507/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 507 / 2011 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)ΑΡΙΘΜΟΣ 507/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Αντιπρόεδρο, Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Δημήτριο Μαζαράκη, Χαράλαμπο Αθανασίου και Νικόλαο Μπιχάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 26 Ιανουαρίου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος-καθού η κλήση: Δήμου Περιστερίου Αττικής (Ν.Π.Δ.Δ.), νόμιμα εκπροσωπουμένου, που εδρεύει στο Περιστέρι Αττικής, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Σιουρούνη του Μιχαήλ με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του ΚΠολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων-καλούντων: 1. Θ. Π. του Χ., κατοίκου ..., 2. Ι. Π. του Χ., κατοίκου ..., με την ιδιότητά τους ως μοναδικών εξ αδιαθέτου κληρονόμων του αρχικού διαδίκου Χ. Π. του Θ. που απεβίωσε στις 18-3-2008, οι οποίοι συνεχίζουν την βιαίως διακοπείσα δίκη, 3. ..., και 15. Ο. Σ. του Ι., συζ. Ν. Π., κατοίκου .... Εκπροσωπήθηκαν όλοι από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Θεόδωρο Σφυρή, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του ΚπολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων - καθών η κλήση: 1. Δ. Γ. του Κ. κατοίκου ... και 2. Ι. Γ. του Κ. συζ. Ι. Σ., κατοίκου ..., οι οποίοι δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30-1-1997 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3802/1998 του ίδιου Δικαστηρίου που παρέπεμψε την υπόθεση στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών λόγω αρμοδιότητας, 7776/2000 μη οριστική, 5314/2006 οριστική του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και 6575/2007 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε ο αναιρεσείων με την από 25-1-2008 αίτησή του, επί της οποίας εκδόθηκε η 1424/2009 απόφαση του Αρείου Πάγου η οποία κήρυξε τη συζήτηση απαράδεκτη. Την υπόθεση επαναφέρουν προς συζήτηση οι καλούντες με την από 18-6-2009 κλήση τους. Κατόπιν εξεδόθη η με αριθμό 1155/2010 απόφαση του Αρείου Πάγου που ανέβαλλε την πρόοδο της δίκης. Την υπόθεση επαναφέρουν προς συζήτηση οι καλούντες με την από 13-7-2010 κλήση τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Αθανασίου ανέγνωσε την από 1-4-2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από τις 15534/25-8-2010 και 15535/25-8-2010, αντίστοιχα, εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών Χ. Α. Σ., τις οποίες επικαλούνται και προσκομίζουν οι καλούντες-αναιρεσίβλητοι, που επισπεύδουν τη συζήτηση της υπό κρίση από 25-1-2008 αίτησης αναίρεσης, με την από 13-7-2010 κλήση τους, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της κλήσης αυτής, στο τέλος της οποίας είναι συνημμένη πράξη, με την οποία δικάσιμος για τη συζήτησή της ορίσθηκε η αναφερόμενη στην αρχή της αποφάσεως αυτής, με κλήση για να παραστούν κατά τη συζήτησή της, επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στους εκ των αναιρεσιβλήτων-καθών η κλήση Δ. Γ. του Κ. και Ι. Γ. του Κ., σύζυγο Ι. Σ., αντίστοιχα. Όμως, αυτοί δεν εμφανίστηκαν κατά την ως άνω δικάσιμο, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε στη σειρά της από το οικείο πινάκιο, ούτε εκπροσωπήθηκαν με δήλωση πληρεξουσίου δικηγόρου, κατά τα άρθρα 242 παρ. 2 και 573 παρ. 1 ΚΠολΔ. Επομένως, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση, παρά την απουσία τους (άρθρ. 576 παρ. 2 εδ. α' και γ' ΚΠολΔ).

ΙΙ. Κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση όταν στο αιτιολογικό που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού δεν αναφέρονται διόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί, αν, στη συγκεκριμένη περίπτωση, συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκαν ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόστηκε.

Αντιθέτως η απόφαση δεν στερείται από νόμιμη βάση, όταν οι ανωτέρω ελλείψεις αφορούν στην αναιρετικώς ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων (ΚΠολΔ 561 παρ. 1) και ειδικότερα στην ανάλυση και αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αρκεί αυτό να εκτίθεται στην απόφαση σαφώς. Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, προβάλλεται, ότι η προσβαλλομένη απόφαση στερείται νόμιμης βάσης, διότι περιέχει ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες.

Συγκεκριμένα, προβάλλεται με το λόγο αυτόν ότι, ενώ με την 8221/1987 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, την οποία επικαλέσθηκε και προσκόμισε ο αναιρεσείων, αναγνωρίσθηκαν συννομείς ολόκληρου του μη οικοδομημένου τμήματος του Ο.Τ. ..., στο οποίο περιλαμβάνεται και το επίδικο, τρίτα πρόσωπα και όχι οι ενάγοντες-αναιρεσίβλητοι, εντούτοις η προσβαλλομένη απόφαση δέχθηκε ότι με την ανωτέρω απόφαση του Εφετείου (8221/1987) οι τρίτοι αναγνωρίσθηκαν συννομείς της υπόλοιπης έκτασης του Ο.Τ. ...

και όχι και του επιδίκου, χωρίς να αιτιολογεί την κρίση του αυτή. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απαράδεκτος, διότι με αυτόν πλήττεται η μη δεκτική αναιρετικού ελέγχου εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων από το Εφετείο.

ΙΙΙ. Κατά το άρθρο 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναιρέσεως εάν το δικαστήριο παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου, με το να δεχθεί πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα που διαλαμβάνονται σ' αυτό. Από την ανωτέρω διάταξη προκύπτει, ότι η πλημμέλεια υπάρχει όταν το δικαστήριο της ουσίας αποδίδει σε αποδεικτικό έγγραφο περιεχόμενο καταδήλως διαφορετικό από το αληθινό και όχι όταν από την αξιολόγηση του αληθινού περιεχομένου του εγγράφου, καταλήγει, από λανθασμένη εκτίμηση, σε συμπέρασμα διαφορετικό από εκείνο, το οποίο θεωρεί ως ορθό ο αναιρεσείων, διότι τότε πρόκειται για αιτίαση που ανάγεται στην εκτίμηση πραγμάτων, η οποία είναι αναιρετικώς ανέλεγκτη, κατά το άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ.

Με το δεύτερο λόγο αναιρέσεως, ο αναιρεσείων διατείνεται ότι το Εφετείο υπέπεσε στην προαναφερόμενη πλημμέλεια, ως προς το περιεχόμενο της 8221/1987 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών που δεν αποτελεί διαδικαστικό έγγραφο της προκείμενης δίκης. Συγκεκριμένα, διατείνεται ο αναιρεσείων, ότι ενώ με την απόφαση αυτή, αναγνωρίσθηκαν συννομείς ολόκληρου του μη οικοδομήσιμου τμήματος του Ο.Τ. ..., στο οποίο περιλαμβάνεται και το επίδικο, άλλα, τρίτα, πρόσωπα και όχι οι αναιρεσίβλητοι, η προσβαλλομένη απόφαση, κατά παραμόρφωση του περιεχομένου της αποφάσεως αυτής, δέχθηκε ότι με την απόφαση αυτή τα τρίτα πρόσωπα, μεταξύ των οποίων και οι Α.

Π. και Μ. Β., αναγνωρίσθηκαν συννομείς "του υπολοίπου τμήματος του Ο.Τ. ...", στο οποίο δεν περιλαμβάνεται το επίδικο. Με τέτοιο περιεχόμενο, ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι με αυτόν δεν αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση σφάλμα διαγνωστικό, κατά την ανάγνωση του παραπάνω εγγράφου, το οποίο ορθώς ανέγνωσε το Εφετείο, αλλά σφάλμα ως προς την εκτίμηση και αξιολόγηση του περιεχομένου του εγγράφου αυτού, η οποία δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 25 Ιανουαρίου 2008 αίτηση του Δήμου Περιστερίου Αττικής, για αναίρεση της 6575/2007 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των καλούντων-αναιρεσιβλήτων, τα οποία καθορίζει σε εξακόσια (600) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 22 Φεβρουαρίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 6 Απριλίου 2011.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ