516/2019 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 516 / 2019 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 516/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1 Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους δικαστές, Σοφία Καρυστηναίου, προεδρεύουσα αρεοπαγίτη, Μαρία Νικολακέα, Αρετή Παπαδιά, Σοφία Τζουμερκιώτη και Γεώργιο Δημάκη, αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του, την 18η Σεπτεμβρίου 2018, με την παρουσία και της γραμματέα Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ.

Του αναιρεσείοντος: Αγροτικού συνεταιρισμού με την επωνυμία "..." και το διακριτικό τίτλο "...", όπως εκπροσωπείται νόμιμα, που εδρεύει στις ... και παραστάθηκε δια της πληρεξούσιας δικηγόρου Φανής Παναγοπούλου, η οποία κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Μ. Σ. του Ν., κατοίκου ..., που παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου Αναστασίου Κοκκονού, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-3-2014 ανακοπή και τον από 28-4-2014 πρόσθετο λόγο αυτής, καθώς και την από 8-9-2014 ανακοπή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείου Σπάρτης με αριθμούς ΤΜ.Αν.43/12-3-2014, ΤΜ.Αν.4/29-4-2014 και ΤΜ.Αν.144/8-9-2014, αντίστοιχα. Εκδόθηκαν η 14/2015 μη οριστική απόφαση και η 302/2015 οριστική απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και, κατόπιν άσκησης έφεσης, η 453/2017 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Ναυπλίου. Την αναίρεση της τελευταίας ζητεί ο αναιρεσείων με την από 3-1-2018 και με αριθμό κατάθεσης 1/4-1-2018 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Εισηγήτρια ορίσθηκε η αρεοπαγίτης, Σοφία Τζουμερκιώτη.

Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη αυτής, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στα δικαστικά έξοδα.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1.Ο εργοδότης υποχρεούται από το νόμο να παρακρατεί από το μισθό των εργαζομένων, που απασχολεί με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας, ορισμένα ποσά για ασφαλιστικές εισφορές προς τους οργανισμούς κύριας ή επικουρικής ασφάλισης, καθώς και για φόρο μισθωτών υπηρεσιών κλπ, τα οποία στη συνέχεια αποδίδει στους δικαιούχους υπέρ των οποίων γίνεται η παρακράτηση.

Ειδικότερα, σύμφωνα με το άρθρο 57 παρ.1 του κυρωθέντος με το άρθρο πρώτο του ν. 2238/1994 (και ισχύοντος κατά τον εδώ κρίσιμο χρόνο) "Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος", στο εισόδημα από μισθωτές υπηρεσίες (η έννοα του οποίου, ως ακαθάριστου, ορίζεται στο άρθρο 45 του ως άνω Κώδικα, ενώ με το άρθρο 47 αυτού παρέχεται η έννοια του καθαρού εισοδήματος), ο φόρος παρακρατείται από εκείνον που απασχολεί κατά σύστημα έμμισθο ή ημερομίσθιο προσωπικό και η παρακράτηση ενεργείται κατά την καταβολή (ΑΠ 506/2017).

Περαιτέρω, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 24 εδ. α', 25 παρ.1, 2, 4, 26 παρ.1, 3, 5 και 27 παρ.1, 2 του α.ν. 1846/1951 "περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων", το ποσό των ασφαλιστικών εισφορών, που βαρύνει τον εργαζόμενο, περιλαμβάνεται στον από το νόμο ή τη σύμβαση προβλεπόμενο συνολικό (ακαθάριστο) μισθό, αλλά δεν είναι καταβλητέο σε αυτόν, διότι πρέπει να παρακρατηθεί από τον εργοδότη και να αποδοθεί προς τον οικείο ασφαλιστικό οργανισμό.

Ως εκ τούτου, τα ποσά, τα οποία ο εργοδότης οφείλει, ως άνω, κατά νόμο να παρακρατεί από τον μισθό του εργαζομένου και να αποδίδει στους δικαιούχους τρίτους, περιλαμβάνονται στον από το νόμο ή τη σύμβαση προβλεπόμενο συνολικό (ακαθάριστο) μισθό του εργαζομένου, που αποτελεί και αντικείμενο της δίκης για τις δεδουλευμένες αποδοχές ή τους μισθούς υπερημερίας και κατά συνέπεια δεν αφαιρούνται από το δικαστήριο που επιδικάζει οφειλόμενες, στο σύνολό τους ή κατά ένα μέρος, αποδοχές (καθόσον αυτά δεν αποτελούν αντικείμενο της συναφούς δίκης), αλλά παρακρατούνται από τον εργοδότη κατά την εκτέλεση της απόφασης επί των τελικά επιδικαζόμενων με αυτήν αποδοχών του μισθωτού και αποδίδονται στους τρίτους δικαιούχους (ΑΠ 1131/2015, ΑΠ 383/2012, ΑΠ 113/2012).

2.Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 904 παρ.2 περ. α`, 907 και 908 ΚΠολΔ, συνάγεται ότι, για τις παρεπόμενες απαιτήσεις (π.χ. τόκοι), αποτελεί εκτελεστό τίτλο η προσωρινώς εκτελεστή απόφαση, αν η προσωρινή εκτέλεση αφορά ολόκληρο το ποσό που επιδικάσθηκε, γιατί αλλιώς, αν δηλαδή η προσωρινή εκτέλεση αφορά μέρος του ποσού που επιδικάσθηκε, τότε τίτλο εκτελεστό αποτελεί μόνο κατά το ποσό που κηρύχθηκε προσωρινώς εκτελεστή, εκτός αν από ειδική διάταξη της προσωρινώς εκτελεστής απόφασης προκύπτει το αντίθετο (ΑΠ 630/2015). Το ίδιο ισχύει, για την ταυτότητα του νομικού λόγου, και για την περίπτωση επιδικασθέντων στον εργαζόμενο ακαθαρίστων δεδουλευμένων αποδοχών ή μισθών υπερημερίας, οπότε, αν η προσωρινή εκτέλεση αφορά μέρος του επιδικασθέντος κεφαλαίου και δεν προβλέπεται με ειδική διάταξη η παρακράτηση των ασφαλιστικών εισφορών και των λοιπών κρατήσεων επί του προσωρινώς επιδικασθέντος ποσού, τότε ο εργοδότης δεν μπορεί να προβεί σε παρακράτηση αυτών που αντιστοιχούν στο προσωρινώς επιδικασθέν μέρος του κεφαλαίου, αλλά η παρακράτηση θα πραγματοποιηθεί για το σύνολο του κεφαλαίου κατά το χρόνο της εκτέλεσης της τελεσίδικης απόφασης.

3.Ο προβλεπόμενος από τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.1 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης ιδρύεται, αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου. Ο κανόνας ουσιαστικού δικαίου παραβιάζεται, εάν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συντρέχουν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή, αντίθετα, αν εφαρμοσθεί, ενώ δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε ως ψευδής ερμηνεία του κανόνα δικαίου (όταν προσδίδεται σε αυτόν έννοια διαφορετική από την αληθινή) είτε ως κακή εφαρμογή (όταν γίνεται εσφαλμένη υπαγωγή των περιστατικών της ατομικής περίπτωσης), με αποτέλεσμα την κατάληξη σε εσφαλμένο συμπέρασμα με τη μορφή του διατακτικού (ΟλΑΠ 1/2016).

Με τον παραπάνω λόγο αναίρεσης ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου της ουσίας κατά την εκτίμηση της νομικής βασιμότητας της αγωγής και των ενστάσεων των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την αξιοποίηση των ουσιαστικών παραδοχών, ήτοι αποκλειστικά των πραγματικών περιστατικών που δέχεται το δικαστήριο της ουσίας ότι αποδείχθηκαν ή ότι δεν αποδείχθηκαν (ΑΠ 319/2017, ΑΠ 130/2016).

Περαιτέρω, κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ.19 ΚΠολΔ, ο προβλεπόμενος από τη διάταξη αυτή λόγος αναίρεσης, για έλλειψη νόμιμης βάσης της προσβαλλόμενης απόφασης, ιδρύεται όταν από το αιτιολογικό της δεν προκύπτουν τα πραγματικά περιστατικά, που είναι αναγκαία προκειμένου να κριθεί από το δικαστήριο, αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συντρέχουν οι όροι της διάταξης που εφαρμόσθηκε ή δεν συντρέχουν, ώστε να αποκλείεται η εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, τα οποία έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, όχι δε και όταν υφίστανται ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων, εφόσον το πόρισμα από την εκτίμηση αυτή εκτίθεται σαφώς (ΟλΑΠ 30/1997, ΑΠ 907/2005).

4.Στην προκείμενη περίπτωση το Μονομελές Εφετείο Ναυπλίου, με την προσβαλλόμενη 453/2017 απόφαση του, δέχθηκε ότι ο αναιρεσείων με τις από 12-3-2014 και 8-9-2014 ένδικες ανακοπές και τον από 28-4-2014 πρόσθετο λόγο της πρώτης εξ αυτών, ζήτησε την ακύρωση των πράξεων της εκτελεστικής διαδικασίας (ήτοι της από 5-2-2014 επιταγής προς πληρωμή κάτω από το πρώτο αντίγραφο εξ απογράφου της κηρυχθείσας εν μέρει προσωρινώς εκτελεστής 426/2013 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Σπάρτης, της ….26/2014 έκθεσης αναγκαστικής κατάσχεσης κινητού του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Σπάρτης Α.

Β. και της 1329/2014 περίληψης κατασχετήριας έκθεσης κινητού του ίδιου δικαστικού επιμελητή), προβάλλοντας, μεταξύ άλλων, ως λόγο ακύρωσης την πλήρη εξόφληση της οφειλής με βάση την οποία επισπεύδεται η σε βάρος του αναγκαστική εκτέλεση από τον καθ' ου οι ανακοπές. Ακολούθως, εκτιμώντας όλα τα αποδεικτικά μέσα, που παραδεκτά επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, δέχθηκε ανελέγκτως, κατά το ενδιαφέρον την αναιρετική διαδικασία μέρος, τα εξής ουσιώδη:

Ότι δυνάμει της 426/2013 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Σπάρτης, που εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των εργατικών διαφορών, ο ανακόπτων συνεταιρισμός (εκεί εναγόμενος) με την επωνυμία "..." υποχρεώθηκε να καταβάλει στον καθ' ου η ανακοπή (εκεί ενάγοντα) Μ. Σ. του Ν. το συνολικό ποσό των 74.498,73 ευρώ για μισθούς υπερημερίας.

Ότι η σχετική διάταξη του διατακτικού της απόφασης έχει, κατά λέξη, ως εξής: "Υποχρεώνει τον εναγόμενο να καταβάλει στον ενάγοντα το ποσό των εβδομήντα τεσσάρων χιλιάδων τετρακοσίων ενενήντα οκτώ ευρώ και εβδομήντα τριών λεπτών (74.498,73 ευρώ), από το οποίο θα αφαιρεθούν οι ασφαλιστικές εισφορές και οι νόμιμες κρατήσεις και το απομένον καθαρό ποσό θα εκτοκισθεί με το νόμιμο τόκο από 27-6-2012 μέχρι την εξόφληση" και στην αμέσως παρακάτω διάταξη του διατακτικού της ίδιας απόφασης αναφέρεται ότι "

Κηρύσσει την ανωτέρω καταψηφιστική διάταξη προσωρινά εκτελεστή εν μέρει για ποσό είκοσι πέντε χιλιάδων (25.000) ευρώ". Ότι ο ανακόπτων, επιδιώκοντας να συμμορφωθεί στο προσωρινά εκτελεστό μέρος της απόφασης, προαφαίρεσε από το ποσό των 25.000 ευρώ, για ασφαλιστικές εισφορές ΙΚΑ και λοιπά ταμεία, το ποσό των 4.909,20 ευρώ και για φόρο εισοδήματος, που παρακρατήθηκε, το ποσό των 1.348,93 ευρώ και συνολικά 6.258,13 ευρώ, απέμεινε δε υπόλοιπο 18.741,87 ευρώ.

Ότι επί του τελευταίου ποσού υπολογίσθηκαν 2.332,76 ευρώ ως τόκοι υπερημερίας από το χρόνο που όρισε η απόφαση και από το ποσό των τόκων αφαιρέθηκε προκαταβολή φόρου 20%, ήτοι 466,55 ευρώ και τελικώς καταβλήθηκε στον καθ' ου η ανακοπή το ποσό των 1.866,21 ευρώ για τόκους επί του ποσού ως προς το οποίο κηρύχθηκε προσωρινά εκτελεστή η απόφαση και συνολικά καταβλήθηκε σε αυτόν το ποσό των 20.607,91 ευρώ.

Ότι ο καθ' ου η ανακοπή, θεωρώντας ότι το ορθό ήταν να λάβει καθαρό το ποσό των 25.000 ευρώ, χωρίς καμία παρακράτηση, ως προσωρινά εκτελεστό μέρος της απόφασης, επέδωσε στον ανακόπτοντα την από 5-2-2014 επιταγή προς πληρωμή, με την οποία ζητεί να υποχρεωθεί ο τελευταίος να του καταβάλει το ποσό των 4.392,09 ευρώ, πλέον εξόδων εκτέλεσης, και προέβη σε κατάσχεση του με αριθμό κυκλοφορίας ...24 ΙΧ πετρελαιοκίνητου φορτηγού αυτοκινήτου, εργοστασίου κατασκευής DAIMLER BENZ, με αριθμό πλαισίου WDB 9...P847685 και με αριθμό κινητήρα 60...158, ιδιοκτησίας του ανακόπτοντος, δυνάμει της ….26/10-3-2014 έκθεσης αναγκαστικής κατάσχεσης κινητού του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Σπάρτης Α.

Β., ο δε επισπευδόμενος πλειστηριασμός ορίσθηκε για την 9-4-2014, οπότε ανεστάλη δυνάμει της από 14-3-2014 προσωρινής διαταγής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Σπάρτης. Ότι μετά την έκδοση της 145/2014 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Σπάρτης, με την οποία απερρίφθη αίτηση αναστολής της εκτέλεσης, εκδόθηκε η 1329/2-9-2014 περίληψη κατασχετήριας έκθεσης κινητού του ίδιου ως άνω δικαστικού επιμελητή, που όριζε νέα ημερομηνία του πλειστηριασμού την 1-10-2014.

Ότι την ακύρωση των ανωτέρω πράξεων της εκτελεστικής διαδικασίας, ήτοι της επιταγής προς πληρωμή, της 1326/2014 έκθεσης αναγκαστικής κατάσχεσης κινητού και της 1329/2014 περίληψης κατασχετήριας έκθεσης κινητού, αιτείται ο ανακόπτων, ισχυριζόμενος ότι έχει πλήρως εξοφλήσει τον καθ' ου η ανακοπή με την καταβολή σε αυτόν του ποσού των 20.607,91 ευρώ, καθώς επί του ποσού των 25.000 ευρώ υπολόγισε τα ποσά που έπρεπε να παρακρατηθούν και ήδη αποδόθηκαν στο ΙΚΑ, λοιπά ταμεία και εφορία.

Ότι ο λόγος αυτός των ανακοπών είναι απορριπτέος ως ουσία αβάσιμος, καθόσον η διάταξη της 426/2013 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Σπάρτης, με την οποία κηρύχθηκε προσωρινά εκτελεστή η καταψηφιστική διάταξη της απόφασης για το ποσό των 25.000 ευρώ, αναφέρεται σε καθαρό ποσό, χωρίς να επαναλαμβάνει τη διατύπωση της καταψηφιστικής διάταξης για υπολογισμό παρακρατούμενων ποσών και για εκτοκισμό.

Ότι ειδικά ως προς τον εκτοκισμό, η προσωρινά εκτελεστή διάταξη δεν περιλαμβάνει τόκους, εκτός αν αυτό αναφέρεται ρητά στη συγκεκριμένη διάταξη, καθόσον οι τόκοι δεν περιλαμβάνονται στις απαιτήσεις που επιδικάζονται προσωρινά. Ότι το αναφερόμενο ποσό των 25.000 ευρώ στη διάταξη περί προσωρινής εκτέλεσης της απόφασης δεν αναφέρεται ότι αντιστοιχεί σε συγκεκριμένους μήνες οφειλόμενων αποδοχών, ώστε να μπορεί να διαγνωσθεί ποιες εισφορές ή λοιπά παρακρατούμενα ποσά αντιστοιχούν σε αυτές τις αποδοχές, σε αντίθεση με το ποσό των 74.498,73 ευρώ στην αμέσως ανωτέρω διάταξη (καταψηφιστική), για το οποίο στο σκεπτικό της εν λόγω απόφασης γίνεται μνεία σε ποιες ακριβώς οφειλόμενες αποδοχές αντιστοιχεί.

Ότι είναι αυθαίρετη η ενέργεια του ανακόπτοντος να θεωρήσει ότι το προσωρινά εκτελεστό ποσό αντιστοιχεί στις παλαιότερες οφειλόμενες αποδοχές και να προβεί στις αντίστοιχες παρακρατήσεις. Ότι, εξάλλου, προϋπόθεση για την αφαίρεση, κατόπιν παρακράτησης των εισφορών και των εν γένει κρατήσεων που αναλογούν, είναι η τελεσίδικη επιδίκαση των μισθών υπερημερίας, κάτι που δεν συμβαίνει στην υπό κρίση περίπτωση, αφού η απόφαση δεν έχει τελεσιδικήσει, ούτε βεβαίως μπορεί να εφαρμοσθεί προσωρινή εκτελεστότητα σε δικαιώματα τρίτων (ταμεία, εφορία) επί των επιδικαζόμενων ποσών, καθώς δεν υπάρχει η δυνατότητα επιστροφής των ποσών αυτών εκ των υστέρων, στην υποθετική περίπτωση της απόρριψης της αγωγής κατόπιν παραδοχής της έφεσης, αφού δεν μπορεί να εφαρμοσθεί κατ' αυτών των τρίτων η διάταξη του άρθρου 940 του ΚΠολΔ για την επιστροφή των καταβληθέντων.

Επομένως, καταλήγει το Εφετείο, η αναφορά της απόφασης σε ποσό 25.000 ευρώ, ως προσωρινά εκτελεστό ποσό, αποτελεί αναφορά σε καθαρό ποσό, χωρίς παρακρατήσεις, αφού, όπως προελέχθη, δεν αντιστοιχεί το ποσό αυτό σε συγκεκριμένους μήνες, ώστε να γίνει ο σχετικός υπολογισμός των παρακρατήσεων, ούτε υπήρχε ακόμη τελεσίδικη επιδίκαση των απαιτήσεων και χωρίς στο ποσό αυτό να περιλαμβάνονται τόκοι.

Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο έκρινε ότι το αιτούμενο με την από 5-2-2014 επιταγή προς πληρωμή ποσό παραμένει ανεξόφλητο από τον ανακόπτοντα- καθ' ου η αναγκαστική εκτέλεση και ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο έσφαλε που έκανε δεκτούς το μοναδικό λόγο της από 12-3-2014 ανακοπής και τον πρώτο (ταυτόσημο) λόγο της από 8-9-2014 ανακοπής (με τους οποίους ο ανακόπτων ισχυρίσθηκε ότι έχει εξοφλήσει πλήρως την οφειλή, βάσει της οποίας επισπεύδεται η σε βάρος του αναγκαστική εκτέλεση από τον καθ' ου) και ακύρωσε τις προαναφερόμενες πράξεις της εκτελεστικής διαδικασίας και, κατά παραδοχή της έφεσης, εξαφάνισε τις συνεκκαλούμενες 14/2015 (μη οριστική) και 302/2015 (οριστική) αποφάσεις του Μονομελούς Πρωτοδικείου Σπάρτης και αφού δίκασε εκ νέου τις ανακοπές, τις απέρριψε στο σύνολό τους ως ουσία αβάσιμες, επικυρώνοντας τις πράξεις της εκτελεστικής διαδικασίας (ήτοι την από 5-2-2014 επιταγή προς πληρωμή, την 1326/2014 έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης κινητού και την 1329/2014 περίληψη κατασχετήριας έκθεσης κινητού).

5.Με την κρίση αυτή και σύμφωνα με τις νομικές σκέψεις που προηγήθηκαν, το Εφετείο δεν παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις του άρθρου 416 ΑΚ και αυτές των άρθρων 46, 57 και 115 του ν. 2238/1994 και 26 παρ. 1, 3, 5 του α.ν. 1846/1951, με τις οποίες προβλέπονται οι ως άνω παρακρατήσεις και δεν στέρησε την προσβαλλόμενη απόφασή του νόμιμης βάσης, καθόσον, ως προς το ζήτημα αν έπρεπε να παρακρατηθούν ή όχι οι υπέρ τρίτων ασφαλιστικές εισφορές κλπ, που αναλογούσαν στο ποσό ως προς το οποίο κηρύχθηκε προσωρινά εκτελεστή η 426/2013 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Σπάρτης, βάσει της οποίας επισπεύσθηκε η αναγκαστική εκτέλεση και εντεύθεν αν εξοφλήθηκε ή όχι το ποσό που επιτάσσετο να πληρώσει ο καθ' ου, το οποίο ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, διέλαβε σαφή και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογία, η οποία καθιστά εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου.

Δεν συνιστά δε αντιφατική αιτιολογία η παραδοχή της προσβαλλόμενης απόφασης ότι προϋπόθεση για την παρακράτηση των αναλογούντων ασφαλιστικών εισφορών και εν γένει κρατήσεων είναι η τελεσίδικη επιδίκαση των μισθών υπερημερίας και ότι η διάταξη του διατακτικού της 426/2013 απόφασης, που αφορά το προσωρινώς εκτελεστό ποσό των 25.000 ευρώ, αναφέρεται σε καθαρό ποσό, αφού δεν επαναλαμβάνει τη διατύπωση της κύριας διάταξης για υπολογισμό παρακρατούμενων ποσών και εκτοκισμό.

Αντίθετα, κατά τρόπο σαφή δέχεται ότι το προσωρινώς εκτελεστό αναφέρεται σε καθαρό ποσό, οπότε η παρακράτηση των αναλογούντων σε ολόκληρο το επιδικασθέν κεφάλαιο ασφαλιστικών εισφορών και λοιπών κρατήσεων θα γίνει κατά την εκτέλεση της τελεσίδικης απόφασης. Επομένως, ο πρώτος λόγος της αίτησης από το άρθρο 559 αρ.19 ΚΠολΔ, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια της έλλειψης νόμιμης βάσης, λόγω αντιφατικών αιτιολογιών, καθώς και ο δεύτερος λόγος της αίτησης από το άρθρο 559 αρ.1 ΚΠολΔ, με τον οποίο αποδίδεται σε αυτή η πλημμέλεια της παραβίασης του νόμου, είναι αβάσιμοι.

Όσον αφορά τον τρίτο λόγο της αίτησης από το άρθρο 559 αρ.1 ΚΠολΔ, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 655 επ. και 422 επ. ΑΚ, είναι προεχόντως απαράδεκτος, λόγω αοριστίας, καθόσον ο αναιρεσείων δεν εξειδικεύει το αποδιδόμενο στην απόφαση νομικό σφάλμα ως προς την εφαρμογή ή την ερμηνεία των παραπάνω κανόνων ουσιαστικού δικαίου, ούτε επιπρόσθετα εκτίθεται στο αναιρετήριο ότι υποβλήθηκε στο Εφετείο σχετικός ισχυρισμός, για την αντιμετώπιση του οποίου εσφαλμένα εφαρμόσθηκαν ή, ενώ έπρεπε να εφαρμοσθούν, εσφαλμένα δεν εφαρμόσθηκαν οι επικαλούμενοι κανόνες ουσιαστικού δικαίου (ΟλΑΠ 20/2005).

6.Σύμφωνα με τις σκέψεις αυτές και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης, πρέπει να απορριφθεί η κρινομένη αίτηση και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων, λόγω της ήττας του, στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα αυτού (ΚΠολΔ 176, 183 και 191 παρ.2).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 3-1-2018 και με αριθμό κατάθεσης 1/4-1-2018 αίτηση για αναίρεση της 453/2017 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Ναυπλίου.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ, για τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου.

Κρίθηκε, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 5η Φεβρουαρίου 2019. -Και

Δημοσιεύθηκε σε έκτακτη, δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 8η Μαΐου 2019.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ