500/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 500 / 2011 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)ΑΡΙΘΜΟΣ 500/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Αντιπρόεδρο, Χαράλαμπο Δημάδη, Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Δημήτριο Μαζαράκη και Νικόλαο Μπιχάκη, Αρεοπαγίτης.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, την 1η Δεκεμβρίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ε. Κ. του Δ., συζ. Ν. Β., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Λάμπρο Οικονόμου.

Των αναιρεσίβλητων: Σ. Γ. του Ε. και 2 Ε. Τ. του Δ., συζ. Σ. Γ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αστέριο Κουρούπη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16-9-2003 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, και με την από 23-10-2002 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Χαλκίδας και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 137/2004 μη οριστική, 59/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 132/2008 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 17-2-2009 αίτησή της και τους από 26-10-2010 πρόσθετους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Μπιχάκης ανέγνωσε την από 8-11-2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης και των προσθέτων λόγων. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ' του Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται λόγος αναίρεσης αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη του αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Για την ίδρυση του λόγου αυτού αρκεί και η ύπαρξη αμφιβολιών για το αν λήφθηκε υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο. Όμως δεν γεννάται ο λόγος αυτός, αν από τη γενική μνεία ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα κατ' είδος έστω αναφερόμενα αποδεικτικά μέσα, σε συνδυασμό με το υπόλοιπο περιεχόμενο της απόφασης καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι λήφθηκε υπόψη συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι. Η παράβαση της υποχρέωσης αυτής ιδρύει τον λόγο αναίρεσης του άρθρου 559 αρ. 11 γ' του Κ.Πολ.Δ., υπό την προϋπόθεση ότι το πραγματικό γεγονός που επικαλείται ο διάδικος ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, αφού μόνο ένα τέτοιο (ουσιώδες) γεγονός καθίσταται αντικείμενο απόδειξης. Στην προκείμενη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο της αίτησης και τον πρώτο πρόσθετο λόγο αναίρεσης προβάλλεται η από τον αρ. 11 γ' του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης και συγκεκριμένα ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του α) "...την από 20.8.2003 τεχνική έκθεση του διπλ. Αγρονόμου τοπογράφου μηχανικού Π. Ε. και τις συνημμένες σ' αυτήν φωτογραφίες". β) "α) τις συνημμένες στην ως άνω τεχνική έκθεση του Π. Ε. υπό στοιχεία II, III, V, VI, IV φωτογραφίες...". " β) τις με αριθμούς 7 και 8 φωτογραφίες". γ) "...τις με αριθμούς 11, 12, 13, 14, 15, 16 και 17 φωτογραφίες που φέρουν υπό την ημερομηνία 30.9.20Ο2 την υπογραφή της κ. Ειρηνοδίκου Χαλκίδος...." δ) "την με αριθμό 1 φωτογραφία..." "τις με αριθ. 2, 2α φωτογραφίες" "την με αριθμό 3 φωτογραφία", "την με αριθμό 4 φωτογραφία" "τις με αριθ.5 και 6 φωτογραφίες", "την με αριθμό 6α φωτογραφία". ε) "... το με αριθ. πρωτ. 726/2003 έγγραφο της δημοτικής επιχείρησης ύδρευσης αποχέτευσης ......" έγγραφα τα οποία η αναιρεσείουσα επικαλέστηκε με τις ενώπιον του Εφετείου προτάσεις της κατά τη συζήτηση της υπόθεσης, μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση και προσκόμισε για την απόδειξη των αγωγικών της ισχυρισμών. Από τη βεβαίωση του Εφετείου ότι έλαβε υπόψη "όλα ανεξαιρέτως τα, με επίκληση, προσκομιζόμενα από τους διαδίκους έγγραφα" και από όλο το περιεχόμενο της απόφασης δεν καταλείπεται καμμία αμφιβολία ότι τούτο για το σχηματισμό της κρίσης του, στην οποία τελικώς κατέληξε, κατά τα προεκτιθέμενα, έλαβε υπ' όψη του και συνεκτίμησε μαζί με όλες τις υπόλοιπες αποδείξεις και τα προαναφερόμενα έγγραφα και επομένως οι ερευνώμενοι πρώτος λόγος της αίτησης και πρώτος πρόσθετος λόγος αναίρεσης είναι αβάσιμοι.

Από τις διατάξεις των άρθρων 559 αριθμ. 20 και 561 §1 Κ.Πολ.Δ., προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος από την πρώτη από αυτές λόγος αναίρεσης για παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου ιδρύεται, όταν το δικαστήριο της ουσίας αποδίδει σε αποδεικτικό έγγραφο περιεχόμενο διαφορετικό από εκείνο που πράγματι περιέχει και όχι όταν, από την αξιολόγηση του αληθινού περιεχομένου του εγγράφου, καταλήγει σε συμπέρασμα διαφορετικό από εκείνο, το οποίο θεωρεί ως ορθό ο αναιρεσείων, διότι τότε πρόκειται για αιτίαση που ανάγεται στην εκτίμηση των αποδείξεων, η οποία είναι αναιρετικώς ανέλεγκτη. Πάντως για να θεμελιωθεί ο προαναφερόμενος λόγος αναίρεσης θα πρέπει το δικαστήριο της ουσίας να έχει στηρίξει το αποδεικτικό του πόρισμα αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στο έγγραφο, το περιεχόμενο του οποίου φέρεται ότι παραμορφώθηκε, όχι δε όταν το έχει συνεκτιμήσει μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξαίρει το έγγραφο αναφορικά με το πόρισμα στο οποίο κατέληξε για την ύπαρξη ή μη του αποδεικτέου θέματος. Στην προκειμένη περίπτωση με τον δεύτερο λόγο από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο με το να δεχθεί ότι το επίδικο ακίνητο δεν περιλαμβάνεται στους τίτλους της αναιρεσείουσας δηλ. στις 13783/1984 και 16.406/1996 πράξεις αποδοχής της συμ/φου Χαλκίδας Ανδρομάχης Κούρου Γκούλια και Μαρίας Τζώρτζη, αντίστοιχα, καθώς και στην 14.189/1952 πράξη αποδοχής κληρονομίας του συμ/φου Χαλκίδας Γεωργίου Ακριώτη, αλλά περιλαμβάνεται στο 1296/1965 πωλητήριο συμβόλαιο του συμ/φου Ψαχνών Σπύρ.Γκόγκου παραμόρφωσε το περιεχόμενο των εγγράφων αυτών. Με τέτοιο περιεχόμενο, ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, διότι με αυτόν δεν αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση σφάλμα διαγνωστικό κατά την ανάγνωση των παραπάνω εγγράφων, το οποίο και συγκροτεί τον από το άρθρο 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης, αλλά σφάλμα ως προς την εκτίμηση του περιεχομένου των εν λόγω εγγράφων, η οποία δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο. - Επειδή, κατά τη διάταξη του άρθρου 561 παρ.1 ΚΠολΔ η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας πραγματικών γεγονότων και ιδιαίτερα του περιεχομένου εγγράφων δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, εκτός αν παραβιάσθηκαν κανόνες δικαίου, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί ή αν υπάρχει λόγος αναίρεσης κατά το άρθρο 559 αριθ.19 και 20 του ίδιου Κώδικα. Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τρίτο λόγο της αίτησης και τον δεύτερο πρόσθετο λόγο αναίρεσης η αναιρεσείουσα, υπό την επίκληση του αναιρετικού λόγου από το άρθρο 559 αριθ.19 του ΚΠολΔ, προβάλλει την αιτίαση, ότι το Εφετείο διέλαβε στην απόφασή του αντιφατικές αιτιολογίες σε σχέση με τα ζητήματα της μη απόκτησης απ' αυτήν κυριότητας από τις αναφερόμενες σ' αυτούς τους λόγους πράξεις αποδοχής κληρονομίας και της απόκτησης κυριότητας από τους αναιρεσίβλητους με τους αναφερόμενους τίτλους των δικαιοπαρόχων τους, αφού δέχθηκε ότι "...η ενάγουσα στη δεύτερη αγωγή Ε. Κ., με τις υπ' αριθ.19.477 και 19.478/2002 πράξεις αποδοχής κληρονομιάς ενώπιον της Συμβ/φου Χαλκίδας Μαρίας Τζώρτζη που μεταγράφηκαν (...) αποδέχτηκε συγκεκριμένα το επίδικο τμήμα εμβαδού 297,67 τ.μ., όπως αυτό περιγράφεται στην αγωγή της και δη (...) συγκεκριμενοποιούμενο στο ως άνω επίδικο τμήμα (...), προκειμένου να καταδείξει ότι στο οικόπεδο των 1.500 τ.μ. που περιγράφεται στις προγενέστερες πράξεις αποδοχής κληρονομιάς που έγιναν απ' αυτή και τη μητέρα της, περιλαμβάνεται το περιγραφόμενο στην αγωγή της επίδικο ακίνητο, επιφάνειας 297,67 τ.μ. και ήδη επιφάνειας 303,80 τ.μ., μετά νεώτερη ακριβή καταμέτρηση και να προβάλει δικαιώματα κυριότητας και νομής σ' αυτό έναντι των εναγομένων της πρώτης αγωγής...", εν τούτοις, στη συνέχεια εντελώς αντιφατικά προς τις παραδοχές αυτές, κατέληξε στο εντελώς αντίθετο συμπέρασμα ότι, δηλαδή, "...η πιο πάνω περιγραφείσα επίδικη έκταση με την υπάρχουσα σ' αυτή αποθήκη (...) δεν περιλαμβάνεται (...) στις υπ' αριθ. 13.783/1984 και 16.406/1996 πράξεις αποδοχής κληρονομιάς". Και β) Ενώ δέχεται ορθώς ότι με το υπ' αριθμ. 1296/1965 συμβόλαιο του Συμβ/φου Σπ. ΓΚΟΓΚΟΥ, το περιεχόμενο του οποίου είναι καθοριστικό για τους εκατέρωθεν τίτλους κτήσεως, "μεταβιβάζεται μια οικία εξ ενός δωματίου και μιας αποθήκης" "επί οικοπέδου εκτάσεως στρέμματος ημίσεως (1/2) περίπου" και ότι με το επόμενο υπ' αριθμ. 12.749/1978 συμβόλαιο με το οποίο απέκτησαν οι αντίδικοι, "μεταβιβάζεται οικία συγκείμενη εκ δύο (2) δωματίων και δύο αποθηκών" επί οικοπέδου "επιφανείας 716 τ.μ.", στη συνέχεια, με βάση μια εντελώς υποθετική άποψη του πραγματογνώμονα, η οποία είναι δικονομικώς απαράδεκτη και εκτός των τεθέντων από την προδικαστική ορίων, καταλήγει στην παραδοχή ότι οι δύο τίτλοι περιγράφουν το ίδιο ακίνητο.

Οι αιτιάσεις όμως, αυτές αναφέρονται αποκλειστικά στην εκτίμηση των αποδείξεων και πραγματικών γεγονότων από το δικαστήριο της ουσίας, η οποία, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 561 παρ.1 ΚΠολΔ, δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου.

Συνεπώς οι εξεταζόμενοι λόγος της αίτησης αναίρεσης και πρόσθετος λόγος είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι. Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ. 4, 566 παρ. 1, 577 παρ. 3 ΚΠολΔ συνάγεται, ότι στον λόγο αναιρέσεως πρέπει να εκτίθεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, ώστε να μπορεί να διαπιστωθεί αν και σε ποιο από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ λόγους εμπίπτει η προβαλλόμενη αιτίαση. Ειδικότερα ως προς μεν τον εκ του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ λόγο αναιρέσεως, που συντρέχει όταν το δικαστήριο της ουσίας εφάρμοσε κανόνα ουσιαστικού δικαίου μη εφαρμοστέο ή παρέλειψε την εφαρμογή του εφαρμοστέου, είτε προσέδωσε στον εφαρμοσθέντα κανόνα έννοια διαφορετική από εκείνη την οποία έχει, για να είναι ορισμένος και κατά συνέπεια παραδεκτός, δεν αρκεί να μνημονεύονται ή και να παρατίθενται οι διατάξεις που φέρονται ότι παραβιάσθηκαν, και μάλιστα ενάριθμα, καθώς και η νομική κρίση του δικαστηρίου για την έννοια αυτών, αλλά απαιτείται επί πλέον να εκτίθενται σαφώς και τα πραγματικά γεγονότα που έγιναν δεκτά από το δικαστήριο της ουσίας και σε τι συνίσταται το σφάλμα της αποφάσεως περί την ερμηνεία ή την εφαρμογή του νόμου.

Διαφορετικά ο λόγος της αναιρέσεως, είναι αόριστος, η αοριστία δε αυτή δεν δύναται να συμπληρωθεί με παραπομπή στο δικόγραφο της αγωγής ή της εφέσεως ή στις προτάσεις του αναιρεσείοντος. Κατά συνέπεια τρίτος πρόσθετος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προσάπτεται στο Εφετείο η από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια, είναι απορριπτέος προεχόντως, ως απαράδεκτος, λόγω της αοριστίας του, διότι στο αναιρετήριο δεν αναφέρονται ενάριθμα οι διατάξεις που παραβιάσθηκαν, τα πραγματικά περιστατικά που δέχτηκε το δικαστήριο, προκειμένου να στηρίξει την κρίση του περί συνδρομής των όρων των διατάξεων που εφάρμοσε και δεν εξειδικεύεται το υπαγωγικό σφάλμα του Εφετείου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 17-2-2009 αίτηση και τους από 22-10-2010 πρόσθετους λόγους της Ε. συζ. Ν. Β., το γένος Δ. Κ., για αναίρεση της 132/2008 απόφασης του Εφετείου Αθηνών (μεταβατικής έδρας Χαλκίδας). Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 25 Ιανουαρίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 6 Απριλίου 2011.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ