517/2015 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 517 / 2015 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 517/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου και Εμμανουήλ Κλαδογένη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 9 Μαρτίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Ε. χας Α. Ν., 2 Κ. θυγ. Α. Ν., 3. Σ. Ν. του Α. και 4. Ε. Ν. του Α., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Νικόλαο Αλεξίου.

Του αναιρεσίβλητου: Γ. Κ. του Μ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Κοντογιάννη, με δήλωση του αρθρ. 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2-6-2009 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Τρικάλων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 222/2010 του ίδιου Δικαστηρίου και 427/2013 του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 19-11-2013 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Χρυσόστομος Ευαγγέλου ανέγνωσε την από 15-10-2014 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του δικαστηρίου τούτου Αρεοπαγίτη Γεράσιμου Φουρλάνου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσείοντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου τους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθ. 514, 515 § 1 και 516 ΑΚ, προκύπτει ότι η αξίωση του αγοραστή σε περίπτωση υπάρξεως νομικού ελαττώματος να ζητήσει αποζημίωση και πριν ακόμα του αφαιρεθεί με δικαστική απόφαση το πράγμα, καταλύεται, αν ο πωλητής ισχυρισθεί και αποδείξει ότι ο αγοραστής γνώριζε τα ελαττώματα του πράγματος που υπήρχαν κατά το χρόνο της πωλήσεως.

Όμως, ο από την πιο πάνω ενδοτικού δικαίου διάταξη του άρθ. 515 § 1 ΑΚ, καθιερούμενος λόγος απαλλαγής του πωλητή από την ευθύνη του για νομικά ελαττώματα του πωληθέντος πράγματος (τέτοια δε ευθύνη του πωλητή υπάρχει ιδίως στην περίπτωση που κύριος του πράγματος δεν είναι αυτός αλλά τρίτος) αδρανεί, αν οι συμβαλλόμενοι με την επιφύλαξη του άρθ. 518 ΑΚ έχουν συμφωνήσει διαφορετικά.

Έτσι, σε περίπτωση πωλήσεως πράγματος, που στο πωλητήριο συμβόλαιο περιέχεται ο όρος ότι το πωλούμενο μεταβιβάζεται "ελεύθερο διεκδικήσεως ή δικαιώματος τρίτου", ο πωλητής υπέχει υποχρέωση να αποζημιώσει τον αγοραστή για τα νομικά ελαττώματα του πωληθέντος πράγματος και αν ακόμα ο τελευταίος γνώριζε αυτά.

Περαιτέρω, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθ. 513, 514 και 516 ΑΚ, προκύπτει ότι η ευθύνη του πωλητή για νομικά ελαττώματα του πωληθέντος διαπλάθεται ως ευθύνη για τη μη εκπλήρωση της παροχής, εντεύθεν δε έχουν εφαρμογή οι γενικές διατάξεις των άρθ. 380 και 382 ΑΚ, σύμφωνα με τις οποίες ο αγοραστής δικαιούται, εκτός άλλων, να ζητήσει αποζημίωση για τη μη εκπλήρωση, ως ζημία δε που πρέπει κατά τα άρθ. 516 και 382 ΑΚ να αποκατασταθεί, νοείται κάθε προς το χειρότερο μεταβολή της περιουσίας του αγοραστή από τη μη εκπλήρωση των υποχρεώσεων του πωλητή, η οποία μπορεί να προέρχεται είτε από το τίμημα του πράγματος που καταβλήθηκε, είτε από τις δαπάνες στις οποίες υποβλήθηκε ο αγοραστής για να το αποκτήσει.

Ως εκ τούτου, προκειμένου να χωρίσει η αποκατάσταση, αρκεί να διαπιστωθεί ότι επήλθε ζημία και ότι αυτή τελεί σε αιτιώδη σύνδεσμο με την αθέτηση της συμβάσεως. Η αποζημίωση αυτή αποτελεί υποκατάστατο του αρχικού αντικειμένου της παροχής και περιλαμβάνει, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 297 και 298 ΑΚ, κάθε ζημία (θετική ή αποθετική) που υπέστη ο αγοραστής εξαιτίας της αθετήσεως της προαναφερόμενης υποχρεώσεως του πωλητή, συνίσταται δε ειδικότερα η θετική ζημία του αγοραστή στη διαφορά της περιουσιακής κατάστασής του, όπως αυτή θα είχε διαμορφωθεί αν ο πωλητής είχε εκπληρώσει την υποχρέωσή του να μεταβιβάσει σ` αυτόν το πράγμα χωρίς το νομικό ελάττωμα ή την έλλειψη της συμφωνημένης ιδιότητας και εκείνης που υπάρχει εξ αιτίας της μη εκπλήρωσης, εν όλω ή εν μέρει, της υποχρεώσεως του πωλητή, κατά τον χρόνο της πρώτης συζήτησης της αγωγής, και επομένως περιλαμβάνει την αξία της μη εκπληρωθείσας παροχής (οφειλή αξίας), που μπορεί να είναι ανώτερη του καταβληθέντος τιμήματος, καθώς και τις τυχόν δαπάνες στις οποίες υποβλήθηκε ο αγοραστής.

Με την προσβαλλόμενη απόφαση, η οποία εκδόθηκε επί εφέσεως των εναγομένων και ήδη αναιρεσειόντων κατά της υπ' αριθ. 222/2010 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Τρικάλων, με την οποία έγινε δεκτή εν μέρει η από 2-6-2009 αγωγή του αναιρεσιβλήτου για καταβολή αποζημίωσης λόγω νομικού ελαττώματος του πωληθέντος σ' αυτόν ακινήτου, έγιναν δεκτά τα εξής που ενδιαφέρουν τον αναιρετικό έλεγχο: "Με το συμβόλαιο ...

που μεταγράφηκε νόμιμα, οι εναγόμενοι μεταβίβασαν στον ενάγοντα λόγω πώλησης ένα αγρό με αριθμό τεμαχίων 1154 και 1204, Η' κατηγορίας που βρίσκεται στη θέση "..." του χωριού ... της ομώνυμης Κοινότητας του νομού Τρικάλων, αρχικής έκτασης 4.001,03 τ.μ., και ο οποίος μετά τη διάνοιξη της εθνικής οδού Τρικάλων-Καλαμπάκας, χωρίστηκε σε δύο άνισα τμήματα που βρίσκονται εκατέρωθεν της οδού, έκτασης του ενός τμήματος 1.930,73 τ.μ.

και του άλλου έκτασης 302,30 τ.μ. Όπως αναφέρεται στο ως άνω συμβόλαιο το εν λόγω ακίνητο περιήλθε στους εναγομένους αδιαίρετα λόγω εξ αδιαθέτου κληρονομικής διαδοχής του αποβιώσαντος το έτος 1972 συζύγου της πρώτης και πατέρα των λοιπών Α. Ν. του Σ., την κληρονομία του οποίου αποδέχθηκαν αυτοί με την .../21-11-1990 δήλωση που συνέταξε η Συμβ/φος Τρικάλων Β.

Γάγαλη-Μόσιαλου που έχει μεταγραφεί νόμιμα. Στο εν λόγω συμβόλαιο επίσης αναγράφεται και ο τρόπος κτήσης του ακινήτου από τον κληρονομούμενο Α. Σ. Ν., ο οποίος συνίστατο σε κληρονομικές διαδοχές και σιωπηρή παραίτηση από την ανάμειξη στην κληρονομία των αδελφών του, καθώς και από τακτική και έκτακτη χρησικτησία.

Επίσης εκτίθεται εκεί και ο τρόπος περιέλευσης της κυριότητας του ακινήτου στον ως άνω Σ. Ν. ο οποίος συνίστατο σε κληρονομική διαδοχή του αποβιώσαντος θετού πατέρα του Ε. Β., καθώς και ότι στον τελευταίο είχε περιέλθει ολόκληρος ο παραπάνω αγρός ως προς το 1204 τεμάχιο από αναγκαστική απαλλοτρίωση, ... ως προς δε το έτερο τμήμα 1154, λόγω άτυπης ανταλλαγής με τον αδελφό του Σ.

Θ. Β. στον οποίον είχε επίσης περιέλθει από αναγκαστική απαλλοτρίωση ... ακόμα δε και από έκτακτη χρησικτησία. Τίμημα της πώλησης αναγράφηκε στο συμβόλαιο το ποσό των 1.380.000 δραχμών, ενώ η προεκτίμηση της Εφορίας ανήλθε στο ποσό των 6.700.000 δραχμών. Περαιτέρω, με αγωγή που άσκησαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Τρικάλων κατά του νυν ενάγοντος οι Κ.

Τ., Α. Κ., Χ. Κ. και Ό. Κ., Β. Β., Α. Π. και Ι. Β., ζήτησαν να αναγνωρισθούν συγκύριοι αυτοί και η Γ. Τ., έκτασης 764,78 τ.μ. η oπoία αποτελούσε τμήμα του κατά τα προεκτεθέντα μεταβιβασθέντος σε αυτόν από τους εναγομένους ακινήτου και να υποχρεωθεί ο νυν ενάγων να τους το αποδώσει. Στη δίκη αυτή ο εναγόμενος (νυν ενάγων) προσεπικάλεσε τους δικαιοπαρόχους του (νυν εναγομένους), οι οποίοι παρενέβησαν προσθέτως υπέρ αυτού, με την 692/2006 δε απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου που έχει γίνει ήδη αμετάκλητη, έγινε δεκτή ως ουσιαστικά βάσιμη η αγωγή, αναγνωρίσθηκαν συγκύριοι της ως άνω έκταση οι παραπάνω ενάγοντες και υποχρεώθηκε ο εναγόμενος (νυν ενάγων) να τους αποδώσει αυτήν.

Ειδικότερα, με την εν λόγω απόφαση αναγνωρίσθηκε ότι οι νυν εναγόμενοι δεν ήσαν συγκύριοι του επιδίκου ακινήτου των 764,78 τ.μ., αλλά τούτο, το οποίο αποτελούσε τμήμα του 1154 κληροτεμαχίου, εξακολουθούσε να ανήκει στους κληρονόμους του αρχικού κληρούχου Σ. Β.. Κατά συνέπεια, κατά τη διάταξη ( σύνταξη ) του ως άνω .../21-11-1990 συμβολαίου κατά την οποία παραδόθηκε στον ενάγοντα από τους εναγομένους η νομή τούτου, αλλά και κατά τον χρόνο της μεταγραφής αυτού (29-11-1990) το πωληθέν ως άνω τμήμα των 764,78 τ.μ.

δεν ήταν ελεύθερο νομικών ελαττωμάτων αφού ανήκε σε τρίτους. Ισχυρίζονται οι εναγόμενοι με σχετικό λόγο έφεσης ότι ο ενάγων πριν και κατά την υπογραφή του πωλητηρίου συμβολαίου γνώριζε ότι το επίδικο ακίνητο είχε περιέλθει σε αυτούς από χρησικτησία και εν τούτοις αποδέχθηκε το γεγονός αυτό και προέβη στην υπογραφή του συμβολαίου, επομένως καταχρηστικά και παρελκυστικά ασκεί την κρινομένη αγωγή.

Ο λόγος αυτός έφεσης είναι ουσιαστικά αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί. Κι αυτό διότι η κτήση κυριότητας με χρησικτησία είναι νόμιμος τρόπος κτήσης αυτής κατ' άρθρο 1045 ΑΚ και δεν αναιρεί την ευθύνη των εναγομένων για την ύπαρξη των ελαττωμάτων (έλλειψη κυριότητας) οι ίδιοι δε οι εναγόμενοι-πωλητές κατά τη σύνταξη του ως άνω συμβολαίου δήλωσαν ρητά ότι "υπόσχονται και εγγυώνται ότι το πωλούμενο ακίνητο είναι ελεύθερο και απηλλαγμένο, μεταξύ άλλων, βαρών, καθώς και από εκνίκηση τρίτου, διεκδίκηση, αμφισβήτηση, απαίτηση από κληρονομία ή άλλη αιτία και απαλλαγμένο από κάθε άλλο πραγματικό και νομικό ελάττωμα και διαφορά, φιλονικία και διένεξη" ...

Τέλος η αγοραία αξία του επιδίκου πωληθέντος τμήματος των 764,78 τ.μ. κατά το χρόνο συζήτησης της αγωγής ανέρχεται στο ποσό των 36,189 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο ...

Συνεπώς, η αξία του επιδίκου τμήματος για την οποία πρέπει να αποζημιωθεί ο ενάγων ανέρχεται στο ποσό των 27.676,623 ευρώ (764,78 τ.μ, Χ 36,189 ευρώ το τ.μ.). Στο ποσό αυτό πρέπει να προστεθούν και τα δικαστικά έξοδα στα οποία αναγκάσθηκε να υποβληθεί ο ενάγων προς απόκρουση της άνω διεκδικητικής αγωγής, ποσού 1.520 ευρώ και επομένως η συνολική αποζημίωση ανέρχεται στο ποσό των 29.196,62 ευρώ". Σε συνέπεια των παραδοχών του αυτών το Εφετείο απέρριψε την έφεση και επικύρωσε την ομοίως κρίνασα πρωτόδικη απόφαση.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο, δεν παραβίασε με εσφαλμένη εφαρμογή τους κανόνες ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 516, 382, 298 Α.Κ., τους οποίους δεν παραβίασε ούτε εκ πλαγίου, δεδομένου ότι υπό τις παραδοχές του ότι τμήμα του ακινήτου που αγόρασε ο ενάγων από τους εναγομένους δεν ανήκε σ' αυτούς κατά κυριότητα, αλλά σε τρίτους, οι οποίοι το διεκδίκησαν και αναγνωρίστηκαν κύριοι αυτού, υφίσταται ευθύνη των εναγομένων πωλητών για αποζημίωση του αγοραστή ενάγοντος, την οποία με επαρκείς αιτιολογίες προσδιόρισε το Εφετείο στο ποσό των 29.196,62 ευρώ, που αντιστοιχεί στην κατά το χρόνο συζητήσεως της αγωγής αγοραία αξία του τμήματος του ακινήτου που δεν μεταβιβάστηκε κατά κυριότητα στον ενάγοντα, καθώς και στα δικαστικά έξοδα που υποβλήθηκε για την αντίκρουση της εναντίον του διεκδικητικής αγωγής. Οι περί του αντιθέτου δεύτερος και τέταρτος από τον αριθ. 1 και τρίτος κατά το δεύτερο σκέλος από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγοι του αναιρετηρίου είναι αβάσιμοι.

Ο λόγος αναίρεσης του αριθ. 8 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται, όταν το δικαστήριο παρά τον νόμο έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν, ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, ως "πράγματα" θεωρούνται οι πραγματικοί ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο και άρα στηρίζουν το αίτημα αγωγής, η ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης, ή λόγου έφεσης, όχι δε οι αιτιολογημένες αρνήσεις τους.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τους πρώτο και τρίτο, κατά το πρώτο σκέλος του, από το άρθρο 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ, λόγους του αναιρετηρίου, προβάλλονται οι αιτιάσεις ότι το Εφετείο παρά τον νόμο δεν έλαβε υπόψη ουσιώδης ισχυρισμούς των εναγομένων. Ειδικότερα, προβάλλεται ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη, αφενός τον ισχυρισμό των εναγομένων ότι ο ενάγων γνώριζε το νομικό ελάττωμα του πράγματος, ήτοι ότι το ακίνητο είχε περιέλθει στους ενάγοντες και τους δικαιοπαρόχους των με χρησικτησία και ως εκ τούτου απαλλάσσονται από κάθε ευθύνη για το νομικό ελάττωμα και αφετέρου τον ισχυρισμό τους ότι ο ενάγων δεν υπέστη ζημία από την εκνίκηση του πράγματος, καθόσον για το τμήμα αυτό δεν είχε συμφωνηθεί και καταβληθεί τίμημα, ενόψει του ενδεχομένου εμπλοκής του ενάγοντος σε δικαστικούς αγώνες με τρίτους, το συμφωνηθέν δε τίμημα αφορούσε την υπόλοιπη έκταση και ήταν κατά πολύ μικρότερο της πραγματικής αξίας του.

Οι λόγος αυτοί κατά το πρώτο σκέλος τους, προεχόντως, προβάλλονται αλυσιτελώς, διότι το διατακτικό της αποφάσεως στηρίζεται αυτοτελώς στην επάλληλη και μη πληττόμενη με αναιρετικό λόγο αιτιολογία ότι συμφωνήθηκε ευθύνη των εναγομένων από εκνίκηση τρίτου, διεκδίκηση, αμφισβήτηση, απαίτηση από κληρονομία ή άλλη αιτία και απαλλαγμένο από κάθε άλλο πραγματικό και νομικό ελάττωμα και διαφορά, φιλονικία και διένεξη.

Σε κάθε δε περίπτωση είναι αβάσιμοι, διότι από την επισκόπηση της προσβαλλομένης απόφασης προκύπτει ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του και απέρριψε τον ισχυρισμό των εναγομένων ότι γνώριζαν το ελάττωμα ως μη νόμιμο, με την αιτιολογία ότι η επικαλούμενη ως ελάττωμα χρησικτησία αποτελεί νόμιμο τρόπο κτήσεως της κυριότητας και όχι ελάττωμα, το οποίο αποτελεί η γνώση ότι οι ενάγοντες δεν ήσαν κύριοι του πράγματος.

Κατά το δεύτερο σκέλος τους οι ίδιοι λόγοι είναι απαράδεκτοι, διότι τα περιστατικά στα οποία θεμελιώνεται ο φερόμενος ως μη ληφθείς υπόψη ισχυρισμός, συνιστούν άρνηση της αγωγής (της ζημίας ) και όχι αυτοτελή ισχυρισμό, η μη λήψη υπόψη του οποίου ιδρύει τον αναιρετικό λόγο από τον αριθ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ.

Ο λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 11 γ' ΚΠολΔ ιδρύεται αν το δικαστήριο της ουσίας σχημάτισε την αποδεικτική του κρίση χωρίς να λάβει υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία προσκόμισαν και επικαλέστηκαν οι διάδικοι προς άμεση ή έμμεση (δια τεκμηρίων) απόδειξη πραγματικών γεγονότων ασκούντων ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης (στο διατακτικό της απόφασης), δηλαδή παραδεκτών και νομίμων.

Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος κατ' ουσίαν, όταν το δικαστήριο βεβαιώνει στην προσβαλλόμενη απόφασή του ότι έλαβε υπόψη τα συγκεκριμένα αποδεικτικά μέσα για τα οποία προτείνεται ο αναιρετικός λόγος ή ότι έλαβε υπόψη του όλα τα με επίκληση προσκομισθέντα από τους διαδίκους αποδεικτικά μέσα, έστω και χωρίς στην απόφασή του να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά, εκτός, αν, παρά τη βεβαίωση αυτή, από το περιεχόμενο της αποφάσεως και ιδίως από τις αιτιολογίες καταλείπονται αμφιβολίες για τη συνεκτίμηση όλων ή ορισμένων αποδεικτικών μέσων, οπότε είναι βάσιμος ο κρίσιμος λόγος αναιρέσεως.

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον πέμπτο από το άρθρο 559 αριθ.11 γ' ΚΠολΔ λόγο του αναιρετηρίου προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο παρά τον νόμο δεν έλαβε υπόψη του τις καταθέσεις των μαρτύρων Ι. Π. και Α. Μ., το αγοραπωλητήριο συμβόλαιο και την υπ' αριθ. 692/2006 αμετάκλητη απόφαση του Εφετείου Λάρισας. Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, διότι, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο έλαβε υπόψη τις καταθέσεις των μαρτύρων που εξετάστηκαν ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, άρα και τις καταθέσεις των ως άνω μαρτύρων, καθώς επίσης έλαβε υπόψη και μνημονεύει ρητά και τα ως άνω φερόμενα ως μη ληφθέντα υπόψη έγγραφα.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο, αφού η αίτηση απορρίπτεται (άρθρο 495 παρ. 4 ΚΠολΔ, όπως η παρ.4 προσετέθη με το άρθρο 12 παρ. 2 του Ν. 4055/2012). Οι αναιρεσείοντες πρέπει να καταδικαστούν στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 19 Νοεμβρίου 2013 αίτηση των 1) Ε. χας Α. Ν. 2) Κ. θυγ. Α. Ν., 3) Σ. Ν. και 4) Ε. Ν. για αναίρεση της υπ' αριθ. 427/2013 αποφάσεως του Εφετείου Λάρισας.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700 ) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 31 Μαρτίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 27 Απριλίου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ