498/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 498 / 2012 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 498/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Μιλτιάδη Σπυρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 18 Νοεμβρίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Εταιρίας με την επωνυμία "ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ Α.Ε." νομίμως εκπροσωπούμενης, με έδρα την Αθήνα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ευστάθιο Μπραούζη και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Ν.Π.Ι.Δ. με την επωνυμία "ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΘΗΝΩΝ -ΣΠΥΡΟΣ ΛΟΥΗΣ" νομίμως εκπροσωπούμενου, με έδρα το Μαρούσι Αττικής, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αναστάσιο Εμμανουήλ, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 6-3-2008 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:1406/2009 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2484/2010 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση και των δύο αποφάσεων ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 15-9-2010 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μιλτιάδης Σπυρόπουλος ανέγνωσε την από 10-11-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των άρθρων 553 παρ. 1 και 524 παρ. 3 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι η απόρριψη της εφέσεως λόγω της ερημοδικίας του εκκαλούντος γίνεται κατ' ουσίαν και όχι κατά τύπους και επομένως στην περίπτωση αυτή προσβλητή με το ένδικο μέσο της αναιρέσεως είναι μόνο η μη υποκείμενη πλέον σε ανακοπή ερημοδικίας απόφαση του εφετείου στην οποία ενσωματώνεται η πρωτόδικη. Τα τυχόν δε σφάλματα της πρωτόδικης αποφάσεως, αφού επικυρώνονται από το Εφετείο, μπορούν να προταθούν με την αίτηση αναιρέσεως ως σφάλματα της δευτεροβάθμιας αποφάσεως, εφόσον συνιστούν και αναιρετικούς λόγους που προβάλλονται παραδεκτά (ΟλΑΠ 16/1990., ΑΠ 362/2004). Στην κρινόμενη περίπτωση η ένδικη αίτηση αναιρέσεως απευθύνεται α) κατά της 1406/2009 οριστικής αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και β) κατά της 2484/2010 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, που απέρριψε κατ' ουσίαν, λόγω ερημοδικίας του αναιρεσείοντος-εκκαλούντος, την από 21-7-2009 έφεση αυτού κατά της πρωτόδικης αποφάσεως. Επομένως η αίτηση αναιρέσεως κατά το μέρος που στρέφεται κατά της αποφάσεως του Πρωτοδικείου είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη. Σύμφωνα με το άρθρο 652 παρ.1 ΚΠολΔ, στις μισθωτικές διαφορές η προθεσμία ανακοπής ερημοδικίας είναι οκτώ (8) ημέρες, της δε έφεσης, της αναψηλάφησης και της αναίρεσης είναι δέκα πέντε (15) ημέρες, αν εκείνος που δικαιούται να ασκήσει αυτά τα ένδικα μέσα διαμένει ή έχει την έδρα στην Ελλάδα. Η προθεσμία αυτή των ενδίκων μέσων αρχίζει από την επομένη της ημερομηνία επίδοσης της προσβαλλόμενης απόφασης.

Στην προκειμένη περίπτωση, την προσβαλλόμενη 2484/2010 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, που εκδόθηκε ερήμην της αναιρεσείουσας εταιρείας, με την επωνυμία "ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ Α.Ε.", το αναιρεσίβλητο ΝΠΙΔ, με την επωνυμία "ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΘΗΝΩΝ-ΣΠΥΡΟΣ ΛΟΥΗΣ", επέδωσε σε αυτήν στις 26-7-2010, όπως προκύπτει από την προσκομιζόμενη και επικαλούμενη από το αναιρεσίβλητο 15019/26-7-2010 έκθεση επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Αθηνών ....

Η αναιρεσείουσα άσκησε την υπό κρίση αίτηση αναίρεσης στις 15-9-2010, συνταχθείσης της 904/15-9-2010 έκθεσης κατάθεσης. Επομένως, η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε εμπρόθεσμα (στις 15-9-2010), δεδομένου ότι η 2484/2010 ερήμην απόφαση του Εφετείου Αθηνών επιδόθηκε στην αναιρεσείουσα στις 26-7-2010, όπως ανωτέρω αναφέρεται, η προθεσμία της ανακοπής ερημοδικίας άρχισε στις 27-7-2010 και μέχρι 31-7-2010 παρήλθαν πέντε (5) ημέρες και επανήρχισε να τρέχει από 1-9-2010 (μεσολαβούντος του χρονικού διαστήματος αναστολής της, κατ' άρθρο 147 παρ.2 ΚΠολΔ από 1-8-2010 έως 31-8-2010), οπότε η μεν οκταήμερη προθεσμία της ανακοπής ερημοδικίας έληξε στις 3-9-2010, η δε δεκαπενθήμερη προθεσμία της αναίρεσης άρχισε να τρέχει στις 4-9-2010 και έληγε στις 20-9-2010, δεδομένου ότι η 18-9-2010 και η 19-9-2010, που ήταν Σάββατο και Κυριακή, αντιστοίχως, είναι μη εργάσιμες ημέρες (ΑΠ 1179/2001).

Α) Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 5 Κ.Πολ.Δ, αναίρεση επιτρέπεται και όταν το δικαστήριο, σε περίπτωση καθ' ύλην αρμοδιότητας, εσφαλμένα δέχθηκε ότι είναι αρμόδιο ή αναρμόδιο, με την επιφύλαξη των διατάξεων του άρθρου 47. Από τη διάταξη αυτή συνάγεται ότι ο ως άνω λόγος αναιρέσεως δημιουργείται μόνον όταν υπάρχει σφάλμα του δικαστηρίου της ουσίας, συνιστάμενο σε παραδοχή υλικής αρμοδιότητας ή αναρμοδιότητας αυτού του ίδιου. Έτσι, δεν στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός όταν η προβαλλόμενη αιτίαση αναφέρεται στην καθ' ύλη αρμοδιότητα του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου. Επομένως, ο πρώτος από τον αριθμό 5 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως με τον οποίο η αναιρεσείουσα εταιρεία αποδίδει στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο την πλημμέλεια ότι αναρμοδίως καθ' ύλην δίκασε την ένδικη αγωγή καθόσον αρμόδιο προς τούτο ήταν το Πολυμελές Πρωτοδικείο, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι δεν αναφέρεται σε σφάλμα του Εφετείου σχετικά με τη δική του υλική αρμοδιότητα.

Β) Με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ.19 ΚΠολΔ, αποδίδεται η πλημμέλεια ότι η προσβαλλόμενη απόφαση στερείται νόμιμης βάσης, λόγω έλλειψης αιτιολογίας, επειδή, ενώ καταλογίζει να καταβάλει το αναιρεσίβλητο-εναγόμενο ποσοστό 15% (471.772,71 ευρώ) επί των ακαθαρίστων εισπράξεων από την πώληση εισιτηρίων πλέον ΦΠΑ 9%, ήτοι 514.232,25 ευρώ, δεν αναφέρει ούτε τον αριθμό των πωληθέντων εισιτηρίων και την τιμή τους, ούτε πόσες ήταν αναλυτικά οι ακαθάριστες εισπράξεις κάθε ημέρα από την πώλησή τους, ώστε να προκύπτει το ποσό επί του οποίου φέρεται υπολογισθέν το αυθαιρέτως καταλογιζόμενο εκ 471.772,71 ευρώ, ποσό.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος διότι το Εφετείο ως προς το κονδύλιο αυτό, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφαση του συνοπτική μεν αλλά πλήρη αιτιολογία η οποία καθιστά εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο της ορθής ή μη εφαρμογής των διατάξεων που εφαρμόστηκαν και τούτο καθόσον το συνολικό ποσό των ακαθαρίστων εισπράξεων επί των οποίων υπολογίστηκε το οφειλόμενο ποσοστό 15% ήτοι 471.772,71 ευρώ, στη μη ανάλυση του οποίου εστιάζεται η προβαλλόμενη αιτίαση, προκύπτει με απλό μαθηματικό υπολογισμό.

Γ) Κατά το άρθρο 562 παρ. 2 του ΚΠολΔ, είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης, που στηρίζεται σε ισχυρισμό ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται α) για παράβαση που δεν μπορούσε να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση, γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη. Η διάταξη αυτή, που αποτελεί εκδήλωση της θεμελιώδους αρχής, ότι ο Αρειος Πάγος ελέγχει τη νομιμότητα της απόφασης του δικαστηρίου της ουσίας με βάση την πραγματική κατάσταση που όφειλε να λάβει υπόψη του ο ουσιαστικός δικαστής, καθιερώνει ειδική προϋπόθεση του παραδεκτού των λόγων αναίρεσης, η συνδρομή της οποίας πρέπει να προκύπτει από το αναιρετήριο. Πρέπει, δηλαδή, να αναφέρεται στο αναιρετήριο, ότι ο ισχυρισμός που στηρίζει το λόγο αναίρεσης είχε προταθεί και, μάλιστα, νομίμως, στο δικαστήριο το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, εκτός αν συντρέχει κάποια από τις προβλεπόμενες στη διάταξη αυτή εξαιρέσεις. Πρόταση του ισχυρισμού στο δικαστήριο της ουσίας δεν υπάρχει, όταν ο διάδικος που παραπονείται δεν εμφανίσθηκε στη συζήτηση, κατά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση και δικάστηκε ερήμην. Εξάλλου η αοριστία της αγωγής εξετάζεται μεν και αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο, για να δημιουργηθεί όμως λόγος ακυρότητας του άρθρου 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ λόγω της μη απόρριψης της αγωγής ως αόριστης, πρέπει ο ισχυρισμός περί αοριστίας να έχει προταθεί στο δικαστήριο κατά το άνω άρθρο 562 παρ. 2 ΚΠολΔ, δεδομένου ότι δεν είναι από τους ισχυρισμούς εκείνους, οι οποίοι κατ' εξαίρεση λαμβάνονται υπόψη και χωρίς να προταθούν στο δικαστήριο της ουσίας και ειδικώς δεν αφορά τη δημόσια τάξη. Κατ' ακολουθίαν ο τρίτος λόγος της αναίρεσης από τον αριθ. 14 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών παρά το νόμο δεν απέρριψε ως αόριστη την αγωγή, είναι απαράδεκτος διότι τέτοιος ισχυρισμός δεν προβλήθηκε ούτε ενώπιον του εν λόγω δικαστηρίου ούτε ενώπιον του Εφετείου, καθόσον η εναγομένη και ήδη αναιρέσειουσα και στα δύο δικαστήρια ουσίας δικάστηκε ερήμην (ΑΠ 176/2011).

Κατ' ακολουθίαν όλων των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα, που ηττάται, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 9-9-2010 αίτηση της εταιρείας με την επωνυμία "ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΑΕ", για αναίρεση της 2484/2010 απόφασης του Εφετείου Αθηνών και της 1406/2009 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 9 Μαρτίου 2012.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 23 Μαρτίου 2012.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ