504/2009 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 504 / 2009 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 504/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Ιωάννη Σίδερη και Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, την 19 Νοεμβρίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. ..., 2. ...., 3. ... και 4. ..., κατοίκων ..., οι οποίοι δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Της αναιρεσίβλητης: ..., κατοίκου ..., δι'εαυτήν ατομικώς και ως μοναδικής εξ' αδιαθέτου κληρονόμου του πατρός της ...., η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Πάλλη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 19-11-1999 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης και του αποβιώσαντος αρχικού διαδίκου... που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 6076/2000 μη οριστική, 5205/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 6014/2003 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 12-11-2004 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο η αναιρεσίβλητη, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Μιτσιάλης ανέγνωσε την από 27-10-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης ζήτησε της απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από τις εκθέσεις επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών ... α) ..., ...., με τις συνημμένες σ' αυτές από 14-1-2008 αποδείξεις παραλαβής από τον αρμόδιο αξιωματικό του Αστυνομικού Τμήματος .... του δικογράφου που θυροκολλήθηκε και από 15-1-2008 δύο βεβαιώσεις των ΕΛΤΑ του Ταχυδρομείου Αθηνών περί αποστολής της ταχυδρομικής ειδοποίησης που ορίζει το άρθρο 128 παρ.4 εδ.γ ΚΠολΔ, και β) ..... και ...., τις οποίες (εκθέσεις επιδόσεως) επικαλείται και προσκομίζει η αναιρεσίβλητη, που επισπεύδει τη συζήτηση της υπό κρίση από 12-11-2004 αίτησης αναίρεσης, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της από 12-9-2007 κλήσης της τελευταίας κατά των αναιρεσειόντων, στο τέλος της οποίας είναι συνημμένη η πράξη, με την οποία δικάσιμος για τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης ορίστηκε η αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας απόφασης, με κλήση προς τους αναιρεσείοντες για να παραστούν κατά τη συζήτησή της, επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα σ' αυτούς. Επομένως, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση, παρά την απουσία τους (άρθρο 576 παρ. 2 εδ. α και γ ΚΠολΔ).

ΙΙ. Κατά το άρθρο 1051 ΑΚ "εκείνος που απέκτησε τη νομή του πράγματος με καθολική ή ειδική διαδοχή μπορεί να συνυπολογίσει το δικό του χρόνο χρησικτησίας στο χρόνο χρησικτησίας του δικαιοπαρόχου του". Από τη διάταξη αυτή, σε συνδυασμό και προς τις διατάξεις των αρθ. 249, 271, 974, 976 και 1045 ΑΚ, συνάγεται ότι για την έκτακτη χρησικτησία, δεν απαιτείται, για τον συνυπολογισμό της νομής των προκτητόρων του χρησιδεσπόζοντος στη δική του νομή προς συμπλήρωση του προβλεπόμενου γι' αυτήν στο νόμο χρόνου νομής (εικοσαετία), ειδική διαδοχή στο επί του πράγματος δικαίωμα της κυριότητας, αλλά αρκεί απλώς ειδική διαδοχή στη νομή του πράγματος, η οποία χωρεί με παράδοση με οικεία βούληση του νομέως (976 ΑΚ) και έχει την έννοια ότι στον αποκτώντα μεταβιβάζεται η ίδια νομή που έχει ο μεταβιβάζων, και συνεπώς αν αυτή ήταν κτητική, προσπορίσασα κυριότητα με έκτακτη χρησικτησία στον μεταβιβάσαντα, η ίδια μεταβιβάζεται και στον αποκτώντα με τα ίδια κτητικά προσόντα, ο οποίος στη περίπτωση αυτή δεν προσμετρά, αλλά συνεχίζει την ήδη κτητική νομή του δικαιοπαρόχου του, χωρίς να απαιτείται η σχετική συμφωνία να περιβληθεί τον συμβολαιογραφικό τύπο και να μεταγραφεί, δεδομένου ότι η νομή δεν είναι εμπράγματο δικαίωμα, ο αποκτών όμως τη νομή με παράγωγο τρόπο δεν, δύναται, όπως είναι φυσικό, να επικαλεσθεί τον συνυπολογισμό του χρόνου νομής του δικαιοπαρόχου του, προκειμένου να αντιτάξει κυριότητα επ' ακινήτου με έκτακτη χρησικτησία, χωρίς να έχει συμπληρώσει ίδιαν νομήν επί εικοσαετίαν κατά τους όρους του αρθ. 1045 ΑΚ, αλλά με προσμέτρηση και του χρόνου νομής του δικαιοπαρόχου του, εναντίον του τελευταίου τούτου ή κατ' εκείνου στον οποίο μεταβίβασε την κυριότητα ο δικαιοπάροχός του με σύμβαση που μεταγράφηκε, διότι τούτο έρχεται σε αντίθεση προς τους θεσμούς της χρησικτησίας και της δημοσιότητας των επί των ακινήτων μεταβιβαστικών πράξεων (ΟλΑΠ 1593/1979, ΑΠ 1525/2006).

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επιτρεπτή εκτίμηση του περιεχομένου της ένδικης αγωγής (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ), οι δύο ενάγοντες, ο δεύτερος από τους οποίους αποβίωσε και στη θέση του συνεχίζει τη δίκη ως κληρονόμος του η πρώτη ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη, εκθέτουν σ' αυτήν ότι είναι συγκύριοι η πρώτη κατά τα 3/4 εξ αδιαιρέτου και ο δεύτερος κατά το υπόλοιπο 1/4 εξ αδιαιρέτου των αναφερόμενων σ' αυτήν επίδικων ακινήτων, ότι τα ανωτέρω ακίνητα περιήλθαν σ' αυτούς από κληρονομία της μητέρας της πρώτης και συζύγου του δευτέρου ...

που αποβίωσε χωρίς διαθήκη το έτος 1985, ότι η τελευταία νεμόταν τα επίδικα ακίνητα με διάνοια κυρίας από το έτος 1960, κατόπιν άτυπης παραχώρησης τούτων προς αυτήν από τον πατέρα της ..., ενόψει του γάμου της με το δεύτερο αρχικώς ενάγοντα, έως το έτος 1985 που αποβίωσε, ότι οι ίδιοι ως κληρονόμοι της δικαιοπαρόχου τους συνέχισαν να νέμονται τα επίδικα, καθένας κατά το προαναφερόμενο ποσοστό, έως τις αρχές Ιουλίου 1999, οπότε για πρώτη φορά οι εναγόμενοι, αυθαιρέτως και παρανόμως αμφισβήτησαν την κυριότητά τους στα επίδικα, την οποία όμως αυτοί έχουν αποκτήσει με έκτακτη χρησικτησία, αφού οι ίδιοι συνέχισαν από το 1985 έως το 1999 την ήδη κτητική νομή της δικαιοπαρόχου τους, η οποία τα είχε νεμηθεί επί χρόνο μείζονα της εικοσαετίας.

Ζήτησαν δε οι ενάγοντες να αναγνωριστούν συγκύριοι των επιδίκων, καθένας κατά τα αναφερόμενα ιδανικά μερίδια. Υπό τα ως άνω εκτιθέμενα στην αγωγή πραγματικά περιστατικά οι ενάγοντες έχουν γίνει κύριοι των επιδίκων με έκτακτη χρησικτησία, αφού αυτοί νομίμως συνέχισαν με τα ίδια κτητικά προσόντα την ίδια κτητική νομή της δικαιοπαρόχου τους, η οποία (κτητική νομή) είχε προσπορίσει σ' αυτήν, αφού τα είχε νεμηθεί από το 1960 έως το 1985, κυριότητα με έκτακτη χρησικτησία, ενώ νομίμως αντιτάσσουν τη νομή αυτή χρησικτησίας της δικαιοπαρόχου τους εναντίον των εναγομένων, που δεν είναι δικαιοπάροχοί τους ή εκείνοι στους οποίους να είχε μεταβιβάσει την κυριότητα η δικαιοπάροχός τους.

Επομένως το Εφετείο, με το να κρίνει ως νόμιμη την αγωγή δεν παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 1051 ΑΚ και, συνεπώς, ο περί του αντιθέτου από το άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ, μοναδικός λόγος αναίρεσης είναι αβάσιμος.

Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσιβλήτου (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ).-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12-11-2004 αίτηση των ....κλπ για αναίρεση της 6014/2003 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 17 Φεβρουαρίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 4 Μαρτίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ