495/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 495 / 2014 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 495/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Σίδερη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Παναγιώτη Ρουμπή, Ερωτόκριτο Καλούδη, Αργύριο Σταυράκη και Ελένη Διονυσοπούλου, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 20 Νοεμβρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ν. Τ. του Δ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Λαμπρόπουλο.

Των αναιρεσιβλήτων: 1)Χ. Θ. του Α. και 2)Γ. Θ. του Α., κατοίκων ... οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Νικόλαο Παρασκευόπουλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2/12/2008 αγωγή και την από 23/11/2009 ανακοίνωση δίκης του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκαν στο Ειρηνοδικείο Φαρρών και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 6/2010 του ίδιου Δικαστηρίου και 503/2012 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 3/12/2012 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελένη Διονυσοπούλου ανέγνωσε την από 11/11/2013 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή κατά τη διάταξη του άρθρου 560 Κ.Πολ.Δ. κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων καθώς και κατά των αποφάσεων των Πολυμελών Πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων επιτρέπεται αναίρεση μόνο 1) αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου .... 2) αν το δικαστήριο δε συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος .... 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν έχει καθ ύλην αρμοδιότητα και 4) αν παράνομα αποκλείσθηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας.

Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων και κατά των αποφάσεων των Πρωτοδικείων, οι οποίες εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων επιτρέπεται αναίρεση για ορισμένους λόγους, που αναφέρονται περιοριστικώς στο νόμο. Η διάταξη αυτή είναι ειδική ως προς τους λόγους αναιρέσεως των αναφερομένων στο άρθρο αυτό αποφάσεων και αποκλείουν την εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., που αναφέρονται στους λόγους αναιρέσεων των αποφάσεων των λοιπών δικαστηρίων.

Στην προκειμένη περίπτωση με την αναίρεση προσβάλλεται η 503/2012 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πατρών, που δίκασε ως Εφετείο και απέρριψε κατ' ουσίαν έφεση του αναιρεσείοντος κατά της 6/2010 απόφασης του Ειρηνοδικείου Φαρρών με την οποία απορρίφθηκε ως ουσιαστικά αβάσιμη αγωγή του ίδιου κατά των αναιρεσιβλήτων περί προστασίας της προσωπικότητάς τους λόγω παράνομης προσβολής του δικαιώματος χρήσης κοινοχρήστου οδού που απέκτησε την ιδιότητα αυτή με την αμνημονεύτου χρόνου αρχαιότητα (vetustas).

Όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, το Μονομελές Πρωτοδικείο δέχθηκε με αυτήν ότι αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Η επίδικη έκταση, εμβαδού 41,61 τ.μ.......... βρίσκεται εντός του οικισμού Κώμης του Δ.Δ. Μιτόπολης του Δήμου Ωλενίας Αχαΐας και συνορεύει............... αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα μεγαλύτερης οικοπεδικής έκτασης, εμβαδού 90 τ.μ.

ιδιοκτησίας του αρχικού εναγομένου, ήδη θανόντος διαδίκου, η οποία συνορεύει ........ Η ως άνω έκταση των 90 τ.μ., ανήκει κατά κυριότητα στον εναγόμενο, στα δικαιώματα του οποίου υπεισήλθαν μετά το θάνατό του, οι εφεσίβλητοι, όπως κρίθηκε σε δίκη που διεξήχθη μεταξύ των ιδίων διαδίκων και ειδικότερα με την υπ' αριθμ. 376/2004 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πατρών, που κατέστη τελεσίδικη με την υπ' αριθμ. 1452/2006 απόφαση του Εφετείου Πατρών και αμετάκλητη με την υπ' αριθμ. 1729/2009 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία απέρριψε την εκ μέρους του ενάγοντος ασκηθείσα αναίρεση, Ο ισχυρισμός δε, του ενάγοντος ότι το επίδικο έχει το χαρακτήρα του κοινόχρηστου πράγματος και δη ότι αποτελεί τμήμα κοινόχρηστου δημοτικού δρόμου και ότι έχει καταστεί τέτοιο (κοινόχρηστο) δια της αμνημονεύτου χρόνου αρχαιότητας, από κανένα αποδεικτικό στοιχείο δεν προέκυψε.

Συνεπώς, από τη στιγμή που αποδεικνύεται ότι το επίδικο εδαφικό τμήμα δεν αποτελεί τμήμα κοινόχρηστου, κοινοτικού δρόμου, αλλά ιδιωτική έκταση που ανήκει στην κυριότητα και νομή του εναγομένου, η εκ μέρους του τελευταίου, στο πλαίσιο της διενεργηθείσης από το δικαστικό επιμελητή και εντολοδόχου αυτού, εκτέλεσης της ανωτέρω υπ' αριθμ. 376/2004 απόφασης, τοποθέτηση ξύλινων πασάλων και συρματοπλέγματος, επί της βόρειας πλευράς αυτού (επίδικου εδαφικού τμήματος), δε συνιστά παράνομη προσβολή της προσωπικότητας του ενάγοντος". Με αυτά που δέχθηκε το Πολυμελές Πρωτοδικείο ορθώς εφάρμοσε και ερμήνευσε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 369, 966, 967, 968, 1033, 1192 αρ.1 ΑΚ, 51 ΕισΝΑΚ, ν.3 πανδ. 43, 7, ν.2 πανδ. 8, πανδ.39, 3, ν.28 πανδ. 22, 3, 3, με τη συναφή παραδοχή ότι το επίδικο δεν κατέστη κοινόχρηστο πράγμα με την αμνημονεύτου χρόνου αρχαιότητα.

Συνεπώς ο μοναδικός λόγος της αίτησης αναίρεσης με τον οποίο ο αναιρεσείων υπό την επίκληση πλημμέλειας από το άρθρο 560 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ. αποδίδει στην προσβαλλομένη απόφαση ευθεία παραβίαση με εσφαλμένη εφαρμογή των παραπάνω διατάξεων είναι αβάσιμος. Ο ίδιος λόγος κατά το υπόλοιπο μέρος με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η ίδια πλημμέλεια από τον αρ. 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ, επειδή παραλείπεται στην ελάσσονα πρόταση η παράθεση πραγματικών περιστατικών τα οποία δεν προσδίδουν στο επίδικο τον κοινόχρηστο χαρακτήρα με την αμνημονεύτου χρόνου αρχαιότητα, ότι δηλαδή ουδέποτε εντός των τελευταίων ογδόντα ετών πριν από την εισαγωγή του Αστικού Κώδικα είχε περιέλθει τούτο στην κοινή χρήση, είναι απαράδεκτος καθ' όσον υπό την επίφαση συνδρομής των προϋποθέσεων του άρθρου 560 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.

πλήττεται η προσβαλλομένη απόφαση για αναιρετική πλημμέλεια από τον αρ. 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. της έλλειψης νόμιμης βάσης λόγω ανεπαρκών αιτιολογιών ως προς το ουσιώδες ζήτημα του κοινόχρηστου χαρακτήρα του επιδίκου, που απέκτησε με την αμνημονεύτου χρόνου αρχαιότητα, που όμως δεν ιδρύεται σύμφωνα με τα προεκτεθέντα κατά των αποφάσεων των Πρωτοδικείων, που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων.

Η αιτίαση που διατυπώνεται στον ίδιο λόγο ότι το Μονομελές Πρωτοδικείο μετά την απόρριψη της αγωγής με την προαναφερόμενη αιτιολογία δεν διευκρινίζει στην προσβαλλομένη απόφασή του, αν απορρίφθηκε και κατ' εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 415 του Π.Δ/τος 14-7/27-7-1999 (άρθρο 28 του ν.1337/1983), ενόψει του ότι η εφαρμογή της προϋποθέτει την παραδοχή (που δεν υπάρχει στην προσβαλλομένη απόφαση) ότι δεν αποδείχθηκε κοινοχρησία ως αποτέλεσμα της βούλησης του ιδιοκτήτη ή δεν προκύπτει από την πραγματική κατάσταση που διατηρήθηκε επί μακρύ χρόνο με την ανοχή του ιδιοκτήτη, είναι απαράδεκτη, σύμφωνα με το άρθρο 562 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ,, διότι οι αναιρεσείοντες δεν αναφέρουν στο αναιρετήριο, ούτε εξάλλου προκύπτει από την έφεσή τους ότι πρόβαλαν ισχυρισμό στο δικαστήριο της ουσίας ότι το επίδικο απέκτησε την ιδιότητα της κοινοχρήστου οδού και με βάση όσα ορίζει το παραπάνω προεδρικό διάταγμα.

Κατ' ακολουθίαν τούτων πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο του κατατεθέντος σύμφωνα με το άρθρο 495 παρ. 4 Κ.Πολ.Δ., που προστέθηκε με το άρθρο 12 παρ. 2 του Ν.4055/2012 παραβόλου και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων (άρθρα 176, 183 Κ.Πολ.Δ.), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

Για τους λόγους αυτούς

Απορρίπτει την από 3-12-2012 αίτηση του Ν. Τ. περί αναιρέσεως της 503/2012 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πατρών.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει στο ποσόν των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 18 Φεβρουαρίου 2014.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 5 Μαρτίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ