου κατάθεση βεβαιώσεως ασφαλίσεώς του σ΄ αυτήν, που περιείχε πρόταση σωρευτικής αναδοχής χρέους και την αποδοχή αυτής εκ μέρους των δια της εγέρσεως της αγωγής που είχε η βάση την αδικοπραξία και τη σωρευτική αναδοχή του εξ αυτής χρέους των εναγομένων εκ μέρους της αναιρεσίουσας, υπέκειτο πλέον εις την πενταετή παραγραφή του άρθρου 937 του ΑΚ, γι΄ αυτό και κατ΄ αποδοχή του σχετικού λόγου της εφέσεως των αναιρεσιβλήτων, απέρριψε την εκ μέρους της προβληθείσα ένσταση διετούς παραγραφής της αξιώσεως αυτής και ακολούθως δέχτηκε εν μέρει την αγωγή.

Με τις παραδοχές του αυτές το Εφετείο δεν παραβίασε με την προσβαλλόμενη απόφασή του κανόνα του ουσιαστικού δικαίου και συγκεκριμένα τις διατάξεις των άρθρων 43 παρ. 6 του ΚΟΚ και 10 παρ. 2 του Ν. 489/1976, ο δε περί του αντιθέτου εκ του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ τρίτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως είναι αβάσιμος και απορριπτέος.

Κατ' ακολουθίαν των εκτιθεμένων, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να επιβληθεί στην αναιρεσείουσα η δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 16.12.2005 αίτηση της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "EUROSTAR E.A.E.A.Z." για αναίρεση της 1721/2005 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και Επιβάλλει στην αναιρεσείουσα τη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 14 Φεβρουαρίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 9 Μαρτίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ