516/2018 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 516 / 2018 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 516/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Σακκά, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Αβροκόμη Θούα - Εισηγήτρια, Μιλτιάδη Χατζηγεωργίου και Γεώργιο Αποστολάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 15 Ιανουαρίου 2018, με την παρουσία και της γραμματέως, Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: εταιρίας με την επωνυμία "... Α.Ε." και τον διακριτικό τίτλο "... Α.Ε.", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νεκτάριο Πολυχρονίου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.

Της αναιρεσίβλητης: ανώνυμης τραπεζικής εταιρίας με την επωνυμία "... ΑΕ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Σταυρούλα Καραθάνου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26-10-2010 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5517/2013 του ίδιου Δικαστηρίου και 1291/2016 του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 28-6-2016 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 559 αριθμ.8 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Πράγματα υπό την έννοια της άνω διάταξης είναι οι ασκούντες ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων που υπό την προϋπόθεση της νόμιμης πρότασής τους θεμελιώνουν ιστορικώς το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης. Πράγμα επομένως είναι, υπό την έννοια αυτή, και ο λόγος έφεσης που περιέχει παράπονο κατά της πρωτοβάθμιας κρίσης (Ολ.Α.Π. 25/2003, 11/1996). Επομένως, η παράβαση του εφετείου, σχετικά με την έκταση του μεταβιβαστικού, κατ'άρθρο 522 ΚΠολΔ,αποτελέσματος της ασκηθείσας έφεσης, με την παραδοχή ανύπαρκτου λόγου, η επανάκριση κεφαλαίου της πρωτόδικης απόφασης έξω από τα όρια αυτής, ή η μη λήψη υπ' όψη λόγου έφεσης, συνιστούν πλημμέλειες που εμπίπτουν στον προβλεπόμενο από την ανωτέρω διάταξη λόγο αναίρεσης (ΑΠ207/2017,1344/2015, 1677/2010, 1255/2009). Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ.14ΚΠολΔ, υπάρχει λόγος αναίρεσης, αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Ο λόγος αυτός αναίρεσης αναφέρεται σε ακυρότητες, δικαιώματα και απαράδεκτα από το δικονομικό μόνο δίκαιο(Ολ. ΑΠ 12/2000).

Στην προκειμένη περίπτωση, από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δικογραφίας (αρθρ.561 παρ.2 ΚΠολΔ),προκύπτουν τα εξής: Με την από 26-10-2010 αγωγή της ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η ενάγουσα και ήδη αναιρεσείουσα, ανώνυμη εταιρία, ζήτησε να αναγνωρισθεί: α) η ακυρότητα της καταρτισθείσας με την εναγομένη και ήδη αναιρεσίβλητη, 138002626/05001/1-9-2005 σύμβασης εγγύησης, επικαλούμενη, μεταξύ άλλων, ότι είναι εκτός του εταιρικού της σκοπού, κάτι που γνώριζε η εναγομένη (αρθρ.22παρ.1εδβ του νόμου 2190/1920) και β)η υποχρέωση της τελευταίας, να της καταβάλει λόγω της αδικοπρακτικής της αδικοπρακτικής της συμπεριφοράς, συνισταμένης, μεταξύ άλλων και στη διάπραξη της άνω παράνομης και δόλιας πράξης, αποζημίωση, ύψους 324.000 ευρώ, ως διαφυγόν κέρδος και 1.200 ευρώ για χρηματική ικανοποίηση της ηθικής της βλάβης.

Επί της αγωγής αυτής, εκδόθηκε η 5517/2013 απόφαση του πρωτοβαθμίου (Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών) Δικαστηρίου, με την οποία: 1) απορρίφθηκε ως αόριστο το ανωτέρω κονδύλιο των 324.000 ευρώ και 2) κατά τα λοιπά η αγωγή κρίθηκε νόμιμη και απορρίφθηκε ως ουσιαστικώς αβάσιμη. Ειδικότερα, με την ανωτέρω απόφασή του, το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, δέχθηκε στο αποδεικτικό του πόρισμα, ότι"....δεν αποδεικνύεται ότι η συγκεκριμένη σύμβαση κείται εκτός του εταιρικού σκοπού της ενάγουσας...

και σε κάθε περίπτωση, εφόσον τούτου ισχύει, δεν αποδεικνύεται ότι ήταν σε γνώση της εναγομένης".Κατά της απόφασης αυτής, η ενάγουσα άσκησε ενώπιον του Εφετείου Αθηνών την από 19-5-2014 έφεση και τους από 27-2-2015 πρόσθετους αυτής λόγους. Με το δικόγραφο της έφεσής της η ήδη αναιρεσείουσα, παραπονείται, α)τόσο για την κατ'ουσία απόρριψη της αγωγής της από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, εκθέτοντας, ότι, αντίθετα με τις ανωτέρω παραδοχές του, "...η σύναψη σύμβασης παροχής εγγύησης προς την αντίδικη συνιστά υπέρβαση του σκοπού της Εταιρείας μας, πράγμα το οποίο όχι μόνον γνώριζε αλλά και όφειλε να γνωρίζει η αντίδικη..." και β) όσο και για την απόρριψη ως αορίστου του ανωτέρω κονδυλίου των 324.000 ευρώ, εκθέτοντας, ότι, "οι παραδοχές της εκκαλούμενης σύμφωνα με τις οποίες, πέραν των προπαρασκευαστικών μέτρων, της απαραίτητης υλικοτεχνικής υποδομής και της τεχνογνωσίας μας δεν προσδιορίσαμε ειδικότερα, την αναγκαία πελατεία και δεν αναφέραμε την κατάσταση της αγοράς και τα ποιοτικά προτερήματά μας έναντι των ανταγωνιστών μας, με βάση τα οποία θα ήταν δικαιολογημένη η παραπάνω απαίτησή μας για το πιθανολογούμενο κέρδος, με συνέπεια την απόρριψη ως αορίστου του σχετικού αγωγικού μας κονδυλίου, είναι αυθαίρετες, μη νόμιμες...".

Το Εφετείο, που συνεκδίκασε τα δικόγραφα της έφεσης και των πρόσθετων αυτής λόγων, με την προσβαλλόμενη απόφασή του: Α)Απέρριψε ως απαράδεκτη την έφεση στο σύνολο της, διότι έκρινε ότι, 1) δεν επλήττετο η κύρια αιτιολογία της απόρριψης ως αβάσιμης της αγωγής, σύμφωνα με την οποία, η επίμαχη σύμβαση δεν αποδείχθηκε ότι ήταν εκτός του εταιρικού σκοπού, αλλά(δέχθηκε ότι επλήττετο) μόνο η επικουρική, ότι δηλαδή, ακόμη και αν ήταν εκτός του εταιρικού σκοπού, δεν αποδείχθηκε, ότι το γνώριζε η εναγομένη.

Έτσι, απέρριψε ως αλυσιτελή (απαράδεκτο) τον άνω λόγο, αφού κατά το Εφετείο, η μη πληττόμενη κύρια αιτιολογία της σχετικής παραδοχής του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, στηρίζει αυτοτελώς το διατακτικό της και 2) ο λόγος με τον οποίο παρεπονείτο η αναιρεσείουσα για την απόρριψη του κονδυλίου των 324.000 ευρώ, ήταν απαράδεκτος, ως αλυσιτελής, διότι επεκαλείτο (η εκκαλούσα) για τη στοιχειοθέτησή του πλημμελή εκτίμηση των αποδείξεων.

Το Εφετείο εξάλλου, απέρριψε και τους πρόσθετους λόγους της έφεσης, κρίνοντας ότι, επειδή τελούν σε εξάρτηση προς την έφεση και φέρουν παρακολουθηματικό χαρακτήρα, λόγω της απόρριψής της ως απαράδεκτης, δεν πρέπει να ερευνηθούν, αλλά να απορριφθούν. 'Ετσι που έκρινε και με αυτά που δέχθηκε όμως το Εφετείο, 1) μη λαμβάνοντας υπόψη τον σαφή ανωτέρω υπό στοιχείο α λόγο της έφεσης της αναιρεσείουσας, με τον οποίο παρεπονείτο και κατά της κύριας αιτιολογίας της σχετικής παραδοχής του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και (συνεπεία αυτής της πλημμέλειας), απορρίπτοντας ως απαράδεκτο τον πλήττοντα την επικουρική αιτιολογία αυτής και 2) απορρίπτοντας ως αλυσιτελή τον ανωτέρω υπό στοιχείο β, λυσιτελή, ως άνω, λόγο της έφεσης, υπέπεσε στις από το άρθρο 559 αριθμ.8 και 14ΚΠολΔ,αναιρετικές πλημμέλειες, της μη λήψης υπόψη του ανωτέρω λόγου έφεσης και της παρά το νόμο κήρυξης απαραδέκτων των λοιπών λόγων της.

Επομένως, είναι βάσιμοι οι αντίστοιχοι, δεύτερος (από το άρθρο 559 αριθμ.8 (κατ'εκτίμηση) και 14 ΚΠολΔ και τρίτος, από το άρθρο 559 αριθμ.14 ΚΠολΔ λόγοι αναίρεσης.

Κατ'ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών κατά το μέρος που απέρριψε την έφεση, ενώ παρέλκει η εξέταση του πρώτου λόγου της κρινόμενης αίτησης, λόγω της πλήρους αναιρετικής εμβέλειας των γενόμενων δεκτών, ως προς το κεφάλαιο αυτό. Επισημαίνεται, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να αναιρεθεί και κατά το μέρος που απέρριψε και τους πρόσθετους λόγους της έφεσης, εφόσον και ανεξάρτητα από την βασιμότητα του πλήττοντος την σχετική παραδοχή του Εφετείου αναιρετικού λόγου, λόγω της παραδοχής των λόγων που αφορούν στην έφεση, εκλείπει η δικαιολογία της μη έρευνάς τους ,συνεπεία της οποίας και απορρίφθηκαν από το δικαστήριο της ουσίας. Συνακόλουθα, πρέπει να παραπεμφθεί η υπόθεση στο ίδιο Εφετείο, προς περαιτέρω εκδίκαση, συντιθέμενο από άλλους δικαστές εκτός εκείνων, που την εξέδωσαν (αρθρ.580 παρ.3 ΚΠολΔ). Τέλος, πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή στην αναιρεσείουσα του παραβόλου που κατέθεσε (αρθρ. 495παρ.4 ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί η αναιρεσίβλητη, που ηττήθηκε στα δικαστικά της έξοδα (αρθρ. 176, 183 ΚΠολΔ), κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 1291/2016 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ανωτέρω Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές.

Διατάσσει την επιστροφή στην αναιρεσείουσα του κατατεθέντος παραβόλου.

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 27 Φεβρουαρίου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 12 Μαρτίου 2018.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ