501/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 501 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 501/2006.

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρήστο Μπαλντά, Αντιπρόεδρο, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αναστάσιο - Φιλητά Περίδη και Ηλία Γιαννακάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 13 Δεκεμβρίου 2005, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος : Οργανισμού «ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΑ» (ΕΛΤΑ), που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα. Δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Του αναιρεσίβλητου : ...., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αλέξανδρο Στρίμπερη βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5/2/1998 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 57/2001 του ίδιου Δικαστηρίου και 3631/2002 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 10/10/2002 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ηλίας Γιαννακάκης, ανέγνωσε την από 30 Οκτωβρίου 2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αναίρεσης.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 576 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ. αν ο αντίδικος εκείνου που επέσπευσε τη συζήτηση δεν εμφανιστεί ή εμφανιστεί αλλά δεν λάβει μέρος σ'αυτήν με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και αν η κλήση για συζήτηση επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσαγόμενη με επίκληση ..... έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή Αθηνών ......, ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναιρέσεως με κλήση για παράσταση κατά την πιο πάνω αναφερομένη δικάσιμο επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα με επίσπευση του αναιρεσιβλήτου στον αναιρεσείοντα Οργανισμό, ο οποίος δεν εμφανίσθηκε κατά την συζήτηση. Επομένως, αυτή πρέπει να προχωρήσει παρά την απουσία του.

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 25 παρ. 2 του ν. 2190/1994 «Σύσταση ανεξάρτητης αρχής για την επιλογή προσωπικού και ρύθμιση θεμάτων διοίκησης», με τις προϋποθέσεις και τη διαδικασία των επομένων παραγράφων επαναπροσλαμβάνονται συμβασιούχοι των υπηρεσιών και νομικών προσώπων της παρ. 1 του παρόντος άρθρου, που απολύθηκαν κατά τις διατάξεις του ν. 1882/1990 άρθρο 44 παρ. 1, 7 και 8, εφόσον δεν επαναπροσλήφθηκαν σε υπηρεσία ή νομικό πρόσωπο της παρ. 1 του παρόντος άρθρου όπου και να υπηρετούν κατά τη δημοσίευση του νόμου αυτού στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, εκτός αν υπηρετούν με σχέση ωρομισθίου ή ημερομισθίου.

Εξάλλου, κατά το άρθρο 559 αριθ. 16 του Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται λόγος αναιρέσεως και αν το δικαστήριο κατά παράβαση του νόμου δέχθηκε ότι υπάρχει δεδικασμένο. Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε τα εξής: «Κατά το μη προσβαλλόμενο με την έφεση κεφάλαιο της εκκαλούμενης απόφασης έγινε δεκτό ότι έγινε δεκτό ότι ο ενάγων ως εποχικός υπάλληλος του εναγομένου ν.π.ι.δ. (ΕΛΤΑ), που ανήκει εξ' ολοκλήρου στο Κράτος, απολύθηκε στις 2-8-1991 κατ' εφαρμογή του άρθρου 44 παρ. 1 και 7 του ν. 1882/1990, όπως αυτό κρίθηκε με δύναμη δεδικασμένου με τον αριθμό 1277/1993 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου και ότι υπέβαλε εμπρόθεσμα αίτηση για επαναπρόσληψή του η οποί απορρίφθηκε εσφαλμένα από το εναγόμενο».

Στη συνέχεια το Εφετείο δέχθηκε ότι κατόπιν των ανωτέρω ο αναιρεσείων οργανισμός είναι υποχρεωμένος να επαναπροσλάβει τον αναιρεσίβλητο και να πληρώσει σ'αυτόν τους μισθούς του υπερημερίας από 1-1-1996 μέχρι 31-12-1996. Όπως προκύπτει από τα παραπάνω αναφερόμενα, το Εφετείο δεν δέχθηκε ότι, από την 1277/1993 απόφαση του Εφετείου Αθηνών απορρέει δεδικασμένο για το ότι συντρέχει στη ένδικη υπόθεση η αναγκαία προϋπόθεση για την ευδοκίμηση της αγωγής της υπαγωγής της σύμβασης του αναιρεσιβλήτου στο άρθρο 44 του ν. 1882/1990, αλλά δέχθηκε ότι από την εκκαλούμενη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών έγινε δεκτό ότι απορρέει δεδικασμένο από την πιο πάνω απόφαση του Εφετείου ότι, η σύμβαση του αναιρεσιβλήτου υπάγεται στο άρθρο 44 του ν. 1882/1990 και ότι λόγω μη προσβολής της κρίσης αυτής του Πρωτόδικου δικαστηρίου με έφεση εκ μέρους του αναιρεσείοντος η κρίση αυτή έγινε τελεσίδικη και απρόσβλητη.

Επομένως, ο δεύτερος και ο τρίτος λόγος αναιρέσεως, από τον αριθ. 16 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., με τους οποίους ο αναιρεσείων ισχυρίζεται ότι παρά το νόμο το Εφετείο δέχθηκε την ύπαρξη δεδικασμένου από τη 1277/1993 απόφαση του Εφετείου αν και κατά τις απόψεις του αναιρεσείοντος από την απόφαση αυτή δεν απορρέει δεδικασμένο περί του ότι η σύμβαση του αναιρεσιβλήτου υπάγεται στο άρθρο 44 του ν. 1882/1990, βασίζονται σε εσφαλμένη προϋπόθεση και πρέπει να απορριφθούν.

Επίσης, σε εσφαλμένη προϋπόθεση βασίζεται και είναι γι' αυτό απορριπτέος και ο πρώτος λόγος αναιρέσεως, από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο ο αναιρεσείων ισχυρίζεται ότι δεν συνάγεται από την προσβαλλόμενη απόφαση «αν η παραδοχή ότι η σύμβαση του αναιρεσιβλήτου υπάγεται στο άρθρο 44 του ν. 1882/1990 περιέχεται ως παραδοχή της προαναφερόμενης εφετειακής απόφασης στο κείμενό της ή αν συνάγεται από την αναιρεσιβαλλόμενη ως συμπέρασμα αυτής από την παρατιθέμενη παραδοχή της απόφασης εκείνης…», αφού, όπως προαναφέρθηκε, με την προσβαλλόμενη απόφαση δεν έγινε δεκτό ότι από τη 1277/1993 απόφαση του Εφετείου Αθηνών απορρέει δεδικασμένο και περιγράφεται με σαφήνεια σ' αυτή πως έχει γίνει τελεσίδικη η κρίση ότι η σύμβαση του αναιρεσιβλήτου υπάγεται στο άρθρο 44 του ν. 1882/1990.

Μετά από αυτά η κρινόμενη αίτηση για αναίρεση πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την 1175/15-10-2002 αίτηση του Οργανισμού «ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΑ» (ΕΛΤΑ) για αναίρεση της 3631/2002 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε επτακόσια εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Μαρτίου 2006 και δημοσιεύθηκε στις 14 Μαρτίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ