493/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 493 / 2012 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 493/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Μιλτιάδη Σπυρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 10 Φεβρουαρίου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, νομίμως εκπροσωπούμενο από τον κ. Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο Πάρεδρου του Ν,Σ,Κ. Νικόλαο Δημητρακόπουλο, βάσει δηλώσεως κατ'άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Ιεράς Μονής Βατοπεδίου, που εδρεύει στο Άγιο ¨Ορος Χαλκιδικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της Σπυρίδωνα Αλεξανδρή και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-3-2002 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3369/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4346/2003 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 10-11-2003 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μιλτιάδης Σπυρόπουλος ανέγνωσε την από 31-1-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της αιτήσεως αναιρέσεως κατά το μέρος των αναγνωρισθέντων ως οφειλομένων τόκων.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή με το άρθρο 21 του Κώδικα των νόμων περί δικών του Δημοσίου (κ.δ. 26.6./10.7.1944) το οποίο εξακολουθεί να ισχύει σύμφωνα με το τέταρτο εδάφιο του άρθρου 109 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα, ορίζονται τα ακόλουθα: "Ο νόμιμος και ο της υπερημερίας τόκος πάσης του Δημοσίου οφειλής, ορίζεται σε 6% ετησίως, πλην αν άλλως ωρίσθη δια συμβάσεως ή ειδικού νόμου. Ο ειρημένος τόκος άρχεται από της επιδόσεως της αγωγής". Από την εν λόγω διάταξη συνάγεται ότι ως προς την έναρξη της τοκογονίας αρκεί η γένεση της επιδικίας, από την οποία αρχίζει η αμφισβήτηση ως προς την ύπαρξη της απαίτησης για χρηματική παροχή με την άσκηση της αγωγής και η επίδοση της αγωγής προς το Ελληνικό Δημόσιο από την οποία λαμβάνει αυτό γνώση της αμφισβήτησης. Εφόσον όμως ο νόμος, (η προαναφερθείσα διάταξη του άρθρου 21 του κ.δ. της 26.6./10.7.1944), δεν διακρίνει, δεν συνδέει δηλαδή την έννομη συνέπεια της τοκογονίας λόγω επιδικίας προς το καταψηφιστικό αίτημα της αγωγής αλλά μόνον προς την γένεση της επιδικίας, δεν συντρέχει λόγος διαφοροποιήσεως ως προς το ζήτημα τούτο της καταψηφιστικής προς την αναγνωριστική αγωγή (ως τέτοιας νοούμενης και της αγωγής της οποίας το αρχικά καταψηφιστικό αίτημα περιορίσθηκε σε αναγνωριστικό), δεδομένου ότι η τελευταία δεν έχει επικουρικό χαρακτήρα έναντι της πρώτης, τέμνει δε και αυτή τη διαφορά ως προς την ύπαρξη της απαίτησης με δύναμη δεδικασμένου. Εξάλλου, αναγνωριστική καθίσταται και η αγωγή της οποίας το αρχικό καταψηφιστικό αίτημα περιορίζεται σε αναγνωριστικό. Έννομη, εντεύθεν, συνέπεια των ανωτέρω είναι, ότι στην περίπτωση περιορισμού του αρχικά καταψηφιστικού αιτήματος σε αναγνωριστικό, οφείλονται τόκοι από την επίδοση της αγωγής (ΑΕΔ 7/2011).

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη 4346/2003 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, η από 20-3-2002 και με αύξοντα αριθμό κατάθεσης 34200-2120/20-3-2002 αγωγή της αναιρεσίβλητης κατά του αναιρεσείοντος, περί επιδικάσεως σε αυτή συμπληρωματικής αποζημιώσεως χρήσεως και υπολοίπου οφειλομένων μισθωμάτων, όπως το αίτημά της περιορίστηκε με τις προτάσεις από καταψηφιστικό σε αναγνωριστικό. Έγινε εν μέρει δεκτή από το Εφετείο, το οποίο αναγνώρισε ότι το αναιρεσείον Ελληνικό Δημόσιο οφείλει να καταβάλει στην αναιρεσίβλητη το ποσό των 31.033.333 δραχμών (ή 91.073,61 ευρώ), με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής.

Με την κρίση του αυτή, ως προς την έναρξη της τοκογονίας, δεν παραβίασε με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή, τη διάταξη του άρθρου 21 του ως άνω Κώδικα των νόμων περί των δικών του Δημοσίου (Κωδ. Διάταγμα της 26 Ιουνίου/10 Ιουλίου 1944). Επομένως, ο μοναδικός λόγος αναίρεσης, με τον οποίο, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αριθ.1 ΚΠολΔ, καταλογίζεται στο Εφετείο η ανωτέρω πλημμέλεια, είναι αβάσιμος και απορριπτέος:

Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και συμψηφισθούν τα δικαστικά έξοδα μεταξύ των διαδίκων, διότι η ερμηνεία του κανόνα δικαίου που εφαρμόσθηκε ήταν ιδιαίτερα δυσχερής (άρθρα 179 και 183 ΚΠολΔ).-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 27-10-2003 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης 1338/10-11-2003 αίτηση για αναίρεση της 4346/27-5-2003 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Συμψηφίζει τα δικαστικά έξοδα μεταξύ των διαδίκων.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 9 Μαρτίου 2012 Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 23 Μαρτίου 2012 .

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ