514/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 514 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 514/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Ελένη Μαραμαθά, Πλαστήρα Αναστασάκη και Δημήτριο Πατινίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Νοεμβρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Των καλούντων - αναιρεσειόντων: 1. Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "Εταιρεία Θερμικών Λεωφορείων Α.Ε." (ΕΘΕΛ Α.Ε.), που εδρεύει στον Αγ. Ιωάννη Ρέντη και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Βασίλειο Κατσαντώνη, χωρίς να καταθέσει προτάσεις 2. ....., ο οποίος δεν παραστάθηκε και 3. ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΑΕΓΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΙ Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Λεωνίδα Ζιούβα.

Της καθής η κλήση - αναιρεσίβλητης: ...., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γρηγόριο Γερασίμου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15 Οκτωβρίου 2001 αγωγή, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 6068/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4810/2003 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησαν οι αναιρεσείοντες με την από 23 Μαϊου 2005 αίτησή τους, επί της οποίας εκδόθηκε η 59/2006 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου, με την οποία κηρύχθηκε απαράδεκτη η συζήτηση της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Η υπόθεση επανέρχεται για συζήτηση με την από 21 Μαρτίου 2006 κλήση των ήδη αναιρεσειόντων.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όλοι πλην του 2ου εκ των αναιρεσειόντων, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Πατινίδης, ανάγνωσε την από 18 Νοεμβρίου 2005 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στην σύνθεση του Δικαστηρίου τούτου, Αρεοπαγίτη Ανδρέα Μαρκάκη, με την οποία εισηγήθηκε την εν μέρει παραδοχή της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Οι πληρεξούσιοι των παραστάντων αναιρεσειόντων ζήτησαν την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από το άρθρο 568 παρ. 4 του ΚΠολΔ, κατά το οποίο ο επισπεύδων τη συζήτηση διάδικος επιδίδει κλήση στους άλλους διαδίκους, και από το άρθρο 576 παρ. 1, 2 και 3 του ίδιου Κώδικα, κατά το οποίο επί ερημοδικίας στην αναιρετική δίκη ερευνάται, αν ο απών διάδικος επισπεύδει τη συζήτηση ή αν κλητεύθηκε από τον επισπεύδοντα αυτήν, συνάγεται ότι αν τη συζήτηση επισπεύδει ο αναιρεσείων οφείλει να κλητεύσει τον αναιρεσίβλητο, σε καταφατική δε περίπτωση o Άρειος Πάγος συζητεί την υπόθεση σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι.

Στην προκειμένη περίπτωση η τρίτη των αναιρεσειόντων ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "ΑΕΓΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΙ Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ" επισπεύδει τη συζήτηση της υποθέσεως με την από 21.3.2006 κλήση της, για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο, μετά την έκδοση της 59/2006 αποφάσεως του Αρείου Πάγου, με την οποία κηρύχθηκε απαράδεκτη η συζήτηση της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως.

Όπως, όμως, προκύπτει από την ..... έκθεση επιδόσεως του αρμόδιου δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών ..... και τα ....και ..... φύλλα των εφημερίδων .... και ...... αντίστοιχα, με επιμέλεια της ως άνω επισπεύδουσας εταιρείας, ο δεύτερος των αναιρεσειόντων ..... , κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα, κατά τα άρθρα 135 παρ. 1 και 134 παρ. 1 ΚΠολΔ, ως άγνωστης διαμονής, για να παραστεί για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας, πλην ο τελευταίος δεν παρέστη.

Επομένως πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία του.

ΙΙ. Κατά τη διάταξη του άρθρου 931 ΑΚ "η αναπηρία ή η παραμόρφωση που προξενήθηκε στον παθόντα λαμβάνεται υπόψη κατά την επιδίκαση της αποζημίωσης αν επιδρά στο μέλλον του". Ως "αναπηρία" θεωρείται κάποια έλλειψη της σωματικής, νοητικής ή ψυχικής ακεραιότητας του προσώπου, ενώ ως "παραμόρφωση", νοείται κάθε ουσιώδης αλλοίωση της εξωτερικής εμφανίσεως του προσώπου, η οποία καθορίζεται όχι αναγκαίως κατά τις απόψεις ιατρικής, αλλά κατά τις αντιλήψεις της ζωής.

Περαιτέρω, ως "μέλλον" νοείται η επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική εξέλιξη του προσώπου. Δεν απαιτείται βεβαιότητα δυσμενούς επιρροής της αναπηρίας ή παραμορφώσεως στο μέλλον του προσώπου. Αρκεί και απλή δυνατότητα κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων. Στον επαγγελματικό-οικονομικό τομέα η αναπηρία ή παραμόρφωση του ανθρώπου, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, αποτελεί αρνητικό στοιχείο στα πλαίσια του ανταγωνισμού και της οικονομικής εξελίξεως και προαγωγής του.

Οι δυσμενείς συνέπειες είναι περισσότερο έντονες σε περιόδους οικονομικών δυσχερειών και στενότητας στην αγορά εργασίας. Οι βαρυνόμενοι με αναπηρία ή παραμόρφωση μειονεκτούν και κινδυνεύουν να βρεθούν εκτός εργασίας έναντι των υγιών συναδέλφων τους. Η ΑΚ 931 προβλέπει επιδίκαση από το δικαστήριο χρηματικής παροχής στον παθόντα αναπηρία ή παραμόρφωση, εφόσον συνεπεία αυτών επηρεάζεται το μέλλον του.

Η χρηματική αυτή παροχή δεν αποτελεί αποζημίωση, εφόσον η τελευταία εννοιολογικώς συνδέεται με την επίκληση και απόδειξη ζημίας περιουσιακής, δηλαδή διαφοράς μεταξύ της περιουσιακής καταστάσεως μετά το ζημιογόνο γεγονός και εκείνης που θα υπήρχε χωρίς αυτό. ΄Εξ άλλου, η συνέπεια της αναπηρίας ή παραμορφώσεως ανικανότητα προς εργασία, εφόσον προκαλεί στον παθόντα περιουσιακή ζημία αποτελεί βάση αξιώσεως προς αποζημίωση, που στηρίζεται στην ΑΚ 929 (αξίωση διαφυγόντων εισοδημάτων).

Όμως, η αναπηρία ή παραμόρφωση ως τοιαύτη δεν σημαίνει κατ΄ ανάγκη πρόκληση στον παθόντα περιουσιακής ζημίας. Τούτο συμβαίνει σε ανήλικο, που δεν έχει εισέλθει ακόμη στην παραγωγική διαδικασία και δεν μπορεί ήδη από την επέλευση της αναπηρίας ή παραμορφώσεως να επικαλεσθεί περιουσιακή ζημία. Δεν μπορεί να γίνει πρόβλεψη, ότι η αναπηρία ή παραμόρφωση θα προκαλέσει στον παθόντα συγκεκριμένη περιουσιακή ζημία.

Είναι όμως βέβαιο, ότι η αναπηρία ή παραμόρφωση ανάλογα με το βαθμό της και τις λοιπές συντρέχουσες περιστάσεις (ηλικία, φύλο, κλίσεις και επιθυμίες του παθόντος) οπωσδήποτε θα έχει δυσμενή επίδραση στην κοινωνική - οικονομική εξέλιξη τούτου, κατά τρόπο όμως που δεν δύναται επακριβώς να προσδιορισθεί.

Η δυσμενής αυτή επίδραση είναι δεδομένη και επομένως δεν δικαιολογείται εμμονή στην ανάγκη προσδιορισμού του ειδικού τρόπου της επιδράσεως αυτής και των συνεπειών της στο κοινωνικό οικονομικό μέλλον του παθόντος. Προέχον και κρίσιμο είναι το γεγονός της αναπηρίας ή παραμορφώσεως ως βλάβης του σώματος ή της υγείας του προσώπου, ως ενός αυτοτελούς έννομου αγαθού, που απολαύει και συνταγματικής προστασίας, σύμφωνα με τις παραγράφους 3 και 6 του άρθρου 21 του Συντάγματος, όχι μόνο στις σχέσεις των πολιτών προς το Κράτος, αλλά και στις μεταξύ τους σχέσεις, χωρίς αναγκαίως η προστασία αυτή να συνδέεται με αδυναμία πορισμού οικονομικών ωφελημάτων ή πλεονεκτημάτων.

Έτσι, ορθότερη κρίνεται η ερμηνεία της ΑΚ 931, που την καθιστά εφαρμόσιμη, σύμφωνα με την οποία προβλέπεται από τη διάταξη η επιδίκαση στον παθόντα αναπηρία ή παραμόρφωση ενός εύλογου χρηματικού ποσού ακριβώς λόγω της αναπηρίας ή παραμορφώσεως, χωρίς σύνδεση με συγκεκριμένη περιουσιακή ζημία, η οποία άλλωστε και δεν δύναται να προσδιορισθεί.

Το ποσό του επιδικαζομένου κατά την ΑΚ 931 εύλογου χρηματικού ποσού εξευρίσκεται κατ΄ αρχήν με βάση το είδος και τις συνέπειες της αναπηρίας ή παραμορφώσεως αφενός και την ηλικία του παθόντος αφετέρου. Είναι πρόδηλο, ότι η κατά την ΑΚ 931 αξίωση είναι διαφορετική: α) από την κατά την ΑΚ 929 αξίωση για διαφυγόντα εισοδήματα του παθόντος, που κατ΄ ανάγκη συνδέεται με επίκληση και απόδειξη συγκεκριμένης περιουσιακής ζημίας, λόγω της ανικανότητας του παθόντος προς εργασία και β) από την κατά την ΑΚ 932 χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης.

Είναι αυτονόητο ότι όλες οι παραπάνω αξιώσεις δύνανται να ασκηθούν είτε σωρευτικώς, είτε μεμονωμένως, αφού πρόκειται για αυτοτελείς αξιώσεις και η θεμελίωση κάθε μιας από αυτές δεν προϋποθέτει αναγκαίως την ύπαρξη μιας των λοιπών (βλ. και ΑΠ 670/2006 και 1645/2006). Στην προκείμενη περίπτωση, η ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη στην επιτρεπτώς, κατ΄ άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκοπούμενη από 15.10.2005 αγωγή της εκθέτει, μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα:

Έτσι και συγκεκριμένα συνεπεία του ενδίκου τραυματισμού μου και παρά την υποβολή μου σε πολλαπλές χειρουργικές επεμβάσεις κατά τα ανωτέρω, έχει επέλθει σε βάρος μου μόνιμη αναπηρία η οποία ανέρχεται σε ποσοστό 67% αφού οι σοβαρότατοι τραυματισμοί μου (αφαίρεση σπληνός και μέρους του ήπατος, σοβαρότατες βλάβες στους πνεύμονες) και η μακρά παραμονή μου (3 μήνες φυτό) στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας με έχουν καταστήσει μια ζωντανή νεκρή.

Εκτός των άλλων και έκτοπες οστεοποιήσεις σε αμφότερες τις αρθρώσεις των ισχίων με πίεση των ισχιακών νεύρων άμφω, αποτέλεσμα των οποίων ήταν ο σημαντικός περιορισμός του φυσιολογικού εύρους των αρθρώσεων των κάτω άκρων, καθώς και η πάρεση και των δύο κάτω άκρων, με επακόλουθο την πλήρη αδυναμία ορθοστάτισης και βάδισης.

Από ψυχιατρική εκτίμηση υποφέρω από παρανοειδείς αντιδράσεις στα πλαίσια ψυχοτραυματικού γεγονότος με έντονα φοβικά και καταθλιπτικά στοιχεία ώστε χρειάζομαι παρατεταμένη παρακολούθηση από ψυχίατρο. Παρουσιάζω επίσης μόνιμη αναπνευστική δυσχέρεια λόγω των σοβαρότατων τραυματισμών που είχα υποστεί στους πνεύμονες, γεγονός που κατά τους θεράποντες ιατρούς χρήζει ιδιαίτερης προσοχής και παρακολούθησης για όλη την ζωή μου, αφού θα αντιμετωπίζω μόνιμα πρόβλημα στην υγεία μου.

Αυτό μάλιστα κατά την εκτίμηση των ιατρών σε συνδυασμό και με το σύστημα λόγω της αφαίρεσης της σπληνός καθιστά το πρόβλημα κρίσιμο. Επίσης λαμβάνω αντιεπιληπτική θεραπεία για την αντιμετώπιση των επιληπτικών κρίσεων που παρουσιάζω μετατραυματικά. Η καθολική εικόνα μου εκτός των προαναφερομένων σοβαροτάτων μετατραυματικών προβλημάτων, που με έχουν καταστήσει ανάπηρη, είναι απογοητευτική, αφού το πρόσωπό και το κορμί μου είναι παραμορφωμένα λόγω των υπερτροφικών μετατραυματικών ουλών, όπου είναι εμφανέστατες α) στο κεφάλι μου όπου στο πίσω μέρος δεν έχω μαλλιά λόγω του σοβαρότατου τραυματισμού που αντιμετωπίστηκε στην περιοχή αυτή, β) έχω μία μεγάλη μετατραυματική ουλή στο λαιμό εκ της τραχειοστομίας η οποία σχηματίζει λακκούβα μερικών εκατοστών, γ) τεράστιες μετατραυματικές ουλές διασχίζουν όλο τον θώρακα, τα στήθη και την κοιλιά μου, αποτέλεσμα των θωρακοχειρουγικών επεμβάσεων στους πνεύμονες, και των χειρουργικών επεμβάσεων στο συκώτι και την αφαίρεση της σπληνός, δ) τεράστιες μετατραυματικές ουλές διασχίζουν τα πόδια μου από το ύψος της λεκάνης μέχρι τις φτέρνες.

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να έχει αλλοιωθεί εντελώς η προηγούμενη εικόνα μου, ώστε να μην αναγνωρίζομαι, σύμφωνα δε με τους θεράποντες ιατρούς μου θα πρέπει στο μέλλον να υποβληθώ σε πλαστικές επεμβάσεις, όπου είναι δυνατόν λόγω του τεράστιου μεγέθους των προβλημάτων, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΔΥΝΑΤΗ Η ΠΡΟ ΤΟΥ ΑΤΥΧΗΜΑΤΟΣ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΜΟΥ.

Τονίζω δε εν προκειμένω ότι είχα πολύ καλή εξωτερική εμφάνιση, είχα συνέπεια, πείρα και όρεξη για την δουλειά μου, ώστε είναι βέβαιον πως ταχύτατα θα εξελισσόμουν στον τομέα μου, σαν υπάλληλος γραφείου, δεδομένου ότι ήμουν μόλις 29 ετών όταν συνέβη το επίδικο ατύχημα. Επειδή η ανωτέρω μόνιμη αναπηρία μου που ανέρχεται σε ποσοστό 67% τουλάχιστον, επιδρά αποφασιστικά και απόλυτα μειωτικά στην επαγγελματική μου εξέλιξη, διότι είναι πλέον βέβαιο ότι δεν θα δυνηθώ στο μέλλον, άμεσο ή και απώτερο, να εργασθώ σαν υπάλληλος γραφείου ήτοι το επάγγελμα το οποίο μετερχόμουν από το 1991 σαν υπάλληλος στον ΟΤΕ αλλά κατά τον χρόνο του ενδίκου ατυχήματος υπάλληλος σε ασφαλιστικό γραφείο, αφού κατέστην άτομο πλήρως ακατάλληλον και μειονεκτικόν και κατά συνέπειαν είναι αδύνατον να εργασθώ και να εξελιχθώ επαγγελματικά στο μέλλον.

Έτσι δεν θα μπορέσω να ασκήσω μελλοντικά καμιά άλλη ισοδύναμη ή παρεμφερή εργασία δεδομένης της αναπηρίας μου και της απολύτου αδυναμίας ορθοστάτισης και βάδισης. Περαιτέρω η εν λόγω μόνιμη αναπηρία μου και η παραμόρφωσής μου επιδρούν μειωτικώς και εις την ψυχολογική μου κατάσταση ως καις την εν γένει κοινωνική μου εξέλιξη καθ΄ όσον τυγχάνω άτομο νεαράς ηλικίας (29 ετών όταν συνέβη το ατύχημα) και είμαι μητέρα ενός ανηλίκου αγοριού σήμερα 5 ετών και πριν από τον ένδικο τραυματισμό μου ήμουν απολύτως υγιής και αρτιμελής έχουσα μια φυσιολογική ζωή ενός νέου ανθρώπου, οι κοινωνικές και ατομικές μου προοπτικές ήταν κατ΄ εξοχήν ευοίωνες και είναι απολύτως βέβαιο ότι η μόνιμη αυτή αναπηρία και παραμόρφωσή μου ανέκοψε πλήρως την ομαλή εξέλιξή μου, αφού αδυνατώ πλέον να παίζω με το παιδί μου, να αθλούμαι, να κολυμβώ, να οδηγώ, να συναναστρέφομαι και να κινούμαι ελεύθερα, και εν γένει να ζω όπως τα άλλα νεαρά άτομα της ηλικίας μου ενώ έχουν κλονισθεί ανεπανόρθωτα και οι σχέσεις μου με τον σύντροφό μου.

Έτσι κατ΄ εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 929, 930 και 931 Α.Κ. συνεπεία της αδυναμίας μου και της ανικανότητός μου να εργασθώ ως και της αρνητικής επίδρασης της μονίμου αναπηρίας στο μέλλον μου δικαιούμαι να ζητήσω την καταβολή εφ΄ άπαξ αποζημιώσεως εκ δρχ. 30.000.000 σαν πρόσθετη αποζημίωσή μου εκ της προρρηθείσης 931 Α.Κ.

πέραν των νομίμων, ευλόγων και δικαίων αξιώσεών μου καθ΄ όσον εν προκειμένω και "αναπηρία και παραμόρφωση υπάρχει και θα υπάρχει, οι οποίες θα επιδράσουν δυσμενώς εις το μέλλον μου", όπου είναι οι απαραίτητες προϋποθέσεις της τοιαύτης αξιώσεως". Με αυτό το περιεχόμενο η ένδικη αγωγή είναι πλήρως ορισμένη ως προς το συγκεκριμένο κονδύλιό της, δεδομένου ότι εκτίθενται στο δικόγραφό της συγκεκριμένα στοιχεία που συγκροτούν την έννοια της αναπηρίας και παραμορφώσεως της αναιρεσίβλητης ως αυτοτελούς εννόμου αγαθού, καθώς και ο τρόπος με τον οποίο οι συνέπειες αυτές επηρεάζουν δυσμενώς την επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική εξέλιξη αυτής, χωρίς σύνδεση με συγκεκριμένη περιουσιακή ζημία.

Επομένως το Εφετείου που δεχόμενο ως εν μέρει βάσιμη κατ΄ ουσίαν την άνω εκ του άρθρου 931 ΑΚ απαίτηση της αναιρεσίβλητης έκρινε σιωπηρά ορισμένη ως προς αυτή την ένδικη αγωγή, απορρίπτοντας με τον ίδιο τρόπο τον περί αοριστίας αυτής ισχυρισμό των αναιρεσειόντων, δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 14 Κ.Πολ.Δ., της παρά το νόμο μη κήρυξης απαραδέκτου και είναι απορριπτέος ως αβάσιμος ο από τη διάταξη αυτή λόγος αναίρεσης.

ΙΙΙ. Από τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι ιδρύεται λόγος αναιρέσεως για ευθεία παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου αν αυτός δεν εφαρμοσθεί ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμοσθεί ενώ δεν έπρεπε, το οποίο συμβαίνει και όταν τα εκτιθέμενα στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού πραγματικά περιστατικά δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του κανόνα δικαίου για την επέλευση της απαγγελθείσας έννομης συνέπειας.

Περαιτέρω κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ. ανεπαρκής αιτιολογία που έχει σαν συνέπεια την αναίρεση της απόφασης για έλλειψη νόμιμης βάσης, υπάρχει όταν δεν προκύπτουν κατά τρόπο σαφή από το αιτιολογικό αυτής, τα πραγματικά περιστατικά τα οποία σύμφωνα με το νόμο είναι αναγκαία για τη θεμελίωση του κανόνα δικαίου που εφαρμόσθηκε στη συγκεκριμένη περίπτωση, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος περί της ορθής εφαρμογής του.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του σε σχέση με την παραπάνω εκ του άρθρου 931 ΑΚ αξίωση αποζημίωσης της αναιρεσίβλητης δέχθηκε τα εξής: "Εξάλλου, όπως προαναφέρθηκε, η αναπηρία και η εξαιτίας αυτής ανικανότητα της ενάγουσας για εργασία, είναι μόνιμη. Αυτή, χωρίς αμφιβολία, θα επιδράσει δυσμενώς στο μέλλον της και ειδικότερα στην επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική εξέλιξή της.

Συγκεκριμένα ενόψει της ηλικίας της και της εργατικότητάς της, θα εξελισσόταν ταχύτατα στον τομέα της, ως υπάλληλος γραφείου. Ο τραυματισμός της, όμως και η εξαιτίας αυτού αναπηρία της απέκλεισε εντελώς κάθε τέτοια δυνατότητα και, συνεπώς, κάθε δυνατότητα ραγδαίας οικονομικής και κοινωνικής επιτυχίας.

Για τον λόγο αυτό, εφόσον η δυσμενής αυτή επίδραση του τραυματισμού της παθούσας στο οικονομικό μέλλον της δεν μπορεί να καλυφθεί εντελώς με τις παροχές που προβλέπονται από τις διατάξεις των άρθρων 929 και 932 ΑΚ, πρέπει να της επιδικασθεί και πρόσθετη αποζημίωση ποσού 15.000.000 δρχ., κατά μερική παραδοχή του μοναδικού λόγου της εφέσεως της ενάγουσας".

Με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο, το μεν δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια από το άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ, μη αξιώνοντας δια τη νομική και ουσιαστική βασιμότητα της αγωγής περισσότερα στοιχεία από όσα από το νόμο (άρθρο 931 ΑΚ) απαιτούνται, τα οποία ως ανωτέρω αναφέρονται στην αγωγή και έγιναν δεκτά από το εφετείο, το δε διέλαβε στην απόφασή του πλήρεις, σαφείς και όχι ανεπαρκείς αιτιολογίες, που επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο.

Επομένως οι λόγοι αναίρεσης από το άρθρο 559 αρ. 1 και 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι.

IV. Μετά ταύτα πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ), η οποία παρέστη και κατάθεσε προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 23-5-2005 αίτηση των "ΕΘΕΛ Α.Ε.", ..... και της "ΑΕΓΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΙ Γ. Σιδέρης", για αναίρεση της 4810/2003 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατό εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 17 Ιανουαρίου 2007.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση το ακροατήριο στις 9 Μαρτίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ