496/2017 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 496 / 2017 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 496/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1’ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεράσιμο Φουρλάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Πέππα, Γεώργιο Λέκκα, Πηνελόπη Ζωντανού και Αθανάσιο Καγκάνη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 2 Νοεμβρίου 2015, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Δ. συζύγου Ε. Β., το γένος Σ. Σ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ειρήνη Γιαννοπούλου με δήλωση κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Ε. Β. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βασίλειο Τσιώστα και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16/2/2009 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1138/2011 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 6551/2014 του Εφετείου Αθηνών.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 23/4/2015 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Καγκάνης ανέγνωσε την από 19/10/2015 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του παρόντος Δικαστηρίου Αρεοπαγίτη Αντώνιου Ζευγώλη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ο λόγος αναιρέσεως του άρθρου 559 αριθ. 6 ΚΠολΔ δημιουργείται μόνο αν ο διάδικος δικάσθηκε ερήμην παρά το νόμο και ιδίως παρά τις διατάξεις για την επίδοση, όχι όμως και όταν αυτός δικάστηκε κατ’ αντιμωλία, ενώ θα έπρεπε, για κάποιο τυπικό λόγο, (μη κατάθεση προτάσεων προ εικοσαημέρου), να θεωρηθεί ως δικαζόμενος ερήμην (ΑΠ 166/2011).

Στην τελευταία αυτή περίπτωση δεν δημιουργείται ούτε ο λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ αφού αυτός προϋποθέτει παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, τέτοιοι δε κανόνες δεν συνιστούν αυτοί περί ερημοδικίας του διαδίκου, ούτε εκείνη του άρθρου 260 ΚΠολΔ, η οποία εφαρμόζεται στην περίπτωση ερημοδικίας αμφοτέρων των διαδίκων και βάση αυτής κηρύσσεται ματαιωμένη η συζήτηση της υποθέσεως (ΑΠ 168/2011).

Στην προκειμένη περίπτωση, με την κρινόμενη από 23-04-2015 αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η υπ’ αριθ. 6551/28-11-2014 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής, κατ’ επιτρεπτή, κατά το άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, εκτίμηση των διαδικαστικών εγγράφων. Ειδικότερα, με την από 16-02-2009 αγωγή, ο δι’ αυτής ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος εδίωκε τη λύση του μετά της εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας γάμου τους για τον προβλεπόμενο από την ισχύουσα, μετά την τροποποίησή της με το άρθρο 14 παρ. 3 του ν. 3719/2008, διάταξη του άρθρου 1439 παρ. 3 ΑΚ λόγο του αμαχήτως τεκμαιρομένου ισχυρού κλονισμού των μεταξύ των διαδίκων συζύγων σχέσεων εξαιτίας της συνεχούς επί διετία διαστάσεώς τους.

Επί της εν λόγω αγωγής εκδόθηκε, κατά παραδοχή της, ερήμην της εναγομένης, η υπ’ αριθ. 1138/2011 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, το οποίο ερεύνησε την αγωγή σαν να ήταν όλοι οι διάδικοι παρόντες (άρθρο 603 παρ. 2 α’ ΚΠολΔ) και απήγγειλε τη λύση του γάμου των διαδίκων, που τελέσθηκε στο Μόναχο Γερμανίας στις 28-7-1979.

Ακολούθως, επί της ασκηθείσης κατά της απόφασης αυτής από 20-05-2011 έφεσης της εναγομένης, εκδόθηκε, αντιμωλία των διαδίκων, η υπ’ αριθ. 6551/2014 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, το οποίο εξαφάνισε την απόφαση του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου κατ’ άρθρο 528 εδ. α’ ΚΠολΔ, ερευνώντας δε περαιτέρω την ένδικη αγωγή, κατά παραδοχή της τελευταίας, απάγγειλε την λύση του μεταξύ των διαδίκων γάμου τους.

Κατά της τελευταίας αυτής αποφάσεως, ασκείται από την αναιρεσείουσα η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως, με τους δεύτερο και τρίτο λόγους της οποίας προβάλλονται οι κατ’ ορθή εκτίμηση των προς θεμελίωση αυτών εκτιθεμένων από το άρθρο 559 αρ. 6 (και όχι 1) ΚΠολΔ αναιρετικές αιτιάσεις υπό την επίκληση ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, αξιολογώντας, παρά το νόμο ως νομότυπη την ενώπιον αυτού παράσταση της ίδιας και του αναιρεσιβλήτου, παρά την εκπρόθεσμη κατάθεση (και από τους δύο) των προτάσεών τους και την εξ αυτής απορρέουσα ερημοδικία τους, θεώρησε αυτούς ως νομοτύπως παριστάμενους και προέβη στην εκδίκαση της ένδικης υποθέσεως κατ’ αντιμωλίαν και όχι ερήμην αυτού, όπως έπρεπε.

Οι λόγοι αυτοί κρίνονται απορριπτέοι ως απαράδεκτοι αφού, κατά τα προεκτεθέντα, μόνο η παρά το νόμο ερημοδικία του διαδίκου μπορεί να θεμελιώσει τον από τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.6 ΚΠολΔ αναιρετικό λόγο, ο οποίος δεν ιδρύεται στην περίπτωση που ο διάδικος, έστω και εσφαλμένως δικάστηκε κατ’ αντιμωλίαν όπως στην προκειμένη περίπτωση.

Ανεξάρτητα πάντως από τα ανωτέρω, οι ως άνω λόγοι αναιρέσεως κρίνονται απορριπτέοι, ως αβάσιμοι ουσιαστικά καθόσον, κατά την διάταξη του άρθρου 591 παρ.1β ΚΠολΔ οι προτάσεις στις ειδικές διαδικασίες, όπως εκείνη των γαμικών διαφορών (ΚΠολΔ 598-612), στις οποίες συμπεριλαμβάνεται και η αγωγή διαζυγίου (άρθρο 592 παρ.1 περ.α’ ΚΠολΔ), κατατίθενται στο ακροατήριο κατ’ αποκλεισμό των διατάξεων των άρθρων 524 παρ.1, 528, 237 παρ.1 εδ.1 ΚΠολΔ, που επιβάλλουν την δικονομική υποχρέωση καταθέσεως των προτάσεων είκοσι (20) ημέρες πριν από δικάσιμο και επομένως ορθώς οι διάδικοι, της ενδίκου υποθέσεως (που αφορούσε αγωγή διαζυγίου) οι οποίοι κατέθεσαν τις προτάσεις τους κατά τη συζήτηση της έφεσης, κρίθηκε από το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, ότι πρέπει να δικασθούν κατ’ αντιμωλίαν, μη δυναμένης συνακολούθως της θεμελιώσεως ούτε και τον από το αρθρ. 559 αρ. 14 ΚΠολΔ αναιρετικών λόγων.

Ο αναιρετικός λόγος του άρθρου 559 αρθ. 11 α’ ΚΠολΔ ιδρύεται αν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη του ανεπίτρεπτα κατά νόμο αποδεικτικά μέσα. Επιτρεπόμενο όμως αποδεικτικό μέσο είναι, σύμφωνα με το άρθρο 529 ΚΠολΔ, και η εξέταση στην κατ’ έφεση δίκη νέων μαρτύρων, περί ζητημάτων για τα οποία εξετάσθηκαν μάρτυρες στον πρώτο βαθμό, αν αυτό επιβάλλεται, κατά την κρίση του δικαστηρίου, η οποία είναι ανέλεγκτη αναιρετικά (ΑΠ 1549/2008).

Κατ’ ακολουθίαν τούτων ο προβαλλόμενος από την αναιρεσείουσα πρώτος από το άρθρο 559 αρ. 11 α ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως, ότι το Εφετείο επέτρεψε να εξετάσει ο εφεσίβλητος νέο μάρτυρα ενώπιόν του, μολονότι είχε εξετάσει κι άλλο μάρτυρα ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, την κατάθεση του οποίου έλαβε ακολούθως υπόψη κατά την έρευνα της υπόθεσης, είναι προεχόντως απορριπτέος ως απαράδεκτος, καθόσον κατά τα προεκτεθέντα, η σχετική κρίση του δικαστηρίου της ουσίας δεν ελέγχεται αναιρετικά.

Κατ’ ακολουθίαν όλων των ως άνω αναφερθέντων και ενόψει της μη προβολής άλλου [αναιρετικού] λόγου προς έρευνα, πρέπει ν’ απορριφθεί στο σύνολό της η ένδικη αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (αρ. 495 παρ. 4 ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 23-4-15 και με αριθμ. καταθ. ...2015 αίτηση αναιρέσεως (της Δ. συζ. Ε. Β. )της 6551/2014 τελεσιδίκου αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή του παραβόλου στο δημόσιο Ταμείο.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου από δύο χιλιάδες επτακόσια (2700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 23 Μαΐου 2016.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 23 Μαρτίου 2017.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ