517/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 517 / 2014 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 517/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Γεράσιμο Φουρλάνο, Εμμανουήλ Κλαδογένη και Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 14 Οκτωβρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Α. Μ. του Π., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Διαμαντάκη.

Του αναιρεσιβλήτου: Ν. Π. του Α., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Βρέλλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-1-2002 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4799/2005 του ίδιου Δικαστηρίου, 2997/2006 μη οριστική και 3690/2007 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Ασκήθηκε αναίρεση και εκδόθηκε η 1505/2009 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε την εφετειακή απόφαση και παρέπεμψε την συζήτηση στο ίδιο Εφετείο. Το Εφετείο Αθηνών εξέδωσε την 435/2012 απόφασή του την αναίρεση της οποίας ζητά ο αναιρεσείων με την από 26-5-2012 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεράσιμος Φουρλάνος, ανέγνωσε την από 2-10-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Εισάγεται αναίρεση κατά απόφασης δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, η οποία έκρινε υπόθεση ακυρότητας δικαιοπραξίας λόγω εικονικότητας.

ΙΙ. Με το άρθρο 559 αρ. 8 Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται λόγος αναίρεσης (και) αν το δικαστήριο παρά τον νόμο, δεν έλαβε υπόψιν "πράγματα" που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης δηλαδή περιστατικά, τα οποία, αυτοτελώς λαμβανόμενα, οδηγούν, αφηρημένα, κατά νόμον στη γέννηση ή στην κατάλυση του δικαιώματος, το οποίο ασκείται με την αγωγή ή την ένσταση ή την αντένσταση (Ολ.

ΑΠ 3/1997, ΑΠ 1799/2008). Οι λόγοι της έφεσης αποτελούν "πράγματα" κατά την έννοια της διατάξεως αυτής εφόσον διαλαμβάνουν παράπονο σχετικά με αυτοτελή ισχυρισμό και όχι με ισχυρισμό αρνητικό της αγωγής (Ολ. ΑΠ 3/2008, ΑΠ 845/2011). Ακόμη, ο πιο πάνω αναιρετικός λόγος απορρίπτεται, αν το δικαστήριο που δίκασε, όπως εξάγεται από την προσβαλλόμενη απόφασή του, έλαβε υπ' όψιν τον σχετικό ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε τυπικό ή ουσιαστικό λόγο (Ολ.

ΑΠ 25/2003, ΑΠ 1413/2010), και μάλιστα, είτε ρητά, είτε με την αποδοχή αντίθετου ισχυρισμού (ΑΠ 403/2009). Εξ άλλου, κατά το άρθρο 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ αναίρεση επιτρέπεται, αν η απόφαση δε έχει νόμιμη βάση και, ιδίως, αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Περαιτέρω, από την διάταξη του άρθρου 138 παρ. 1 ΑΚ προκύπτει ότι, σε περίπτωση εικονικότητας συμβάσεως πωλήσεως ως προς το πρόσωπο του αγοραστού, ουσιώδες ζήτημα είναι η συμφωνία μεταξύ όλων των συμβαλλομένων, εικονικών και πραγματικών, ότι η σύμβαση, συνάπτεται, όχι με τον εμφανιζόμενο ως αγοραστή, αλλά με τον αληθινό, η σύμβαση δε αυτή ισχύει υπέρ του καλυπτόμενου προσώπου, για το οποίο επιφέρει αμέσως αποτελέσματα.

Στην υπό κρίση περίπτωση το Εφετείο δέχτηκε τα ακόλουθα: "Με το .../17-6-1993 συμβόλαιο ... που μεταγράφηκε νόμιμα, ο εναγόμενος ... φέρεται να έχει αγοράσει μαζί με τη Σ., σύζυγο Π. Α., τα 250/1000 εξ αδιαιρέτου, κατ' ισομοιρία ... ενός ακινήτου, το οποίο έχει ανεγερθεί σε οικόπεδο εμβαδού 318,14 τ.μ. που βρίσκεται στην ... ….

Το κτήριο αποτελείται από υπόγειο ... ημιυπόγειο ... ισόγειο υπερυψωμένο ... και εφτά ορόφους πάνω από το ισόγειο και δώμα ... και έχει διαμορφωθεί και λειτουργεί ως ξενοδοχείο Γ κατηγορίας ... Το ακίνητο κατά το παραπάνω ποσοστό αγοράσθηκε αντί τιμήματος 54.000.000 δραχμών, από το οποίο ποσό 27.000.000 δραχμών ήταν το τίμημα που αντιστοιχούσε στα 125/000 εξ αδιαιρέτου που φέρεται να αγόρασε ο εναγόμενος, ενώ το υπόλοιπο ποσό των 27.000.000 δραχμών ήταν το τίμημα, που αναλογούσε στο ίδιο ποσοστό που αγόρασε η Σ.

Α.. Από το εν λόγω συνολικό τίμημα ποσό 42.740.000 δραχμών καταβλήθηκε σε μετρητά πριν από τη σύνταξη του συμβολαίου ( ποσό 21.370.000 δρχ από κάθε αγοραστή) ενώ το υπόλοιπο ποσό των 11.260.000 δραχμών συμφωνήθηκε να καταβληθεί σε τρεις ισόποσες δόσεις των 11.260.00 δραχμών η κάθε μία, στις 24-06-1993, 02-07-1993 και στις 08-07-1993. Την επόμενη ημέρα από τη σύνταξη του συμβολαίου μεταξύ των ίδιων συμβαλλομένων καταρτίσθηκε το από 18-06-1993 ιδιωτικό συμφωνητικό με το οποίο οι αγοραστές συμφώνησαν να λαμβάνει ο πωλητής ....

από τη μισθώτρια του ξενοδοχείου ... τα μισθώματα που αντιστοιχούσαν στο ποσοστό που μεταβιβάσθηκε των 250/000 εξ αδιαιρέτου από 18-06-1993 μέχρι 30-12-1994. Πραγματικός όμως αγοραστής του μεριδίου που φέρεται να έχει μεταβιβασθεί στον εναγόμενο και ήδη εκκαλούντα είναι ο ενάγων ήδη εφεσίβλητος, ο οποίος και κατέβαλε το τίμημα αλλά για λόγους φορολογικούς στο συμβόλαιο αναγράφηκε εικονικά ως αγοραστής ο εναγόμενος, πεθερός του ( ο ενάγων είχε τελέσει γάμο με την κόρη του εναγομένου στις 23-01-1993 ), ο οποίος και συναίνεσε να εμφανισθεί εικονικά ως αγοραστής για να διευκολύνει τον ενάγοντα.

Ειδικότερα, ο ενάγων ήταν αυτός .... που προέβη σε διαπραγματεύσεις για την αγορά του ακινήτου με τον πωλητή ... αυτός ανέθεσε στο δικηγόρο ... να προβεί σε έλεγχο τίτλων κυριότητας του ακινήτου και αυτός κατέβαλε εκτός από το τίμημα και όλα τα έξοδα για τη σύνταξη του συμβολαίου ... που αναλογούσαν στο μερίδιο των 125/000 εξ αδιαιρέτου.

Οι λοιποί συμβαλλόμενοι ήτοι ο πωλητής ... γνώριζαν, ότι πραγματικός αγοραστής ήταν ο ενάγων ο δε πωλητής δεν είχε αντίρρηση να αναγραφεί ως αγοραστής του εν λόγω ποσοστού του ακινήτου ο εναγόμενος, εφόσον το τίμημα κατά το μεγαλύτερο μέρος είχε ήδη καταβάλει ο ενάγων και ο ίδιος θα κατέβαλε και το υπόλοιπο.

Η εικονικότητα της συμβάσεως ενισχύεται και από το γεγονός, ότι ο ίδιος πωλητής μεταβίβασε και το υπόλοιπο ποσοστό των 500/1000 εξ αδιαιρέτου του επίδικου ακινήτου με το .../03-11-1993 συμβόλαιο της ίδιας συμβολαιογράφου στην υπεράκτια εταιρία με την επωνυμία .... με έδρα τη …, την οποία συνέστησαν από κοινού ο ενάγων με τον ....

την 01-09-1993. Εξάλλου ο ίδιος ο πωλητής σε ανύποπτο χρόνο και πριν εγερθεί η αγωγή από τον ενάγοντα είχε αποστείλει την από 30-12-1997 εξώδικη δήλωσή του τόσο προς τον ενάγοντα .... όσο και προς τον .... με την οποία διαμαρτύρεται προς αυτούς κατά τα ειδικότερα αναφερόμενα στην εξώδικη δήλωσή του όπου μεταξύ άλλων αναφέρει "Ως γνωστόν δια των ...

πωλητηρίων συμβολαίων ... επώλησα ουσιαστικώς μεν προς εσάς, τυπικώς δε και επιφανειακώς (προφανώς δια να μην καταφαίνεται η διενέργεια εμπορικών πράξεων λόγω ασυμβιβάστου εν σχέσει με τον πρώτον από εσάς, καθώς και το μεγάλον ύψος του τιμήματος δια λόγους φορολογικούς) προς παρένθετα υποδειχθέντα από εσάς νομικόν και φυσικά πρόσωπα, τα τρία τέταρτα (3/4) εξ αδιαιρέτου του ξενοδοχείου ...

Τα παρένθετα αυτά πρόσωπα είναι: 1) Η υπεράκτια εταιρεία ... η οποία ελέγχεται πλήρως από εσάς, ως μετόχων - ιδιοκτητών, αγοράσασα (αύτη) το ήμισυ εξ αδιαιρέτου του άνω ακινήτου και 2) η σύζυγος του πρώτου από εσάς ... αγοράσαντες τούτοι το εν τέταρτον (1/4) εξ αδιαιρέτου του αυτού ακινήτου....".Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι ο ενάγων εισέπραττε τα μισθώματα του ξενοδοχείου που αναλογούσαν στο ποσοστό των 125/1000 χωρίς ο εναγόμενος να προβάλει διαμαρτυρία.

Και ναι μεν οι αποδείξεις είσπραξης των μισθωμάτων ανέγραφαν το όνομα του εναγομένου και φερόταν ο ενάγων να ενεργεί ως αντιπρόσωπος αυτού όμως στην πραγματικότητα ο ενάγων ενεργούσε ως αληθινός κύριος στην είσπραξη των μισθωμάτων και δεν απέδιδε αυτά στον εναγόμενο, οι μισθωτές δε του ξενοδοχείου τον ενάγοντα γνώριζαν ως συνεκμισθωτή και σ' αυτόν κατέβαλαν το μίσθωμα.

Ωστόσο προβλήματα δημιουργήθηκαν μετά τη λύση του γάμου του ενάγοντος με την κόρη του εναγομένου που συνέβη το έτος 1999 οπότε ο εναγόμενος άρχισε να προβάλει δικαιώματα στο ακίνητο, με βάση την παραπάνω πώληση που ήταν εικονική. Συγκεκριμένα ο εναγόμενος κοινοποίησε στις 16-02-2001 προς τη μισθώτρια του ξενοδοχείου εταιρία ...

την από 05-02-2001 εξώδικη δήλωση, με την οποία καλούσε τη μισθώτρια να καταβάλει στο εξής τα μισθώματα που αναλογούσαν στο ποσοστό 125/1000 εξ αδιαιρέτου του ακινήτου στον ίδιο. Στη συνέχεια άσκησε και την από 07-11-2001 αγωγή του κατά της παραπάνω μισθώτριας ζητώντας να υποχρεωθεί αυτή να του καταβάλει τα μισθώματα από 01-11-1996 και εφεξής, η οποία αγωγή απορρίφθηκε ως αόριστη.

Ο εναγόμενος ισχυρίσθηκε ότι αυτός είναι ο πραγματικός αγοραστής του παραπάνω ποσοστού του ακινήτου και ότι ο ίδιος κατέβαλε το τίμημα για το εν λόγω ποσοστό με το ποσό των 25.000.000 δραχμών που εισέπραξε από την πώληση του δημόσιας χρήσης επιβατικού αυτοκινήτου ταξί ιδιοκτησίας του (μαζί με την άδεια κυκλοφορίας αυτού).

Ο ισχυρισμός του όμως αυτός δεν είναι πειστικός διότι στο .../5-5-1993 πωλητήριο συμβόλαιο αυτοκινήτου ... που επικαλείται και προσκομίζει αναφέρεται ότι το τίμημα (800.000 δραχμών) έχει πιστωθεί ολόκληρο και έπρεπε να καταβληθεί σε τέσσερες μηνιαίες δόσεις από τις οποίες η πρώτη θα καταβαλλόταν στις 06-02-1994 και οι επόμενες ανά μήνα μέχρι την εξόφλησή τους ατόκως.

Ούτε η κατάθεση του αγοραστή του ταξί .... στον ανακριτή που είχε επιληφθεί της υπόθεσης κατόπιν μηνύσεως που είχε ασκήσει ο εδώ εναγόμενος, στις 14-09-2006 ότι αυτός είχε καταβάλει ολόκληρο το τίμημα την ίδια ημέρα της αγοράς αλλά για προσωπικούς λόγους αυτού και συγκεκριμένα διότι δεν μπορούσε να έχει τρία αυτοκίνητα στο όνομά του γι' αυτό δήλωσαν ότι υπήρχε παρακράτηση της κυριότητας είναι πειστική καθόσον δεν επιβεβαιώνεται από κανένα άλλο αποδεικτικό στοιχείο.

Εδικαιούτο, επομένως, ο ενάγων να αξιώσει την αναγνώριση της ακυρότητας λόγω εικονικότητας της ένδικης συμβάσεως και την αναγνώριση της συγκυριότητας αυτού στο ένδικο ακίνητο ...".

Σύμφωνα με τα παραπάνω, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, περιέχει εκτενείς, σαφείς και ουδόλως αντιφατικές αιτιολογίες (οι οποίες στηρίζουν πλήρως το διατακτικό της) σχετικά με την ουσιαστική βασιμότητα του αγωγικού ισχυρισμού, ότι η ένδικη αγοραπωλητήρια σύμβαση (ποσοστού επί) ακινήτου ήταν, εικονική, ως προς το πρόσωπο του φερομένου σ' αυτή ως αγοραστού, ήτοι του εναγομένου και εδώ αναιρεσείοντος.

Συνεπώς ο δεύτερος, από το άρθρο 559 αρ.19 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως με τον οποίο υποστηρίζεται το αντίθετο, είναι αβάσιμος. Περαιτέρω, ο αναιρεσείων ψέγει την εφετειακή απόφαση για το λόγο, ότι δεν έλαβε υπ' όψιν τον ισχυρισμό του, ότι ο ίδιος είναι ο πραγματικός κύριος, αλλά έλαβε υπ' όψιν τούτον " ... ως ουσιώδη ισχυρισμό του ενάγοντα αναιρεσίβλητου...". Ανεξάρτητα όμως από το ποιος εισήγαγε προς κρίση τον σχετικό ισχυρισμό, ο ίδιος ο αναιρεσείων δέχεται, πως αυτός ελήφθη υπ' όψιν και κρίθηκε από το δικαστήριο. 'Αρα, ο πρώτος από το άρθρο 559 αρ. 8 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναίρεσης, είναι, ωσαύτως, αβάσιμος.

ΙΙ. Με τον από το άρθρο 559 αρ.11 Κ.Πολ.Δ αναιρετικό λόγο, ελέγχεται και το αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, , που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο αναφέρθηκε στα αποδεικτικά μέσα που συνεκτίμησε, για τον σχηματισμό της ουσιαστικής του κρίσεως, ως εξής: "Από την επανεκτίμηση των ένορκων καταθέσεων των μαρτύρων των διαδίκων ...

τις ένορκες βεβαιώσεις των μαρτύρων Χ. Λ. στον Ειρηνοδίκη Αθηνών, η οποία ελήφθη για λογαριασμό του ενάγοντος, ήδη εφεσιβλήτου (αρ. 6162/01-04-2003) μετά από νόμιμη κλήτευση του εναγομένου, ήδη εκκαλούντος, όπως προκύπτει από την .../27-03-2003 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών …, τις 4417/07-03-2003 και 4418/07-03-2003 ένορκες βεβαιώσεις των μαρτύρων Ά.

Π. και Δ. Θ., αντίστοιχα, στον Ειρηνοδίκη Αθηνών για λογαριασμό του ενάγοντος, ήδη εφεσιβλήτου, οι οποίες ελήφθησαν μετά από προηγούμενη νόμιμη κλήτευση του εναγομένου, ήδη εκκαλούντος, όπως προκύπτει από την 9181/28-02-2003 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών …την 5204/2003 ένορκη βεβαίωση του μάρτυρα Π.

Μ. στον Ειρηνοδίκη Αθηνών, η οποία ελήφθη για λογαριασμό του εναγομένου ήδη εκκαλούντος μετά από νόμιμη κλήτευση του ενάγοντος (οι επικαλούμενες με αριθμούς 5236 και 5237/2003 δεν προσκομίζονται, ενώ οι προσκομιζόμενες και επικαλούμενες με αριθμούς 3739, και 3740/2005 κατά τα αναφερόμενα από τον εκκαλούντα προσκομίζονται για να ληφθούν υπόψη ως δικαστικά τεκμήρια.

Δεν προσκομίζεται επίσης η επικαλούμενη για να ληφθεί υπόψη ως δικαστικό τεκμήριο με αριθ. 3741/23-02-2005) και από τα έγγραφα που οι διάδικοι νόμιμα προσκομίζουν και επικαλούνται, αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά ...". 'Ηδη ο αναιρεσείων υποβάλλει: α) 'Ότι κακώς δεν ελήφθη υπόψιν η από 23-2-2005 με αριθμ. 3741/05 ένορκη βεβαίωση του Β.

Π. 'Όμως και ο αναιρεσείων δέχεται και το Εφετείο εκθέτει, πως η πιο πάνω ένορκη βεβαίωση δεν προσκομίστηκε. Ο αναιρεσείων εκθέτει, ότι αυτή η ένορκη βεβαίωση, έπρεπε να ληφθεί υπ' όψιν γιατί "... το περιεχόμενό της, παρατίθεται αυτολεξί σχεδόν ολόκληρο στις προτάσεις μου ..". Τούτο, όμως προβάλλεται αβασίμως, εν όψει της σαφούς διατύπωσης της πιο πάνω διάταξης όπου γίνεται λόγος για προσκόμιση και επίκληση αποδεικτικών μέσων, β) 'Ότι δεν ελήφθη υπ' όψιν σειρά αποδεικτικών στοιχείων (δήλωση φόρου εισοδήματος 2001, κατάσταση μισθωμάτων, φορολογική δήλωση 2000, αντίγραφο Ε9, φορολογική δήλωσή του έτους 1996).

Το Εφετείο, όμως, ρητά αναφέρει, πως έλαβε υπ' όψιν όλα τα έγγραφα, που οι διάδικοι με επίκληση, προσκομίζουν. Εκ τούτου δε, σε συνδυασμό προς το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως, ουδεμία αμφιβολία καταλείπεται, πως ελήφθησαν υπ' όψιν και τα ως άνω φερόμενα ως αγνοηθέντα έγγραφα, γ) 'Ότι κακώς ελήφθη υπ' όψιν η από 30-12-1997 εξώδικη πρόσκληση του Κ.

Τ., η οποία προσκομίστηκε, για πρώτη φορά, στο δευτεροβάθμιο Δικαστήριο στις 26-4-2007 και όχι στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, και από βαρειά αμέλεια του αντιδίκου του. 'Όμως, τούτο, ήδη πράττει ο αναιρεσείων παντελώς αόριστα, αφού ουδόλως μνημονεύεται από αυτόν ο ισχυρισμός για τον οποίο ελήφθη υπ' όψιν το σχετικό έγγραφο, ούτε η επίδραση που αυτός έχει στο διατακτικό της απόφασης, ούτε αν είχε προβληθεί σχετικός ισχυρισμός στο ουσιαστικό δικαστήριο.

Κατά ταύτα, είναι απαράδεκτη η πιο πάνω αιτίαση. 'Αρα ο τρίτος (με στοιχεία 3α, 3β και 3γ) λόγος αναίρεσης, ο οποίος προβάλλει την από το άρθρο 559 αρ. 11 Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια, είναι απορριπτέος, προεχόντως, ως απαράδεκτος. Κατά ταύτα, πρέπει ν' απορριφθεί, στο σύνολό της η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και να επιβληθεί η δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις, σε βάρος του αναιρεσείοντος λόγω της ήττας του (άρθρ. 176, 183 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26-5-2012 αίτηση του Α. Μ. του Π., προς αναίρεση της 435/2012 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Επιβάλλει σε βάρος του αναιρεσείοντος τη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, από δύο χιλιάδες επτακόσια (2700) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 5 Δεκεμβρίου 2013.

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 4 Μαρτίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ