Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds and substantive review of lease termination due to total destruction.

Απόφαση 496 / 2008 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 496/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αχιλλέα Νταφούλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (επειδή κωλύεται ο Αντιπρόεδρος Ιωάννης Παπανικολάου), Γεώργιο Πετράκη, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο, Ιωάννη Σίδερη (κωλυομένης της Αρεοπαγίτου Ελένης Μαραμαθά) και Γεωργία Λαλούση, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 1 Φεβρουαρίου 2008, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: χ1, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αντώνιο Χρυσώτη, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) ψ1 η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Ζέρβα, 2) ψ2, ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15/3/1998 αγωγή της ήδη 1ης αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Καλαμάτας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 18/2001 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 9/2006 του Εφετείου Καλαμάτας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 4/4/2006 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αχιλλέας Νταφούλης ανέγνωσε την από 13-1-2006 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου αυτού Αρεοπαγίτου Πλαστήρα Αναστασάκη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της 1ης αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.Από την προσκομιζόμενη με επίκληση ....... έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή Καλαμάτας ....... αποδεικνύεται, ότι ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση για συζήτηση στη δικάσιμο της 23-3-2007, όταν η υπόθεση αναβλήθηκε από το πινάκιο για τη σημερινή δικάσιμο, επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στο δεύτερο αναιρεσίβλητο ψ2. 'Όμως αυτός δεν εμφανίστηκε τώρα κατά την εκφώνηση της υπόθεσης στο ακροατήριο με πληρεξούσιο δικηγόρο, ούτε κατέθεσε δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 ΚΠολΔ.

Συνεπώς, η παρούσα συζήτηση, για την οποία δεν χρειαζόταν νέα κλήτευση (άρθρα 226 παρ.3 και 4 εδ.β και γ, 575 ΚΠολΔ), πρέπει να προχωρήσει σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι (άρθρο 576 παρ.2 ΚΠολΔ).

ΙΙ. Από την προσβαλλόμενη 9/2006 απόφαση του Εφετείου Καλαμάτας προκύπτει, ότι ο δεύτερος αναιρεσίβλητος ψ2 δεν είχε οποιαδήποτε συμμετοχή στην κατ'έφεση δίκη, όπου διάδικοι ήταν ο αναιρεσείων (εκκαλών) και η πρώτη αναιρεσίβλητη (εφεσίβλητη) ψ1. Επομένως, κατ'άρθρο 558 ΚΠολΔ, πρέπει, αυτεπάγγελτα, να απορριφθεί ως απαράδεκτη η αναίρεση, κατά το μέρος που απευθύνεται κατά του δεύτερου αυτού αναιρεσιβλήτου (Ολ.ΑΠ 11/1992).

ΙΙΙ. Κατά την έννοια του εδαφίου 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ "πράγματα" είναι και ο λόγος έφεσης. 'Όμως δεν συντρέχει ο αναιρετικός αυτός λόγος, όταν το Εφετείο έλαβε υπόψη όλους τους κατά της πρωτόδικης απόφασης προβαλλόμενους λόγους της έφεσης, τους οποίους και απέρριψε, άλλους μεν ρητά, άλλους δε εκ του πράγματος, χωρίς η ορθότητα της απορριπτικής αυτής κρίσης να μπορεί να ελεγχθεί μέσω του λόγου αυτού.

Με τον πρώτο λόγο ο αναιρεσείων ισχυρίζεται, ότι η αναιρεσιβαλλομένη υπέπεσε στην πλημμέλεια από την ως άνω διάταξη, γιατί "δεν έλαβε υπόψη, αγνόησε παντελώς και δεν απάντησε στην ένσταση αοριστίας του δικογράφου της αγωγής της αναιρεσίβλητης που διέλαβε στο εφετήριό του ως λόγο έφεσης κατά της πρωτόδικης απόφασης, καθόσον τα πραγματικά περιστατικά που αποτελούν την ιστορική βάση αυτής και των αιτουμένων αγωγικών κονδυλίων, ιδία των αγωγικών κονδυλίων για τις θετικές και αποθετικές ζημίες που φέρεται ότι έχει υποστεί σε σχέση με το μίσθιο κατάστημά της, δεν περιγράφονται με ακρίβεια και σαφήνεια, όπως απαιτεί το άρθρο 216 ΚΠολΔ".

Με αυτό το περιεχόμενο ο λόγος αυτός, πέραν της αοριστίας του από το γεγονός ότι δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο σε τι ακριβώς συνίσταται η αοριστία του δικογράφου της αγωγής, ποια δηλαδή περιστατικά θεμελιωτικά αυτής έλαβε το δικαστήριο υπόψη χωρίς να διαλαμβάνονται στο δικόγραφο και ποια επίδραση άσκησαν στην έκβαση της δίκης, πρέπει να απορριφθεί σε κάθε περίπτωση ως αβάσιμος, διότι από την αναιρεσιβαλλομένη προκύπτει ότι επικυρώθηκε η πρωτόδικη απόφαση και τα σχετικά αγωγικά κονδύλια που επιδικάστηκαν κρίθηκαν βάσιμα, καθώς και ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη όλους τους κατά της πρωτόδικης απόφασης προβαλλόμενους λόγους της έφεσης τους οποίους και πράγματι απέρριψε, άλλους μεν ρητά, άλλους δεν εκ του πράγματος.

ΙV. Με το δεύτερο λόγο αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια που προβλέπεται από το εδάφιο 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, γιατί παρά το νόμο δεν κήρυξε την ανταπόδεικτη ακυρότητα της αγωγής. Συγκεκριμένα ο αναιρεσείων υποστηρίζει, ότι όφειλε το Εφετείο Καλαμάτας αυτεπαγγέλτως να λάβει υπόψη του την αοριστία του δικογράφου "αναφορικά με τα πραγματικά περιστατικά και τα αιτούμενα αγωγικά κονδύλια" και να απορρίψει την αγωγή ως αόριστη, "κατ'αποδοχή της προβληθείσας πρωτοδίκως ένστασης του και των σχετικών λόγων που διαλαμβάνει στο εφετήριο και στις επ'αυτού προτάσεις του", παρά ταύτα αγνόησε τους ισχυρισμούς του παντελώς και εσιώπησε.

Όμως, η παραβίαση από την άνω διάταξη του εδαφίου 14 (καθώς και του εδαφίου 8 που προαναφέρθηκε) του άρθρου 559 ΚΠολΔ ελέγχεται η ποσοτική ή ποιοτική αοριστία της αγωγής, η οποία υπάρχει όταν δεν αναφέρονται όλα τα στοιχεία που απαιτούνται κατά νόμο για τη θεμελίωση του αιτήματος της αγωγής. Ο ισχυρισμός για αοριστία της αγωγής που προτείνεται ή επαναφέρεται στο Εφετείο δεν αρκεί να αναφέρει ότι η αγωγή είναι αόριστη, αλλά χρειάζεται να αναφέρει τις συγκεκριμένες αοριστίες σε σχέση με τα πραγματικά περιστατικά, που είναι απαραίτητα για τη στήριξη του αγωγικού δικαιώματος, ώστε να μπορεί ο εναγόμενος να αμυνθεί και το δικαστήριο να αποφασίσει με ασφάλεια.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης (άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ), ο αναιρεσείων τόσο στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο (βλ. 18/2001 πρακτικά συνεδρίασης του μονομελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας και τις από 22-5-2001 πρωτόδικες προτάσεις του), όσον και στο Εφετείο (βλ.

την από 15-12-2001 έφεσή του και τις από 6-10-2005 προτάσεις του), ζήτησε την απόρριψη της από 15-3-1998 αγωγής της αναιρεσίβηλτης "ως αόριστης και ανεπίδεκτης δικαστικής εκτίμησης", "της αοριστίας του δικογράφου της αγωγής εγκειμένης στην κατάδηλη παράλειψη περιγραφής με ακρίβεια και σαφήνεια των πραγματικών περιστατικών που αποτελούν την ιστορική βάσει αυτής και των αγωγικών κονδυλίων" (ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου) και "ιδία ως παντελώς αόριστη" (ενώπιον του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου), δηλαδή χωρίς οιαδήποτε αναφορά σε συγκεκριμένες αοριστίες της αγωγής.

Σύμφωνα με αυτά ο αναιρεσείων δεν έχει προτείνει παραδεκτά στο Εφετείο ισχυρισμό για αοριστία της αγωγής και ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως αόριστος και απαράδεκτος. Σε κάθε δε περίπτωση είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι η ένδικη από 15-3-1998 αγωγή της αναιρεσίβλητης, εκμισθώτριας ενός καταστήματος αποτελουμένου από ισόγειο επιφανείας 238 τετραγωνικών μέτρων, και από το κάτω απ'αυτό υπόγειο μόλις αποπερατώθηκε οικοδομής της στην κεντρική πλατεία της ........ (Super Market), αναφορικά με τα αγωγικά κονδύλια που ζητήθηκαν και επιδικάστηκαν ως δαπάνες για τη ριζική επισκευή του μισθίου που είχε ολικά καταστραφεί ύστερα από πυρκαγιά, δηλαδή για τα παρακάτω χρηματικά ποσά που δαπάνησε η αναιρεσίβλητη (εκμισθώτρια):

α) 450.000 δρχ., που κατέβαλε την 10-5-1996 στον Γ1, εργολάβο, που ανέλαβε εργολαβικά και εκτέλεσε, με επτά εργάτες που προσέλαβε και εργάστηκαν για μία εβδομάδα, τον καθαρισμό του καταστήματος και τη μεταφορά και απόρριψη των υπολειμμάτων της πυρκαγιάς, β) 295.000 δρχ., που κατέβαλε στον ξυλουργό .... Γ2 στις 15-7-1996 για την κατασκευή και εγκατάσταση με δικά του υλικά δύο ξύλινων μεγάλων θυρών και την επιδιόρθωση της οροφής, γ) 400.000 δρχ.

που κατέβαλε στις 10-12-1996 στον μαρμαρά Γ3 για τρίψιμο μαρμάρων 238 τ.μ., καθώς και για την αγορά και την εργασία αντικατάστασης των πλακιδίων στις δύο τουαλέτες, δ) 2.132.000 δρχ, που κατέβαλε στους ελαιοχρωματιστές Γ4 και Γ5, για το απ'αυτούς εργολαβικά επίσης εκτελεσθέν έργο του ελαιοχρωματισμού του μαυρισμένου από τους καπνούς καταστήματος (με βάση την από ......

επιμέτρηση του πολιτικού μηχανικού ......, που αναλυτικά παρατίθεται στο δικόγραφο), ε) 95.000 δρχ. που κατέβαλε στην εταιρία "........ ΟΕ" στις 25-1-1997, για την αγορά και τοποθέτηση λευκών υαλοπινάκων, πάχους 5 χιλιοστών, συνολικής επιφάνειας 32 τετρ. μέτρων προς 3000 δρχ. το τετρ. μέτρο και στ) 47.200 δρχ. που κατέβαλε στον Γ6, για την αγορά και τοποθέτηση ειδών υγιεινής δηλαδή δύο λεκανών με δύο καζανάκια, δύο φρεατίων, δύο καπακίων και τρίων κρουνών, ήταν σαφής και ορισμένη, περιέχουσα όλα τα κατά το νόμο αναγκαία στοιχεία (άρθρο 216 παρ.1 ΚΠολΔικ).

V. Κατά το άρθρο 559 εδ.1 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται και αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται αν δεν εφαρμοστεί ενώ έπρεπε, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα.

Η παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή εσφαλμένη υπαγωγή. Εξάλλου, ναι μεν κατά το άρθρο 602 ΑΚ οι αξιώσεις του εκμισθωτή για αποζημίωση εξαιτίας μεταβολών ή φθορών στο μίσθιο παραγράφονται ύστερα από έξι μήνες αφότου αυτός το ανέλαβε, όμως εξαιρετικά στην περίπτωση ολικής καταστροφής του μισθίου, η αξίωση αποζημίωσης υπόκειται στην κοινή εικοσαετή παραγραφή του άρθρου 249 ΑΚ (ΑΠ 1277/2005).

Τέλος, ο λόγος αναίρεσης από το εδάφιο 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, δεν ιδρύεται όταν το δικαστήριο απέρριψε τον ισχυρισμό για θεμελίωση ένστασης ως μη νόμιμο (Ολ.ΑΠ 44/1990). Στην προκείμενη περίπτωση η αναιρεσίβλητη ενάγουσα (εκμισθώτρια) ισχυρίστηκε με την αγωγή της και το δικαστήριο της ουσίας δέχτηκε, με τις παραδοχές που στην όγδοη σκέψη της παρούσας απόφασης αναφέρονται, ότι το μίσθιο κατάστημα, από την πυρκαγιά που εκδηλώθηκε σε αυτό στις 26-8-1995 υπέστη ολική καταστροφή.

Με βάση αυτά το Εφετείο έκρινε, ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που απέρριψε ως μη νόμιμη την ένσταση του αναιρεσείοντος, κατά την οποία η αξίωση της αναιρεσίβλητης υπέκυψε στην εξάμηνη παραγραφή του άρθρου 602 ΑΚ, δεν έσφαλε, γι'αυτό και απέρριψε ως αβάσιμο αντίθετο σχετικό λόγο της έφεσης του αναιρεσείοντος.

Κρίνοντας έτσι το Εφετείο δεν υπέπεσε στις αποδιδόμενες, με τους τρίτο και τέταρτο λόγους αναίρεσης, πλημμέλειες από τα εδάφια 1 και 19, αντίστοιχα, του άρθρου 559 ΚΠολΔ. Δεν παραβίασε τις άνω διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου (ή άλλες) που ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε. Συνακόλουθα, οι λόγοι αυτοί που υποστηρίζουν τα αντίθετα πρέπει να απορριφθούν, ο μεν πρώτος ως αβάσιμος, ο δε άλλος προεχόντως ως απαράδεκτος.

VI. Από τη βεβαίωση του Εφετείου στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφασή του, ότι στο πόρισμά του κατέληξε αφού έλαβε υπόψη και εκτίμησε "τις καταθέσεις των μαρτύρων απόδειξης και ανταπόδειξης, που εξετάστηκαν ένορκα στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, τις ........ και ....... ένορκες βεβαιώσεις μαρτύρων που δόθηκαν ενώπιον των συμβολαιογράφων Καλαμάτας Π.Ριζά και Αν.

Ζέρβα, αντίστοιχα, κατά τις διατυπώσεις του άρθρου 650 παρ.1 ΚΠολΔ, καθώς και όλα τα έγγραφα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, έστω και αν δεν πληρούν τους όρους του νόμου, όπως και τις ομολογίες που συνάγονται από τις προτάσεις των διαδίκων", σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο και τις αιτιολογίες της προσβαλλομένης, δεν καταλείπεται αμφιβολία, ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε κατά το νόμο και τα αποδεικτικά μέσα για τα οποία παραπονείται τώρα ο αναιρεσέιων με τον πέμπτο λόγο αναίρεσης, δηλαδή :

α) την 13/1996 απόφαση του μονομελούς πρωτοδικείου Καλαμάτας (με την οποία διατασσόταν η απόδοση του μισθίου στην αναιρεσίβλητη ύστερα από καταγγελία της μίσθωσης για καθυστέρηση του μισθώματος από δυστροπία) και β) την ...... έκθεση αποβολής και εγκατάστασης που συνέταξε η δικαστική επιμελήτρια Καλαμάτας ........

Μάλιστα στο κείμενο της αναιρεσιβαλλομένης (σελ. 12) αναφέρεται ρητά η 13/1996 απόφαση του μονομελούς πρωτοδικείου Καλαμάτας. Το περιεχόμενο άλλωστε των εγγράφων αυτών δεν αντιστρατεύεται την παραδοχή του Εφετείου για ολική καταστροφή του μισθίου, αφού με το δεύτερο από αυτά (έκθεση αποβολής) γίνεται εκτέλεση του πρώτου (απόφασης για αποβολή) από κατάστημα -πρώην Super Market "το οποίο είναι κατεστραμμένο λόγω πυρκαγιάς".

Επομένως, ο αντίθετος αυτός λόγος αναίρεσης από το εδάφιο 11 γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ πρέπει να απορριφθεί σε κάθε περίπτωση ως αβάσιμος.

VII. Κατά το εδάφιο 13 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ως εσφαλμένη εφαρμογή των ορισμών του νόμου για το βάρος της απόδειξης, που θεμελιώνει λόγο αναίρεσης, νοείται η παρά τους ορισμούς του άρθρου 338 ΚΠολΔ κατανομή του (υποκειμενικού) βάρους της απόδειξης, που προϋποθέτει την έκδοση παρεμπίπτουσας απόφασης για αποδείξεις, Τέτοια όμως απόφαση δεν εκδίδεται κατά την ειδική διαδικασία εκδίκασης των μισθωτικών διαφορών, κατά την οποία, σύμφωνα με τα άρθρα 649 και 654 παρ.2 ΚΠολΔ, οι διάδικοι, έως το τέλος της συζήτησης στο ακροατήριο προσάγουν όλα τα αποδεικτικά μέσα (σχ. ΑΠ 1096/1993, 1046/1999, 1406/1998, 420/1995).

Συνεπώς, ο έκτος λόγος αναίρεσης, που προσάπτει στην αναιρεσιβαλλομένη την πλημμέλεια από το εδάφιο 13 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, γιατί εσφαλμένα εφάρμοσε τους ορισμούς του νόμου ως προς το βάρος απόδειξης αγωγικών ισχυρισμών της αναιρεσίβλητης, πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος, διότι εδώ η πρωτόδικη 18/2001 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας εκδόθηκε με βάση τα αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι προσκόμισαν και τις αποδείξεις που έχουν διεξαχθεί στο ακροατήριο (δεν υπήρξε έτσι υποκειμενικό βάρος απόδειξης), η δε προσβαλλόμενη 9/2006 απόφαση του Εφετείου Καλαμάτας εκδόθηκε ύστερα από έφεση και χωρίς να εκδοθεί κατ'εξαίρεση κάποια άλλη απόφαση για συμπλήρωση των αποδείξεων.

Σε κάθε περίπτωση ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι το Εφετείο, με τις παραδοχές που παρατίθενται στην επόμενη σκέψη της παρούσας απόφασης και αναφέρονται στην από τη σύμβαση υποχρέωση του αναιρεσείοντος προς αποζημίωση της αναιρεσίβλητης-εκμισθώτριας για την καταστροφή, λόγω πυρκαγιάς, του μισθίυο καταστήματος, καθόσον ο πρώτος (μισθωτής) δεν απέδειξε ότι δεν είναι υπαίτιος της πυρκαγιάς, όπως ήταν υποχρεωμένος σύμφωνα και με το όρο 7 α του συμφωνητικού μίσθωσης, διότι παραβίασε τους όρους του νόμου σχετικά με την κατανομή του βάρος απόδειξης (άρθρο 338 ΚΠολΔ), αφού στη συμβατική θεμελίωση της αγωγής ο εναγόμενος-μισθωτής (αναιρεσείων) φέρει το βάρος της απόδειξης ότι η ολική καταστροφή από πυρκαγιά του μισθίου δεν οφείλεται σε υπαιτιότητα του ίδιου ή των νομίμων αντιπροσώπων του (σχ.άρθρα 574, 594, 599 παρ.1, 600, 330 και 336 ΑΚ).

VIII. Το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, ύστερα από αξιολόγηση του όλου αποδεικτικού υλικού που προαναφέρθηκε, δέχτηκε ανέλεγκτα ότι αποδείχτηκαν και τα ακόλουθα κρίσιμα για την τύχη της αναίρεσης πραγματικά περιστατικά : "Με το από ...... ιδιωτικό συμφωνητικό μίσθωσης εκμισθώθηκαν στον αναιρεσείοντα τρία ισόγεια καταστήματα, συνολικού εμβαδού 238 τ.μ., με υπόγειο χώρο, εμβαδού 198 τ.μ., που βρίσκονται στη .....

στην οδό ........, για εννέα έτη, από 24-3-1981 έως 24-3-1990, για να τα χρησιμοποιήσει ως κατάστημα πώλησης πάσης φύσεως τροφίμων (Super Market) αντί μηνιαίου προκαταβαλλομένου μισθώματος 237.900 δραχμών. Με τον 3 όρο του ίδιου συμφωνητικού συμφωνήθηκε, ότι ο αναιρεσείων μισθωτής θα δικαιούται να υπεκμισθώσει το μίσθιο ή να παραχωρεί τη χρήση ελεύθερα προς οιονδήποτε τρίτο, φυσικό ή νομικό πρόσωπο, με ρητή έγγραφη συμφωνία.

Με τον 7α όρο του παραπάνω ιδιωτικού συμφωνητικού συμφωνήθηκε, ότι ο αναιρεσείων μισθωτής υποχρεούται σε πλήρη αποζημίωση της αναιρεσίβλητης εμισθώτριας σε περίπτωση πυρκαγιάς. Αυτός φέρει ακέραια και σε ολόκληρο την ευθύνη, εκτός αν ο ίδιος αποδείξει ότι δεν είναι υπαίτιος αυτής. Ο αναιρεσείων μισθωτής παρέλαβε το μίσθιο από την έναρξη της μίσθωσης (.....) και άρχισε από τότε να το χρησιμοποιεί για τη συμφωνημένη χρήση.

Μετά την πάροδο δεκαετίας από την έναρξη της μίσθωσης ο αναιρεσείων μισθωτής παραχώρησε τη χρήση του μισθίου στο δεύτερο αναιρεσίβλητο ψ2, ο οποίος συνέχισε να χρησιμοποιεί το μίσθιο ως κατάστημα πώλησης τροφίμων (Super Market) με το γιό του ........, έως στις 26-8-1995, οπότε εκδηλώθηκε πυρκαγιά στο μίσθιο από άγνωστη αιτία και ειδικότερα στο βάθος του Super Market (ισόγειο) που υπήρχαν τα χαρτικά και στο σημείο ακριβώς που έσπασε η τζαμαρία, με αποτέλεσμα την ολική καταστροφή του μισθίου συνεπεία της πυρκαγιάς, αφού το μίσθιο δεν μπορούσε να πλέον να χρησιμοποιηθεί για το σκοπό που μισθώθηκε (Super Market), λαμβανομένων υπόψη, της φύσης των πιο κάτω ζημιών του μισθίου, σε συνδυασμό με τη συμφωνημένη πιο πάνω χρήση του μισθίου και τη γενικότερη κατασκευή του (οι δύο από τις τέσσερις πλευρές του ισογείου μισθίου ήταν υαλόφρακτες, δηλαδή τζαμαρία που έσπασε, λόγω της μεγάλης θερμοκρασίας από την πυρκαγιά και της έντονης πίεσης που σχηματίστηκε από τα αέρια καύσης, με αποτέλεσμα να εκσφεντονιστούν κομμάτια γυαλιών προς τα έξω του καταστήματος και στο δεξιό άκρο στο επάνω μέρος προς τη βεράντα του Α' ορόφου), με πλαίσια αλουμινίου (οι άλλες δύο πλευρές ήταν κτισμένες), του ποσού των απαιτουμένων δαπανών για την αποκατάστασή των φθορών του μισθίου από την πυρκαγιά που είναι υπέρογκες, της ανάγκης ριζικής, ουσιώδους επισκευής του μισθίου, και των αρχών της καλής πίστης, βάσει των οποίων το δικαστήριο κρίνει ότι πρόκειται για περίπτωση ολικής καταστροφής του μισθίου και όχι για απλές φθορές αυτού.

Συγκεκριμένα, από την πυρκαγιά καταστράφηκαν η τζαμαρία, η μόνωση στα ταβάνια, δύο ξύλινες πόρτες, αποκολλήθηκαν επιχρίσματα, μαύρισαν τα μάρμαρα από τους καπνούς, μαύρισε όλο το κατάστημα από τους καπνούς και ολόκληρος ο εξοπλισμός του και η ενάγουσα εκμισθώτρια για να επισκευάσει ριζικώς, ουσιωδώς το μίσθιο κατάστημα δαπάνησε τα παρακάτω ποσά: 1) 450.000 δραχμές που κατέβαλε την 10-5-1996 στον Γ1 για την μεταφορά και απόρριψη των υπολειμμάτων της πυρκαϊάς, 2) 295.000 δραχμές που κατέβαλε στον ξυλουργό ......

Γ2 την 15-7-1996 για την κατασκευή και τοποθέτηση δύο ξύλινων θυρών και την επιδιόρθωση της οροφής του μιθίου, 3) 400.000 δραχμές, που κατέβαλε την 10-12-1996 στο μαρμαρά Γ3 για τρίψιμο μαρμάρων 238 τ.μ., την αγορά και την εργασία αντικατάστασης των πλακιδίων στις δύο τουαλέτες, 4) 2.123.000 δραχμές, που κατέβαλε στους ελαιοχρωματιστές Γ4 και Γ5 για ελαιοχρωματισμό του μαυρισμένου από τους καπνούς καταστήματος, ο εξοπλισμός του οποίου είχε επίσης μαυρίσει από τους καπνούς, 5) 95.000 δραχμές που κατέβαλε στην "ΟΕ .........." την 25-1-1997 για την αγορά και τοποθέτηση λευκών υαλοπινάκων πάχους πέντε (5) χιλιοστών, συνολικής επιφάνειας 32 τ.μ.

προς 3.000 δραχμές το τ.μ., 6) 47.200 δραχμές, που κατέβαλε στον Γ6 για την αγορά και τοποθέτηση ειδών υγιεινής, ήτοι δύο λεκανών με δύο καζανάκια, δύο φρεατίων, δύο καπακίων και τριών κρουνών. Συνολικά η ενάγουσα (αναιρεσίβλητη) κατέβαλε το ποσό των 3.419.200 δραχμών για τις πιο πάνω υπέρογκες δαπάνες. Έτσι η ενάγουσα εκμισθώτρια δεν ήταν υποχρεωμένη να πληρώσει αυτές τις υπέρογκες δαπάνες για να επισκευάσει ουσιωδώς το μίσθιο και να το διατηρεί κατάλληλο για τη συμφωνημένη χρήση, εφόσον κρίθηκε κατά τα προαναφερόμενα ότι πρόκειται για περίπτωση ολικής καταστροφής και τα αντιθέτως υποστηριζόμενα από τον πρώτο εναγόμενο μισθωτή είναι απορριπτέα ως αβάσιμα".

Κρίνοντας έτσι το Εφετείο Καλαμάτας διέλαβε σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες στην προσβαλλόμενη απόφασή του, που δικαιολογούν το σαφές πόρισμα στο οποίο κατέληξε και επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή ή όχι εφαρμογή των διατάξεων του ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκαν.

Υπό τα άνω αποδειχθέντα περιστατικά δεν συνέτρεξαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής των άρθρων 592 και 575 ΑΚ, όπως αβάσιμα ισχυρίζεται ο αναιρεσείων στο αναιρετήριό του, υποστηρίζοντας μάλιστα εδώ, ότι δεν μπορεί οι παραπάνω ζημιές "να εξομοιωθούν με ολική καταστροφή του μισθίου που έχει ως συνέπεια την αυτοδίκαιη λύση της μίσθωσης και την υποχρέωση του μισθωτή σε αποζημίωση", αλλά πρόκειται τάχα για δαπάνες επισκευής που βαρύνουν την εκμισθώτρια αναιρεσίβλητη, γι'αυτό και η αγωγή κατά τα επιδικασθέντα κονδύλια έπρεπε να απορριφθεί ως αβάσιμη κατά το νόμο.

Δεν παραβίασε, με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή, τις ως άνω διατάξεις ουσιαστικού δικαίου που εφάρμοσε και ιδίως αυτή του άρθρου 288 ΑΚ, ούτε τα διδάγματα της κοινής πείρας σε σχέση με την ερμηνεία τους ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ'αυτές, αναφορικά με το χαρακτηρισμό των πιο πάνω βλαβών του μισθίου ως ολικής καταστροφής τους με την προαναφερθείσα έννοια.

Σύμφωνα με αυτά δεν υπέπεσε στις αποδιδόμενες πλημμέλειες από τα εδάφια 1 και 19 (κατ'εκτίμηση) του άρθρου 559 ΚΠολΔικ, ο δε αντίθετος έβδομος λόγος αναίρεσης σε κάθε περίπτωση πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

IX. Tέλος, όλοι οι λόγοι αναίρεσης, κατά τις αιτιάσεις τους εκείνες με τις οποίες πλήττουν, με πρόσχημα την απλή επίκληση αναιρετικών πλημμελειών, την αναιρετικά ανέλεγκτη για πράγματα κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτοι (άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 4-4-2006 αίτηση του Χ1, για αναίρεση της 9/2006 απόφασης του Εφετείου Καλαμάτας. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης Ψ1, που ορίζει σε χίλια διακόσια (1200) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 5 Μαρτίου 2008.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 12 Μαρτίου 2008.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ