50/2010 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 50 / 2010 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Κ.Μ.

Αριθμός 50/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ηλία Γιαννακάκη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Σπυρίδωνα Ζιάκα, Βαρβάρα Κριτσωτάκη, Παναγιώτη Κομνηνάκη και Ανδρέα Δουλγεράκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, την 1η Δεκεμβρίου 2009, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ν.Π.Ι.Δ. με την επωνυμία "ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΥΔΡΕΥΣΗΣ - ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΗΣ ΤΡΙΚΑΛΩΝ (ΔΕΥΑΤ)", που εδρεύει στα Τρίκαλα και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Πολυχρόνη Θωμόπουλο, ο οποίος δήλωσε στο ακροατήριο ότι το αναιρεσείον παραιτείται του δικογράφου της αναίρεσης ως προς τον 45ο αναιρεσίβλητο ... και κατέθεσε το υπ' αριθμ. ... πληρεξούσιο της συμβολαιογράφου Τρικάλων Παναγιώτας Κοντολάτη. Δήλωσε επίσης ότι εκ παραδρομής στο αναιρετήριο οι αύξοντες αριθμοί 73 και 74 αναφέρονται δύο φορές και για τούτο α) ως προς τον πρώτο κατά σειρά αναφερόμενο 73ο αναιρεσίβλητο .... το αναιρεσείον παραιτείται και β) διορθώνει το αναιρετήριο ως προς τον πρώτο κατά σειρά αναφερόμενο 74ο αναιρεσίβλητο ..., αφού δεν είναι διάδικος στην παρούσα δίκη.

Των αναιρεσιβλήτων: ...(ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ 78 ΟΝΟΜΑΤΑ). Δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11-1-2005 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Τρικάλων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 197/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 119/2006 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Τρικάλων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 27-3-2008 αίτησή του, με τις δε από 26-1-2009 προτάσεις του ζητεί την επαναφορά των πραγμάτων στην προτέρα κατάσταση. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο το αναιρεσείον όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βαρβάρα Κριτσωτάκη διάβασε την από 13-1-2009 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη του πρώτου λόγου και την παραδοχή του δεύτερου λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, την επαναφορά των πραγμάτων στην προτέρα κατάσταση και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 294, 295 παρ. 1, 297 και 299 Κ.Πολ.Δ, που εφαρμόζονται σύμφωνα με το άρθρο 573 παρ. 1 του ιδίου Κώδικα και στη διαδικασία της δίκης για αναίρεση, προκύπτει ότι παραίτηση του αναιρεσείοντος από το δικόγραφο της αναιρέσεως μπορεί να γίνει χωρίς τη συναίνεση του αναιρεσιβλήτου και με προφορική δήλωσή του, πριν από την έναρξη της προφορικής συζήτησης της υπόθεσης, που καταχωρίζεται στα πρακτικά και επιφέρει κατάργηση της δίκης και ότι για το κύρος της παραίτησης δεν είναι αναγκαία η κλήτευση του αναιρεσίβλητου, αφού αυτός και αν τυχόν είχε κληθεί και παρίστατο δεν θα μπορούσε να αντιταχθεί σε αυτή, εφόσον γίνεται πριν το δικαστήριο προχωρήσει στην έρευνα των λόγων αναίρεσης. Επομένως η παραίτηση του αναιρεσείοντος Ν.Π.Ι.Δ. με την επωνυμία "Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης Αποχέτευσης Τρικάλων ΔΕΥΑΤ" από το δικόγραφο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως ως προς τον αναιρεσίβλητο ... (45ος), εφόσον έγινε με προφορική δήλωση του πληρεξουσίου της πριν από την προφορική συζήτηση της υποθέσεως, που καταχωρίσθηκε στα πρακτικά, είναι νόμιμη και επιφέρει την κατάργηση της δίκης ως προς τον άνω αναιρεσίβλητο, καίτοι αυτός δεν κλητεύθηκε για τη συζήτηση της υποθέσεως ενώπιον του δικαστηρίου τούτου.

Επειδή από τις προσκομιζόμενες εκθέσεις επιδόσεως με αριθμούς...., του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Τρικάλων ..., προκύπτει ότι επικυρωμένο αντίγραφο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως με την οικεία πράξη ορισμού δικασίμου κατά την προσδιορισθείσα αρχική δικάσιμο της 27-1-2009, κατά την οποία η υπόθεση αναβλήθηκε εκ του πινακίου για την αναφερομένη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο, επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα σε όλους τους αναιρεσιβλήτους. Επομένως, εφόσον αυτοί δεν παραστάθηκαν κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από της σειρά του οικείου πινακίου, νομίμως έγινε η συζήτηση παρά την απουσία τους, αφού η εγγραφή στο πινάκιο επέχει θέση κλητεύσεως και δεν ήταν απαραίτητη η εκ νέου κλήτευση τους (άρθρα 576 παρ. 2, 575, 226 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ.). Επειδή, κατά το άρθρο 4 παρ. 1 του Συντάγματος, οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου. Η διάταξη αυτή καθιερώνει όχι μόνο την ισότητα των Ελλήνων έναντι του νόμου, αλλά και την ισότητα του νόμου έναντι αυτών, με την έννοια ότι δεσμεύει και το νομοθέτη και τον υποχρεώνει, όταν πρόκειται να ρυθμίσει ουσιωδώς όμοια πράγματα, σχέσεις ή καταστάσεις και κατηγορίες προσώπων, να μην αντιμετωπίζει κατά τρόπο ανόμοιο τις περιπτώσεις αυτές, εισάγοντας διακρίσεις ή εξαιρέσεις, εκτός αν αυτό επιβάλλεται από λόγους γενικότερου κοινωνικού ή δημόσιου συμφέροντος, τη συνδρομή των οποίων ελέγχουν τα δικαστήρια.

Συνεπώς, αν γίνει από το νόμο ειδική ρύθμιση για ορισμένη κατηγορία προσώπων και αποκλεισθεί από τη ρύθμιση αυτή, κατ` αδικαιολόγητη δυσμενή διάκριση, άλλη κατηγορία προσώπων, για την οποία συντρέχει ο ίδιος λόγος που επιβάλλει την ειδική εκείνη μεταχείριση, η διάταξη που εισάγει τη δυσμενή αυτή μεταχείριση είναι ανίσχυρη ως αντισυνταγματική.

Στην περίπτωση αυτή, προς αποκατάσταση της συνταγματικής αρχής της ισότητας, πρέπει να εφαρμοσθεί και για εκείνους, σε βάρος των οποίων έγινε η δυσμενής διάκριση, η διάταξη που ισχύει για την κατηγορία υπέρ της οποίας θεσπίστηκε η ειδική ρύθμιση, διότι μόνο με τον τρόπο αυτό αίρεται η κατάσταση που δημιουργήθηκε από την παραβίαση της ανωτέρω αρχής.

Περαιτέρω, με τη 2026439/3480/0022/1997 κοινή υπουργική απόφαση (ΦΕΚ Β`462/6-6-1997), που εκδόθηκε κατ` εξουσιοδότηση του άρθρου 24 του ν. 2470/1997, "Αναμόρφωση μισθολογίου προσωπικού της δημόσιας διοίκησης και άλλες συναφείς διατάξεις", οι διατάξεις του νόμου αυτού επεκτάθηκαν και έχουν ανάλογη εφαρμογή στο προσωπικό με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου και ορισμένου χρόνου, που υπηρετεί στο Δημόσιο, ΝΠΔΔ και ΟΤΑ.

Το ίδιο επαναλαμβάνεται για τους εργαζομένους στους ΟΤΑ και στις από 17-2-2001 και 18-7-2002 ΣΣΕ για τους όρους αμοιβής και εργασίας του με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου προσωπικού των ΟΤΑ (πράξη κατάθεσης Υπ. Εργασίας 92/17-12-2001 και 82/22-7-2002 αντίστοιχα). Με το άρθρο 13 του ν. 2470/1997 προβλέπεται χορήγηση σε διάφορες κατηγορίες των δημοσίων υπαλλήλων μηνιαίου χρηματικού ποσού ως κινήτρου απόδοσης, για την αύξηση της αποδοτικότητας των υπαλλήλων, την ενίσχυση της προσαρμογής στις νέες τεχνολογίες και απαιτήσεις, τη βελτίωση της εξυπηρέτησης του πολίτη, καθώς και την πρόσθετη εργασία προς αντιμετώπιση αυξημένων υπηρεσιακών αναγκών, καθορίζονται δε τα κριτήρια για τη χορήγηση αυτού.

Εξάλλου, στην παρ. 15 του άρθρου 2 του ν. 2349/1995 ορίζεται ότι ποσοστό (εννέα τοις εκατό (9%)) των εσόδων του εθνικού Τυπογραφείου από καταχωρήσεις στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, ετήσιες συνδρομές, πωλήσεις φύλλων ή διάθεση φωτοαντιγράφων της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως κατατίθεται υπέρ του Δημοσίου και η αντίστοιχη πίστωση εγγράφεται στον κρατικό προϋπολογισμό.

Το προϊόν του προηγουμένου εδαφίου διατίθεται με απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης και Οικονομικών για την παροχή επιδόματος αυξημένης ευθύνης στους τακτικούς και με σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου υπαλλήλους της κεντρικής υπηρεσίας του πρώην Υπουργείου Προεδρίας της Κυβέρνησης, του Εθνικού Τυπογραφείου και της Γραμματείας του Α.Σ.Ε.Π., περιλαμβανομένων και των με απόσπαση υπηρετούντων και των αποσπασμένων από το πρώην Υπουργείο Προεδρίας της Κυβέρνησης, με εξαίρεση τους αποσπασμένους από άλλες υπηρεσίες ελεγκτές δημόσιας διοίκησης.

Οι σχετικές πιστώσεις εγγράφονται στον προϋπολογισμό του Υπουργείου Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης (πρώην Υπουργείου Προεδρίας της Κυβέρνησης), του Εθνικού Τυπογραφείου και του Α.Σ.Ε.Π., αντίστοιχα και τακτοποιούνται απολογιστικώς από τα έσοδα του προηγουμένου εδαφίου. Με την ίδια ή όμοια απόφαση ρυθμίζεται κάθε θέμα που αφορά τη διαχείριση και διάθεση του σχετικού ποσού.

Με τα άρθρα 1-4 του ν. 2880/2001 "Πρόγραμμα ΠΟΛΙΤΕΙΑ για τη μεταρρύθμιση και τον εκσυγχρονισμό της Δημόσιας Διοίκησης και άλλες διατάξεις" θεσπίσθηκε για τη διαρκή βελτίωση της Δημόσιας Διοίκησης με την εισαγωγή νέων τεχνολογιών και την επιμόρφωση και βέλτιστη χρήση του ανθρώπινου δυναμικού της, η εκπόνηση κάθε τρία χρόνια από το Υπουργείο Εσωτερικών του Εθνικού Σχεδίου Δράσεων για τη Δημόσια Διοίκηση (Πρόγραμμα "ΠΟΛΙΤΕΙΑ"), το οποίο εγκρίνεται με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου και διαρθρώνεται ενδεικτικά στα αναφερόμενα υποπρογράμματα εξειδικεύεται δε σε κεντρικά και περιφερειακά επιχειρησιακά προγράμματα, τα τελευταία των οποίων αποτελούν την κατά περιφέρεια και τους υπαγόμενους σ` αυτή ΟΤΑ α' και β' βαθμίδας εξειδίκευση των στόχων του προγράμματος (άρθρο 1), καθορίσθηκε το όργανο παρακολούθησης του προγράμματος αυτού (άρθρο 2), προσδιορίσθηκαν οι πόροι του (άρθρο 3) και προβλέφθηκε η θέσπιση Κανονισμού Εφαρμογής του (άρθρο4).

Με το άρθρο 5 του ίδιου νόμου αυξήθηκε το ποσοστό της παρ. 15 του άρθρου 2 του ν. 2349/1995 από 9% σε 25% και ορίσθηκε ότι με κοινή απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης και Οικονομικών καθορίζονται οι δικαιούχοι του προϊόντος της παραπάνω αυξήσεως, το ύψος της ειδικής πρόσθετης αμοιβής, ο τρόπος καταβολής του και κάθε άλλη αναγκαία λεπτομέρεια.

Κατ` εξουσιοδότηση της τελευταίας διάταξης εκδόθηκε η 2/19691/0022/2001 κοινή απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης και Οικονομικών (ΦΕΚ Β`341/2001), με την οποία χορηγήθηκε στους μόνιμους με θητεία καθώς και στους με σύμβαση ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου υπαλλήλους της Κεντρικής Υπηρεσίας του Υπουργείου Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης καθώς και άλλων υπηρεσιών αυτού, περιλαμβανομένων και των μεταταγέντων, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 15 του Π.Δ. 30/1996 ή μελλόντων να μεταταγούν, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 22 του ν. 2738/1999, στις Νομαρχιακές Αυτοδιοικήσεις, ειδική πρόσθετη αμοιβή, καλυπτόμενη από την αύξηση του ποσοστού της παρ. 15 του άρθρου 2 του ν. 2349/1995, με την αιτιολογία ότι αυτή (πρόσθετη αμοιβή) "συμπλέκεται με τα καθήκοντα των υπηρετούντων στο Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης, λόγω της σοβαρότητας που παρουσιάζουν τα αντίστοιχα θέματα, της πολυμορφίας τους και της ταχείας αντιμετώπισής τους, πολλές φορές και εκτός των εκάστοτε ισχυόντων ωραρίων εργασίας".

Από το περιεχόμενο της τελευταίας κοινής υπουργικής απόφασης σε συνδυασμό με τις διατάξεις των άρθρων 13 του ν. 2470/1997 και 1-5 του ν. 2880/2001 προκύπτει ότι, η χορηγηθείσα με την παραπάνω υπουργική απόφαση ειδική πρόσθετη αμοιβή είναι διαφορετική από το κίνητρο απόδοσης που θεσπίζεται με το άρθρο 13 του ν. 2470/1997 για όλους τους υπαλλήλους του Δημοσίου, των ΝΠΔΔ και των ΟΤΑ και δεν συναρτάται με το πρόγραμμα "ΠΟΛΙΤΕΙΑ", ώστε να έχει καθ` οιονδήποτε τρόπο σχέση με υπαλλήλους των ΟΤΑ.

Η προαναφερόμενη ειδική αμοιβή χορηγήθηκε στις προαναφερόμενες κατηγορίες υπαλλήλων, ενόψει των καθηκόντων τους και των υπηρεσιών που προσφέρουν, οι οποίες είναι διαφορετικές από τις υπηρεσίες των υπαλλήλων των ΟΤΑ και παρέχονται υπό διαφορετικές συνθήκες. Κατά συνέπεια, η αμοιβή αυτή δεν μπορεί να χορηγηθεί σε όλους γενικά τους υπαλλήλους του Δημοσίου των ΝΠΔΔ και των ΟΤΑ κατ` εφαρμογή της συνταγματικής αρχής της ισότητας, όπως δεν μπορούν να χορηγηθούν στους δημοσίους υπαλλήλους, κατ` εφαρμογή της ίδιας αρχής και άλλες παροχές που χορηγήθηκαν σε συγκεκριμένες κατηγορίες υπαλλήλων και για εκτέλεση συγκεκριμένου έργου, με την επίκληση του άρθρου 13 του ν. 2470/1997, όπως είναι 1) η αποζημίωση ύψους 100.000 δραχμών κατά μήνα, που χορηγήθηκε για το αναφερόμενο διάστημα στους υπαλλήλους μονίμους κλπ του Υπουργείου Υγείας και Πρόνοιας, με την 2/89151/0022/2001 κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Υγείας Πρόνοιας, 2) διάφορα ποσά, που χορηγήθηκαν για το αναφερόμενο χρονικό διάστημα, ως διαφορά επιδομάτων ειδικών λογαριασμών και του κινήτρου απόδοσης του ν. 2470/1997, στους υπαλλήλους του Υπουργείου Γεωργίας με την 63753/2000 απόφαση του υπουργού Γεωργίας και 3) η χρηματική παροχή που χορηγήθηκε στους υπαλλήλους του Υπουργείου ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ.

με τη 1567/22-12-2000 απόφαση του Υπουργού ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ.. Στην προκείμενη περίπτωση, το Πολυμελές Πρωτοδικείο δέχθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση τα εξής: Το αναιρεσείον είναι δημοτική επιχείρηση, που έχει συσταθεί νόμιμα με βάση το ν. 1069/1980 για την άσκηση δραστηριοτήτων σχετικών με την ύδρευση και αποχέτευση της πόλης των Τρικάλων και αποτελεί νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου κοινωφελούς χαρακτήρα.

Οι αναιρεσίβλητοι προσλήφθηκαν από το αναιρεσείον μέσω των αναφερομένων επιδοτούμενων προγραμμάτων του Ο.Α.Ε.Δ. των ετών 1999 και 2000 με συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου που καταρτίστηκαν μετά από αιτήσεις τους όπως ειδικότερα αναφέρεται στην προσβαλλόμενη απόφαση. Μετά τη λήξη των συμβάσεων τους οι αναιρεσίβλητοι δεν αποχώρησαν από την υπηρεσία τους, αλλά με τη συναίνεση του Διοικητικού Συμβουλίου του αναιρεσείοντος παρέμειναν στην υπηρεσία τους και εξακολούθησαν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους με άκυρη σχέση εργασίας ασκώντας τα ίδια ακριβώς καθήκοντα, αμειβόμενοι πλέον από πόρους του αναιρεσείοντος, μέχρι 28-5-2003, οπότε το νέο Διοικητικό Συμβούλιο κατήγγειλε τις συμβάσεις και έπαψε να αποδέχεται τις υπηρεσίες τους.

Οι αναιρεσίβλητοι κάλυπταν πάγιες και διαρκείς ανάγκες της επιχείρησης όπως προκύπτει από τα καθήκοντα και τις ειδικότητες τους και από το ότι είχαν ενταχθεί σε θέσεις που προβλέπονταν από το οργανόγραμμα του αναιρεσείοντος σε συνδυασμό με το γεγονός ότι και μετά τη λήξη της συμβάσεως εξακολούθησε να τους απασχολεί γιατί είχε ανάγκη των υπηρεσιών τους.

Οι αποδοχές τους ρυθμίζονταν με τις εκάστοτε ισχύουσες συλλογικές συμβάσεις των ΟΤΑ..... Εκτός από τις τακτικές αποδοχές που καταβάλλονταν σ' αυτούς και σε όλους τους συναδέλφους τους των ΟΤΑ, του Δημοσίου και των Ν.Π.Δ.Δ. διάφορες παροχές ή επιδόματα λόγω ειδικών προσόντων, ιδιοτήτων συνθηκών εργασίας κλπ., τα οποία ενσωματώθηκαν στις μηνιαίες αποδοχές, προκειμένου να επιτευχθεί η ισότιμη αντιμετώπιση όλων των κατηγοριών των υπαλλήλων του Δημοσίου, Ν.Π.Δ.Δ.

και των ΟΤΑ, ενώ παράλληλα θεσπίσθηκε το κίνητρο απόδοσης (συνδ. άρθρων 2 παρ. 15 Ν. 2349/1995, 10 παρ. 4, 13 παρ. 2 εδ. 4, 4, 13 και 26 του Ν. 2470/1997). Καθορίσθηκε έτσι το πλαίσιο μισθοδοσίας των ανωτέρω υπαλλήλων και ορίσθηκε ότι κάθε άλλη παροχή, εκτός όσων προβλέπονται από τις διατάξεις του νόμου αυτού, δεν μπορεί να χορηγηθεί χωρίς τροποποίησή του (άρθρο 27 Ν.2470/1997).

Παρόλα αυτά με διάφορες Υπουργικές Αποφάσεις, χορηγήθηκαν μετά την ισχύ του ν. 2470/1997, σε μισθωτούς διαφόρων κατηγοριών χρηματικές παροχές υπό την ονομασία "ειδική αποζημίωση" ή "ειδική πρόσθετη αμοιβή" Με το άρθρο 26 του ν. 2470/1997, οι ειδικοί έντοκοι λογαριασμοί, που έχουν συσταθεί εκτός προϋπολογισμού, εποπτεύονται από τον Υπουργό Οικονομικών και διατίθενται για χορήγηση παροχών στο προσωπικό του Δημοσίου των Ν.Π.Δ.Δ., ενώ με το άρθρο 25 παρ. 3 εδ.

α' του ν. 2819/2000 ορίζεται ότι οι αποφάσεις που εκδίδονται μετά τη 2073337/8012/00222/22-12-1998 Κ.Υ.Α., που εκδόθηκε σε εφαρμογή του άρθρου 13 του ν. 24670/1997 και οι οποίοι ρυθμίζουν την κατανομή των χρηματικών διαθεσίμων, που απομένουν ως υπόλοιπο, μετά την απόδοση του κινήτρου της απόδοσης από τον υπολογισμό του ποσοστού 9% επί των εσόδων του Εθνικού Τυπογραφείου, μπορεί να έχουν αναδρομική ισχύ μέχρι 2 έτη.

Με το άρθρο 5 του ν. 2880/2001 με το οποίο καθιερώνεται το πρόγραμμα "Πολιτεία", το ποσοστό αυξάνεται σε 25%, ρυθμίζεται δε με κοινή απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών Δημόσιας Διοίκησης - Αποκέντρωσης και Οικονομικών και ορίζονται οι δικαιούχοι της πρόσθετης αμοιβής, οι σχετικές δε πιστώσεις εγγράφονται στους προϋπολογισμούς των φορέων του Υπουργείου Εσωτερικών και τακτοποιούνται απολογιστικώς με τα έσοδα της παρ. 1 του εν λόγω άρθρου, συνδέοντας έτσι προφανώς την παροχή αυτή με το κίνητρο απόδοσης, λόγω των αυξημένων αρμοδιοτήτων που αποκτούν τα όργανα που εμπλέκονται στην εφαρμογή του προγράμματος "Πολιτεία".

Εν συνεχεία με βάση τη 2/1969/28-3-2001 ΚΥΑ των Υπουργών Εσωτερικών - Δημόσιας Διοίκησης -Αποκέντρωσης και Οικονομικών χορηγείται ειδική πρόσθετη αμοιβή στους υπηρετούντες στο Υπουργείο Εσωτερικών, λόγω της σοβαρότητας ου παρουσιάζουν τα θέματα, που αντιμετωπίζουν καθώς και της ανάγκης ταχείας αντιμετώπισής τους.

Οι σχετικές πιστώσεις εγγράφονται στον προϋπολογισμό, αφού κατατεθεί το προϊόν του ποσοστού αυτού 16% υπέρ του Δημοσίου και χορηγείται στους μόνιμους και στους υπαλλήλους με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου που έχουν μεταταγεί ή θα μεταταγούν στις Νομαρχιακές Αυτοδιοικήσεις. Περαιτέρω με την Κ.Υ.Α.

Υπουργού Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης Αποκέντρωσης και Οικονομικών 2/75109/0022/18-2-2003 αναπροσαρμόζεται το ύψος της "ειδικής πρόσθετης αμοιβής" και χορηγείται στους ίδιους όπως και με την πρώτη Κ.Υ.Α δικαιούχους χωρίς διαφοροποίηση του ύψους της πρόσθετης αμοιβής είτε με βάση την μισθολογική κατηγορία, είτε με βάση τον χρόνο υπηρεσίας των δικαιούχων και χωρίς καμιά αιτιολογία για τη χορήγηση στους εν λόγω δικαιούχους.

Και στην περίπτωση αυτή οι σχετικές πιστώσεις εγγράφονται στον προϋπολογισμό, αφού κατατεθεί το προϊόν του ποσοστού 10% υπέρ του Δημοσίου. Από το άρθρο 1 παρ. 5 του ν. 2880/2001, προκύπτει ότι η επίδικη αυτή πρόσθετη αμοιβή συναρτάται με την εφαρμογή του προγράμματος "Πολιτεία", στην οποία εμπλέκονται και οι υπαγόμενοι στην περιφέρεια Ο.Τ.Α.

α' και β' βαθμίδας, καθώς και οι ιδρυόμενες από του Δήμους επιχειρήσεις, οι εργαζόμενοι των οποίων αναγκαία συμμετέχουν στην εφαρμογή αυτού. Από τον τρόπο δε που προσδιορίζονται οι δικαιούχοι αυτής (πρόσθετης αμοιβής) στην ως άνω Υπουργική απόφαση, ήτοι υπάλληλοι που έχουν μεταταγεί στις Νομαρχίες, υπηρετούντες στα πολιτικά γραφεία Υπουργών, στη Γραμματεία του Υπουργικού Συμβουλίου, στα γραφεία των βουλευτών κλπ, είναι φανερό ότι αυτή (πρόσθετη αμοιβή) συνδέεται μεν με το πρόγραμμα "Πολιτεία", δεν εξειδικεύεται όμως ο σκοπός παροχής αυτής σε συγκεκριμένους υπαλλήλους και για ειδικό λόγο, αποκλείοντας έτσι κάποιες κατηγορίες εργαζομένων με όμοιο ή παρεμφερές αντικείμενο εργασίας, οι οποίοι ασκούν όμοια καθήκοντα.

Καθίσταται σαφές λοιπόν ότι οι αναιρεσίβλητοι δικαιούνται ως υπάλληλοι του αναιρεσείοντος, οι αποδοχές των οποίων ρυθμίζονται από τις εκάστοτε συλλογικές συμβάσεις των ΟΤΑ, να απολαμβάνουν την ανωτέρω μισθολογική παροχή που χορηγείται σε συναδέλφους τους υπαλλήλους του Δημοσίου και των ΝΠΔΔ, άλλως παραβιάζεται η μισθολογική ισότητα που καθιερώνεται με το ν. 2470/1997 και έρχεται σε αντίθεση ευθεία με τις διατάξεις του Συντάγματος (άρθρα 4 παρ. 1 και 22 παρ. 1), σύμφωνα με τις οποίες εισάγεται η αρχή της ίσης αμοιβής για παροχή ίσης εργασίας.

Συνεπώς προς άρση της άνισης διάκρισης και για την αποκατάσταση της συνταγματικής ως άνω αρχής, πρέπει να επεκταθεί η χορήγηση της ειδικής πρόσθετης αμοιβής και στους αναιρεσιβλήτους, οι οποίοι τελούν σε όμοιες συνθήκες απασχόλησης με τους συναδέλφους τους προς τους οποίους χορηγήθηκε αυτή, χωρίς μάλιστα να γίνεται επίκληση λόγων δημοσίου ή κοινωνικού συμφέροντος, με την οποία να δικαιολογείται η επιλεκτική αυτή καταβολή, η οποία (ειδική αμοιβή) αντιμετωπίζεται καθ` όμοιο τρόπο με το κίνητρο απόδοσης και υπόκειται στις ίδιες κρατήσεις.

Επομένως, οι αναιρεσίβλητοι, οι οποίοι ζητούν την επιδίκαση της ένδικης μισθολογικής παροχής της προβλεπόμενης με το άρθρο 13 του ν. 2470/1997, εφόσον δικαιούνται το χορηγούμενο με τις διατάξεις του άρ. 13 του ν. 2470/1997 κίνητρο απόδοσης, του οποίου προσαύξηση αποτελεί η χορηγηθείσα με την Κ.Υ.Α. 2/1969/0022/28-3-2001 ειδική πρόσθετη αμοιβή, νόμιμα ζητούν αυτό.

Με βάση τις παραδοχές αυτές το Πολυμελές Πρωτοδικείο έκρινε ότι, με βάση την αρχή της ισότητας, και οι αναιρεσίβλητοι δικαιούνται να λάβουν την χορηγηθείσα με την πιο πάνω ΚΥΑ στους προαναφερόμενους υπαλλήλους ειδική πρόσθετη αμοιβή, κατά μερική δε παραδοχή της αγωγής αυτών επιδίκασε σ' αυτούς την εν λόγω αμοιβή για το χρονικό διάστημα από 1-1-2003 έως 28-5-2003, ενώ απέρριψε την αγωγή κατά τα λοιπά ως παραγεγραμμένη.

Έτσι που έκρινε το Πολυμελές Πρωτοδικείο, παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 13 του ν. 2470/1997, 5 του ν. 2880/2001, 4 και 22 του Συντάγματος και τις διατάξεις της ΚΥΑ 2/1969/28-3-2001. Επομένως, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ. 1 του Κ.Πολ.Δ. με τον οποίο προβάλλεται η παραβίαση των παραπάνω διατάξεων, είναι βάσιμος και πρέπει να γίνουν δεκτός.

Κατά συνέπεια πρέπει να αναιρεθεί στο σύνολο της η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση στο ίδιο δικαστήριο για περαιτέρω έρευνα από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 119/2006 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Τρικάλων.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές εκτός εκείνων που την εξέδωσαν. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων πεντακοσίων (1500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 8 Δεκεμβρίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 12 Ιανουαρίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ