Supreme Court dismisses appeal on copyright infringement, ruling no originality exists in the depicted scene.

Απόφαση 503 / 2016 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 503/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1’ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Πέππα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Γεράσιμου Φουρλάνου), Γεώργιο Λέκκα, Πηνελόπη Ζωντανού, Αθανάσιο Καγκάνη και Αλτάνα Κοκκοβού, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 2 Νοεμβρίου 2015, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ. Π. του Ι., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε μετά των πληρεξουσίων δικηγόρων του Ιωάννη-Πρόδρομου Αναστασιάδη και Θεόδωρου Ασπρογέρακα-Γρίβα και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Ι. Σ. του Ε., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Νικολάου Ανδρικόπουλου και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 19/11/2008 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1696/2012 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4843/2013 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 14/5/2014 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Αλτάνα Κοκκοβού ανέγνωσε την από 20/2/2015 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης.

Οι πληρεξούσιοι του αναιρεσείοντος ζήτησαν την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Εισάγεται προς συζήτηση η από 14-5-2014 αίτηση των ενάγοντος - εκκαλούντος για αναίρεση της υπ’ αριθ. 4843/2013 τελεσίδικης απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (αρθ. 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ.1 ΚΠολΔ). Είναι συνεπώς παραδεκτή (αρθ. 577 παρ. 1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς τους λόγους της.

Κατά την έννοια του άρθρ. 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που ιδρύει τον προβλεπόμενο από τη διάταξη αυτή λόγο αναίρεσης, υπάρχει όταν ο κανόνας δικαίου είτε ερμηνεύτηκε εσφαλμένα, δηλαδή το δικαστήριο της ουσίας προσέδωσε σ’ αυτόν έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε δεν εφαρμόσθηκε, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, είτε εφαρμόσθηκε, ενώ αυτές δεν συνέτρεχαν ή εφαρμόσθηκε εσφαλμένα (Ολ ΑΠ 7/2006, 4/2005).

Εξάλλου, κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και υπάρχει συνεπώς εκ πλαγίου παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, όταν από τις παραδοχές της, που περιλαμβάνονται στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού της και αποτελούν το αιτιολογικό της, δεν προκύπτουν καθόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του για ζήτημα με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, με αποτέλεσμα έτσι να μην μπορεί να ελεγχθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόσθηκε (Ολ ΑΠ 1/1999).

Ειδικότερα, ανεπάρκεια αιτιολογίας υπάρχει όταν από την απόφαση δεν προκύπτουν σαφώς τα περιστατικά, που είτε είναι κατά το νόμο αναγκαία για τη στοιχειοθέτηση της διάταξης ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε στην ένδικη περίπτωση, είτε αποκλείουν την εφαρμογή της, όχι δε και όταν υφίστανται ελλείψεις στην ανάλυση, στάθμιση και γενικώς στην εκτίμηση των αποδείξεων, εφόσον το πόρισμα από την εκτίμηση αυτή εκτίθεται με σαφήνεια και πληρότητα (Ολ ΑΠ 15/2006).

Ούτε υπάρχει ανεπάρκεια αιτιολογίας, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτική, αλλά πλήρη αιτιολογία, αφού αναγκαίο να εκτίθεται σαφώς στην απόφαση είναι μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε και όχι ο λόγος για τον οποίο αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε (Ολ ΑΠ 20/2005). Εξάλλου, κατά το άρθρο 1 παρ. 1 του ν. 2121/1993 " οι πνευματικοί δημιουργοί, με τη δημιουργία του έργου, αποκτούν πάνω σ’ αυτό πνευματική ιδιοκτησία, που περιλαμβάνει, ως αποκλειστικά και απόλυτα δικαιώματα, το δικαίωμα της εκμετάλλευσης του έργου (περιουσιακό δικαίωμα) και το δικαίωμα της προστασίας του προσωπικού του δεσμού προς αυτό ( ηθικό δικαίωμα ) ".

Περαιτέρω, με το άρθρο 2 παρ. 1 του ίδιου νόμου ορίζεται ότι: " Ως έργο νοείται κάθε πρωτότυπο πνευματικό δημιούργημα λόγου, τέχνης ή επιστήμης, που εκφράζεται με οποιαδήποτε μορφή, ιδίως τα γραπτά ή προφορικά κείμενα, οι μουσικές συνθέσεις, με κείμενο ή χωρίς, τα θεατρικά έργα με μουσική ή χωρίς, οι φωτογραφίες, τα έργα των εφαρμοσμένων τεχνών, οι εικονογραφήσεις, οι χάρτες, τα τρισδιάστατα έργα που αναφέρονται στη γεωγραφία, την τοπογραφία, την αρχιτεκτονική ή την επιστήμη".

Τέλος, κατά το άρθρο 65 παρ.2 του ίδιου ως άνω νόμου " Όποιος υπαιτίως προσέβαλε την πνευματική ιδιοκτησία... άλλου υποχρεούται σε αποζημίωση και ικανοποίηση της ηθικής βλάβης. Η αποζημίωση δεν μπορεί να είναι κατώτερη από το διπλάσιο της αμοιβής που συνήθως ή κατά το νόμο καταβάλλεται για το είδος της εκμετάλλευσης που έκανε χωρίς την άδεια ο υπόχρεος".

Από τις παραπάνω διατάξεις, σε συνδυασμό και με τις διατάξεις των άρθρων του ίδιου νόμου 4 παρ. 1 και 3, που αφορά στις επιμέρους εξουσίες του δημιουργού επί του ηθικού δικαιώματος και 12 παρ. 2, που αφορά στη μεταβίβαση του πνευματικού δικαιώματος (περιουσιακού και ηθικού), προκύπτει ότι το έργο, ως πνευματικό δημιούργημα λόγου, τέχνης ή επιστήμης, που εκφράζεται με οποιαδήποτε μορφή προσιτή στις αισθήσεις, προστατεύεται από τις διατάξεις του νόμου αυτού, εφόσον, ανταποκρίνεται στις προϋποθέσεις της γενικής ρήτρας (άρθρο 2 παρ.1), δηλαδή, εφόσον είναι πρωτότυπο.

Η " πρωτοτυπία ", η έννοια της οποίας δεν προσδιορίζεται γενικά από το νόμο, είναι η κρίση ότι, κάτω από παρόμοιες συνθήκες και με τους ίδιους στόχους, κανένας άλλος δημιουργός, κατά λογική πιθανολόγηση, δεν θα ήταν σε θέση να δημιουργήσει έργο όμοιο ή ότι το έργο παρουσιάζει μια ατομική ιδιομορφία ή ένα ελάχιστο όριο " δημιουργικού ύψους ", κάποια απόσταση δηλαδή από τα ήδη γνωστά ή αυτόνομα.

Η κρίση αυτή στηρίζεται στην "ατομικότητα" του κάθε έργου, η οποία αντανακλά την ιδιαιτερότητα της δημιουργικής διαδικασίας του δημιουργού του, έτσι ώστε το έργο να διαθέτει "στατιστική μοναδικότητα " ( ΑΠ 257/2005, ΑΠ 152/2005). Επομένως, εάν ένα πνευματικό δημιούργημα, που έχει εκφραστεί με οποιαδήποτε μορφή, είναι πρωτότυπο ή όχι αποτελεί ζήτημα πραγματικό, που υπόκειται σε απόδειξη, και για το οποίο αποφαίνονται ανελέγκτως τα δικαστήρια της ουσίας (ΑΠ 537/2010, ΑΠ 196/2010, ΑΠ 1248/2003).

Σε περίπτωση δε υπαίτιας προσβολής της πνευματικής ιδιοκτησίας, η οποία μπορεί να γίνει είτε με πιστή αντιγραφή χωρίς καμιά ή εντελώς επουσιώδεις αλλαγές ( δουλική ανάληψη ), είτε με διασκευή, με μετατροπή, δηλαδή, στη μορφή ή στη δομή του έργου, έτσι ώστε να υπάρχει ομοιότητα των δύο έργων κατά το κύριο περιεχόμενό τους, παρέχεται στο δικαιούχο πνευματικής ιδιοκτησίας αξίωση αποζημίωσης και ικανοποίηση της ηθικής βλάβης (ΑΠ 537/2010).

Στην προκειμένη περίπτωση από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης, κατ’ άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι το Εφετείο δέχτηκε ως προς τη βασιμότητα της αγωγής, ανελέγκτως, τα ακόλουθα: "Ο δικηγόρος και συγγραφέας Δ. Σ. είναι ο συγγραφέας της μυθιστορηματικής βιογραφίας "Γ. Ο ζωγράφος του Θεού" με θέμα τη ζωή του ζωγράφου Δ.

Θ.. Το ως άνω έργο παρουσιάστηκε το έτος 1975 στο ραδιόφωνο ως θεατρικό κείμενο σε πολλές συνέχειες, αργότερα διαμορφωμένο ως μυθιστορηματική βιογραφία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα " ... " και το έτος 1976 εκδόθηκε σε βιβλίο, το οποίο βραβεύτηκε με το πρώτο κρατικό βραβείο λογοτεχνίας. Το έτος 1987 εκδόθηκε από τις εκδόσεις της Χ.

Π. και λόγω της μεγάλης του επιτυχίας ακολούθησαν επανεκδόσεις του. Ο ενάγων, συγγραφέας και σκηνοθέτης κινηματογραφικών έργων και ντοκιμαντέρ το έτος 1994 συμφώνησε προφορικά με τον συγγραφέα Δ. Σ. τη μεταβίβαση των πνευματικών δικαιωμάτων του ως άνω βιβλίου, προκειμένου πάνω σ’ αυτό να γράψει σενάριο για κινηματογραφική ταινία βασισμένη στη ζωή του ζωγράφου Δ.

Θ.. Η συμφωνία αυτή αφορούσε αποκλειστικά ένα σενάριο, το οποίο θα υποβαλλόταν στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου για χρηματοδότηση και σε περίπτωση απόρριψης του η συμφωνία θα έληγε. Ο ενάγων στις 31.1.1995 κατέθεσε την υπ’ αρ. πρωτ. ... πρόταση ανάπτυξης σεναρίου που βασιζόταν στο ως άνω βιβλίο με τίτλο "Δ.

Θ. - E. G.". Το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου με την υπ’ αρ. …/1995 απόφαση του απέρριψε την ως άνω πρόταση ανάπτυξης σεναρίου. Έτσι η ανωτέρω συμφωνία ενάγοντος και Δ. Σ. έληξε. Το έτος 1997 ο ενάγων πληροφορήθηκε ότι ο εναγόμενος σκηνοθέτης Ι. Σ. αγόρασε τα δικαιώματα του βιβλίου του Δ. Σ. "Γ. ο ζωγράφος του Θεού".

Στη συνέχεια ο ενάγων μετά από έρευνα, ταξίδια και μελέτη προχώρησε στη συγγραφή ενός δικού του σεναρίου για τον Ελ Γ., το οποίο ολοκλήρωσε το έτος 1999, το κατοχύρωσε στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος στις 18.6.1999 με αρ. ... και τίτλο "… Γ." και το υπέβαλε στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου για χρηματοδότηση στις 21.12.1999, το οποίο απορρίφθηκε.

Το έτος 2000 ο ενάγων ολοκλήρωσε το μυθιστόρημά του για τον Ελ Γ. με τίτλο "… Γ." που κατοχυρώθηκε στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος με αρ. πρωτ. .../29.11.2000 και εκδόθηκε για πρώτη φορά το έτος 2001 από τις εκδόσεις "...". Το ίδιο έτος (2000) με βάση το ως άνω μυθιστόρημα ξαναέγραψε σενάριο με τον τίτλο "Ο Γ. και ο Μ. Ι.", που κατοχύρωσε με την υπ’ αρ. .../29.12.2000 του συμβ/φου Αθηνών Αλ.

Μπουρνόζου, το οποίο υπέβαλε στις 13.7.2001 στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου για χρηματοδότηση και απορρίφθηκε, όπως απορρίφθηκε και το επόμενο έτος, όταν στις 13.8.2002 δήλωσε ξανά συμμετοχή στα χρηματοδοτικά προγράμματα του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. Από το έτος 2003 το ως άνω βιβλίο του ενάγοντος κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "..." στη συνέχεια δε μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε σε ξένες χώρες.

Το έτος 1997 ο εναγόμενος, καταξιωμένος σκηνοθέτης κινηματογραφικών ταινιών, τηλεοπτικών σειρών και ντοκιμαντέρ, έχοντας αποφασίσει να γυρίσει μία κινηματογραφική ταινία διεθνών προδιαγραφών με θέμα τη ζωή του Δ. Θ., βασισμένη στο βιβλίο του Δ. Σ. "Γ. ο ζωγράφος του Θεού" ήλθε σε συμφωνία με τον τελευταίο.

Έτσι με το από 1.10.1997 ιδιωτικό συμφωνητικό που καταρτίστηκε μεταξύ του Δ. Σ. και της εταιρείας, που εκπροσωπούσε ο εναγόμενος, με την επωνυμία "..." ο πρώτος συναίνεσε να προβεί η εν λόγω εταιρεία σε κινηματογραφική και τηλεοπτική μεταφορά, παραγωγή και εκμετάλλευση του βιβλίου του, έναντι τιμήματος 2.000.000 δραχμών.

Ο εναγόμενος διαμόρφωσε ένα σχέδιο σεναρίου, το οποίο κατέθεσε στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος με αρ. .../2.9.1997 και μια πρώτη μορφή σεναρίου της ταινίας "...", το οποίο κατατέθηκε στην ως άνω Βιβλιοθήκη με αριθμό καταχώρησης .../15.10.1997. Ακολούθως η ως άνω εταιρεία κατάρτισε με το συγγραφέα Δ. Ν. το από 1.10. 1997 ιδιωτικό συμφωνητικό, δυνάμει του οποίου ο ως άνω συγγραφέας ανέλαβε τη συγγραφή της "ιστορίας" για την ταινία "..." με βάση το πλαίσιο του ήδη υπάρχοντος σχεδίου, το οποίο είχε θέμα τη ζωή του Δ.

Θ., βασισμένη στο βιβλίο του Δ. Σ.. Έτσι δημιουργήθηκε η "ιστορία" για την ταινία που αποτελούσε μια ελεύθερη διασκευή από την μυθιστορηματική βιογραφία του Δ. Σ. "Γ. Ο ζωγράφος του Θεού" σε συνδυασμό με το ως άνω σχέδιο σεναρίου του εναγόμενου, η οποία κατοχυρώθηκε στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος με αριθμό και ημερομηνία κατοχύρωσης .../8.4.1998...

Τον Οκτώβριο του έτους 1999 ο εναγόμενος συνεργάστηκε με τον P. P., που είναι ένας από τους πιο διακεκριμένους ευρωπαίους καθηγητές και συμβούλους σεναρίου, ο οποίος αφού διάβασε το βιβλίου του Δ. Σ. πρότεινε ως σεναριογράφο της ταινίας την Αγγλίδα συγγραφέα J. P.. Με το από 23.11.1999 ιδιωτικό συμφωνητικό που καταρτίστηκε μεταξύ της μονοπρόσωπης εταιρείας περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία "..." του εναγόμενου και της σεναριογράφου J.

P. συμφωνήθηκε η τελευταία να διαμορφώσει μία σύνοψη σεναρίου, δύο σχέδια σεναρίου και το τελικό σενάριο, βασισμένα στο βιβλίο του Δ. Σ. και των ως άνω σεναρίων του εναγόμενου και του Δ. Ν., αντί τιμήματος 40.000 αγγλικών λιρών. Σε εκτέλεση της συμφωνίας αυτής η J. P. έγραψε τον Απρίλιο του έτους 2000 τη δεύτερη μορφή σεναρίου, το οποίο κατατέθηκε από την ως άνω εταιρεία του εναγόμενου στη βιβλιοθήκη της Ουάσιγκτον Η.Π.Α.

με ημερομηνία κατάθεσης 31.5.2000. Στις 31.12.2002, κατόπιν εκχώρησης των δικαιωμάτων της εταιρείας με την επωνυμία "..." στην ως άνω εταιρεία του εναγόμενου, ο τελευταίος κατέθεσε στο όνομα και για λογαριασμό της εκπροσωπούμενης από αυτόν εταιρείας με την επωνυμία "...." ενώπιον της συμβ/φου Αθηνών Ουρανίας Μικρού, το από Δεκεμβρίου 2002 ιδιωτικό έγγραφο με την υπ’ αρ. ...2002 πράξη κατάθεσης, της ως άνω συμβολαιογράφου, το οποίο αφορά σενάριο κινηματογραφικής ταινίας με τον τίτλο "..." πνευματικός δημιουργός του οποίου είναι η J.

P.. Το έτος 2007 ολοκληρώθηκε η εν λόγω κινηματογραφική ταινία και. προβλήθηκε στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό στις 1.10.2007 στους υπότιτλους της οποίας αναγράφεται ότι είναι βασισμένη στη μυθιστορηματική βιογραφία του Δ. Σ. στον οποίο και μεταξύ άλλων είναι και αφιερωμένη... Ο ενάγων ισχυρίζεται, ότι σημαντικά μέρη της κινηματογραφικής ταινίας του εναγόμενου, που θα αναφερθούν αμέσως παρακάτω, αποτελούν αντιγραφή και άλλα διασκευή των πλέον ουσιωδών μερών του βιβλίου του, κυρίως με τη χρήση της επινοηθείσας από τον ενάγοντα σχέσης του Γ.

με τον Μ. Ι., Ν. Γ., αλλά και με τη δραματοποίηση των σκηνών των ρόλων και των διαλόγων, που εμφανίζουν, κατά τους ισχυρισμούς του, πρωτοτυπία, ότι σε κανένα ιστορικό αρχείο δεν υπάρχει αναφορά σε σχέση του Μ. Ι. με τον Γ., ότι η συγκεκριμένη αντιπαράθεση των δύο αυτών πρωταγωνιστικών χαρακτήρων στο βιβλίο του παράγει τις κρίσιμες και θεμελιώδεις δραματικές σκηνές που αποδίδουν σε συγκεκριμένη μορφή την πρωτοτυπία του βιβλίου του και συγκροτούν τον μορφοποιημένο δραματικό άξονα που υφαίνεται στην αφήγηση, προσδίδοντας στη ζωή του Γ.

τη δραματική χροιά αναμέτρησης με τον άρχοντα του κακού. Ότι αυτή η σχέση-αντιπαλότητα του Γ. με τον Μ. Ι. που εκπροσωπεί το σκότος αποτελεί τον πυρήνα της δραματοποίησης - πλοκής του βιβλίου του. Ως προς τους άνω ισχυρισμούς του ενάγοντος ...αποδείχτηκε ότι:... 5) Στο πεντηκοστό όγδοο (58’ ) λεπτό της ταινίας διαδραματίζονται τα εξής: "Στο ατελιέ του ζωγράφου στην Ισπανία, ο Γ.

δουλεύει το έργο: .... Ο γιος του, Γ. Μ., ποζάρει, κρατώντας μια λαμπάδα στο χέρι.. Μετά από λίγο λέει:"πιάστηκε το χέρι μου μπαμπά". Αντίστοιχα στο βιβλίο του ενάγοντος(1η έκδοση σελ. 163-164, 2η έκδοση σελ. 164-165 αρχή) περιγράφεται η σκηνή που ποζάρει ο Γ. Μ. για τον πίνακα "... " ως εξής: "... Ο οκτάχρονος Γ. Μ., φορώντας μαύρο μακρύ ένδυμα ζωσμένο σφιχτά στη μέση, μ’ ένα μεγάλο λευκό κολάρο στο λαιμό και με μια λαμπάδα στο χέρι, είχε πάρει θέση στο εργαστήριο.

Ο Π. έτριβε τις σκόνες με τα χρώματα στο γουδί. Ο Δ., κρατώντας ένα πινέλο και την παλέτα, στεκόταν μπροστά σ’ ένα καβαλέτο, όπου ήταν τοποθετημένος ένας μεγάλος καμβάς που έφερε πάνω του το σχέδιο μιας μεγάλης πολυπρόσωπης σύνθεσης. Ο Δ. κοίταξε το γιό του και του είπε : "... είναι ένα θαύμα περίεργο" και άρχισε να εναποθέτει χρωματικές πινελιές πάνω στο σχέδιο που αναπαριστούσε το γιο του.

Δεν πέρασε πολύ ώρα κι η λαμπάδα που κρατούσε ο Γ. Μ. άρχισε να γέρνει. "Μπαμπά κουράστηκα". Η πιο πάνω σκηνή περιγράφεται και στο σενάριο του "Ο Γ. και ο Μ. Ι. που κατέθεσε στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου το έτος 2001, όπως επίσης και στο σενάριο με τίτλο " …Γ. (1999) ". Ο ισχυρισμός του ενάγοντος ότι η σκηνή και η φράση της ταινίας αντιγράφηκε και διασκευάστηκε από το βιβλίο και τα σενάριά του πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμος.

Και τούτο διότι είναι ιστορική πραγματικότητα ότι στον ως άνω πίνακα, που αποτελεί ένα από τα κορυφαία έργα του Γ. και συνεπώς δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από μία ταινία για τον Γ., το οκτάχρονο αγόρι, στο πρώτο επίπεδο αριστερά είναι ο γιος του Θ. Γ. Μ.. Η συμμετοχή και το ποζάρισμα του υιού του Γ. στον ως άνω πίνακα είναι ιστορικό γεγονός και όχι δημιούργημα του ενάγοντος και το παράπονο ενός παιδιού που πρέπει να μείνει ακίνητο κρατώντας μια λαμπάδα ότι κουράστηκε το χέρι του δεν παρουσιάζει πρωτοτυπία ή ένα ελάχιστο όριο "δημιουργικού ύψους".

Πρόκειται για μια κοινή καλλιτεχνική προσέγγιση του αυτού έργου με τον ίδιο τρόπο, ουδεμία καθοριστική σημασία έχει στην εξέλιξη της πλοκής της υπόθεσης και στην καλλιτεχνική αξία αυτής. 6) Στο πεντηκοστό ένατο προς εξηκοστό λεπτό (59’ προς 60’ ) περίπου της ταινίας βλέπουμε πλήθος κόσμου να συνωστίζεται μέσα στην εκκλησία όπου έχει τοποθετηθεί το έργο "..." και να το θαυμάζει.

Ο Χ. πλησιάζει τον Γ. και του λέει μεταξύ άλλων: " είσαι πολύ επικίνδυνος άνθρωπος Δ.... επικίνδυνος...". Αντίστοιχα στο ως άνω βιβλίο του ενάγοντος (1η έκδοση σελ. 166, 2η έκδοση σελ.167) αναφέρεται ότι: Όταν ολοκληρώθηκε το έργο (...) και τοποθετήθηκε στην εκκλησία του Σ. Τ.... πλήθος κόσμου είχε μαζευτεί για να θαυμάσει το νέο πίνακα του Γ., που θεωρήθηκε το ωραιότερο έργο, που έγινε ποτέ στην Ισπανία και στις σελίδες 167 και 168 αντίστοιχα αναφέρεται το εξής: " Είναι επικίνδυνος αυτός ο ζωγράφος...

Είναι επικίνδυνος αυτός ο ζωγράφος..." φράσεις που προέρχονται από δύο Ιεροεξεταστές όταν βρίσκονταν ενώπιον αυτού του έργου. Ο ... δεν τους ήταν γνωστός ως άγιος...". Ο ισχυρισμός του ενάγοντος, ότι η σκηνή και οι φράσεις της ταινίας αντιγράφηκαν και διασκευάστηκαν από το βιβλίο του ενάγοντος πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμος, διότι παρόμοιες σκηνές, που μορφοποιήθηκαν και διασκευάστηκαν στη συνέχεια, ώστε να αποδοθούν κινηματογραφικά, περιγράφονται στο σενάριο της ταινίας δημιουργίας της J.

P., το οποίο έχει κατατεθεί στη βιβλιοθήκη της Ουάσιγκτον την 31. 5. 2000. Στη σελίδα 82 του ως άνω σεναρίου περιγράφεται η αντίδραση του κόσμου που πηγαίνει να θαυμάσει τον πίνακα του Γ. " ... " σε συνδυασμό και με το σενάριο του εναγόμενου σε ελεύθερη διασκευή, από τη μυθιστορηματική βιογραφία του Δ. Σ. με τον τίτλο "Γ.

ο ζωγράφος του Θεού", το οποίο ο εναγόμενος έχει καταθέσει από κοινού με το Δ. Ν. στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδας την 8.4.1998 με αριθμό καταχώρησης .... Στις σελίδες 66-67 αυτού περιγράφεται το ακόλουθο απόσπασμα του διαλόγου του Γ. Ι. Κ., από το οποίο προκύπτει ότι ανησυχούν για τη δράση του Γ. και επιθυμούν να τον παρακολουθούν: "Στο παρεκκλήσι του Εσκοράλ.

Ο Μ. Ι. Γ. και ο Ι. Κ. Γ.: Ήρθε ο καιρός να επιστρέψεις στο Τολέδο. Αργότερα θα έρθω και εγώ. Υπάρχουν λόγοι αρκετοί για να προσέχουμε τον Γ.. Με μεγάλη διακριτικότητα. Ο βασιλιάς δείχνει να του έχει μεγάλη εκτίμηση. Δεν θα πρέπει να το αντιληφθεί. Κ.: Ακούστηκε να λέει ότι ο Γ. είναι ο μεγαλύτερος ζωγράφος της Ισπανίας.

Άρα μεγάλη μυστικότητα. Ο Γ. αφήνει ένα αινιγματικό χμμ ν’ απλωθεί στο παρεκκλήσι ". Επίσης, ο ισχυρισμός του ενάγοντος με την υπό κρίση έφεσή του ότι η επίμαχη σκηνή της κινηματογραφικής ταινίας ο θαυμασμός του κόσμου προς το ως άνω έργο σε συνδυασμό με τη φράση είναι επικίνδυνος έχει αναφερθεί στο σενάριο του, του έτους 1999 πρέπει να απορριφθεί, ως ουσιαστικά αβάσιμος.

Από τη σύγκριση της επίμαχης σκηνής της κινηματογραφικής ταινίας και των σελίδων 88 και 89 του σεναρίου του ενάγοντος του 1999 καθίσταται σαφές ότι αυτό που αποτυπώνεται στις σελίδες αυτές είναι ο θαυμασμός για ένα από τα κορυφαία έργα του Γ. (Η ταφή του ...) ενώ λείπει το στοιχείο της επικινδυνότητας για το πρόσωπο του Γ.

το οποίο με βάση την αγωγή του ενάγοντος είναι αυτό που προσδίδει πρωτοτυπία στην κινηματογραφική ταινία... Τέλος, όσον αφορά τον ισχυρισμό του ενάγοντος... ότι η φράση " είσαι πολύ επικίνδυνος άνθρωπος Δ....επικίνδυνος " δεν αναφέρεται στο σενάριο της J. P., πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμος, καθόσον στο εν λόγω σενάριο που κατατέθηκε στις 31.5.2000 στη σελίδα 31 της ελληνικής μετάφρασης αυτού αποδεικνύεται η προσέγγιση ότι ο Δ.

είναι επικίνδυνος άνθρωπος. Επί λέξει στη σελίδα 31 του σεναρίου αναφέρεται ο κάτωθι διάλογος " Φ.: Πρέπει να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα. Ο κόσμος δεν είναι όπως τον θέλεις. Συνεχίζει να δουλεύει ενοχλημένος. Φ.: Όλοι χρειάζονται προστάτες. Ακόμη και εσύ Δ.. Ιδιαίτερα εσύ. Δ.: Ένας ακίνδυνος ζωγράφος;

Φ.: Εσύ;"... 7) Στο εξηκοστό πρώτο λεπτό (61’ ) περίπου της κινηματογραφικής ταινίας εμφανίζεται ο Γ. να είναι εκστασιασμένος-μαγεμένος μπροστά από το έργο " Η μεγάλη ταφή του ...". Αντίστοιχα στο ως άνω βιβλίο του ενάγοντος (1η έκδοση σελ. 166, 2η έκδοση σελ. 167 στη μέση) αναφέρεται ότι: Την ημέρα που ο Μ. Ι. και η συνοδεία του έφθασαν στην εκκλησία του Σ.

Τ. και στις σελίδες 169 τέλος και στην αρχή της 170 αναφέρεται ότι: Κι ενώ οι δύο ιεροεξεταστές συνέχιζαν να λένε "είναι επικίνδυνος αυτός ο ζωγράφος", ο Μ. Ι. πλησίασε τον πίνακα και άθελά του μαγεύτηκε από την πρωτότυπη σύνθεση. Συνέλαβε τον εαυτό του να θαυμάζει το έργο του Γ.. Τον πλησίασε τότε ο ιερέας του Σ.

Τ. και του είπε με φωνή που μόλις ακουγόταν: "Θα’ λεγε κανείς ότι το έργο του Γ. σας έχει συνεπάρει, θα τολμούσα να πω ότι το κοιτάζετε με θαυμασμό". Ο ισχυρισμός του ενάγοντος ότι αυτή η σκηνή της ταινίας αντιγράφτηκε και διασκευάστηκε από το βιβλίο του πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμος. Και τούτο διότι παρόμοια σκηνή από την οποία φαίνεται ο κρυφός θαυμασμός του Γ.

προς το Γ. περιγράφεται στην ελεύθερη διασκευή από τη μυθιστορηματική βιογραφία του Δ. Σ. " Γ. ο ζωγράφος του Θεού " του εναγομένου και του Δ. Ν., που έχει κατατεθεί στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος την 8.4.1998 με αριθμό καταχώρησης .... Στις σελίδες 78-79 αναφέρεται: " Αλήθεια, τι θέλουμε απ’ αυτόν, το έχεις σκεφθεί;

Γ.: Τίποτε δεν θέλουμε εμείς...Αυτός θέλει. Ξέρεις τι κίνητρο για την Τέχνη είναι ο φόβος; Είναι απαραίτητος για να υπάρξει έργο, μεγάλο έργο. Ο κρυφός θαυμασμός του Γ. για τον Γ. και το έργο του, δεν θα έβρισκε άλλα λόγια για να εκφραστεί...". Αλλά και στο σενάριο της J. P. που έχει κατατεθεί στη βιβλιοθήκη της Ουάσιγκτον την 31.5.2000 στις σελίδες 33-35 της ελληνικής μετάφρασης αυτού, όπου περιγράφεται μία σκηνή, από την οποία επιβεβαιώνεται ο θαυμασμός του Γ.

για τον Γ. ακούγοντας την πρόταση του Γ. για την τοιχογραφία της Κ. Σ.: " Δ.: Αντί να κάνουμε μικροαλλαγές, εγώ λέω να αρχίσουμε πάλι από την αρχή...Και εγώ θα μπορούσα να ζωγραφίσω κάτι που να ξεπερνάει το πρωτότυπο...Τρόμος γι’ αυτή τη βλάσφημη ύβρη κυριεύει όλους. Ο Γ. δείχνει σοκαρισμένος αλλά συγχρόνως γοητευμένος.

Η μετριοπάθεια του προέδρου γίνεται οργή. Πρόεδρος: Αρκετά. Όλοι φωνάζουν-οργισμένα πρόσωπα μαζεύονται γύρω από τον Δ. που κατεβαίνει στο στασίδι. Τα μάτια του Γ. ακολουθούν τον Δ. καθώς σπρώχνει να πάει προς την έξοδο. Μαγεμένος βλέπει το Δ. να φεύγει"... 13) Στο εβδομηκοστό έκτο έως εβδομηκοστό όγδοο (76-78’ ) λεπτό περίπου της ταινίας, η σκηνή είναι επικεντρωμένη στην ψυχολογική αναστάτωση, που προκαλεί στον Μ.

Ιεροεξεταστή η θέα του πορτρέτου του, η οποία αποδίδεται κινηματογραφικά κατά τρόπο ώστε να εικονογραφείται η αρνητική συναισθηματική κατάσταση που του προξένησε: Ο Γ. πηγαίνει στο ατελιέ του Γ. και ρωτάει: - είναι έτοιμο; (εννοώντας τον πίνακα, ο Γ. απαντά καταφατικά) Τότε δείξε μου. Ο Γ. κάνει στην άκρη κι ο Γ.

έρχεται αντιμέτωπος με το πορτρέτο του: Δυο μάτια παγερά... τα αρπαχτικά του δάκτυλα στολισμένα με πολύτιμα κοσμήματα... Ο Γ. ανακαλύπτει τον αληθινό του εαυτό. Αυτή η συνειδητοποίηση του φέρνει δυσφορία... λυπάμαι (Γ.). Ο Γ. ταραγμένος κι έτοιμος να καταρρεύσει του λέει: Αξίζεις μια αμοιβή. Θα στείλω κάποιον να στο ξεπληρώσει. (Αποχωρεί φανερά αναστατωμένος).

Αντίστοιχα στο βιβλίο του ενάγοντος (1η έκδοση σελ.232-233, 2η έκδοση σελ. 231 τη μέση) αναφέρεται ότι " Το πορτρέτο του δέσποζε στο χώρο. Κοίταξε το εντυπωσιακό κόκκινο μεταξωτό φόρεμα με τις φωτεινές ανταύγειες. Ήταν ζωγραφισμένο σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια. Οι πανάκριβες λευκές δαντέλες είχαν αποδοθεί με κάθε λεπτομέρεια, παρατήρησε...

Έπειτα το μάτι του έπεσε πάνω στο σουβλερό σαγόνι με το γκριζωπό γενάκι και στο στόμα που είχε μια περίεργη στυφή έκφραση. Κοίταξε τη γαμψή μύτη, το σκούρο σκελετό των γυαλιών του, το ασπράδι των ματιών, το βλέμμα... Το βλέμμα ήταν τόσο έντονο που δεν μπορούσε να ξεκολλήσει τα μάτια. Ο Γ. είχε καταφέρει να τον υποβάλει στη διαδικασία της εξέτασης από τον ίδιο τον εαυτό του.

Ο πίνακας ήταν ένας καθρέπτης από τον οποίο δεν μπορούσε πια να κρυφτεί. Του υπενθύμιζε κάθε στιγμή που περνούσε ποιος πραγματικά ήταν. Δεν ήξερε που να σταθεί για να τον αποφύγει κι από θύτης ένιωσε να μεταμορφώνεται σε θύμα του ίδιου του εαυτού... Ο ισχυρισμός του ενάγοντος ότι η σκηνή αυτή της ταινίας αντιγράφηκε και διασκευάστηκε από τα ως άνω έργα του πρέπει να απορριφθεί, ως ουσιαστικά αβάσιμος.

Και τούτο διότι η ως άνω σκηνή, όπως αυτή αποδόθηκε στην ταινία ως προς το θέμα της συναισθηματικής αντίδρασης του Γ. στη θέα του πορτρέτου συνιστά αποτύπωση του έργου της σεναριογράφου J. P., που στο σενάριο της του έτους 2000 στη σελίδα 101 της ελληνικής μετάφρασης αυτού περιγράφεται η συναισθηματική αντίδραση του Γ.

μετά την φιλοτέχνηση του πορτρέτου του. Όσον αφορά τον ισχυρισμό του ενάγοντος που πρόβαλε με τις προτάσεις ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου τον οποίο επαναφέρει με την έφεση του ότι η σκηνή αυτή περιγράφεται στο σενάριο του με τίτλο "Πατέρα Γ." που κατατέθηκε στην Εθνική Βιβλιοθήκη το έτος 1999, δηλαδή σε χρόνο προγενέστερο του σεναρίου της ως άνω σεναριογράφου και επομένως έχει αντιγραφεί απ’ αυτόν πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμος, καθόσον δεν αποδείχθηκε ότι η ως άνω σεναριογράφος είχε γνώση της ύπαρξης του περιεχομένου του ως άνω σεναρίου, και ούτε ότι το αντέγραψε ".

Με όλα αυτά τα οποία ανελέγκτως επί της ουσίας έγιναν δεκτά, το Εφετείο απέρριψε την έφεση του αναιρεσείοντος κατά της πρωτόδικης απόφασης και επικύρωσε την απόφαση αυτή, κατά το μέρος που είχε δεχθεί τα ίδια και είχε απορρίψει την αγωγή του, με την οποία, επικαλούμενος παράνομη και υπαίτια προσβολή του ηθικού και περιουσιακού δικαιώματός του επί της πνευματικής του ιδιοκτησίας, ζητούσε να του επιδικαστεί αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης.

Ειδικότερα, το Εφετείο, αφού ανέλυσε και συνέκρινε τις επίμαχες σκηνές της κινηματογραφικής ταινίας (εικόνες και διαλόγους) με τα αντίστοιχα υπό του αναιρεσείοντος επικαλούμενα αποσπάσματα των έργων του (βιβλίο και σενάρια), καθώς και με τα προηγούμενα αυτών και υπό του αναιρεσίβλητου επικαλούμενα μορφοποιημένα έργα των λοιπών συντελεστών αυτής ( σενάριο της J.

P. και σενάριο του ίδιου του αναιρεσίβλητου και του Δ. Ν.) έκρινε, όσον αφορά τις υπ’ αριθ. 6, 7 και 13 σκηνές ( για τις οποίες υποβάλλονται αιτιάσεις με την αίτηση αναίρεσης), ότι δεν υφίσταται προσβολή του έργου του αναιρεσείοντος δια της αποδιδόμενης με την αγωγή αντιγραφής ή διασκευής αυτού, καθόσον στην κινηματογραφική ταινία μεταφέρθηκαν οι συγκεκριμένες σκηνές, όπως είχαν μορφοποιηθεί και διασκευασθεί από τα σενάρια της J.

P. και του ίδιου του αναιρεσίβλητου και του Δ. Ν. σε ελεύθερη διασκευή από τη μυθιστορηματική βιογραφία του Δ. Σ. με τον τίτλο " Γ. ο Ζωγράφος του Θεού ", τα οποία προηγούντο χρονικά των έργων του αναιρεσείοντος. Έτσι που έκρινε το Εφετείο, δεν παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 1 παρ. 1, 2 παρ.1, 4 παρ. 1 και 3, 12 παρ. 2 του ν. 2121/1993 και ο πρώτος λόγος της αίτησης αναίρεσης, καθώς και ο τρίτος κατά το κύριο μέρος του, με τους οποίους ο αναιρεσείων προβάλλει αιτιάσεις από τον αριθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ισχυριζόμενος, ότι το Εφετείο εσφαλμένα εφάρμοσε αυτές, διότι, ενόψει του ότι αντικείμενο προστασίας είναι η μορφή και όχι η ιδέα, που περιέχεται σε ένα πνευματικό δημιούργημα, διηύρυνε την προστασία που παρέχεται από τις διατάξεις αυτές, καθόσον αντί οι επίμαχες σκηνές να ελεγχθούν και συγκριθούν, για να κριθεί, αν υπάρχει ομοιότητα ή διαφορά με τα δικά του έργα και εντεύθεν αντιγραφή ή διασκευή αυτών ή όχι, με συγκεκριμένες εκφραστικές εφαρμογές ενός εκάστου των άνω προϋπαρχόντων και χρησιμοποιηθέντων, κατά τις παραδοχές της απόφασης, για τις σκηνές της κινηματογραφικής ταινίας, έργων των συντελεστών της, ελέγχθηκαν και συγκρίθηκαν με μια ενυπάρχουσα σ’ αυτά αφετηριακή ιδέα, η οποία κατά το ευρύτερο νοηματικό της περιεχόμενο, θα μπορούσε να αποδοθεί με τη συγκεκριμένη εκφραστική εφαρμογή των έργων του, είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι, ως στηριζόμενοι, κατά τα παραπάνω, επί εσφαλμένης προϋπόθεσης, αφού το Εφετείο προέβη σε σύγκριση με συγκεκριμένες αναφορές στα μορφοποιημένα έργα αυτών (σενάρια) και όχι απλώς με ενυπάρχουσα σ’ αυτά αφετηριακή ιδέα ,σε σχέση με την προσωπικότητα του Ελ Γ. " ως επικίνδυνου ζωγράφου ", ως προς το θαυμασμό του Γ.

για τον Ελ Γ. και το έργο του, καθώς και ως προς την αρνητική συναισθηματική αντίδραση του Γ. από τη θέαση του πορτρέτου του, που φιλοτέχνησε ο Ελ Γ.. Περαιτέρω με τον τρίτο λόγο της αίτησης αναίρεσης, κατά το επικουρικό του σκέλος, ο αναιρεσείων προβάλλει την αιτίαση από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ισχυριζόμενος ότι η προσβαλλόμενη απόφαση, κατά την υπ’ αριθ. 13 σκηνή της κινηματογραφικής ταινίας περιέχει ανεπαρκείς αιτιολογίες, διότι, ενώ αναφέρει ότι η σκηνή, που περιγράφεται η αντίδραση του Γ.

στη θέαση του πορτρέτου του, που φιλοτεχνήθηκε από τον Γ., αποτελεί αποτύπωση του έργου της σεναριογράφου J. P., όπως περιγράφεται στο σενάριό της του έτους 2000 στη σελ. 101 της ελληνικής μετάφρασης, δεν παραθέτει το περιεχόμενό του, ώστε να ελεγχθεί, εάν πράγματι η συγκεκριμένη σκηνή περιέχει παρόμοια μορφοποίηση με το δικό του.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι η απόφαση έχει ως προς το ζήτημα αυτό πλήρεις αιτιολογίες και δεν ήταν αναγκαία η παράθεση και άλλων και συγκεκριμένα το περιεχόμενο του σχετικού μέρους του άνω σεναρίου. Και τούτο διότι, αφού στην απόφαση αναφέρεται αναλυτικά η σκηνή του κινηματογραφικού έργου και περαιτέρω η παραδοχή, ότι αυτή αποτελεί αποτύπωση του έργου της σεναριογράφου J.

P., έπεται ότι το περιεχόμενο του σεναρίου ταυτίζεται με τη σκηνή. Τέλος, το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση, όσον αφορά την υπ’ αριθ. 5 σκηνή της κινηματογραφικής ταινίας (για την οποία προβάλλεται αιτίαση με την αίτηση αναίρεσης), δέχτηκε ότι πρόκειται για μια καλλιτεχνική προσέγγιση του ίδιου έργου με τον ίδιο τρόπο σε σχέση με το έργο του αναιρεσείοντα, έκρινε όμως, ότι δεν συντρέχει περίπτωση προστασίας, διότι δεν υφίσταται η προϋπόθεση της πρωτοτυπίας, δεχόμενο ειδικότερα ότι η συμμετοχή και το ποζάρισμα του γιού του Γ.

στον πίνακα " ... " είναι ιστορικό γεγονός και όχι δημιούργημα του αναιρεσείοντος και η έκφραση του παραπόνου για κόπωση ενός παιδιού, που πρέπει να μείνει ακίνητο, κρατώντας μια λαμπάδα, δεν παρουσιάζει πρωτοτυπία ή ένα ελάχιστο δημιουργικό ύψος. Έτσι, που έκρινε το Εφετείο δεν υπέπεσε στην από τον αριθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, που αποδίδεται στην απόφασή του με το δεύτερο λόγο της αίτησης αναίρεσης, ήτοι δεν παραβίασε τη διάταξη του άρθρου 2 παρ. 1 του ν. 2121/1993, αφού υπό τις ανέλεγκτες επί της ουσίας ως άνω παραδοχές, δέχτηκε ότι η επίμαχη σκηνή δεν αποτελεί πνευματικό δημιούργημα του αναιρεσείοντος, που αντανακλά την προσωπικότητά του και δεν παρουσιάζει όριο δημιουργικού ύψους, κατά την έννοια που προαναφέρθηκε και κατά λογική πιθανότητα είναι δεκτή και η από άλλο δημιουργό με παρόμοιες συνθήκες και με τους ίδιους στόχους δημιουργία του, δηλαδή, δέχτηκε ότι δεν εμφανίζει πρωτοτυπία και συνεπώς δεν προστατεύεται από την πιο πάνω διάταξη, αφού το μεν πρόκειται για ένα ιστορικό γεγονός, το δε για μια φυσική αντίδραση ενός παιδιού υπό παρόμοιες συνθήκες αναμονής σε στάση ακινησίας.

Συνεπώς και ο λόγος αυτός της αίτησης αναίρεσης με τον οποίο ο αναιρεσείων υποστηρίζει τα αντίθετα είναι απορριπτέος ως αβάσιμος στην ουσία. Κατ’ ακολουθίαν, πρέπει η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης να απορριφθεί. Περαιτέρω, πρέπει να διαταχθεί, κατά την παρ. 4 του άρθρου 495 ΚΠολΔ, που προστέθηκε με το άρθρο 12 παρ. 2 του ν. 4055/2012, η εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του παραβόλου των τριακοσίων (300,00) ευρώ, που καταβλήθηκε από την αναιρεσείουσα, όπως προκύπτει από την υπ’ αριθ. 362/2014 έκθεση κατάθεσης της αίτησης αναίρεσης. Τέλος, τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, που κατέθεσε προτάσεις, πρέπει, κατά το σχετικό αίτημά του, να επιβληθούν σε βάρος του αναιρεσείοντος, λόγω της ήττας της (άρθ. 176, 183, 189 και 191 παρ.2 ΚΠολΔ), όπως ειδικότερα αναφέρεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 14-5-2014 αίτηση για αναίρεση της υπ’ αριθ. 4843/2013 τελεσίδικης απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου των τριακοσίων (300,00) ευρώ στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2700,00) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 23 Μαΐου 2016.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 13 Σεπτεμβρίου 2016.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ O ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ