513/2008 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 513 / 2008 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 513/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημήτριο Δαλιάνη (λόγω κωλύματος του Αρεοπαγίτη Βασιλείου Ρήγα), Ιωάννη-Σπυρίδωνα Τέντε, Δημήτριο Πατινίδη και Νικόλαο Λεοντή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημα του στις 4 Φεβρουαρίου 2008, με την παρουσία και της Γραμματέως Σουζάνας Κουφιαδου, για να δικάσει μεταξύ :

Των αναιρεσειόντων : 1) ......, 2) ....... και 3)......., τους οποίους εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος τους Αθανάσιος Σαφαρής.

Της αναιρεσιβλήτου : Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρείας με την επωνυμία "ΑΛΦΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" και τον διακριτικό τίτλο "ΑLFA ΒΑΝΚ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, την οποία εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος της Νικόλαος Κανέλλιας.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την υπ'αριθμ. 311/17.12.1998 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Σερρών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 201/2002 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 656/2005 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 08.06.2005 αίτηση τους.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Λεοντής ανέγνωσε την από 29.01.2007 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου αυτού, τότε Αρεοπαγίτη και ήδη Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου, Γεωργίου Καλαμίδα, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως αναιρέσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψη της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από την ...... έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Σερρών ........., προκύπτει ότι με εντολή του νομίμως παρισταμένου ως πληρεξουσίου δικηγόρου της αναιρεσίβλητης Νικολάου Κανέλλια, η οποία επισπεύδει τη συζήτηση της 221/13-6-2005 αιτήσεως αναιρέσεως κατά της 656/2005 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης, ακριβές αντίγραφο της εν λόγω αιτήσεως, με τις κάτω από αυτή πράξεις καταθέσεως δικογράφου και ορισμού δικασίμου, νομότυπα και εμπρόθεσμα επιδόθηκε στην τρίτη των αναιρεσειόντων με κλήση προς συζήτηση για την αρχικώς προσδιορισθείσα δικάσιμο της 26ης-2-2007, κατά την οποία αναβλήθηκε για τη σημειούμενη στην αρχή της παρούσης (4-2-2008).

Κατ' αυτήν όμως, κατά την οποία εκφωνήθηκε η υπόθεση στη σειρά της από το οικείο πινάκιο, η εν λόγω αναιρεσείουσα εκπροσωπήθηκε από τον δικηγόρο Αθανάσιο Σαφαρή, χωρίς ο τελευταίος να διαθέτει την απαιτούμενη προς τούτο πληρεξουσιότητα, κατ' επιτρεπτή περί τούτου αυτεπάγγελτη έρευνα (ΚΠολΔ 94 παρ.1, 96 παρ.1, 104 εδ.2), με άμεση δικονομική συνέπεια να θεωρείται ότι δεν παρίσταται (Ολ.

ΑΠ 2/2003). Η νομότυπη και εμπρόθεσμη κλήτευση της τρίτης των αναιρεσειόντων για την αρχικώς προσδιορισθείσα δικάσιμο (26-2-2007), κατά την οποία αναβλήθηκε για τη σημειούμενη στην αρχή της παρούσης (4-2-2008), με αντίστοιχη εγγραφή της υποθέσεως στο οικείο πινάκιο, ισχύουσα ως κλήτευση της απολιπόμενης αναιρεσείουσας για την μετ' αναβολή δικάσιμο (ΚΠολΔ 575 εδ. 2, 226 παρ. 4 εδ. 3), επιτρέπει στο Δικαστήριο να προχωρήσει στη συζήτηση της υποθέσεως, παρά την απουσία αυτής, σύμφωνα με το άρθρο 576 παρ. 2 εδ. 3 ΚΠολΔ.

Ειδικότερα, με την κρινόμενη 221/13-6-2005 αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η 656/2005 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, κατάληξη της ακόλουθης διαδικασίας διαδρομής, κατ' επιτρεπτή, κατά το άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, εκτίμηση των διαδικαστικών εγγράφων.

Ειδικότερα, με την 3294/ΠΤ311/17-12-1998 αγωγή η δι' αυτής ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη εδίωκε την διάρρηξη της διατυπούμενης στο ....... συμβόλαιο του συμ/φου Θεσσαλονίκης Βασιλείου Μπάνου και μεταξύ των εναγομένων συνομολογηθείσης συμβάσεως πωλήσεως και μεταβιβάσεως κατά κυριότητα του περιγραφομένου στο εν λόγω συμβόλαιο ακινήτου, κατά παραδοχή της οποίας εκδόθηκε, μετά την 178/2000 μη οριστική απόφαση και τη διεξαγωγή των διαταχθεισών δι' αυτής αποδείξεων, η 201/2002 οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και σε δεύτερο βαθμό, ύστερα από την 19/29-1-2003 έφεση των εναγομένων, η 656/2005 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, με απορριπτική επ' αυτή5 κατ' ουσίαν κρίση. Κατά της τελευταίας αυτής αποφάσεως εναντιώνονται οι ηττηθέντες εκκαλούντες με την ένδικη αίτηση αναιρέσεως και με την έννοια αυτή ερευνάται στη συνέχεια.

Ειδικότερα:

Ι. Από τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338 έως 340 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το δικαστήριο για να σχηματίσει την δικανική του πεποίθηση συνεκτιμά ελεύθερα όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν νόμιμα οι διάδικοι για την απόδειξη των ισχυρισμών τους. Και έχει μεν υποχρέωση το δικαστήριο να αιτιολογήσει την απόφαση του, ν' αναφέρει δηλαδή τους λόγους που το οδήγησαν στο σχηματισμό της δικανικής του πεποιθήσεως όχι όμως και να κάμει ειδική μνεία καθενός από τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι για άμεση ή έμμεση απόδειξη.

Αν όμως από το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως δεν καθίσταται αδίστακτα βέβαιο ότι ως προς το σχηματισμό της δικανικής πεποιθήσεως του δικαστηρίου επί ενός ουσιώδους ζητήματος δεν λήφθηκαν υπόψη, ούτε συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα, που με επίκληση προσκομίσθηκαν, ιδρύεται ο λόγος αναιρέσεως του άρθρου 559 αρ. 118 ΚΠολΔ.

Στην προκείμενη περίπτωση, από την υπάρχουσα στην προσβαλλόμενη απόφαση βεβαίωση, κατά την οποία τα περιστατικά που έγιναν δεκτά από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο ως αποδεικνυόμενα, αναφορικά με τους θεμελιωτικούς της αγωγής ισχυρισμούς και ειδικότερα με την πρόθεση των αναιρεσειόντων προς ματαίωση της ικανοποιήσεως της κατά του πρώτου τούτων απαιτήσεως της αναιρεσίβλητης, αποδείχθηκαν, πλην άλλων, και από τους μάρτυρες των διαδίκων, σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως, δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη και αξιολόγησε τις καταθέσεις του δεύτερου μάρτυρα της αναιρεσίβλητης και των μαρτύρων ανταποδείξεως.

Επομένως ο υποστηρίζων τα αντίθετα πρώτος κατά σειρά λόγος αναιρέσεως, με αναφορά στο άρθρο 559 αρ. 11 ΚΠολΔ, ελέγχεται ως αβάσιμος.

II. Κατά το άρθρο 559 αρ. 10 ΚΠολΔ, όπως ίσχυε πριν από την τροποποίηση του με το άρθρο 17 παρ. 2 του ν. 915/2001, προϊσχύσαν δικονομικό καθεστώς στο οποίο υπάγεται η ερευνώμενη υπόθεση με βάση την ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου συζήτηση της πριν από την 1-1-2002 (άρθρα 22 ν. 2915/2001, 15 ν. 2943/2001), ιδρύεται ο προβλεπόμενος από την εν λόγω διάταξη λόγος αναιρέσεως, αν το Πολυμελές Πρωτοδικείο, στο οποίο ορίσθηκε, κατά το άρθρο 226 παρ. 2 ΚΠολΔ, ότι η απόδειξη θα διεξαχθεί σύμφωνα με το άρθρο 341 ΚΠολΔ, όπως στην ερευνώμενη υπόθεση, για την οποία εκδόθηκε η 178/2000 μη οριστική απόφαση, παραλείψει να τάξει το οικείο θέμα αποδείξεως για τα θεμελιωτικά της αγωγής ή των ενστάσεων πραγματικά περιστατικά.

Με την δικονομική υποχρέωση της εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως συνδέεται και ο προβλεπόμενος από την διάταξη του άρθρου 559 αρ. 13 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως της εσφαλμένης εφαρμογής του νόμου ως προς το υποκειμενικό βάρος της αποδείξεως με βάση το οποίο προσδιορίζεται ο διάδικος στον οποίο το δικαστήριο πρέπει να επιβάλει με απόφαση του την ευθύνη προσκομιδής του αποδεικτικού υλικού.

Αμφότεροι όμως οι λόγοι αυτοί αναιρέσεως προϋποθέτουν ότι αναφέρονται σε ισχυρισμό που αξιολογήθηκε ως ορισμένος και νόμιμος και ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης οπότε δημιουργείται υποχρέωση του δικαστηρίου της ουσίας εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως και ορθής κατανομής του υποκειμενικού βάρους αποδείξεως.

Με τους απομείναντες προς έρευνα δεύτερο και τρίτο κατά σειρά λόγους αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη δι' αυτής απόφαση, με αναφορά στο άρθρο 559 αρ. 10 και 13 ΚΠολΔ, ότι το δικαστήριο παρέλειψε να τάξει το οικείο θέμα αποδείξεως περί του ισχυρισμού τους ότι το τίμημα της προσβαλλόμενης ως καταδολιευτικής πωλήσεως εισπράχθηκε και διατέθηκε για την εξόφληση προς τρίτους χρεών, υποχρεώνοντας την αναιρεσίβλητη να προσκομίσει τα ευρισκόμενα στην κατοχή της σχετικά παραστατικά έγγραφα.

Από την επιτρεπτή όμως επισκόπηση των αιτιολογιών της αποφάσεως προκύπτει ότι ο ισχυρισμός αυτός αρνητικά αξιολογήθηκε, προσηκόντως ως αόριστος και επαλλήλως ως μη νόμιμος, και εντεύθεν δεν καταλείπεται πεδίο εφαρμογής των προβαλλόμενων με τους λόγους αυτούς αναιρετικών αιτιάσεων, με αποτέλεσμα να ελέγχονται, ερειδόμενοι επί αναληθούς από νομική άποψη προϋποθέσεως, ως αβάσιμοι.

Συνακόλουθα αυτών πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως, με παράλληλη καταδίκη των αναιρεσειόντων στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, που κατέθεσε προτάσεις, τα οποία ορίζει στο ποσό των 1800,00 ευρώ (ΚΠολΔ 183).

Για τους λόγους αυτούς

Απορρίπτει την 221/13-6-2005 αίτηση για αναίρεση της 656/2005 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1800,00) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 29 Φεβρουαρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του στις 12 Μαρτίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ