493/2008 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 493 / 2008 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Ν.T.

Αριθμός 493/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αχιλλέα Νταφούλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (επειδή κωλύεται ο Αντιπρόεδρος Ιωάννης Παπανικολάου), Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Γεώργιο Πετράκη, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο και Γεωργία Λαλούση, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 16 Νοεμβρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Χ1 και 2) Χ2, που παραστάθηκαν με τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Σπυριδάκη. Του αναιρεσιβλήτου: Ψ1, ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρίστο Μπελεσιώτη

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16-4-2001 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου και την από 18-10-2001 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2855/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 5472/2003 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησαν οι αναιρεσείοντες με την από 11-9-2003 αίτησή τους.

Εκδόθηκε η 1369/2005 απόφαση του Αρείου Πάγου, που αναίρεσε την 5472/2003 απόφαση του Εφετείου Αθηνών και παρέπεμψε την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές.

Εκδόθηκε η 1352/2006 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, την αναίρεση της οποίας ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 13-6-2006 αίτησή τους και τους από 2-4-2007 πρόσθετους λόγους. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αντώνιος Παπαθεοδώρου, διάβασε την από 14-11-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης και του δικογράφου των προσθέτων λόγων. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και των προσθέτων λόγων, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατ' άρθρο 281 ΑΚ, η άσκηση του δικαιώματος απαγορεύεται αν υπερβαίνει προφανώς τα όρια που επιβάλλουν η καλή πίστη ή τα χρηστά ήθη ή ο κοινωνικός ή οικονομικός σκοπός του δικαιώματος. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής ως "καλή πίστη" θεωρείται η συμπεριφορά του χρηστού και συνετού ανθρώπου που επιβάλλεται κατά τους συνηθισμένους τρόπους ενεργείας.

Για την εφαρμογή της διάταξης αυτής δεν αρκεί καταρχήν μόνη η επί μακρό χρόνο αδράνεια του δικαιούχου να ασκήσει το δικαίωμά του, ούτε η καλόπιστη πεποίθηση του υποχρέου ότι δεν υπάρχει το δικαίωμα κατ' αυτού ή ότι δεν πρόκειται τούτο να ασκηθεί, ούτε κατ' ανάγκη από την άσκησή του να δημιουργούνται απλώς δυσμενείς ή και αφόρητες επιπτώσεις για τον υπόχρεο, αλλά απαιτείται κατά περίπτωση συνδυασμός των ανωτέρω και γενικώς η συνδρομή ιδιαίτερων περιστάσεων, αναγομένων στη συμπεριφορά τόσο του δικαιούχου όσο και του υποχρέου, εφόσον όμως αυτή τελεί σε αιτιώδη σχέση με εκείνη του δικαιούχου και δεν είναι άσχετη με αυτήν, ώστε η άσκηση του δικαιώματος να αποβαίνει αντίθετη στις περί δικαίου και ηθικής, αντιλήψεις του μέσου κοινωνικού ανθρώπου.

Σε κάθε περίπτωση τα περιστατικά που έγιναν ανελέγκτως δεκτά από το δικαστήριο της ουσίας υπόκεινται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου αν συνιστούν ή όχι κατάχρηση δικαιώματος με την προαναφερόμενη έννοια. Εξάλλου, από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 εδαφ. β' του Κ.Πολ.Δ, προκύπτει ότι λόγος αναίρεσης για παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας ιδρύεται μόνο όταν τα διδάγματα αυτά αφορούν την ερμηνεία κανόνα δικαίου ή την υπαγωγή σ' αυτόν των πραγματικών περιστατικών, όταν δηλαδή το δικαστήριο εσφαλμένα χρησιμοποιεί ή παραλείπει να χρησιμοποιήσει διδάγματα της κοινής πείρας για να βρει με βάση αυτά την αληθινή έννοια κανόνα δικαίου ή για να υπαγάγει ή μη τα πραγματικά γεγονότα της διαφοράς στον κανόνα αυτό, δεν δημιουργείται δε ο λόγος αυτός όταν έγινε χρήση αυτών κατά την εκτίμηση των αποδείξεων από το δικαστήριο της ουσίας, γιατί στην περίπτωση αυτή πρόκειται για εκτίμηση πραγμάτων, η οποία είναι αναιρετικά ανέλεγκτη και επομένως ο λόγος αναίρεσης με τέτοιο περιεχόμενο είναι, σύμφωνα με το άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ, απαράδεκτος.

Κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ, λόγος αναίρεσης για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της τα περιστατικά που συγκροτούν το πραγματικό του κανόνα ουσιαστικού δικαίου ο οποίος εφαρμόστηκε (υπαγωγικός συλλογισμός), ώστε καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής της διάταξης, καθώς και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες στο νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, τα οποία έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Αντίθετα δεν υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσης όταν πρόκειται για ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος που έχει εξαχθεί απ' αυτές και διατυπώνεται με σαφήνεια στην απόφαση, γιατί στην κρίση του αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανέλεγκτα κατά το άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.

Ο από το άρθρο 559 αριθ. 8 περ. β' του Κ.Πολ.Δ λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. "Πράγματα" υπό την έννοια της ως άνω διάταξης είναι οι ασκούντες ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων που υπό την προϋπόθεση της νόμιμης πρότασής τους θεμελιώνουν ιστορικώς το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης.

Ο λόγος, όμως, αυτός αναίρεσης δεν στοιχειοθετείται αν το δικαστήριο που δίκασε έλαβε υπόψη τον προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό. Από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ' Κ.Πολ.Δ, με την οποία ορίζεται ότι επιτρέπεται αναίρεση αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν, προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για το αποδεικτικό πόρισμα αναφορικά με τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων που έχουν ανάγκη απόδειξης, υποχρεούται να λάβει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα τα οποία νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι.

Ο από το άρθρο 559 αριθ. 20 Κ.Πολ.Δ λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου αποδεικτικού κατά την έννοια των άρθρων 339 και 432 επομ. Κ.Πολ.Δ, δηλαδή υπέπεσε σε λάθος ως προς την ανάγνωση του εγγράφου με το να αποδώσει σ' αυτό περιεχόμενο καταδήλως διαφορετικό από το αληθινό, στη συνέχεια δε κατέληξε, στηριζόμενο σ' αυτό και μόνο ή κυρίως σ' αυτό, σε επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα πόρισμα ως προς τα πράγματα που έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Τέτοια, όμως, έγγραφα δεν είναι οι γνωμοδοτήσεις πραγματογνωμόνων, ούτε οι προβλεπόμενες στο άρθρο 390 Κ.Πολ.Δ γνωμοδοτήσεις (ιδιωτικές) προσώπων που έχουν ειδικές γνώσεις επιστήμης ή τέχνης σε ζητήματα που αφορούν εκκρεμή δίκη και συντάχθηκαν ύστερα από αίτηση κάποιου από τους διαδίκους, το περιεχόμενο των οποίων (εγγράφων) εκτιμάται από το δικαστήριο ανελέγκτως και ελευθέρως.

Για το ορισμένο δε του πιο πάνω λόγου αναίρεσης πρέπει να εκτίθενται στο αναιρετήριο : 1) το αληθινό περιεχόμενου του φερόμενου ως παραμορφωθέντος εγγράφου, 2) ποιο ακριβώς περιεχόμενο δέχθηκε το δικαστήριο ότι έχει το έγγραφο αυτό, 3) ο ουσιώδης πραγματικός ισχυρισμός για την απόδειξη ή ανταπόδειξη του οποίου χρησιμοποιήθηκε το έγγραφο και 4) το επιζήμιο αποδεικτικό πόρισμα στο οποίο κατέληξε το δικαστήριο για την ύπαρξη ή μη κρίσιμων πραγματικών γεγονότων.

Τέλος κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ, αναίρεση επιτρέπεται και αν παραβιάστηκαν οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών των άρθρων 173 και 200 του ΑΚ, οι οποίοι, όμως, εφαρμόζονται τότε μόνο όταν το δικαστήριο της ουσίας, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά, ως προς αυτό, κρίση του, διαπιστώνει έστω και έμμεσα ότι υπάρχει στη σύμβαση κενό ή αμφιβολία ως προς τη δήλωση της βούλησης των συμβαλλομένων.

Επομένως, τότε μόνο ιδρύεται λόγος αναίρεσης από το ότι το δικαστήριο της ουσίας δεν προσέφυγε στους ερμηνευτικούς αυτούς κανόνες, όταν από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας διαπίστωσε ευθέως ή εμμέσως ότι υπάρχει κενό ή αμφιβολία στις δηλώσεις των συμβαλλομένων και παρόλα αυτά δεν τις εφάρμοσε.

Στην προκείμενη περίπτωση το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε ανελέγκτως τα ακόλουθα: "Ο Ψ, πατέρας του Ψ1, είχε στην αποκλειστική κυριότητα, νομή και κατοχή του ένα ακίνητο, κείμενο στην .....Αττικής και επί των οδών ....., ..... και ...... Το ακίνητο αυτό καταλάμβανε ολόκληρο το υπ'αριθμ. ....

οικοδομικό τετράγωνο και είχε έκταση 1500 τ.μ. περίπου. Στο ακίνητο αυτό υπήρχε διώροφη οικία συγκείμενη εξ υπογείου, επί της οδού ....., ισογείου επί των οδών ....., και ....., και εξ ισογείου επί της οδού ..... (1ου ορόφου επί της οδού .... και .....). Ο παραπάνω ιδιοκτήτης, το εν λόγω ακίνητο, μετά των ευρισκομένων σ' αυτό ως άνω κτισμάτων, το υπήγαγε στο καθεστώς της οριζόντιας και κάθετης ιδιοκτησίας, κατά την έννοια των διατάξεων του Ν. 3741/1929, ΝΔ 1024/1971 και των άρθρων 1002 και 1117 του ΑΚ, δυνάμει της υπ'αριθμ. ......

πράξεως συστάσεως οριζόντιας και κάθετης ιδιοκτησίας του συμβολαιογράφου Πειραιώς Ν. Φλάσκου, που νόμιμα έχει μεταγραφεί. Με την πράξη αυτή δημιουργήθηκαν αρχικώς δύο κάθετες ιδιοκτησίες, οι οποίες αναφέρονται με τα στοιχεία, κτίριο Ι και κτίριο

ΙΙ, στο από .... σχεδιάγραμμα του μηχανικού ......, που έχει προσαρτηθεί στην ως άνω πράξη. Το κτίριο Ι περιελάμβανε τα υφιστάμενα τότε κτίσματα και το κτίριο

ΙΙ τα μελλοντικά, με ποσοστό 520 χιλιοστά το κτίριο Ι και 480 χιλιοστά το κτίριο

ΙΙ. Παράλληλα, με την ίδια πράξη συνεστήθησαν επί των καθέτων ιδιοκτησιών και οριζόντιες ιδιοκτησίες, ειδικότερα δε σε ότι αφορά την υπό στοιχεία Ι κάθετη ιδιοκτησία (δηλ. τα υφιστάμενα κτίσματα) ορίσθηκε ότι αυτή αποτελείται α) Από την Α1 ιδιοκτησία του πρώτου ορόφου, επιφανείας 146,70 τ.μ. και με ποσοστό συνιδιοκτησίας, επί της κάθετης ιδιοκτησίας, με στοιχείο Ι, 232,5 χιλιοστά, β) την υπό Υ2 ιδιοκτησία (υπόγεια αποθήκη) επιφανείας 22,80 τ.μ.

και με ποσοστό συνιδιοκτησίας επί της υπό στοιχείο Ι κάθετης ιδιοκτησίας 27,50 χιλιοστά γ)Από την Ι1 ιδιοκτησία (ισόγειο), επιφανείας 141,70 τ.μ. και με ποσοστό συνιδιοκτησίας επί της υπό στοιχεία Ι κάθετης ιδιοκτησίας 219,50 χιλιοστά και δ) από την Υ1 ιδιοκτησία (υπόγεια) επιφανείας 27,80 τ.μ. και με ποσοστό συνιδιοκτησίας επί της υπό στοιχεία Ι κάθετης ιδιοκτησίας 40,50 χιλιοστά.

Με την ως άνω πράξη, όπως τα κτίσματα εμφαίνονται στο σχεδιάγραμμα του μηχανικού ......., προβλέπεται ότι το υφιστάμενο εκάστοτε δώμα του κτιρίου θα είναι κοινόχρηστο, ενώ ρυθμίζεται η προσπέλαση σ' αυτό καθώς και η ασφάλεια από απόψεως αντοχής, στην περίπτωση ανέγερσης μελλοντικών ιδιοκτησιών στο δώμα.

Με την ίδια πράξη ο αρχικός ιδιοκτήτης έκανε και γονική παροχή στα παιδιά του, ως προς τις διαμορφούμενες κάθετες και οριζόντιες ιδιοκτησίες, ορίσθηκε δε για τις οριζόντιες ιδιοκτησίες που δημιουργούνται στην υπό στοιχείο Ι κάθετη ιδιοκτησία (κτίριο Ι), η οποία και ενδιαφέρει εν προκειμένω και ότι οι υπό στοιχεία Α1 και Υ2 οριζόντιες ιδιοκτησίες της κάθετης αυτής ιδιοκτησίας περιέρχονται κατά ψιλή κυριότητα στον Ψ1, και οι υπό στοιχεία Ι1 και Υ1 περιέρχονται επίσης κατά ψιλή κυριότητα στον αδελφό του Ψ2.

Κατά το έτος 1983 που έγινε η σύσταση της ως άνω οριζόντιας και κάθετης ιδιοκτησίας είχε αποπερατωθεί και αποτελούσε κατοικήσιμη οικία η υπό στοιχεία Α1 οριζόντια ιδιοκτησία σε μέρος της μόνο και δη σε 117,05 τ.μ. ενώ το τμήμα αυτής επιφανείας 41,79 τ.μ. δεν είχε αποπερατωθεί ακόμη, αλλά είχε κατασκευασθεί μόνο ο σκελετός από οπλισμένο σκυρόδεμα (δηλ.

η πλάκα και οι κολώνες), το τμήμα δε αυτό έμελλε να αποπερατώσει ο Ψ1. Κατά το έτος 1990 και ενώ ήδη είχε αποβιώσει ο πατέρας των αδελφών Ψ1 και Ψ2, οι τελευταίοι τροποποίησαν την παραπάνω πράξη, όπως είχαν δικαίωμα με σχετικό όρο αυτής και παράλληλα μεταβίβασαν κατά πλήρες δικαίωμα κυριότητας την υπό στοιχείο

ΙΙ κάθετη ιδιοκτησία στην Γ1. Ειδικότερα, με το ........ συμβόλαιο της Συμ/φου Αθηνών Ευσταθίας Αβανακιώτη-Γιαννακοπούλου, που έχει μεταγραφεί νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών, ορίστηκε ότι και οι δύο ως άνω κάθετες ιδιοκτησίες (κτίρια Ι και II) θα έχουν ποσοστό συνιδιοκτησίας επί του όλου οικοπέδου 500 χιλιοστά κάθε μία και παράλληλα ρυθμίσθηκαν τα ποσοστά συνιδιοκτησίας των οριζόντιων ιδιοκτησιών της υπό στοιχείο Ι κάθετης ιδιοκτησίας ως εξής :

α) Η υπό Υ1 αποθήκη 39,94, β) η Υ2 αποθήκη 40,72 χιλιοστά, γ) η υπό Ι1 211,06 χιλιοστά και δ) η υπό στοιχείο Α1 ιδιοκτησία 223, 56 χιλιοστά. Ο Ψ2 τις ιδιοκτησίες που είχε στην παραπάνω οικοδομή, δηλαδή Ι1 και Υ1, που βρίσκονται στην υπό στοιχεία Ι κάθετη ιδιοκτησία, μεταβίβασε κατά πλήρες δικαίωμα κυριότητας και κατά το 1/2 εξ αδιαιρέτου στους Χ1 και Χ2, δυνάμει του .......

συμβολαίου της συμβολαιογράφου Αθηνών Ελένης Παπαπουτσάκη - Ιωακείμ, που νόμιμα έχει μεταγραφεί. Αποδεικνύεται επίσης ότι κατά το έτος 1982 ή 1983 ο Ψ1 μετά από συμφωνία που έγινε με τον αδελφό του Ψ2, επέτρεψε στον τελευταίο να εγκαταστήσει κεντρική θέρμανση στην ιδιοκτησία του και την αναγκαία καμινάδα (καπνοδόχο), επέτρεψε να διέλθει από τη δική του ιδιοκτησία.

Ειδικότερα επέτρεψε η καμινάδα να διέλθει, με την τομή της πλάκας, δαπέδου και στον εξωτερικό τοίχο της μέχρι τότε υφιστάμενης οικοδομούμενης επιφάνειας της ως άνω ιδιοκτησίας του (Α1). Συμφωνήθηκε επίσης προφορικά ότι η εγκατάσταση αυτή θα ήτο προσωρινή και θα παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι την επέκταση της οικοδομής αυτού στο μη εκτελεσθέν μέρος της.

Δηλαδή, συμφωνήθηκε ότι στην περίπτωση αυτή θα μετακινείτο η εν λόγω καπνοδόχος, σε τρόπο ώστε να μη διέρχεται πλέον από το εσωτερικό της οικίας του, αλλά εκτός αυτής και σε επαφή με την εξωτερική τοιχοποιΐα. Πράγματι ο αδελφός του Ψ2, τοποθέτησε στην ιδιοκτησία του λέβητα μικρής ισχύος τύπου NOVOTHERM και τοποθέτησε την καμινάδα δια μέσου της ιδιοκτησίας του Ψ1, που τότε δεν είχε κτισθεί.

Για την κατασκευή αυτή δεν υπήρχε πρόβλεψη σε οικοδομική άδεια ούτε προεβλέπετο η εγκατάσταση κεντρικής θερμάνσεως ώστε να υπάρχουν σχέδια και να φαίνεται σ' αυτά η ακριβής θέση της καμινάδας. Κατά το έτος 1986 υπέβαλαν από κοινού αίτηση για έκδοση αδείας οικοδομής για προσθήκη τμήματος ημιυπόγειου και ισογείου και πράγματι εξεδόθη η με αριθμό ......

άδεια, στην οποία δεν φαίνεται η ύπαρξη της καμινάδας. Υπεβλήθη όμως η τεχνική περιγραφή του έργου από τον πολιτικό μηχανικό ......., στην οποία αναφέρεται ως προς την θέρμανση ότι αυτή θα γίνεται, με "υπάρχουσα κεντρική θέρμανση για το υπόγειο και το ισόγειο", χωρίς όμως και πάλι, να αναφέρεται και να απεικονίζεται στα επισυναπτόμενα σχεδιαγράμματα ποία η θέση της καμινάδας.

Από τα παραπάνω συνάγεται ότι αφού δεν προβλέφθηκε τίποτα σχετικό αναφορικά με την καμινάδα, δεν διαφοροποιήθηκε και η παραπάνω συμφωνία τους, ως προς το ενοχικό χαρακτήρα αυτής μεταξύ των αδελφών, αλλά και ως προς τη προσωρινότητα της καπνοδόχου έως της οικοδομήσεως του τμήματος της ιδιοκτησίας, από τον Ψ1.

Δεν έγινε δε καμιά διαφοροποίηση διότι ο εκ των συμβαλλομένων Ψ1 δεν επρόκειτο κατά το χρόνο εκείνο να επεκτείνει την ως άνω ιδιοκτησία του, οπότε δεν είχε λόγο να ζητήσει από τον αδελφό του να απομακρύνει την καπνοδόχο κατά το μέρος που αυτή κατελάμβανε τμήμα της ιδιοκτησίας του. Ο Ψ2 με τη γενόμενη μεταβίβαση της ιδιοκτησίας του στους Χ1 και Χ2 δεν προέβη σε διαφορετική ρύθμιση της τύχης της καπνοδόχου και επομένως οι τελευταίοι δεν απέκτησαν το δικαίωμα που αυτός είχε έναντι του αδελφού του, ο οποίος έχει δικαίωμα στα πλαίσια των εξουσιών του, που πηγάζουν από το δικαίωμα της κυριότητός του στην ιδιοκτησία του, να ζητήσει την απομάκρυνση της καπνοδόχου κατά το μέρος που αυτή διέρχεται από την ιδιοκτησία του.

Δεν αποδεικνύεται δε ότι έγινε και έναντι των νέων αγοραστών έγκριση και αποδοχή της υφιστάμενης κατάστασης, με το να μη θέσει σ' αυτούς θέμα απομάκρυνσης της καπνοδόχου αμέσως μετά την αγορά κατά το έτος 1995 καθόσον δεν είχε ανακύψει θέμα ανοικοδόμησης στο ακάλυπτο τμήμα της οικοδομής του και έως τότε δεν τον ενοχλούσε η με τον τρόπο αυτό διέλευση αυτής.

Κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει ευθύς ως αρχίζει αυτός να οικοδομεί και το υπόλοιπο τμήμα της ιδιοκτησίας του, οπότε η ύπαρξη της διέλευσης της καπνοδόχου, δημιουργεί πρόβλημα στην ενοποίηση της προσθήκης με το προϋπάρχον κτίσμα, σε ενιαίο λειτουργικό χώρο, δεδομένου ότι η επικοινωνία παλαιού και νέου κτίσματος (νέα προσθήκη) γίνεται με άνοιγμα από το κέντρο του οποίου διέρχεται η καπνοδόχος, με αποτέλεσμα να είναι ιδιαίτερα βλαπτική η κατάσταση αυτή για την ιδιοκτησία του Ψ1.

Ειδικότερα εκτός από την παρεμπόδιση της ενοποίησης της ιδιοκτησίας του Ψ1, η κατάληψη τμήματος της ιδιοκτησίας από την καπνοδόχο, δημιουργεί και κινδύνους ασφάλειας της οικοδομής και προβλήματα στο χώρο από τον οποίο διέρχεται, εκτός από τον δημιουργούμενο θόρυβο από τη διέλευση του καυσαερίου, σε περίπτωση κάποιας βλάβης ή από την ανάγκη καθαρισμού της.

Είναι επομένως προφανής η βλάβη που θα υποστεί ο Ψ1 αν εξακολουθήσει να διέρχεται η πιο πάνω καπνοδόχος από το εσωτερικό χώρο της ιδιοκτησίας του, μετά την επέκταση αυτή. Πρέπει επίσης να λεχθεί ότι η με αριθμό .... οικοδομική άδεια εξεδόθη στα ονόματα Ψ1 και Ψ2, όπως τούτο προκύπτει, από το στέλεχος της παραπάνω αδείας.

Από το με αριθμό.......... έγγραφο της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης,

Διεύθυνσης Πολεοδομίας, προκύπτει ότι η αίτηση για την έκδοση της παραπάνω άδειας ζητήθηκε και από τους δύο, Ψ1 και Ψ2, υπογράφεται η αίτηση και από τους δύο, όπως προκύπτει από τη σχετική αίτηση και ότι τόσο η κατασκευή της εσωτερικής του κτιρίου καπνοδόχου, όσο και η εγκατάσταση αυτής, με αλλαγές χρήσης χώρων σε λεβητοστάσιο και δεξαμενή καυσίμων, θεωρούνται αυθαίρετα έργα, πόσο μάλλον που έχει διατρηθεί προς τούτο και η πλάκα οπλισμένου μπετόν, χωρίς έκδοση σχετικής οικοδομικής άδειας.

Στα σχέδια δε της ..... οικοδομικής αδείας δεν εμφανίζεται η θέση της καπνοδόχου, του χώρου του λεβητοστασίου και η δεξαμενή καυσίμου στο κτίριο, που προϋφίστατο του έτους 1983. Με την από 12.12.1999 αίτηση του Ψ1 για χορήγηση άδειας αναθεώρησης της υπ' αριθμ ....... αδείας για συνέχιση οικοδομικών εργασιών, εξεδόθη η με αριθμό ......

οικοδομική άδεια "για παράταση ισχύος και αλλαγή επιβλέποντος Μηχανικού" και σ' αυτήν δεν έγινε οποιαδήποτε τροποποίηση ή συμπλήρωση των αρχικών μελετών, ούτε ζητήθηκε αλλαγή της θέσεως της καπνοδόχου και τούτο διότι αυτός θεωρούσε την υπάρχουσα καπνοδόχο στη θέση αυτή προσωρινή και ότι τελούσε υπό την αίρεση της ανοικοδομήσεως της ιδιοκτησίας του, πράγμα που αρνήθηκαν να πράξουν οι νέοι ιδιοκτήτες της τέως ιδιοκτησίας Ψ2.

Η κατασκευή της κρίθηκε αυθαίρετη και επιβλήθηκε πρόστιμο όπως αναφέρεται στο σχετικό έγγραφο της πολεοδομίας με αρ. ........ Είναι όμως τεχνικά και κατασκευαστικά δυνατή η μετατόπιση της καπνοδόχου, εφόσον τηρηθούν οι προδιαγραφές του εγκατεστημένου λέβητα, που εξυπηρετεί αποκλειστικά το υπόγειο και ισόγειο και όχι του πρώτου ορόφου του Ψ1, που χρησιμοποιεί για θέρμανση ηλεκτρικά σώματα χωρίς να δυσχεραίνεται η καλή λειτουργία και απόδοση του συστήματος θέρμανσης και με το μικρότερο οικονομικό κόστος κατασκευής χωρίς τη μετακίνηση του λέβητα και την αλλαγή των σωληνώσεων και των θερμαντικών σωμάτων.

Ειδικότερα η απαγωγή των καυσαερίων μπορεί να γίνει μέσω καπναγωγού, ο οποίος θα διέλθει μέσα από το λουτρό, εφαπτόμενος της τοιχοποιίας και με ανοδική πορεία και κλίση μεγαλύτερη από 15%, όπως ορίζει ο κτιριοδομικός κανονισμός (άρθρο 27§2.4, 2.7) εντός του ύψους του υπογείου - ισογείου και έτσι θα καταλήξει στην όψη του κτιρίου από την οδό .....

και εν συνεχεία με κατακόρυφη πορεία θα καταλήξει ένα μέτρο ψηλότερα από την τελική στάθμη του δώματος, πράγμα που αποδέχεται ο Ψ1(βλ. τεχνική έκθεση .....). Την ως άνω τεχνική μετατροπή αποδέχεται και ο ........, μηχανολόγος Μηχανικός, ο οποίος εκτιμώντας το μικρό μέγεθος του ατομικού λέβητα NOVOTHERM, προτείνει την ίδια διαδρομή κεκλιμένου μεταλλικού (μπουρί) καπναγωγού, διαμέτρου 15 εκατοστών και μήκος 5 μέτρων, από τον εγκατεστημένο ατομικό λέβητα κατά μήκος του παρακείμενου λουτρού, στηριζόμενη στον εσωτερικό τοίχο και του λουτρού, μέχρι να συναντήσει την εξωτερική τοιχοποιία του κτιρίου δεν παραβλάπτεται δε με την διάνοιξη οπής για την έξοδο του παραπάνω καπναγωγού σωλήνα ο φέρων οργανισμός του κτιρίου και η στατική επάρκεια αυτού.

Η νέα αυτή καπνοδόχος και τη λειτουργικότητα του ατομικού λέβητα NOVOTHERM εξασφαλίζει και την ιδιοκτησία του Ψ1 δεν ενοχλεί, δεν προκαλεί δε προβλήματα στην απόδοση της θέρμανσης, ούτε τον πολλαπλασιασμό των εξόδων, πλην μόνο δυσκολία στην απαγωγή των καυσαερίων. Για το σύνολο της νέας καπνοδόχου, κατασκευή και μόνωση του εσωτερικού καπναγωγού με κατάλληλη κάλυψη αυτού με γυψοσανίδα, ως και κατασκευή της εξωτερικής κατακόρυφης καπνοδόχου, θα απαιτηθεί κατά την εκτίμηση του .......

και με χρόνο την 2-4-2002 το ποσό των εξήντα χιλιάδων (60.000) δραχμών και ήδη 791,20 €. Από τις προσκομιζόμενες εκ μέρους των ιδιοκτητών, τεχνικών εκθέσεων, το συνολικά εκτιμώμενο κόστος των εργασιών αναβιβάζεται στο ποσό των 10.600 € κατά την έκθεση του ......., Μηχ/λόγου μηχανικού ΕΜΠ, που όμως θεωρεί αναγκαία την μεταφορά ολόκληρου του μηχανισμού του λέβητα και των σωμάτων, που κατά τ'ανωτέρω όμως δεν κρίνονται εργασίες αναγκαίες.

Ενόψει των ανωτέρω αναφερομένων ο ενάγων Ψ1 έχει δικαίωμα να αποξηλώσει την ως άνω καπνοδόχο κατά το μέρος που αυτή διέρχεται από την πιο πάνω ιδιοκτησία του και δεν είναι υποχρεωμένος, να ανέχεται εφεξής τη διέλευσή της από την ιδιοκτησία του. Υπό τα, ανωτέρω περιστατικά ο ισχυρισμός των εναγομένων περί καταχρηστικής ασκήσεως του δικαιώματος του ενάγοντος Ψ1, επειδή από την επικαλούμενη συμφωνία των αδελφών Ψ2 και Ψ1, είχε αποκτήσει δικαίωμα διέλευσης της καπνοδόχου από την πιο πάνω θέση ο δικαιοπάροχός τους και κατ' επέκταση και αυτοί, το δικαίωμά τους δε αυτό ασκήθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα από 1982 ή 1983 έως 1986 και εντεύθεν έως της αγοράς εξ αυτών το 1995 και ισχύει έκτοτε για μεγάλο διάστημα έως την άσκηση και συζήτηση της αγωγής είναι απορριπτέος ως αβάσιμος".

Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο, που επιλήφθηκε κατ' άρθρο 579 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ, μετά την έκδοση της 1369/2005 απόφασης του Αρείου Πάγου, που αναίρεσε, κατά το άρθρο 559 αριθ. 19 του Κ.Πολ.Δ, την 5472/2003 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, απέρριψε κατ' ουσίαν, όπως και η αναιρεθείσα, την έφεση των εναγομένων και ήδη αναιρεσειόντων κατά της 2855/2002 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που δέχθηκε το αγωγικό αίτημα του ήδη αναιρεσιβλήτου περί απομάκρυνσης της αναφερομένης στο ιστορικό της αγωγής καμινάδας κατά το τμήμα αυτής που διέρχεται από την οριζόντια ιδιοκτησία του και απέρριψε παράλληλα τόσο το αγωγικό τους αίτημα περί ανοχής από τον εναγόμενο και ήδη αναιρεσίβλητο της διέλευσης της καμινάδας από την οριζόντια ιδιοκτησία του όσο και την καταλυτική της αγωγής του τελευταίου ένσταση καταχρηστικής άσκηση του δικαιώματός του.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο δεν υπέπεσε στις αποδιδόμενες με το αναιρετήριο (κύριο και πρόσθετο) πλημμέλειες, επομένως απορριπτέοι τυγχάνουν όλοι οι αντίθετοι κύριοι και πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης. Ειδικότερα: Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης του κυρίως δικογράφου, οι αναιρεσείοντες αποδίδουν στο Εφετείο την εκ του αριθμού 1 εδαφ.

β' του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ αιτίαση ότι κατά το σχηματισμό της δικανικής κρίσης του περί απόρριψης κατ' ουσίαν της προβαλλόμενης απ' αυτούς και στο άρθρο 281 ΑΚ θεμελιούμενης ένστασης καταχρηστικής άσκησης της αγωγικής αξίωσης του αναιρεσιβλήτου περί απομάκρυνσης του τμήματος της καμινάδας που διέρχεται από την οριζόντια ιδιοκτησία του, παραβίασε τα διδάγματα της κοινής πείρας κατά την εξειδίκευση της αόριστης νομικής έννοιας της καλής πίστης, γιατί αρνήθηκε ότι τα αποδειχθέντα παρακάτω πραγματικά περιστατικά είναι δυνατό να στοιχειοθετήσουν προφανή υπέρβαση των ορίων της καλής πίστης και μάλιστα αποδυνάμωση του δικαιώματος του αναιρεσιβλήτου για την εκ των υστέρων καθαίρεση του καπναγωγού σωλήνα με την άσκηση της ένδικης αγωγής του το πρώτον το 2001.

Συγκεκριμένα επικαλούνται, ότι η αναιρεσιβαλλομένη έχει δεχτεί ότι ο αναιρεσίβλητος: α) Με τον αδελφό του υπέβαλαν από κοινού αίτηση, κατά το έτος 1986, στη Πολεοδομία Ανατολικής Αττικής, για την έκδοση της υπ'αριθ. ...... οικοδομικής άδειας για την προσθήκη (επέκταση) τμήματος ημιυπογείου και ισογείου και άρα εκδήλωσαν από κοινού την πρόθεσή τους να επεκτείνουν την υπάρχουσα οικοδομή και στους δύο ορόφους, β) επίσης με τον αδελφό του υπέβαλαν από κοινού, κατά το έτος 1986, την τεχνική περιγραφή του έργου από τον πολιτικό μηχανικό ........., στην οποία αναφερόταν ως προς τη θέρμανση ότι αυτή θα γίνεται με "υπάρχουσα κεντρική θέρμανση για το υπόγειο και το ισόγειο", χωρίς να αναφέρεται και να απεικονίζεται στα επισυναπτόμενα σχεδιαγράμματα νέα θέση της καμινάδας, ενέργειες από τις οποίες συνάγεται ότι κατά την από κοινού σκοπούμενη επέκταση τόσο ο αναιρεσίβλητος όσο και ο αδελφός του επιθυμούσαν να παραμείνει η καμινάδα ως έχει και δεν προέβλεπαν άλλη νέα θέση της καμινάδας και γ) με την από ....

αίτησή του για χορήγηση άδειας αναθεώρησης της υπ'αριθ. ....... άδειας για συνέχιση οικοδομικών εργασιών δεν προέβη σε οποιαδήποτε τροποποίηση ή συμπλήρωση των αρχικών μελετών περί της κεντρικής θέρμανσης και δεν ζήτησε και πάλι την αλλαγή της θέσεως της καμινάδας, ενέργειες από τις οποίες συνάγεται, ότι ο αναιρεσίβλητος κατά τη συνέχιση των οικοδομικών εργασιών που ζητεί κατά το έτος 1999 επιθυμεί και πάλι να παραμείνει η καμινάδα ως έχει και δεν επιζητεί την μετατόπισή της ή την καθαίρεσή της.

Με τέτοια δεδομένα, υποστηρίζουν περαιτέρω οι αναιρεσείοντες, δεν δικαιολογείται η μεταγενέστερη με την ένδικη αγωγή άσκηση του δικαιώματος του αναιρεσιβλήτου, για καθαίρεση της επίδικης καμινάδας, αφού τα ως άνω δεκτά γενόμενα υπό στοιχ. α', β' και γ' πραγματικά περιστατικά που εμφιλοχώρησαν από το 1982 (έτος κατασκευής της καμινάδας) έως το 2001 (έτος άσκησης της αγωγής), δημιούργησαν σ'αυτούς κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας την εύλογη πεποίθηση ότι δεν πρόκειται πλέον να το ασκήσει.

Με αυτό το περιεχόμενο ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι απορριπτέος προεχόντως ως απαράδεκτος, διότι κατά τα εκτιθέμενα δεν συνέτρεξε πράγματι περίπτωση παραβίασης των διδαγμάτων της κοινής πείρας κατά την ερμηνεία ή την υπαγωγή σε κανόνα δικαίου, αλλά κατά την εκτίμηση των αποδείξεων, σε κάθε δε περίπτωση ως αβάσιμος, διότι από τις προαναφερθείσες συνολικές παραδοχές της προσβαλλομένης δεν προκύπτει ότι παραβιάστηκαν κάποια συγκεκριμένα διδάγματα της κοινής πείρας.

Το Εφετείο ορθά απέρριψε τον ισχυρισμό των αναιρεσειόντων για καταχρηστική άσκηση του δικαιώματος του αναιρεσιβλήτου και έτσι σωστά εφάρμοσε τη διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ, διότι πράγματι, υπό τα άνω αποδειχθέντα περιστατικά, η άσκηση της ένδικης αγωγής δεν υπερβαίνει και μάλιστα προφανώς τα όρια που επιβάλλουν η καλή πίστη, τα χρηστά ήθη και ο κοινωνικός ή οικονομικός σκοπός του δικαιώματος.

Με το δεύτερο λόγο αναίρεσης του κυρίως δικογράφου προσάπτεται στο Εφετείο η εκ του αριθμού 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ αιτίαση, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση στερείται νόμιμης βάσης, διότι με τις παρακάτω αντιφατικές αιτιολογίες κατέληξε στην κρίση περί απόρριψης της ένστασης καταχρηστικής άσκησης του δικαιώματος:

Συγκεκριμένα α)ενώ δέχεται αρχικά ότι η εγκατάσταση του καπναγωγού σωλήνα κατόπιν συμφωνίας του αναιρεσιβλήτου με τον αδελφό του ήταν προσωρινή και "θα παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι την επέκταση της οικοδομής αυτού (αναιρεσιβλήτου) στο μη εκτελεστέν μέρος της", καθώς και ότι το έτος 1986 υπέβαλαν από κοινού αίτηση ο αναιρεσίβλητος και ο αδελφός του "για έκδοση άδειας οικοδομής για προσθήκη τμήματος ημιυπογείου και ισογείου και πράγματι εξεδόθη η με αριθμό ......

άδεια" στη συνέχεια δέχεται αντιφατικά ότι "ο εκ των συμβαλλομένων Ψ1 (αναιρεσίβλητος) δεν επρόκειτο κατά το χρόνο εκείνο να επεκτείνει την ως άνω ιδιοκτησία του, οπότε δεν είχε λόγο να ζητήσει από τον αδελφό του να απομακρύνει την καπνοδόχο κατά το μέρος που αυτή κατελάμβανε τμήμα της ιδιοκτησίας του" και β)ενώ δέχεται αρχικά ότι "επί της από ...

αίτησης του Ψ1 για χορήγηση άδειας αναθεώρησης της υπ' αριθ. ..... άδειας για συνέχιση οικοδομικών εργασιών, εξεδόθη η με αριθμό ....... οικοδομική άδεια για παράταση ισχύος και αλλαγή επιβλέποντος μηχανικού", στη συνέχεια δέχεται αντιφατικά ότι "σ' αυτήν (οικοδ. άδεια) δεν έγινε οποιαδήποτε τροποποίηση ή συμπλήρωση των αρχικών μελετών, ούτε ζητήθηκε αλλαγή της θέσεως της καπνοδόχου και τούτο διότι αυτός θεωρούσε την υπάρχουσα καπνοδόχο στη θέση αυτή προσωρινή και ότι τελούσε υπό την αίρεση της ανοικοδομήσεως της ιδιοκτησίας του".

Ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι απορριπτέος προεχόντως ως απαράδεκτος, γιατί στην πραγματικότητα, υπό το πρόσχημα της επίκλησης της ως άνω αναιρετικής πλημμέλειας, πλήττεται η ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, ενώ το παρατιθέμενο πόρισμα είναι σαφές. Σε κάθε όμως περίπτωση ο ίδιος λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι το Εφετείο για την απόρριψη του ισχυρισμού αυτού από το άρθρο 281 ΑΚ διέλαβε στην απόφασή του σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες.

Παρά τους αντίθετους ισχυρισμούς των αναιρεσειόντων, δεν υπάρχει αντίφαση αιτιολογιών, ιδίως διότι κατά τις άνω παραδοχές του Εφετείου η καθαίρεση της καμινάδας θα γινόταν κατά το χρόνο έναρξης (υλοποίησης) των οικοδομικών εργασιών και όχι κατά το χρόνο της έκδοσης της οικοδομικής άδειας. Με τον τρίτο λόγο αναίρεσης, κατά το πρώτο μέρος του, του κυρίως δικογράφου, οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια από τον αριθμό 8 περ.

β' του άρθρου 559 ΚΠολΔ, γιατί παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη τα πρωτοδίκως προβληθέντα και με την έφεση επαναφερθέντα πραγματικά περιστατικά που θεμελιώνουν την από το άρθρο 281 ΑΚ προβλεπόμενη ένσταση και ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ήτοι ότι: α)η θέση της καμινάδας ούτε βλάπτει, ούτε εμποδίζει την ενοποίηση των χώρων της οικοδομής του αντιδίκου, αφού εφαπτόταν υφισταμένου τοίχου στον οποίο το άνοιγμα επικοινωνίας υπήρχε ήδη, όμως ο αντίδικος, κακοπίστως και καταχρηστικώς φερόμενος, αλλά και κατά παράβαση της εγκεκριμένης άδειας ανοικοδόμησης της προσθήκης, έκλεισε αυτό το άνοιγμα και άνοιξε νέο στη θέση της καμινάδας, β)στα κατατεθέντα το έτος 1986 σχέδια για την έκδοση άδειας επέκτασης της οικοδομής του αντιδίκου επί του Α' ορόφου δεν προβλεπόταν άνοιγμα στη θέση της καμινάδας και γ) η αλλαγή της θέσης της καμινάδας πέρα από το υπέρογκο και δυσβάστακτο κόστος που συνεπάγεται δεν είναι εφικτή για λόγους λειτουργικούς, αφού οι κλίσεις, οι γωνίες και το μεγάλο μήκος της οριζόντιας πορείας της επηρεάζουν δυσμενώς την απόδοση της θέρμανσης και πολλαπλασιάζουν τα έξοδα των καυσίμων.

Ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι με βάση τα όσα παραπάνω δέχθηκε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση έλαβε υπόψη τα πιο πάνω πραγματικά περιστατικά, καθώς και τον προταθέντα με αυτά ισχυρισμό και τον απέρριψε "εκ του πράγματος" για λόγο ουσιαστικό. Με τον τρίτο λόγο αναίρεσης, κατά το δεύτερο μέρος του, του κυρίως δικογράφου οι αναιρεσείοντες προσάπτουν επικουρικά στο Εφετείο την πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 19 του Κ.Πολ.Δ, για έλλειψη νόμιμης βάσης, συνιστάμενη στο ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, σχετικά με την κρίση της περί απόρριψης της ένστασης καταχρηστικής άσκησης του δικαιώματος, δεν διέλαβε καθόλου αιτιολογίες, άλλως διέλαβε ελλιπείς αιτιολογίες ως προς την επικαλούμενη διενέργεια από τον αναιρεσίβλητο εσωτερικών επεμβάσεων στην οριζόντια ιδιοκτησία του (καθαίρεση τοίχων και κλείσιμο ανοιγμάτων) κατά τρόπο τέτοιο που, χωρίς ο ίδιος να προσπορίζεται κανένα όφελος, να συνεπάγεται η συμπεριφορά του γι' αυτούς υπέρμετρα επαχθείς συνέπειες, αφού με την κατάργηση του καπναγωγού σωλήνα αχρηστεύεται παντελώς το σύστημα κεντρικής θέρμανσης της οριζόντιας ιδιοκτησίας τους.

Ο λόγος αυτός αναίρεσης, ως προς την κύρια αιτίαση για έλλειψη κάθε αιτιολογίας, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι η προσβαλλόμενη απόφαση, όπως προαναφέρθηκε, περιέχει αιτιολογία σχετικά με την απόρριψη της ως άνω ένστασης, ενώ ως προς την επικουρική αιτίαση για ελλιπείς αιτιολογίες, είναι επίσης απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι, όπως πιο πάνω ειπώθηκε, περιέχει σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή ή μη εφαρμογή της προαναφερόμενης διάταξης του ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκε.

Με τους πρώτο και δεύτερο λόγους αναίρεσης του δικογράφου των προσθέτων, οι αναιρεσείοντες μέμφονται το Εφετείο, ότι κατέληξε στην κρίση του περί παραδοχής της αγωγής του αναιρεσιβλήτου και απόρριψης της προβαλλόμενης απ' αυτούς ένστασης ότι η άσκηση της αγωγής από τους τελευταίους υπερβαίνει τα αξιολογικά όρια που θέτει το άρθρο 281 ΑΚ, χωρίς να λάβει υπόψη τα νομίμως στο Εφετείο επικαλεσθέντα και προσκομισθέντα έγγραφα και συγκεκριμένα:

α)την από ..... τεχνική έκθεση του πολιτικού μηχανικού ....., όπου αναφέρονται ότι η καπνοδόχος είναι ακίνδυνη και ότι η προτεινόμενη από το μηχανικό του αναιρεσιβλήτου .... στην από ..... τεχνική του έκθεση μεταφορά της καπνοδόχου παρουσιάζει σειρά προβλημάτων που την καθιστούν τεχνικά και οικονομικά ανέφικτη και β)την υπ' αριθ.

πρωτ. ...... έκθεση επικίνδυνης οικοδομής του τεχνικού υπαλλήλου της Δ/νσης Πολεοδομίας Ανατολικής Αθήνας, όπου αναφέρεται ότι η κατάσταση που υπάρχει ολοένα θα υποβαθμίζει την φέρουσα ικανότητα των πρωτευόντων, αλλά και δευτερευόντων δομικών στοιχείων της οικοδομής και ως εκ τούτου καθίσταται επικίνδυνη από άποψη στατικής και δομικής, έτσι υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 11 περ.

γ' Κ.Πολ.Δ. Όπως, όμως, προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο προκειμένου να καταλήξει στο περιεχόμενο σ' αυτή αποδεικτικό πόρισμα, έλαβε υπόψη εκτός των άλλων αποδεικτικών μέσων και "όλα τα έγγραφα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, σε μερικά των οποίων γίνεται ειδικότερα μνεία κατωτέρω, τις προσκομιζόμενες εκ μέρους των ιδιοκτητών τεχνικές εκθέσεις".

Από τη γενική αυτή βεβαίωση, καθώς και από τη διαπίστωση ότι το Εφετείο στις σελίδες 16 και 17 της προσβαλλόμενης απόφασης δέχεται ότι "είναι όμως τεχνικά και κατασκευαστικά δυνατή η μετατόπιση της καπνοδόχου εφόσον τηρηθούν οι προδιαγραφές του εγκατεστημένου λέβητα, δεν παραβλάπτεται δε με τη διάνοιξη οπής για την έξοδο του παραπάνω καπναγωγού σωλήνα ο φέρων οργανισμός του κτιρίου και η στατική επάρκεια αυτού", σε συνδυασμό με το όλο αιτιολογικό της απόφασης, καθίσταται αναμφίβολα βέβαιο, ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη τα προαναφερόμενα, δύο έγγραφα, έστω και αν δεν μνημονεύονται ειδικώς, ούτε αξιολογούνται χωριστά.

Συνεπώς ο σχετικός λόγος αναίρεσης με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Ο τρίτος λόγος αναίρεσης του δικογράφου των προσθέτων, με τον οποίο οι αναιρεσείοντες μέμφονται την προσβαλλόμενη απόφαση για παράβαση του άρθρου 559 αριθ. 20 Κ.Πολ.Δ και συγκεκριμένα για παραμόρφωση της επικαλούμενης και προσκομιζόμενης απ' αυτούς από .....

τεχνικής έκθεσης του μηχανολόγου μηχανικού ......, πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως αόριστος και απαράδεκτος, αφενός διότι δεν παρατίθενται στο αναιρετήριο όλα τα αναγκαία, ως άνω στοιχεία για την πληρότητα του λόγου αυτού αναίρεσης (δεν αναφέρεται κατά λέξη το ακριβές περιεχόμενο του εγγράφου, ούτε επακριβώς το περιεχόμενο που έχει δεχτεί το δικαστήριο με τη φερόμενη παραμόρφωση του περιεχομένου του, ώστε από τη σύγκριση να καταστεί εφικτός ο έλεγχος του διαγνωστικού σφάλματος) και αφετέρου διότι η τεχνική αυτή έκθεση δεν εμπίπτει στην κατηγορία των, κατά τα άρθρα 339 και 432 επομ.

Κ.Πολ.Δ, αποδεικτικών εγγράφων, το περιεχόμενο των οποίων είναι δυνατόν να παραμορφωθεί από το δικαστήριο, σύμφωνα με τα νομολογιακά δεδομένα (σχ.ΑΠ 811/1998, 861/1994 και 792/1993). Σε κάθε περίπτωση η έκθεση αυτή συνεκτιμήθηκε μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα χωρίς να εξαίρεται. Με τον τέταρτο λόγο αναίρεσης, κατά το πρώτο μέρος του, του δικογράφου των προσθέτων, προσάπτεται στο Εφετείο η πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ, γιατί, αν και διαπίστωσε εμμέσως πλην σαφώς κενό ή αμφιβολία ως προς τη δήλωση της βούλησης των συμβαλλομένων σχετικά με τη δομή της διώροφης οικοδομής, αφού, γίνεται αναφορά των όρων "ημιυπόγειο", "υπόγειο", "ισόγειο" και "πρώτος όροφος", δεν προσέφυγε στις ερμηνευτικές διατάξεις των άρθρων 173 και 200 του ΑΚ.

Ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι δεν προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, που δέχθηκε με σαφήνεια ότι η διώροφη οικοδομή, που βρίσκεται επί των οδών αφενός ..... και αφετέρου ...... και ......, με διαφορετική υψομετρική διαφορά, αποτελείται από υπόγειο-ισόγειο από την πλευρά της οδού .....

και από ισόγειο-πρώτο όροφο από την πλευρά των οδών ..... και ....., η διαπίστωση, εμμέσως πλην σαφώς, κενού ή αμφιβολίας ως προς τη δήλωση της βούλησης των συμβαλλομένων σχετικά με τη δομή της διώροφης οικοδομής, ώστε να καθίσταται αναγκαία η προσφυγή στις ερμηνευτικές διατάξεις των άρθρων 173 και 200 ΑΚ. Ο ίδιος λόγος αναίρεσης, κατά το δεύτερο μέρος του, με τον οποίο αποδίδεται στο Εφετείο η από το άρθρο 559 αριθ. 20 του Κ.Πολ.Δ αιτίαση ότι παραμόρφωσε την υποβληθείσα από τον αναιρεσίβλητο Ψ1 και τον αδελφό του και παράλληλα δικαιοπάροχο των αναιρεσειόντων Ψ2 αίτηση για έκδοση οικοδομικής άδειας, γιατί, ενώ στο έγγραφο αυτό αναφέρεται ότι η όλη οικοδομή θα θερμαίνεται από την υπάρχουσα κεντρική θέρμανση, εκείνο δέχθηκε ότι η θέρμανση αφορά μόνο στο υπόγειο και το ισόγειο, όχι δε και στον πρώτο όροφο, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι στηρίζεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση, αφού, κατά τις παραδοχές του Εφετείου, η διώροφη οικοδομή αποτελείται από υπόγειο, ισόγειο από την πλευρά της οδού ......

και από ισόγειο-πρώτο όροφο από την πλευρά των οδών ...... και ....... Τέλος, όλες οι αιτιάσεις των λόγων (κυρίων και προσθέτων) που πλήττουν, με πρόσχημα την απλή επίκληση αναιρετικών πλημμελειών, την αναιρετικά ανέλεγκτη για πράγματα κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτες (άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ).

Κατόπιν όλων αυτών, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και το δικόγραφο των προσθέτων λόγων και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 13-6-2006 αίτηση και το από 2-4-2007 δικόγραφο των προσθέτων λόγων των Χ1 κλπ, για αναίρεση της 1352/2006 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει σε επτακόσια εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 27 Φεβρουαρίου 2008. Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 12 Μαρτίου 2008.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ